ตอนที่ 102 อวี่หมิงชิว

“มีปัญหาอะไร? ก็แค่ใช้ป้ายเกียรติยศติดต่อข้า ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังวุ่นแต่เจ้าไม่ต้องกังวลถึงข้า รีบไปได้แล้ว ไปเสียเถอะ!”

จิ่งหาวรีบไล่ถังเทียนให้ออกไป  หลังจากนั้นเขาพานักสู้คนอื่นหลบออกมา

ถังเทียนยืนอยู่บนถนนในดาวสายรุ้งมองดูรอบๆ ตัว ทันใดนั้นเขารู้สึกตื่นเต้นในใจอย่างเหลือเชื่อในที่สุดเขาก็มาถึงดาวสายรุ้ง เขาจะได้พบเชียนฮุ่ยแล้วเมื่อนึกถึงคืนนั้นที่เชียนฮุ่ยจากมา เขายังจดจำด้วยตนเองได้ ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาว เขาสัญญากับเชียนฮุ่ยด้วยเสียงที่ดัง

เราทำได้แล้ว!

ถังเทียนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวหลังจากนั้นช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็คลายหมัดออก เมื่อไปตามที่อยู่ที่เชียนฮุ่ยให้เขาไว้เขาเริ่มมองหาที่ตั้งตระกูลซ่างกวน

สิ่งที่ทำให้ถังเทียนประหลาดใจก็คือตระกูลซ่างกวนมีชื่อเสียงมากในดาวสายรุ้ง  และเขาสามารถหาตระกูลซ่างกวนพบในเวลารวดเร็ว

แต่...

ทางเข้าชุมนุมไว้ด้วยคนหลายคน  ถังเทียนขมวดคิ้ว เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้มักจะหมายถึงความยุ่งยากเสมอ

ยังมีคนมาหาเรื่องเชียนฮุ่ยอีกหรือนี่?  ถังเทียนแค่นเสียงเย็นชารังสีฆ่าฟันปรากฏอยู่ที่ใบหน้าของเขา เขาเร่งฝีเท้าทันที

※※※※※※※※※

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ!

ร่างสองสามร่างลอยออกมา และร่วงลงกับลานบ้าน

"หึ หึ นี่คือวิธีต้อนรับอาคันตุกะของตระกูลซ่างกวนหรือ?" บุรุษหนุ่มชุดขาวสง่างามคนหนึ่งกำลังโบกพัดจีบพัดตนเองและหัวเราะตลอดทั้งร่างของเขาไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย

ต่อหน้าเขา ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นเป็นศิษย์อายุเยาว์ของตระกูลซ่างกวนสองสามคน

เสียงฝีเท้ากระจัดกระจายรีบเร่งออกไปจากลานบ้านในช่วงเวลาสั้น ซ่างกวนเฉียนก็พาคนสองสามคนออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

"ปฏิบัติต่ออาคันตุกะหรือ?ไม่ใช่ว่าใครก็ได้ที่จะมีคุณสมบัติเป็นอาคันตุกะของตระกูลซ่างกวนของเรา!" ลุงเฉียนโกรธอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงของเขาไม่มีความเกรงใจ

บุรุษชุดขาวโบกพัดจีบ หัวเราะอย่างไม่คำนึงมารยาท"ข้าได้ยินว่าซ่างกวนเชียนฮุ่ยงดงามเกินบรรยาย  ข้าหมิงชิวมาที่นี่เพราะชื่อเลื่องลือของนางแต่กลับถูกปฏิเสธตั้งแต่หน้าประตู ข้าเสียใจจริงๆ"

"อวี่หมิงชิว!" ดวงตาของลุงเฉียนมีร่องรอยโกรธ แต่หัวใจของเขาตกใจ

อวี่หมิงชิว!

