ตอนที่ 95 ศัตรูปรากฏ
ตอนที่ 95 ศัตรูปรากฏ
ขณะที่เขามองดูสิบแปดมนุษย์ทองแดงที่อยู่ข้างหน้าเขายิ่งปิงอธิบายมนุษย์ทองแดงเหล่านี้ได้น่ากลัวมากเท่าไหร่ ถังเทียนก็ยิ่งกระตือรือร้นอยากลองดูมากเท่านั้น
เขาสอดส่ายสายตามองดูมนุษย์ทองแดงเหมือนกับว่าพวกมันเป็นเนื้อที่รอถูกเชือดที่ฟาร์ม สิบแปดมนุษย์ทองแดงเหมือนกับไม่คงอยู่ขณะที่พวกมันยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว สีบรอนซ์มันวาวสะท้อนแสงดูแปลกตา ความจริงมีแต่เพียงสิบแปดมนุษย์ทองแดงเท่านั้น แต่ถังเทียนสัมผัสถึงกลิ่นอายร้ายกาจสุดจะพรรณนาได้
สีหน้าของถังเทียนกลายเป็นจริงจังเขาเบิกตากว้างขณะจ้องดูมนุษย์ทองแดง
เขาก้าวไปด้วยความระมัดระวัง
แก๊ก!
หนึ่งในมนุษย์ทองแดงด้านตรงข้ามเขาตื่นขึ้นทันทีพอได้ยินเสียงดังชัด มันเงยหน้าขึ้น ตาที่ไร้ชีวิตของมันเป็นประกายเหมือนดาวสองดวง มนุษย์ทองแดงตัวนี้มีแขนทั้งสองยาวสัมผัสได้ถึงเข่าได้สัดส่วนที่ดี ฝ่ามือกว้าง และหัวเป็นเงาประกาย เป็นเหมือนลูกบอลที่เป็นบรอนซ์ประสาทสัมผัสทั้งห้าอย่าง เห็นได้ว่าคนที่สร้างมันขึ้นมาไม่ได้ใช้เวลากับมันมาก มนุษย์ทองแดงจึงมีรสนิยมที่ดูหยาบเช่นนั้น
บนอกของมนุษย์ทองแดงมีเครื่องหมายหมายเลข 1
ถังเทียนเพิ่งสังเกตว่าบนหน้าอกของมนุษย์ทองแดงทุกตัวจะมีหมายเลข ถังเทียนเช็ดปากตนเอง
เผียะ
ขณะที่มนุษย์ทองแดงหมายเลขหนึ่งก้าวออกมาก้าวแรกมันเหมือนกับลูกธนูที่พุ่งออกจากแล่ง พุ่งตรงเข้าหาถังเทียน
"เฮ่ย!" ถังเทียนตะโกนขณะที่ปล่อยหมัดออกไป ระลอกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกใส่มนุษย์ทองแดงหมายเลขหนึ่ง
พลังรุนแรงแฝงออกมาจากกำปั้น ถังเทียนทั้งครางและแค่นเสียง ดูราวกับว่าเขากำลังเล่นสกีขณะเขาไถลถอยหลังไปสองสามเมตร
แครก แครก แครก!
เสียงดังเป็นชุดดังเข้าหูของถังเทียนเขามองเห็นมนุษย์ทองแดงตื่นกันหมดทุกตัวแล้ว
ถังเทียนรู้สึกหนังศีรษะชาขึ้นมาทันที เขาไม่สนใจอะไรอื่นและตะโกนว่า "เฮ้, ตาเฒ่า,ท่านบ้าไปแล้ว..."
ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค มนุษย์ทองแดงทั้งสิบแปดตัวก็วิ่งเข้ามาหาเขาจากทุกทิศทาง เหมือนกับพวกมันเป็นพยัคฆ์ร้ายกำลังตามล่าเหยื่อ
ในพริบตาเขาก็ถูกพวกมันล้อมไว้ รอบๆตัวเขาเต็มไปด้วยเงามนุษย์บรอนซ์ ถังเทียนตะลึง เขาป้องกันศีรษะไว้เตรียมหาทางวิ่งออกไปข้างนอก แต่เมื่อมองลอดแขนออกมา เขาก็มองเห็นร่างโลหะเป็นมนุษย์ทองแดงหมายเลขเก้า
ถังเทียนมองดูมนุษย์ทองแดงหมายเลขเก้ามีร่างผอมกว่าขาเล็กกว่าตัวของเขาเอง ขณะที่หมายเลขเก้าก้าวเข้ามามีเสียงก้องกังวาลจนพื้นสั่นสะเทือน
ถังเทียนตกตะลึง พระเจ้า โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำเขาหันหน้าหนีและเผ่นเอาชีวิตรอดทันที
ควั่บ
เงาร่างมนุษย์ทองแดงสามตัวปรากฏอยู่ข้างหน้าเขา
มนุษย์ทองแดงหมายเลขสี่ห้า หกล้อมเขาไว้เป็นรูปสามเหลี่ยม แต่...
