บทที่ 22 รับจ้าวเยียนเอ๋อร์เป็นอนุ

บทที่ 22 รับจ้าวเยียนเอ๋อร์เป็นอนุ

อวี้จวินซูร่างแข็งทื่อ เขารู้อยู่แก่ใจว่าหลังจากที่จ้าวเยียนเอ๋อร์พูดจาเช่นนั้นต่อหน้าหลานชิงซี นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเป็นอนุภรรยาเท่านั้น

เดิมทีเขาตั้งใจจะมาแสดงความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อหลานชิงซี เพื่อจะกลบเกลื่อนเรื่องรับอนุไปก่อน

ทว่าเหตุการณ์วันนี้กลับพลิกผันเกินความคาดหมาย เรื่องนี้ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป

เขาสูดลมหายใจลึก เอ่ยสั้นๆ ว่า "ตามใจเจ้า"

แล้วเดินดุ่มๆ จากไปทันที

หลานชิงซีพึงพอใจกับผลลัพธ์นี้ยิ่งนัก

ทุกปฏิกิริยาของเขาในวันนี้ล้วนอยู่ในความคาดหมายของนาง ทันทีที่เขาลับสายตา นางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับคราบน้ำตาที่หางตาออกอย่างหมดจด

ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย... ต้องขอบคุณจ้าวเยียนเอ๋อร์อีกครั้ง

นางกับซ่งหลินยวนยังไม่มีความสัมพันธ์ทางกาย นางยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง

นางรู้สันดานความหน้าด้านของอวี้จวินซูดี เพื่อจะผูกมัดนางไว้ เขาต้องหาทางรวบหัวรวบหางนางแน่

นางจึงประกาศกร้าวไว้ล่วงหน้า หากวันหน้าเขากล้าแตะต้องตัวนางอีก นางก็กล้าทุบหัวเขาให้แบะ!

ลี่ชิวตัวสั่นงันงกตลอดการปะทะคารม นางตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นหลานชิงซีตบหน้าอวี้จวินซู

ลี่ชิวเตรียมใจไว้แล้วว่าจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องคุณหนู หากอวี้จวินซูคิดตอบโต้ แต่ผิดคาดที่อวี้จวินซูกลับนิ่งเฉย

นางรีบปิดประตูลงกลอนแน่นหนา แล้วถามเสียงเบาหวิว "คุณหนู แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ?"

ดวงตาของหลานชิงซีหยีลงด้วยรอยยิ้ม "เขียนหนังสือแต่งตั้งอนุให้อวี้จวินซูต่อสิ"

ลี่ชิวอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้ "บ่าวจะฝนหมึกให้เจ้าค่ะ"

หลานชิงซียิ้มพยักหน้า การที่จ้าวเยียนเอ๋อร์กลายเป็นอนุของอวี้จวินซู ถือเป็นการทำลายแผนการของอวี้จวินซูจนพังพินาศ

เมื่ออ๋องเฉินตามหาจ้าวเยียนเอ๋อร์พบ เขาคงไม่เหลือความซาบซึ้งใจใดๆ ต่ออวี้จวินซูอีก

ขอบคุณนะ จ้าวเยียนเอ๋อร์

...

หลังจากอวี้จวินซูผละจากหลานชิงซี เขาก็บุกไปหาจ้าวเยียนเอ๋อร์อีกครั้ง และคราวนี้เขาด่านางสาดเสียเทเสีย

จ้าวเยียนเอ๋อร์รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่เพื่อจะอยู่ในจวนโหวต่อไป นางไม่กล้าแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราด ได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิดอย่างว่านอนสอนง่าย

ทว่าในขณะที่ยอมรับผิด นางจงใจปลดกระดุมเสื้อตรงหน้าอกออกหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นลำคอระหงขาวผ่อง

ใบหน้าของนางอาจไม่ใช่งามล่มเมือง แต่ลำคอนั้นช่างงดงามไร้ที่ติ เส้นสายโค้งเว้าชวนมอง

นางดัดเสียงออดอ้อน "ท่านพี่... ข้ารู้ผิดไปแล้วเจ้าค่ะ"

พูดจบ นางก็โผเข้ากอดขาเขา แล้วค่อยๆ ไล้มือสูงขึ้นมาตามเรียวขาแกร่ง

อวี้จวินซูเห็นเช่นนั้น มีหรือจะไม่รู้เจตนาของนาง เขาได้แต่สมเพชในความโง่เขลาของนาง

เขาไม่ใช่คนบ้าตัณหาแต่กำเนิด การที่เขานอนกับนางไม่ได้เกี่ยวข้องกับรูปร่างหน้าตาของนางเลย

