บทที่ 27 ฝันร้ายที่แปลกประหลาด

บทที่ 27 ฝันร้ายที่แปลกประหลาด

หลังจากอวี้จวินซูลากตัวจ้าวเยียนเอ๋อร์ออกมา นางก็สะอึกสะอื้น "พี่จวิน... ข้าทำอะไรผิดหรือเจ้าคะ? พี่จะทิ้งข้าแล้วหรือ?"

อวี้จวินซูมองนางด้วยความรู้สึกซับซ้อนยิ่งนัก เมื่อเทียบกับหลานชิงซีแล้ว จ้าวเยียนเอ๋อร์ช่างโง่เขลาและใจแคบเหลือเกิน

เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มสงสัยว่า การจะยกนางขึ้นเป็นฮูหยินเอกนั้น เป็นความคิดที่ถูกต้องจริงๆ หรือ?

คนอย่างนาง จะดูแลจวนโหวให้เรียบร้อยได้แน่หรือ?

เขาพยายามปลอบใจตัวเองว่า นางเติบโตมาในชนบท โลกทัศน์ย่อมแคบเป็นธรรมดา ให้เวลานางหน่อย อีกหน่อยก็คงทำหน้าที่นายหญิงได้ดีเอง

อีกอย่าง นางยังมีอ๋องเฉินหนุนหลังอยู่นะ

เขาจึงเอ่ยปลอบ "เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าก็ไม่ได้จะทิ้งเจ้า ข้าแค่อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้า"

เขาถอนหายใจแล้วพูดต่อ "เพียงแต่ตอนแต่งชิงซีเข้ามา ข้าใช้เงินไปมากโข ตอนนี้การเงินในจวนเลยฝืดเคือง"

"ข้าไปขอยืมชิงซีแล้ว แต่นางปฏิเสธ เรื่องเลยบานปลายจนเจ้าต้องมาลำบากแบบนี้"

จ้าวเยียนเอ๋อร์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้

หลานชิงซีอุตส่าห์เขียนหนังสือรับอนุให้แล้ว แต่กลับไม่ยอมให้หน้าให้นาง ไม่ยอมจ่ายเงินให้นาง

ผู้หญิงแต่งงานแค่ครั้งเดียว นางอยากจะมีหน้ามีตาสักหน่อยมันผิดตรงไหน?

อีกอย่าง หลานชิงซีรวยล้นฟ้า แบ่งเงินมาให้นางสักนิด ให้เกียรตินางสักหน่อยจะเป็นไรไป?

จ้าวเยียนเอ๋อร์เอ่ยเสียงหวาน "พี่จวินดีกับข้าที่สุดเลยเจ้าค่ะ"

อวี้จวินซูกอดนางไว้หลวมๆ "เรารู้ใจกันมานาน ข้าดีกับเจ้าแค่ไหนเจ้าย่อมรู้ดี"

"ครั้งนี้เจ้าต้องทนลำบากหน่อย ไว้มีโอกาสข้าจะชดเชยให้เจ้าอย่างงาม"

จ้าวเยียนเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ "ขอแค่ได้อยู่กับพี่จวิน จะลำบากแค่ไหนข้าก็ทนได้เจ้าค่ะ"

อวี้จวินซูลูบหัวนางอย่างอ่อนโยน "ดีมาก"

จ้าวเยียนเอ๋อร์รู้สึกว่าพี่จวินช่างแสนดีกับนางเหลือเกิน

ตอนแรกนางแอบรู้สึกขอบคุณหลานชิงซีนิดๆ ที่ช่วยเขียนหนังสือรับอนุให้

แต่พอเจอเรื่องนี้เข้าไป นางก็รู้สึกว่าหลานชิงซีช่างขี้เหนียวและใจแคบเหลือเกิน ความเกลียดชังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจนางอีกครั้ง

ทุกคนคิดว่าเรื่องคงจบลงแค่นี้ แต่วันรุ่งขึ้น โหวว่านฮู้กลับบุกไปทวงเงินฮูหยินเจิ้งถึงเรือน

เหตุผลของเขานั้นฟังขึ้นยิ่งนัก... ภรรยาต้องยึดสามีเป็นดั่งท้องนภา และฮูหยินเจิ้งยังไม่ได้ให้เงินค่าสินสอดรับอนุฉินแก่เขาเลย

ฮูหยินเจิ้งรู้สึกว่าการขอเงินหลานชิงซีนั้นสมเหตุสมผล หลานชิงซีสมควรจ่าย

แต่พอโหวว่านฮู้มาขอเงินนาง มันเหมือนโดนเฉือนเนื้อตัวเองไม่มีผิด!

