ตอนที่ 103 การมาถึงของถังเทียน

อวี่หมิงชิวยืนเด่นเป็นสง่าด้วยความภูมิใจ

ภายใต้แสงแดดสาดส่องร่างของเขาครอบคลุมไปด้วยรัศมีแสงระยิบระยับ เขาดูคล้ายกับหยก โดยเฉพาะหยกสีขาว ชิ้นส่วนของเกราะหยกแต่ละชิ้นได้รับการแกะสลักอย่างประณีตลวดลายดอกไม้งดงามและเก่าแก่เป็นชั้นๆ ที่เอวของเขามีพู่สีเหลืองสดใสมองดูภูมิฐาน

สายลมพัดมาเบาๆทำให้เกราะหยกบางสั่นก่อให้เกิดเสียงดังนุ่มนวลอย่างต่อเนื่อง

อวี่หมิงชิวสง่างามอยู่แล้วด้วยเกราะหยกขาวนี้ ลักษณะสง่างามของเขายิ่งโดดเด่นเป็นประกายมากขึ้น

เด็กสาวๆที่มองอยู่จากด้านข้างอดไม่ได้ที่จะขบริมฝีปาก ดวงตาของพวกนางทุกคนเต็มไปด้วยประกายชื่นชม

เกราะหยกฤดูใบไม้ร่วงแห่งหมู่ดาวช่างแกะสลัก!

เกราะหยกฤดูใบไม้ร่วงที่อยู่บนตัวเขาอวี่หมิงชิวแหงนหน้ามองดูฟ้า เขารอช่วงเวลาเช่นนี้ มาสี่ปีเต็ม เป็นเวลาสี่ปีเต็มแล้วใครจะรู้ความเจ็บปวดของเขา ใครจะรู้จักความเดียวดายของเขา  ใครเล่าจะรู้ความทุกข์ทรมานของเขา

ทุกอย่างมาถึงที่สุดแล้ว

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!

เขาหันมามองดูซ่างกวนเว่ยและซ่างกวนจู้ที่ยังตกใจอยู่  จากนั้นเขายิ้มให้เล็กน้อยดูเหมือนมีทีท่าว่าไม่โกรธเลย

"สามารถตายในเงื้อมมือข้าได้เจ้าน่าจะภูมิใจนะ" อวี่หมิงชิวพึมพำ เสียงของเขาไม่ดังแต่ทุกคนสามารถได้ยินได้

เขายกมือขวาและสะบัดทันที

หยกสองชิ้นเปลี่ยนเป็นกลายเป็นลำแสงพุ่งตรงเข้าหาบุรุษทั้งสอง

ลำแสงหยกเหมือนกับหายวับไป

ลำแสงนั้นเคลื่อนไหวไม่เร็วแต่คนทั้งสองต่างรู้สึกว่าพวกเขาไม่สามารถหลบได้ และทันใดนั้นพวกเขาตระหนักว่าร่างกายของพวกเขาถูกตรึงไว้จริงๆ

ไม่...เป็นไปไม่ได้

หยกทั้งสองชิ้นในสายตาคนทั้งสองใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามามากจนคนทั้งสองมองเห็นชิ้นหยกค่อยๆทวีความเร็วตัดฝ่าอากาศเห็นการไหลเวียนของอากาศ

เป้าหมายของชิ้นหยกทั้งสองก็คือลำคอของบุรุษทั้งสอง

โธ่เว้ย...ขยับไม่ได้

ทั้งสองคนพยายามเรียกปราณเที่ยงแท้เป็นจำนวนมากโดยไม่คำนึงว่าพวกเขาจะต้องใช้พลังไปมากขนาดไหนพวกเขาไม่สามารถดิ้นรนให้หลุดได้ หยกสองชิ้นลอยเข้ามาใกล้ทุกที ความกลัวปรากฏอยู่ในดวงตาของคนทั้งสอง

ทันใดนั้นเงาร่างสายหนึ่งปรากฏอยู่หน้าคนทั้งสองโดยไม่มีวี่แววหรือส่งเสียงเตือน

คนผู้นี้กางแขนกว้าง  เขากำบังไว้เหมือนกับว่าเป็นกำแพงใหญ่ทิ้งความประทับใจจากภาพแผ่นหลังให้พวกเขามิรู้ลืม

ผัวะ ผัวะ!