ลุงเฉียนไม่ได้รู้สึกแปลกสำหรับชื่อนั้นอัจฉริยะที่มีชื่อมากที่สุดของตระกูลอวี่หายสาบสูญไปโดยไร้วี่แววถึงสี่ปี! ตระกูลอวี่เป็นคู่ต่อสู้หลักและเป็นไม้เบื่อไม้เมาของตระกูลซ่างกวน และซ่างกวนเฉียนรู้จักพวกเขามากกว่าคนทั่วไป  อัจฉริยะตระกูลอวี่ผู้นี้ เมื่อสี่ปีที่แล้ว  เข้าสู่สภาวะคลั่งขณะฝึกฝนและปราณเที่ยงแท้ทั้งหมดในร่างกายเขาทรุดโทรม

ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ

และเมื่อเทียบกับสี่ปีที่แล้ว เขาแข็งแกร่งขึ้นมาก

แต่คุณหนูไม่อยู่แถวนี้

หัวใจลุงเฉียนปวดร้าว ตระกูลอวี่และตระกูลซ่างกวนเป็นตระกูลคนชั้นสูงที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน  และพวกเขามีสภาพเหมือนน้ำกับไฟเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาตระกูลซ่างกวนอ่อนกำลังลง เป็นการกระทำที่มาจากตระกูลอวี่โดยตรงถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูดึงดันต่อต้านกระแสที่บ้าคลั่ง  ตระกูลซ่างกวนก็คงจะ....

ลุงเฉียนรู้ว่าเขามาไม่ถูกเวลาในตอนนี้ จึงบอกว่า"คุณหนูมีเรื่องสำคัญต้องเดินทางไกล ข้าไม่แน่ใจว่านางจะกลับมาเมื่อใด ท่านช่างโชคไม่ดีเลย"

"จริงหรือ?"  อวี่หมิงชิวมีใบหน้าที่หล่อเหลาและเบะปากด้วยท่าที่หยอกล้อ "นั่นก็น่าเสียดายนะ คนใช้ของข้าเห็นคุณหนูเชียนฮุ่ยเมื่อวานนี้จริงๆวันนี้นางไม่อยู่เสียแล้วหรือ?  ข้า อวี่หมิงชิวไม่ได้แก่ขนาดนั้น อย่ามาทำกับข้าเหมือนเด็กเล็กและเกลี้ยกล่อมข้าเลยลุงเฉียน"

ซ่างกวนเฉียนรู้ว่าเขาจะมาวันนี้ ตั้งใจจะมาหาเรื่องแต่เขาไม่พูดอะไร "หุบปากเลย คุณหนูไม่อยู่ที่นี่ ต่อให้นางอยู่ที่นี่นางจะไม่ลดตัวลงมาพบเจ้า"

อวี่หมิงชิวเลิกคิ้วประกายความเยือกเย็นยังคงอยู่ในดวงตาของเขา แต่เขาแหกปากหัวเราะทันที "ดูเหมือนว่าจะพบคุณหนูเชียนฮุ่ย ข้าจะต้องมาด้วยตนเองไงเล่า"

หลังจากเขาพูดจบเขาหันหน้ามาทางบ้านตระกูลซ่างกวนและเดินตรงเข้าไปทันที

เงาร่างสองร่างวิ่งตรงออกมาจากด้านหลังซ่างกวนเฉียนและขวางทางอวี่หมิงชิวไว้

ซ่างกวนเว่ย, ซ่างกวนจู้

นอกจากซ่างกวนเชียนฮุ่ยแล้ว ชายหนุ่มสองคนนี้เป็นผู้มีชื่อเสียงจากตระกูลซ่างกวน

พวกเขาสองคนได้รับเลือกจากซ่างกวนเชียนฮุ่ยเองในฐานะที่เป็นหนึ่งในผู้สืบทอดตระกูลซ่างกวนในอนาคต  ซ่างกวนเชียนฮุ่ยได้สอนและแนะนำวิทยายุทธให้พวกเขาเอง  ในหัวใจของพวกเขา  สถานะของเชียนฮุ่ยสำคัญมาก ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าอวี่หมิงชิวเย้ยหยันคุณหนูเชียนฮุ่ย ทั้งสองคนจึงโกรธ

ซ่างกวนเว่ยประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยสีหน้าของเขาสงบและใจเย็น

ซ่างกวนจู้มีรูปร่างสูงใหญ่ และแข็งแรงมาก

ทั้งสองคนยืนเคียงบ่าเคียงไหล่คู่กันด้วยท่าทางก้าวร้าว

"เฮอะ, ตระกูลซ่างกวนตกต่ำจริงๆ ถึงกับปล่อยให้เด็กสองคนออกหน้า"อวี่หมิงชิวจงใจถอนหายใจ "จริงๆ เลยนะทำให้คนไม่สามารถหยุดถอนหายใจได้เลย ด้วยสภาพของตระกูลซ่างกวนในปัจจุบันนี้ เป็นไปได้ยังไงที่จะได้เป็นตัวแทนหมู่ดาวเพอร์ซูสของเราในฐานะตระกูลชั้นสูงที่แข็งแกร่งที่สุด?"