ทว่าคำพูดเหล่านั้นนางเป็นคนพูดเอง โหวว่านฮู้จึงย้อนศรเอากลับคืน และโหวว่านฮู้ก็ต่างจากอวี้จวินซู

อวี้จวินซูยังห่วงหน้าตา คำพูดไม่กี่คำของหลานชิงซีที่ให้เขียนสัญญากู้ยืมเงิน ก็ทำลายศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขาจนย่อยยับ แต่เรื่องพรรค์นี้ใช้ไม่ได้ผลกับโหวว่านฮู้!

ฮูหยินเจิ้งบอกให้เขียนสัญญากู้ เขาก็เขียนให้ทันที ส่วนจะคืนเมื่อไหร่... ก็ไม่มีใครรู้

ฮูหยินเจิ้งรู้นิสัยสามีตัวเองดี ถ้าไม่ได้เงินวันนี้ เขาไม่ยอมเลิกราแน่

นางขยะแขยงเต็มทน สุดท้ายจำต้องควักเงินห้าร้อยตำลึงโยนให้โหวว่านฮู้ไป

จำนวนเงินนี้มากกว่าที่โหวว่านฮู้คาดไว้เสียอีก เขาพอใจมาก

แต่ก็ยังไม่วายแขวะทิ้งท้าย "ลูกชายรับเมียน้อยใช้เงินตั้งสี่พันตำลึง แต่พ่ออย่างข้าได้แค่ห้าร้อยตำลึง"

"เป็นพ่อคนแท้ๆ กลับสู้ลูกชายตัวเองไม่ได้"

"สาวบ้านนอกค่าตัวแพงบรรลัย พวกเจ้าแม่ลูกนี่มันป่วยจิตกันทั้งบ้าน!"

พูดจบเขาก็คว้าเงินเดินกร่างจากไป ทิ้งให้ฮูหยินเจิ้งความดันพุ่งปรี๊ดจนแทบกระอักเลือด แต่ต้องฝืนกลั้นไว้

คราวนี้ไม่ได้เงินจากหลานชิงซีสักแดงเดียว แถมยังต้องมาเสียเงินไปอีกห้าร้อยตำลึง คิดแล้วมันคับแค้นใจจนแทบอกแตกตาย

นางสบถเบาๆ "เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นลูกสะใภ้อย่างนังหลานชิงซี!"

ด้วยนิสัยนาง นางอยากให้อวี้จวินซูหย่าขาดจากหลานชิงซีใจจะขาด แต่ติดตรงที่ซ่งหลินยวนทำให้อวี้จวินซูหย่าไม่ได้

นางระบายความโกรธไม่ได้ จึงสั่งแม่นมจางไปตามตัวหลานชิงซีมาอบรมสั่งสอนกฎระเบียบ

ทว่าครั้งนี้... แม่นมจางกลับมามือเปล่า หลานชิงซีไม่ได้ตามมาด้วย

ฮูหยินเจิ้งขมวดคิ้ว "หลานชิงซีล่ะ?"

แม่นมจางตอบ "ฮูหยินน้อยป่วยเจ้าค่ะ ตอนบ่าวไปถึงนางพักผ่อนไปแล้ว"

ฮูหยินเจิ้งไม่พอใจ "นี่มันกี่โมงกี่ยาม เพิ่งจะหัวค่ำก็นอนแล้ว? แกล้งป่วยหรือเปล่า?"

แม่นมจางรีบแก้ต่าง "ดูไม่เหมือนแกล้งป่วยนะเจ้าคะ สีหน้าซีดเซียว ร่างกายดูอ่อนแอมาก"

เมื่อแม่นมจางยืนยันเช่นนั้น ฮูหยินเจิ้งแม้จะไม่สบอารมณ์ แต่ก็จำต้องปล่อยผ่านไป

ครั้งนี้หลานชิงซีไม่ได้แกล้งป่วย นางไม่สบายจริงๆ

ประจำเดือนของนางมาเยือน

นี่เป็นรอบเดือนครั้งแรกนับตั้งแต่กลับชาติมาเกิด อาจเพราะร่างกายยังปรับตัวไม่ได้ ครั้งนี้จึงปวดท้องทรมานกว่าปกติหลายเท่า

แถมยังฝันประหลาดอีกด้วย...