ถังเทียนเผ่นหนีได้อีกครา
มนุษย์ทองแดงสามตัวเป็นเหมือนเม่นทองแดงสามตัว พวกมันมีแขนหลายข้างแนบอยู่กับร่างกาย ถังเทียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเนื่องจากแขนทั้งหมดเหล่านี้แตกต่างจากอาวุธ มนุษย์เม่นทองแดงทั้งสามนี้ยืนอยู่ตรงนั้นขวางทางเอาไว้
วิธีนี้ใช้ไม่ได้...
โดยไม่ต้องพูดต่อถังเทียนวิ่งไปทางด้านซ้าย
เฮ้อ!มนุษย์ทองแดงด้านซ้ายของเขาดูเหมือนจะธรรมดามาก ในแง่โครงสร้างไม่มีอะไรที่แตกต่างระหว่างพวกมันกับถังเทียน ถังเทียนค่อยกล้าขึ้นและส่งเสียง"วู้ฮู" ขณะที่วิ่งตรงไป
เขาต้องออกไปจากวงล้อมนี้
ปิงบ้า น่าไม่อาย!ถังเทียนคิด ห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงมันคืออะไรกัน? มนุษย์ทองแดงพวกนี้ทุกตัวต่างเข้ามาตัวแล้วตัวเล่า เขาไม่คิดว่าพวกมันจะเคลื่อนไหวได้แต่ปรากฏว่าทั้งสิบแปดต่างโจมตีเข้ามาพร้อมกัน
ทำอย่างนี้มันเกินเลยไปแล้ว
หลังจากแลกหมัดกับมนุษย์ทองแดงหมายเลขหนึ่งแล้ว ถังเทียนรู้ว่าพวกมันแข็งแกร่งมาก สู้กันตัวต่อตัว เขายังไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้แต่นี่กลับเพิ่มเป็นสิบแปดตัวสู้กันรวดเดียว ไม่มีโอกาสชนะได้เลยแม้แต่น้อย
แม้ว่าถังเทียนจะสนุกสนานกับการต่อสู้กับสิ่งที่ถูกกำหนดมาเพื่อสู้โดยไม่ได้เปรียบ เขาจะไม่สนใจแม้แต่น้อย
"ทหารใหม่ใช้เลือดและน้ำตาเพื่อสร้างประสบการณ์ กฎข้อแรกของห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดง อย่าพยายามหนี" ปิงลอยตัวอยู่กลางอากาศและใช้คำพูดค่อนข้างเศร้า
ปัง ปัง ปัง!
ถังเทียนสามารถรู้สึกได้แต่เพียงว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเขาเต็มไปด้วยภาพกำปั้น
เขาไม่สามารถโต้ตอบได้ทันเวลา ทำให้ตาของเขาเขียวทันที
※※※※※※※※
"ลุกขึ้น! เจ้าโง่! นึกว่าเจ้าอยู่ที่ไหนกัน?"
"วิชาภูษาหมองของเจ้าอยู่ไหนแล้ว? เจ้าโง่! เจ้าไม่รู้วิธีใช้มันแล้วหรือ?"
"จดจ่ออยู่ที่พลังเจ้า! จดจ่ออยู่ที่พลังของคู่ต่อสู้! ตอบสนองให้เร็ว! ช้าเกินไป, เจ้ากินข้าวมาหรือเปล่า?"
…
ปิงตะโกนโวยไม่หยุดหย่อนขณะที่เขาได้ยินเสียงหมัดจากมนุษย์ทองแดงกระแทกใส่ถังเทียน หลังจากเงียบเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่า อารมณ์ทุกอย่างที่เขาระบายออกมานั้นเป็นเหมือนภูเขาไฟระเบิด ถังเทียนที่น่าสงสาร เขากลายเป็นผู้รองรับอารมณ์ทั้งหมดนั้น
ถังเทียนพยายามรับมือสิบแปดมนุษย์ทองแดงสิบวันติดต่อกัน
"เจ้าสวะ! ตามสถิติพวกทหารใหม่จะผ่านห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงในครั้งที่สองได้ที่เขาเข้ามา แต่เจ้าใช้เวลาไปกี่วันแล้ว?"