ซ่างกวนเว่ยไม่ได้ขยับ และตอบอย่างใจเย็น"เทียบกับตระกูลอวี่ที่ถนัดในเรื่องปักหมอนตระกูลซ่างกวนของเรายังคงน่าเชื่อถือมาก"

ซ่างกวนจู้ไม่พูดอะไร และยังคงกระตุ้นปราณเที่ยงแท้ของเขา ทั่วตัวเขาปลดปล่อยพลังสีเขียวเข้มข้นจนคลุมไปทั้งตัว

อวี่หมิงชิวหยีตา "อย่างนั้นข้าของดูวิชาหยกเย็นของตระกูลซ่างกวนหน่อยเป็นไร"

เมื่อพูดเช่นนั้น ร่างของเขาก็หายไป

แทบจะขณะเดียวกัน ร่างของซ่างกวนเว่ยก็หายไปด้วย  ซ่างกวนจู้ตาเป็นประกาย และปล่อยหมัดออก!

ภาพหมัดสีเขียวเข้มกระแทกใส่อวี่หมิงชิว

อวี่หมิงชิวแค่นเสียง เขาสะกิดปลายเท้าเบาๆและร่างของเขาเริ่มเห็นไม่ชัดทันทีร่างท่อนล่างเลือนลางและเพิ่มไล่ขึ้นมาเบื้องบน แต่สิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นก็คือ ภาพหมัดสีเขียวที่กำลังปลิวว่อนเหมือนกระสุนปืนใหญ่เริ่มเปลี่ยนแปลงในอากาศทันทีเหมือนกับถูกมือที่ไร้รูปบีบจนเป็นบอลสีเขียวลูกหนึ่ง  หมัดเขียวแปลงเป็นลำแสงเขียว ม้วนเข้าหาอวี่หมิงชิวอย่างรวดเร็ว

อวี่หมิงชิวหัวเราะเยาะ

ร่างของเขาเหมือนลูกตุ้มที่แกว่งไปมา  เขาเตรียมจะพุ่งเฉียดลำแสงสีเขียวไปแต่ทันใดนั้นลำแสงสีเขียวเปลี่ยนแปลงอีกครั้งทันที  กลายเป็นกรงสีเขียวพยายามกักอวี่หมิงชิวไว้

ดวงตาของอวี่หมิงชิวเปล่งประกายแปลกใจเล็กน้อยเขามองดูร่างของซ่างกวนจู้และคิดว่าซ่างกวนจู้ใช้แนวพลังแกร่งกร้าวในตอนแรก เขาคาดไม่ถึงเลยว่าคนรูปร่างใหญ่ขนาดนั้นสามารถใช้วิชาแนวลึกลับได้

น่าสนใจ!

แต่คิดจะใช้วิธีแบบนั้นดักจับเขา นั่นไร้เดียงสาเกินไปแล้ว

พลังปราณเที่ยงแท้ในร่างของอวี่หมิงชิวเพิ่มขึ้น สี่ปีมานี้เขาทนทุกข์ทรมานเจ็บปวด ก่อนจะได้รับความเคารพนับถือจากคนอื่นๆ เขาจำเป็นต้องใช้การต่อสู้เพื่อแสดงพลังบอกให้รู้ว่าเขากลับมาแล้ว

เข้าต้องให้คนของหมู่ดาวเพอร์ซูสรู้ว่า อวี่หมิงชิวกลับมาแล้ว

ด้วยสายตาเยือกเย็นอวี่หมิงชิวกางนิ้วทั้งห้าเหมือนกับทำท่าเล่นพิณ นิ้วของเขาไม่ได้เรืองแสงแต่กลับส่งระลอกรังสีที่เหมือนกับฝนที่กำลังตกลงในบ่อ