ต่อให้นางจะพยายามยั่วยวนแค่ไหน นางก็เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บของหลานชิงซี

ขนาดอยู่ต่อหน้าหลานชิงซีเขายังข่มใจได้ นับประสาอะไรกับนาง

แต่พอคิดถึงหลานชิงซี เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียการควบคุม

และต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดก็คือจ้าวเยียนเอ๋อร์! ใจจริงเขาอยากจะตบหน้านางสักฉาดสองฉาด แต่พอนึกถึงอำนาจของจวนอ๋องเฉินที่อยู่เบื้องหลังนาง เขาก็ต้องระงับอารมณ์ไว้

เขาเชยคางจ้าวเยียนเอ๋อร์ขึ้น บีบแน่นแล้วเอ่ยว่า "ต่อไปนี้จะทำอะไรให้ใช้สมองให้มากกว่านี้"

"ต่อให้ข้าจะไม่ชอบหลานชิงซีแค่นั้น แต่นางก็เป็นถึงฮูหยินซื่อจื่อ ไม่ใช่คนที่เจ้าจะไปลูบคมเล่นได้"

"แล้วก็เลิกเล่นลูกไม้ตื้นๆ ต่อหน้าข้าเสียที มารยาของเจ้ามันไร้ค่าในสายตาข้า!"

ใบหน้าของจ้าวเยียนเอ๋อร์แข็งค้าง

อวี้จวินซูพูดต่อ "เจ้าไม่ฟังคำสั่งข้า เอาแต่ใจตัวเอง เจ้าไม่มีวันรู้หรอกว่าเจ้าสูญเสียอะไรไปบ้าง"

พูดจบ เขาก็สะบัดชายแขนเสื้อ เดินหันหลังกลับออกไปทันที

จ้าวเยียนเอ๋อร์อยากจะรั้งเขาไว้ แต่ก็ไม่กล้า

นางรู้สึกน้อยใจเหลือเกิน เมื่อก่อนขอแค่ทำตัวน่าสงสาร เขาก็ยอมตามใจนางทุกอย่าง

แต่คราวนี้ พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับหลานชิงซี เขากลับปกป้องนังนั่นทุกคำ

น้ำตาของจ้าวเยียนเอ๋อร์ไหลรินไม่ขาดสาย แต่นางกลับไม่มีใครให้ปรับทุกข์ด้วยเลย

หลังจากที่อิงเอ๋อร์สาวใช้คนสนิทถูกอวี้จวินซูสั่งโบยจนตาย สาวใช้คนใหม่นามว่าชุนเอ๋อร์ก็ถูกส่งมาดูแลนาง

ชุนเอ๋อร์จำบทเรียนจากอิงเอ๋อร์ได้ขึ้นใจ จึงไม่กล้าพูดคุยอะไรกับจ้าวเยียนเอ๋อร์มากนัก

เวลานี้เห็นจ้าวเยียนเอ๋อร์ร้องไห้ นางก็ไม่กล้าเข้าไปปลอบโยน ได้แต่ยืนทื่อเป็นท่อนไม้อยู่ในมุมมืด

จ้าวเยียนเอ๋อร์เห็นท่าทีของชุนเอ๋อร์แล้วยิ่งโมโห

นางเป็นคนทะเยอทะยานมาแต่ไหนแต่ไร แต่พอมาถึงจวนโหวกลับรู้สึกเหมือนเหยียบย่างบนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ความรู้สึกไม่มั่นคงก่อตัวขึ้นในใจอย่างรุนแรง

นางรู้สึกว่าตนเองจะนิ่งเฉยรอคอยวาสนาไม่ได้อีกต่อไป ไม่อย่างนั้นคงไม่มีที่ยืนในจวนโหวแห่งนี้แน่

แต่จะทำอย่างไรนั้น... ตอนนี้นางยังมืดแปดด้าน

นางรู้สึกสมเพชตัวเองจับใจ ได้แต่นอนกอดหมอนร้องไห้สะอึกสะอื้น

ชุนเอ๋อร์เห็นนางร้องไห้แต่ก็ไม่เข้าไปปลอบ กลับพยายามทำตัวลีบเล็กซ่อนตัวในเงามืดให้นานที่สุด

...