"ตอบโต้! ตอบโต้สิ! มือเจ้ามีไว้ทำอะไร? มันไม่ได้มีไว้ให้เจ้าป้องกันตัวหรือ? ข้าจะไม่มีทางยอมรับว่าทหารใหม่ที่ข้าฝึกให้ป้องกันตัว เหมือนคนโง่หรือขี้ขลาด เจ้าเป็นลูกผู้ชาย เจ้าต้องยินดีประหมัดกับศัตรูสิ"
"จะต้องให้ข้าเตือนเจ้ากี่ครั้ง? วิชาภูษาหมอง!
…
หลังจากสอนสั่งเป็นเวลานาน ดูเหมือนปิงเองก็หมดแรงเช่นกัน เขาจึงหยุด
ปิงลอยอู่ในกลางอากาศมองดูถังเทียนที่ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เขากลับคืนใบหน้าที่เหมือนหน้าไพ่ขณะที่เขามองดูเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกเสียใจ แม้ว่าประสิทธิภาพของถังเทียนจะไม่น่าประทับใจ แต่ปิงก็คาดหวังไว้มาก
ทหารใหม่ทุกคน เมื่อย่างเท้าเข้าห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงต้องมีมาตรฐานฝีมือระดับหกกันทั้งนั้น
ถังเทียนเข้าห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงครั้งแรกเมื่อเขายังเป็นนักสู้ระดับสี่
หนุ่มน้อย, พยายามเข้า
※※※※※※※※※※※
เมื่อจิ่งหาวเห็นถังเทียนมีสภาพบอบช้ำ เขาถึงกับตกใจ"น้องถัง, เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่?"
ถังเทียนหนังตากระตุก น่าเสียดาย ตาของเขาบวมปูด เขาจึงเห็นไม่ถนัด จึงได้แต่ฝึนยิ้ม"อ่า... เมื่อตอนข้ากำลังฝึก ข้าเผลอใช้พลังมากเกินไป"
ช่วงสิบวันในห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงเขาจำไม่ได้เลยว่าเขาโดนทุบตีไปมากแค่ไหน เขารู้สึกว่าปาฏิหาริย์แล้วที่เขายังรอดชีวิตอยู่ได้ เนื่องจากมีรอยช้ำและร่องรอยบาดเจ็บอยู่บนตัวของเขา แม้แต่ขี้ผึ้งนางพญาใบไผ่ก็ไม่สามารถรักษาได้หมด ดังนั้นเมื่อถังเทียนปรากฏตัวต่อหน้าจิ่งหาวเขาจึงอยู่ในสภาพบอบช้ำ
"ใช้พลังเกินไปหรือ?"จิ่งหาวสับสน เขาไม่สามารถนึกภาพออกเลยว่าการใช้พลังมากเกินไปจะทำให้เขาตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นได้ยังไง แต่จิ่งหาวเป็นนักสู้หยาบกร้าน เขาไม่เหมือนคนที่เจ้ากี้เจ้าการ ดังนั้นจึงไม่ถามอะไรมาก เขาเพียงแต่ถาม "อย่างนั้นน้องถังยังต้องการจะซ้อมมืออีกหรือเปล่า?"
ถังเทียนกัดฟัน "เอาสิ"
ครั้งนี้ จิ่งหาวสามารถรู้สึกได้ว่า ถังเทียนแตกต่างออกไป
ครั้งก่อนแม้จิ่งหาวจะรู้สึกว่าพลังป้องกันของถังเทียนยุ่งเหยิงซับซ้อน แต่เขาก็ยังปราบถังเทียนได้ในที่สุด ทั้งสองฝ่ายเหมือนกับทำการทดสอบการรุกและการตั้งรับ จิ่งหาวเป็นฝ่ายรุกโจมตี ขณะที่ถังเทียนเป็นฝ่ายตั้งรับ กระบวนการทั้งหมดนี้ดูเหมือนถังเทียนเน้นอยู่ที่การตั้งรับ ไม่มีความตั้งใจจะรุกสู้แต่อย่างใด
แต่วันนี้ถังเทียนแตกต่างออกไป เขายังคงอยู่ในสภาพตั้งรับ แต่การตั้งรับของเขามีเจตจำนงตอบโต้อยู่เต็มเปี่ยม แม้ว่าการตอบโต้ของถังเทียนจะชะงักไปก็ตาม แต่จิ่งหาวก็ตกใจกับความก้าวหน้าของเขา
ในเวลาคืนเดียว ถังเทียนมีความก้าวหน้าอย่างมาก!