หยกถูกคว้าไว้ในมือของคนๆหนึ่ง ก่อนที่อีกสองคนจะได้ทันตอบสนอง คนที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาก็ปล่อยฝ่ามือฝุ่นผงหยกก็ถูกโปรยลง ในที่สุดผงหยกบดละเอียดก็กระจายไปตามลมและปะทะถูกหน้าพวกเขาทั้งสองคนหลับตาเนื่องจากความระคายเคือง และเมื่อพวกเขาลืมตาอีกครั้งพวกเขาจ้องมองหลังคนผู้นั้นอย่างว่างเปล่า

ทรงพลังมาก....

ความตกใจและตื่นกลัวบนใบหน้าพวกเขาหายไป  แต่หัวใจของพวกเขากลับตกใจหนักยิ่งขึ้น

บุรุษผู้นี้....เขาเป็นใคร?

ขณะที่คนทั้งสองกำลังคิดทันใดนั้น บุรุษร่างสูงนี้ที่มองเห็นเขาจากด้านหลังพูดว่า "พวกแกกล้าดียังไงถึงได้ดูแคลนเชียนฮุ่ย!"

น้ำเสียงทุ้มลึกและเต็มไปด้วยความโกรธ  เหมือนกับว่าเป็นเสียงคำรามของสัตว์ร้าย  แฝงด้วยความตั้งใจฆ่าและความโกรธไม่มีที่สิ้นสุดคนทั้งสองกลัว

อย่างไรก็ตามคนทั้งสองก็โล่งอก  จากประโยคนั้นพวกเขาสามารถบอกได้ว่า คนผู้นี้เป็นมิตร ไม่ใช่ศัตรู เชียนฮุ่ยมีมิตรที่แข็งแกร่งทรงพลังขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?

โดยไม่รอให้ทั้งสองคนเห็นได้ชัด  พวกเขาถูกอีกฝ่ายฉุดเหวี่ยงลอยขึ้นไปในอากาศ

"ลุงเฉียน!"

ซ่างกวนเฉียนตะลึงขณะที่เขามองร่างที่ต่อสู้อย่างห้าวหาญด้วยสายตาว่างเปล่า  เขากล้าเกินคนธรรมดาเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง, นั่น... นั่นคืออาเทียน!

"อา....อาเทียน!"

อีกฝ่ายหันหน้ามาและมีสีหน้ายิ้มสดใส "ลุงเฉียน, ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"

เป็นอาเทียนจริงๆ...

เขาสะดุ้งเหมือนกับถูกสายฟ้าฟาดลุงเฉียนตะลึงยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนรูปปั้นขณะที่เขาจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างว่างเปล่า ขณะเดียวกันเขายังรู้สึกแปลกหน้าต่อเขา นี่..นี่คืออาเทียนจริงๆ!คุณชายอาเทียนผู้ที่ยังคงฝึกวิทยายุทธขั้นพื้นฐานเมื่อตอนเขาออกจากเมืองซิงฟง  คุณชายอาเทียนที่คุณหนูคิดถึงอย่างสุดซึ้ง!

แต่... แต่....ทำไมคุณชายอาเทียนที่อยู่ต่อหน้าเขา ถึงแปลกอย่างนั้น...

"ลุงเฉียน, ลุงเฉียน!" ซ่างกวนเว่ยที่ยังอยู่ในอากาศไม่สนใจอะไรอื่นตั้งใจตะโกนอย่างเดียว

ลุงเฉียนดูเหมือนจะเพิ่งตื่นจากภวังค์เหยียดแขนคว้าตัวบุรุษสองคนที่ถลาเข้ามา แต่ดวงตาเขายังคงจับจ้องคุณชายถังเทียนที่อยู่ข้างหน้าไม่ขยับแม้แต่น้อย

"ลุงเฉียน, เราค่อยคุยกันทีหลัง!" ถังเทียนหน้าเคร่งขรึม เขาหันกลับไปจ้องอวี่หมิงชิวข้างหน้าและพูดเย็นชา "แกกล้ารังแกเชียนฮุ่ย, ไอ้หนูวันนี้แกตายแน่"

อวี่หมิงชิวประหลาดใจเล็กน้อยเขาประเมินถังเทียน เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน กล่าวว่า"ตระกูลซ่างกวนตกต่ำตั้งแต่เมื่อไหร่กันถึงต้องให้คนนอกเข้ามาปกป้องหน้าให้ตระกูลซ่างกวนด้วย? นอกจากซ่างกวนเชียนฮุ่ยแล้วตระกูลซ่างกวนไม่สามารถสร้างคนที่สามารถอดทนต่อการต่อสู้ได้หรือ?"