รังสีเขียวสั่นสะเทือน ถูกกระแทกจากนั้นก็พังทลายลง

อวี่หมิงชิวยืนตระหง่านมองดูปลอดโปร่งสบายใจเขาตอบโต้ด้วยมือเดียวและมองดูเหมือนยอดฝีมือมาก หญิงสาวหลายๆ คนรอบตัวตื่นเต้น

ทันใดนั้น อวี่หมิงชิวเห็นร่างที่ร้ายกาจจากหางตา  หัวใจเขาเยือกเย็นทันที

รังสีหยกเขียวชัดและกว้างเหมือนดาบ

ฟันขวางใส่เอวของอวี่หมิงชิว

คมดาบของรังสีเยียบเย็นชอนไชลึกถึงกระดูกของเขา  อวี่หมิงชิวไม่รีรอชักช้าอีกต่อไป เขางอนิ้วทั้งห้าโจมตีใส่เหมือนกับสายฝนกระทบใบตอง

เป๊าะ เป๊าะ เป๊าะ!

เสียงโจมตีดังชัดเจนหนาแน่นเหมือนฝนห่าใหญ่  รังสีดาบหยกเขียวกระแทกลงพื้นกลายเป็นมวลแสงหยกเขียวขนาดใหญ่

เงาร่างซ่างกวนเว่ยมาปรากฏอยู่ด้านของของอวี่หมิงชิว  ร่างของเขาคล่องแคล่วอ่อนหยุ่นขาซ้ายของเขาที่ยกขึ้นเปล่งแสงเขียวที่น่องของเขา ขณะที่ยิงรังสีหยกเขียวโค้งออกมา

แสงเขียวโค้งคมเหมือนมีดโกน

กระบวนท่าของซ่างกวนเว่ยว่องไวมาก  น่องและฝ่ามือของเขามีแสงหยกเขียวสว่างวาบสามารถสับ คว้า เตะหรือเจาะในแต่ละท่วงท่าของการใช้แสงรังสีเขียวโค้ง

ดาบหยกโค้ง!

ดาบแสงกวาดใส่เข้ามาเหมือนคลื่นพิโรธตรงเข้าหาอวี่หมิงชิว

ใบหน้าที่อ่อนโยนของอวี่หมิงชิวหายไป  สีหน้าเขากลายเป็นเคร่งเครียดจริงจัง  เขากางแขนกว้างและกางนิ้วทั้งสิบและสะบัดนิ้วต่อเนื่องด้วยเร็วที่มิอาจคำนวณได้

ติง ติง ติง!

เสียงโจมตีดังก้องในหูพวกเขาเหมือนเม็ดฝน

นิ้วของอวี่หมิงชิวแข็งแกร่งเหลือเชื่อ เหมือนกับว่าเขาสะบัดนิ้วในอากาศโดยไม่มีลำดับ ดาบหยกแสงแต่ละเล่มต้องใช้การโจมตีเจ็ดหรือแปดครั้งในช่วงเวลาสั้น

ดาบหยกแสงถูกทำลายอย่างต่อเนื่อง หน้าของซ่างกวนเว่ยเยือกเย็น

ดาบหยกแสงตรงเข้ามาเหมือนคลื่นด้วยความตั้งใจจะสังหารอีกฝ่ายหนึ่ง

ภายในดาบแสง อวี่หมิงชิวยังใช้ความเร็วได้อย่างมั่นคง  เขาเริ่มใช้มันได้อย่างช่ำชองและง่ายดาย   "อะไรกัน?พวกเจ้ามีดีแค่นี้เองเหรอ? พวกเจ้ามีคนที่สู้ได้แค่สองคนเองสินะ"

พลังของซ่างกวนเว่ยหมดลงในระดับที่รวดเร็ว  เขาดูเหมือนตั้งท่าป้องกัน แต่ในความเป็นจริงเขามีโอกาสเคลื่อนไหวแค่ครั้งแรก  คนของตระกูลซ่างกวนทั้งสองคนพ่ายแพ้คนๆ เดียวซ่างกวนเชียนฮุ่ยคงรับไม่ได้แน่

เดี๋ยวก่อน!