ในฝัน นางเห็นร่างไร้วิญญาณของตนเองถูกอวี้จวินซูสั่งให้โยนทิ้งที่สุสานไร้ญาติ ศพถูกกัดกินจนจำเค้าเดิมไม่ได้ กระดูกกระจัดกระจายไปทั่ว

นางเห็นซ่งหลินยวนนำกองทหารองครักษ์มาพบศพนาง

นางได้ยินซ่งหลินยวนถาม "นางมีสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร?"

องครักษ์รายงาน "สุสานไร้ญาติมีหมาป่าและอีกาชุกชุม อวี้จวินซูสั่งให้ทิ้งศพนางไว้โดยไม่ฝัง สภาพจึงเป็นเช่นนี้ขอรับ"

ดวงตาของซ่งหลินยวนฉายแววอำมหิต สั่งเสียงเฉียบขาด "ฆ่าหมาป่าและอีกาทุกตัวในรัศมีสิบลี้ให้สิ้นซาก"

องครักษ์รับคำสั่งแล้วแยกย้ายไป ทิ้งให้เขาเฝ้าซากศพของนางอยู่เพียงลำพัง

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันแกมเศร้า "เจ้ามันโง่เกินไป สมควรแล้วที่ถูกหลอกจนมีจุดจบเช่นนี้!"

พูดจบเขาก็โอบกอดร่างที่แหลกเหลวของนางไว้ แล้วสะอื้นไห้ "ข้ามาช้าไป..."

เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาแดงฉานดั่งปีศาจ "ข้าจะให้อวี้จวินซูชดใช้ด้วยเลือด!"

ในมุมมองความฝัน หลานชิงซีเห็นดวงตาแดงก่ำและใบหน้าเจ็บปวดรวดร้าวของเขาชัดเจน

นางเห็นเขาบรรจงเก็บกระดูกของนางทีละชิ้นๆ อย่างทะนุถนอม แล้วนำไปฝังในสถานที่งดงามริมน้ำใสสะอาด

นางเห็นซ่งหลินยวนนำทัพบุกกวาดล้างตระกูลอวี้ ซึ่งเวลานั้นอวี้จวินซูได้เลื่อนยศเป็นถึงกั๋วกง เขาฆ่าล้างโคตรเก้าชั่วคน เลือดนองท่วมเมืองหลวง

นางเห็นซ่งหลินยวนเดินเข้าวัด ถามเจ้าอาวาสว่า "ข้ายังจะได้พบนางอีกไหม?"

เจ้าอาวาสถอนหายใจ "ตอนนางมีชีวิตอยู่ ท่านเมินเฉยต่อนาง ไยต้องมาอาลัยอาวรณ์ตอนนางตายไปแล้วเล่า?"

ซ่งหลินยวนตอบ "ข้าผิดเอง... ข้าคิดว่าตนเองแบกรับความแค้นไว้ท่วมท้น หากนางมาอยู่กับข้า นางจะมีอันตราย"

"อีกอย่าง..."

ดวงตาของเขาแดงก่ำ "คนที่นางรักคืออวี้จวินซู นางยอมทำทุกอย่างเพื่อมัน แต่มองข้าเป็นดั่งอสรพิษ"

"ข้าคิดมาตลอดว่านางมีความสุขดี ข้าจึงปล่อยนางไป"

"ใครจะรู้ว่าอวี้จวินซูจะทำกับนางเช่นนี้..."

เขากำหมัดแน่น "ถ้ารู้อย่างนี้ ข้าน่าจะแย่งชิงนางมาตั้งแต่แรก ไม่สนว่านางจะเต็มใจหรือไม่ ต่อให้นางจะเกลียดข้า... แต่อย่างน้อย..."

"อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องตายอย่างทรมานเช่นนี้!"

เจ้าอาวาสถอนหายใจอีกครั้ง "ความยึดติดของท่านช่างลึกล้ำ มีแต่จะนำความทุกข์มาให้"

"การจะได้พบนางอีกครั้งใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ท่านต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาล"

ซ่งหลินยวนเอ่ยช้าๆ "ข้าเคยคิดว่าข้ามีชีวิตอยู่เพื่อการแก้แค้น แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า... หากไม่มีนาง ต่อให้ล้างแค้นสำเร็จ ข้าก็ไม่มีวันมีความสุขได้อีกเลย"