คนที่มุงดูโดยรอบส่งเสียงพึมพำทันที

เมื่ออวี่หมิงชิวปรากฏตัวที่หน้าประตูตระกูลซ่างกวนก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากหลายอยู่แล้วทุกคนที่พอมีความแข็งแกร่งอยู่บ้างก็จะวิ่งเข้ามาสมทบ  ความขัดแย้งระหว่างตระกูลอวี่และตระกูลซ่างกวนสำหรับหมู่ดาวเพอร์ซูสนั้นเป็นเรื่องสำคัญมาก นักสู้ที่มามุงดู ตราบใดที่พวกเขามีหน้ามีตาอยู่บ้างก็จะปรากฏตัวมาดู

น้ำเสียงของอวี่หมิงชิวเต็มไปด้วยอาการเยาะเย้ย  แต่นำพาให้ผู้คนมีความรู้สึกเช่นเดียวกัน  ในช่วงสองปีตั้งแต่ซ่างกวนเชียนฮุ่ยกลับมา นางผลักดันตระกูลซ่างกวนกลับมาอยู่สถานะตระกูลชั้นสูงของหมู่ดาวเพอร์ซูสได้อย่างรวดเร็ว  แต่เพราะเช่นนั้นผู้คนจึงตระหนักว่าตระกูลซ่างกวนที่ยึดครองตำแหน่งสูงสุดมิได้แข็งแกร่งอย่างที่พวกเขาคาดคิด

พวกเขาถูกหลอกโดยพลังของซ่างกวนเชียนฮุ่ยในอดีต

จากสิ่งที่พวกเขาเห็น  ไม่ว่าคนผู้หนึ่งจะแข็งแกร่งเพียงไหน  ก็เป็นไปไม่ได้ที่คนผู้เดียวจะค้ำยันได้ทั่วทั้งตระกูลพวกเขาสามารถยืนยันตอนนี้ได้ว่า ซ่างกวนเฉียนไม่ได้โกหก  เชียนฮุ่ยไม่อยู่แถวนี้  ถ้าไม่อย่างนั้น นางอาจปรากฏตัวมาแล้ว  ดังนั้นผู้คนบางส่วนที่อยู่ในหมู่ชนรู้สึกว่าได้โอกาสที่ดีแล้วตระกูลซ่างกวนปราศจากซ่างกวนเชียนฮุ่ยก็กลายเป็นมีผลกระทบน้อย

ซ่างกวนเฉียนมีประสบการณ์และระมัดระวัง  คำพูดของอวี่หมิงชิวมีเจตนาร้าย เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึงแม้แต่คนที่กระวนกระวายใจในฝูงชน เขาก็ยังจับตาดูพวกเขา

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าหลายอย่างจะกลับกลายเป็นอย่างนี้แม้แต่คุณหนูคงคาดไม่ถึงว่าอวี่หมิงชิวจะกลับมากระทันหัน  ถ้าพวกเขามีเวลามากกว่าสองปี ซ่างกวนจู้และซ่างกวนเว่ยเติบโตจนสามารถเป็นผู้ที่รับมือเรื่องนี้ได้พวกเขาในตอนนี้อ่อนหัดไปเล็กน้อย

คุณหนู...