เช้าวันรุ่งขึ้น หลานชิงซีให้ลี่ชิวไปตามตัวจ้าวเยียนเอ๋อร์มาพบ

หลานชิงซีเอ่ยเสียงเรียบ "เรื่องของเจ้า ข้าได้หารือกับท่านซื่อจื่อเมื่อวานแล้ว"

"ในเมื่อเจ้าตกเป็นคนของซื่อจื่อแล้ว เราจะปล่อยให้เจ้าต้องน้อยหน้าไม่ได้"

"นี่คือหนังสือแต่งตั้งอนุที่ข้าเขียนให้ซื่อจื่อ หากเจ้าไม่มีข้อโต้แย้ง ก็ประทับลายนิ้วมือลงไปเถิด"

พูดจบ หลานชิงซีก็ยื่นเอกสารให้จ้าวเยียนเอ๋อร์ ตอนที่มาในวันนี้ จ้าวเยียนเอ๋อร์เตรียมใจว่าจะโดนกลั่นแกล้งสารพัด แต่ไม่คิดฝันว่าจะได้รับการเลื่อนฐานะเป็นอนุภรรยา

นางตกใจมากจนอดเงยหน้ามองหลานชิงซีไม่ได้

หลานชิงซีเอ่ยเสียงนุ่ม "ในเมื่อเจ้ากับซื่อจื่อรักกันปานจะกลืนกิน ข้าก็ไม่มีเหตุผลจะไปขัดขวาง"

"เมื่อวานตอนที่ข้ารู้เรื่องนี้ใหม่ๆ ข้าก็โกรธอยู่บ้าง แต่พอลองไตร่ตรองดูดีๆ ความผิดนี้ไม่ได้อยู่ที่เจ้า แต่อยู่ที่ตัวซื่อจื่อต่างหาก"

จ้าวเยียนเอ๋อร์ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จากปากนาง จึงเผลอหลุดปากออกมา "ฮูหยินน้อย ข้าไม่ได้..."

หลานชิงซีโบกมือขัดจังหวะ "สตรีเราใช้ชีวิตบนโลกนี้ก็ยากลำบากพออยู่แล้ว ไยสตรีต้องมากลั่นแกล้งกันเองด้วยเล่า?"

"ตอนนี้เจ้าได้เป็นอนุของซื่อจื่อแล้ว ต่อไปก็ต้องปรนนิบัติเขาให้ดี"

"ข้าเป็นคนขี้เกียจ ไม่ถือสากฎระเบียบจุกจิก เจ้าไม่ต้องมาคารวะเช้าเย็นหรอก"

"ที่นี่ข้ามีกฎเพียงข้อเดียว..."

จ้าวเยียนเอ๋อร์เงยหน้ามองนาง เห็นใบหน้างดงามนั้นสงบนิ่ง ดวงตาคู่งามใสกระจ่างดุจน้ำค้าง งดงามจนชวนให้ลุ่มหลง

หลานชิงซีเอ่ยเนิบนาบ "กฎของข้าคือ... ห้ามทำร้ายข้าเพื่อสนองตัณหาความอยากได้อยากมีของเจ้า"

"หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายก้อย ข้าจะทำให้เจ้าตายไร้ที่กลบฝัง"

น้ำเสียงของนางนุ่มนวล ไม่ดังไม่ค่อย แต่ในหูของจ้าวเยียนเอ๋อร์กลับดังก้องกังวานราวกับเสียงกลองรบ

จ้าวเยียนเอ๋อร์รีบทิ้งตัวลงคุกเข่าโขกหัว "บุญคุณของฮูหยินน้อย เยียนเอ๋อร์จะไม่มีวันลืม"

"ต่อไปเยียนเอ๋อร์จะเทิดทูนฮูหยินน้อยไว้เหนือหัว ไม่กล้าคิดคดทรยศแน่นอนเจ้าค่ะ"

หลานชิงซีเอ่ยเสียงเรียบ "คำพูดสวยหรูใครก็พูดได้ ข้าไม่ฟังคำคน แต่ดูที่การกระทำ"

"เจ้าเป็นคนฉลาด ข้าจะพูดเตือนเพียงครั้งเดียว"

นางเตือนจ้าวเยียนเอ๋อร์เพื่อเป็นการตอบแทนที่อีกฝ่ายช่วยทำลายอนาคตของตัวเอง และมอบโอกาสให้นางได้งัดข้อกับอวี้จวินซู

ตราบใดที่จ้าวเยียนเอ๋อร์ยังไม่ลงมือทำร้ายนาง นางก็จะไม่ทำอะไรเกินกว่าเหตุ

ทว่า... นางรู้ดีว่าสันดานอย่างจ้าวเยียนเอ๋อร์นั้นแก้ยาก วันหน้าต้องหาเรื่องทำร้ายนางแน่ ถึงเวลานั้น นางก็มีความชอบธรรมเต็มที่ที่จะเอาคืนอย่างสาสม