สองต่อหนึ่ง!

แล้วอีกคนอยู่ไหน?

อวี่หมิงชิวคิดถึงบางเรื่องขึ้นมาได้

พอถึงตอนนี้เงาดำทะมึนปรากฏอยู่เหนือศีรษะของเขาและล้อมเขาไว้ในกรง

และโดยไม่รู้ตัวปรากฏมีบอลหยกเขียวขนาดพิเศษลอยอยู่เหนือศีรษะของเขา บอลนี้กว้างเกินกว่าสามเมตรภายในบอลแสงมีเงาร่างเลือนลางร่างหนึ่ง

ซ่างกวนจู้

บอลแสงเริ่มเปลี่ยน

บอลหยกเขียวที่อยู่เหนือศีรษะเขามีแรงกดดันมากที่สำคัญที่สุดคือมันอันตราย

อันตรายที่ไม่สามารถอธิบายได้ทำให้เขาร้องกราดเกรี้ยวเหมือนแมวโกรธ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

บอลแสงหยกเขียวร่วงกระแทกลงมาในระดับความเร็วที่น่าตระหนกในพริบตาเดียวความเร็วของบอลแสงเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ ซ่างกวนจู้ที่อยู่ในบอลแสงประกบฝ่ามือเข้าด้วยกันมองดูเคร่งขรึมจริงจัง

บดกระแทก

ปัง

รังสีเขียวหนาและแข็งแกร่งพุ่งลงมาจากฟ้าและกระแทกเข้ากับมีดแสง

ปัง ปัง ปัง!

ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณมีเศษหินปลิวว่อนและร่วงกราวลงกับพื้นเหมือนฝนตกลงมากองรวมกันคนที่ชมอยู่ในตอนนั้นไม่มีเวลาตอบสนอง เหมือนกับว่าพวกเขาถูกผลักจนถอยหลัง  ทุกคนถูกแรงกดจนถอยหลังไปสองสามก้าว

คนที่มองจากด้านข้างและยังทรงตัวอยู่ได้ ทุกคนตกใจกันหมด

น่ากลัวมาก!

พลังโจมตีที่น่ากลัว ไม่มีผู้ใดสามารถรอดชีวิตได้

ทางเข้าของตระกูลซ่างกวนอยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุด  อยู่ตรงข้ามกับถนนซึ่งกว้างกว่าสามสิบเมตรสร้างจากแผ่นศิลาเขียวทนทาน แต่ฝุ่นฟุ้งกระจายปกคลุมถนนทั้งหมด

ซ่างกวนจู้กระอักเลือดเต็มปากวิชาสังหารนี้ทำให้เขาสิ้นเปลืองพลังมหาศาล ซ่างกวนเว่ยหอบหายใจหนักอยู่ด้านข้าง เขาก็ร่วมใช้พลังที่ยิ่งใหญ่นี้ด้วย

ในที่สุด ก็สำเร็จจนได้.....

ทั้งสองมองหน้ากันเองผ่อนลมหายใจ ขณะที่พวกเขาผ่อนคลายและลุงเฉียนกำลังมองมาอย่างโล่งใจ

มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากฝุ่นที่ฟุ้งกระจายอย่างคาดไม่ถึง

"พวกเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจได้บ้าง"

ร่างของซ่างกวนจู้และซ่างกวนเว่ยแข็งค้างทันทีสีหน้าของลุงเฉียนเปลี่ยนไปมาก

ร่างที่เลือนลางค่อยๆ ปรากฏออกมาจากท่ามกลางฝุ่น  ทันใดนั้นเขาโบกฝ่ามือ ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายก็ถูกเป่าหายไป

อวี่หมิงชิวยืนอยู่ต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง สีหน้าเขาเย็นชาเปล่งรังสีฆ่าฟัน หน้าของเขามีรอยแผลเล็กๆ สายหนึ่งซึ่งมีเลือดไหลเล็กน้อย

แต่ภายใต้สายตาของทุกคนสิ่งที่อยู่บนร่างกายของอวี่หมิงชิวกลับดึงดูดสายตาของทุกคน

"นั่นคือ.. นั่นคือ เกราะ..ชุดหนึ่ง"