แม้ว่าซ่างกวนเฉียนจะรู้สึกกังวลแต่เขาก็ไม่แสดงออกทางสีหน้า "ใครในตระกูลจะเทียบคุณหนูได้เล่า? ไม่มีทั้งในอดีตและไม่มีในตอนนี้ด้วย  ก็เหมือนกัน  ใครที่อดทนต่อความโกรธของคุณหนูได้เล่า?สวะทั้งหมดที่ทำให้คุณหนูโกรธ พวกมันทั้งหมดไปไหนเสียเล่า? ตระกูลอวี่สามารถสู้อยู่ได้แค่เพียงหน้าประตูจนกว่าคุณหนูจะกลับมาเท่านั้นเอง"

คำพูดไม่กี่คำนี้ทำให้พวกที่กระเหี้ยนกระหือต้องสงบลง

ในช่วงเวลาสองปีสั้นๆซ่างกวนเชียนฮุ่ยสร้างบารมีโดยไม่มีใครอื่นช่วยได้อย่างไร? คำตอบง่ายมากนางพาตัวเข้าต่อสู้ในอดีตเมื่อตระกูลซ่างกวนใช้วิธีการเล่ห์เหลี่ยมและกำจัดตระกูลมากกว่าหกตระกูล ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลอวี่สบโอกาสและรีบถอนตัว  พวกเขาก็คงไม่ได้รับการยกเว้นเช่นกัน

เมื่อนึกถึงความโกรธของซ่างกวนเชียนฮุ่ย  ทุกคนถึงกับสั่น อวี่หมิงชิวเพิ่งจะกลับมาหมู่ดาวเพอร์ซูสและยังไม่รู้สถานการณ์ แต่พวกเขาทุกคนอยู่ภายใต้การกดดันของซ่างกวนเชียนฮุ่ยมาถึงสองปีและการครอบงำของนางในเรื่องนี้ชัดเจนที่สุด

ลุงเฉียนมีแผนในใจเป็นมั่นเหมาะเขาลดเสียงพูดว่า "และใครบอกว่าคุณชายอาเทียนเป็นคนนอกเล่า? เขาคือสหายรักวัยเด็กของคุณหนูและในไม่ช้าก็จะกลายเป็นเขยของตระกูลซ่างกวนของเรา เขาคือว่าที่สามีที่คุณหนูเลือกไว้ด้วยตัวเอง"

ทั่วท้องถนนเงียบเป็นป่าช้าทันที

ซ่างกวนเว่ยและซ่างกวนจู้และคนที่เหลือซึ่งอยู่ข้างหลังลุงเฉียนตะลึงกันไปหมดจนเงียบไปโดยปริยาย...

เขย...

คนในตระกูลซ่างกวนทุกคนตกตะลึงจนกระทั่งสมองว่างเปล่าเมื่อได้ยินคำว่า "เขย"

ทั่วทั้งพื้นที่เงียบเป็นป่าช้าและจากนั้นทั่วทั้งท้องถนนก็มีเสียงโพล่งขึ้นพร้อมกัน

"คนรักของซ่างกวนเชียนฮุ่ย!"

"เขาคือคนรักของซ่างกวนเชียนฮุ่ย!"

"ข้าไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อน  โกหก...."

"โกหก? นั่นเป็นไปได้อย่างไร! นั่นดูเหมือนจะอยู่ต่อหน้าทุกคนแล้ว!  ซ่างกวนเฉียนจะโกหกอย่างนั้นได้ยังไง"

"ใช่แล้ว...แต่คนรักของคุณหนูเชียนฮุ่ย... ข้าเศร้าใจนัก..."

เมื่อคนแรกจากด้านข้างโต้ตอบอย่างรวดเร็วคนอื่นๆ ก็ส่งเสียงสับสนวุ่นวายโห่ร้องด้วยความเศร้าใจ  ความงามของซ่างกวนเชียนฮุ่ยนั้นงามจับใจหาผู้คนเทียบได้ยาก  นางกลายเป็นเทพธิดาในหัวใจของหนุ่มๆหมู่ดาวเพอร์ซูสไปแล้ว

ตอนนี้จู่ๆเทพธิดาจู่ๆ ก็มีคนรักคนหนึ่ง....

เป็นความจริงที่โหดร้ายยิ่งนัก...

หลังจากถังเทียนได้ยินคำพูดของลุงเฉียน  เขาเองก็ตกตะลึง แต่..คนรักของเชียนฮุ่ย...

ฮ่าฮ่าฮ่า!

นั่นก็ถูกที่สุดแล้ว

ถังเทียนมีความสุขจนตัวแทบลอยรู้สึกเหมือนว่าตลอดทั้งร่างของเขามีพลังงานไหลเวียน เขาชูหมัดข้างหนึ่งและความต้องการต่อสู้ของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด

อว๋า..และจากคำพูดเหล่านี้ เขาก็ต้องทุบเจ้าหนุ่มรูปหล่อที่อยู่ต่อหน้าเขาด้วย

สายตาของถังเทียนจับจ้องประเมินอวี่หมิงชิวที่อยู่ต่อหน้าเขาโดยไม่สะทกสะท้าน  เหมือนกับว่ากำลังจ้องมองเหยื่อ เขาจะต้องทุบตีเจ้าคนที่วาดมาดยโสที่อยู่ต่อหน้าเขาเพื่อเป็นการรำลึกถึงความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์ของหนุ่มน้อยถังกับคุณหนูเชียนฮุ่ยที่มีต่อกัน

โอว..ถ้าเชียนฮุ่ยอยู่ที่นี่,  เราคิดว่าเธอคงชูดาบและโจมตีตอบโต้กลับไปแล้ว...

ถังเทียนกระตือรือร้นที่จะลองดู

จู่ๆอวี่หมิงชิวก็แหกปากหัวเราะลั่น "คนรักของซ่างกวนเชียนฮุ่ยที่แท้ก็เป็นไอ้โง่คนหนึ่ง  ข้าสามารถบอกได้เลยว่าสายตานางต่ำมากดอกไม้ที่ปักอยู่บนมูลโค ฮึ ฮึ อย่างนั้นข้าจะเป็นคนแรกที่ฆ่าคนรักนาง และจากนั้นข้าจะทะนุถนอมรักนางอย่างดี...."

พูดไม่ทันจบเขาก็ชะงัก

ถังเทียนวิ่งตรงเข้าหาเขาและตะโกนใส่ด้วยความยินดีและภูมิใจ"เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว! ไอ้รูปหล่อ! รู้ไหมว่าหนุ่มชาวฟ้ารำคาญ!"

อวี่หมิงชิวตัวสั่น  ไวมาก

เขาเคลื่อนไหวร่างกายและหลบหมัดถังเทียน

ก่อนที่เขาจะทรงตัวได้มั่นเสียงลมหวีดหวิวดังมาจากเบื้องหลัง อวี่หมิงชิวตกใจและรีบหลบอีกครั้ง

เขาไวมากขนาดนั้นได้ยังไง...

อวี่หมิงชิวยังระงับความตื่นเต้นไม่ได้

หือ..ร่างเงาดำมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาโดยไม่มีร่องรอยให้จำเค้าใดๆ  ใกล้มากจนแทบกดปลายจมูกเขาได้

จิตใจของอวี่หมิงชิวถูกความตกใจครอบงำเขารีบใช้นิ้วเหมือนว่ากำลังดีดเครื่องสาย พลังหลั่งไหลเข้ามาในร่างเขาแทบจะทันใด

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!

ปัง!

เขารู้สึกเจ็บปวดที่หลังราวกับว่าโดนจามด้วยขวานพลังที่แกร่งกร้าวรุนแรงชอนไชร่างเขาจนครางออกมาและยืมพลังนี้วิ่งไปข้างหน้าเพื่อทอดระยะจากกัน

เป็นปราณเที่ยงแท้ที่แปลกประหลาด!

อวี่หมิงชิวตั้งหลักได้อีกครั้ง สายตาของเขาจ้องมองถังเทียนพลางใช้ฝ่ามือปาดเลือดที่มุมปาก

ทุกคนตกใจกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าต่อตาพวกเขาอวี่หมิงชิวที่ดูเหมือนจะแกร่งกร้าวจนสามารถสั่นสะเทือนโลกได้ตอนนี้ได้รับบาดเจ็บโดยฝีมือเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

คนในตระกูลซ่างกวนลอบตื่นเต้นเขยของตระกูลแข็งแกร่งจริงๆ

"แน่นอนว่าเขามีฝีมืออยู่บ้าง"  อวี่หมิงชิวพูด"แต่ ก็แค่นี้แหละ"เขายกฝ่ามือ