จิ่งหาวสงสัย ดังนั้นจงใส่พลังไปเต็มที่
ถังเทียนเพียงแต่รู้สึกเครียดขึ้น แต่เมื่อเทียบกับห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงแล้วนี่แตกต่างกันอย่างมาก ที่ห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดง เขาทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ดิ้นรนเอาตัวรอด แต่เมื่อเผชิญกับจิ่งหาว เขาไม่กลัว ต่อให้จิ่งหาวระเบิดพลังใส่ก็ตาม ถังเทียนก็ไม่ล้ม
สิบวันต่อเนื่องกับการฝึกฝนหนักและทรมาน ถังเทียนเริ่มคุ้นกับการโต้ตอบบ้างแล้ว แม้ว่ายังห่างจากความชำนาญก็ตามแต่ก็ทำให้จิ่งหาวไม่กล้าประมาทเขา
การฝึกซ้อมรอบสุดท้ายยาวกว่ารอบก่อนๆถังเทียนทนอยู่ได้ตลอดยี่สิบนาทีก่อนที่เขาจะทรุด
ปราณของจิ่งหาวปั่นป่วนเล็กน้อยจนเขาตกใจ ก่อนหน้านี้แม้ว่าเขาจะรู้สึกได้เลือนลางเช่นกัน แต่ตอนนี้ระดับความเหนื่อยล้าของเขาสูงกว่าเมื่อครั้งก่อน
เจ้าเด็กนี่... ดูเหมือนทำให้เขาลำบากขึ้น...
ถังเทียนยังคงกัดฟันและดูเหมือนยังมีพลังอยู่
เมื่อสังเกตว่าถังเทียนกำลังมองมาที่เขา จิ่งหาวหลุดปากออกมาระงับความตั้งใจต่อสู้ของถังเทียนไว้"นั่งโคจรปราณเถอะ"
จากนั้น เขามองดูถังเทียนเริ่มนั่งเดินปราณอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ที่จิ่งหาวจะถอนหายใจโล่งออกในเรื่องความยึดมั่นของถังเทียน เขายังคงกลัว เจ้าเด็กนี่ใช้ชีวิตผิดธรรมดา ดูเหมือนจะไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเสียเลย
ทั้งสองคนเริ่มนั่งโคจรลมปราณฟื้นฟูพลัง หลังจากชั่วโมงต่อมา ถังเทียนฟื้นฟูพลังเสร็จก็กระโดดขึ้นมาก่อน
ถังเทียนเตรียมขอซ้อมมืออีกรอบหนึ่ง แต่จู่ๆ ก็มีเสียงคนมาจากข้างนอก เขาอุทานอย่างประหลาดใจ "มีคนมา!"
ขณะเดียวกัน จิ่งหาวลืมตาลุกขึ้นยืน สีหน้าเขาเปลี่ยนไปรังสีฆ่าฟันปรากฏอยู่บนใบหน้าเขา เขาพูดเบาๆ ว่า "เตรียมสู้"
"สู้เหรอ?" ตาของถังเทียนเบิกกว้างทันที
"นี่ไม่ใช่คนของเรา คนในค่ายของเรา ข้าเกรงว่า..." จิ่งหาวยังพูดไม่จบรังสีฆ่าฟันบนใบหน้าเขารุนแรงกว่าเดิม เขาเหินออกไปจากรอยแยกพลังเงียบๆ
ถังเทียนประหลาดใจ แต่เมื่อเขาเข้าใจ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด และเขาติดตามจิ่งหาวไปติดๆ โดยไม่ลังเล
คนที่อยู่ในค่าย....
เสียงของกลุ่มคนดังมาจากด้านนอกรอยแยก
"ข้าคิดว่าเจ้าพวกที่มาจากสมาพันธ์ชาวยุทธจะได้รับส่งเสริมให้มีฝีมืออะไรอยู่บ้าง? แต่มาตรฐานพวกมันอ่อนด้อยเหลือเกิน"
"มีแต่เจ้าโล้น ค่อยดูได้ว่ากระดูกแข็งอยู่บ้าง"
"ไม่ว่ากระดูกแข็งเพียงไหนเจอพี่เฉียงก็หักหมดทั้งนั้น"
"ฮ่าฮ่า!"
…..
รังสีฆ่าฟันปรากฏอยู่ในดวงตาจิ่งหาวที่อยู่ในรอยแยกพลัง
คำพูดเหล่านี้ยังก้องอยู่ในหูของถังเทียนเช่นกัน
เด็กหนุ่มที่ค่ายไม่ได้มีสัมพันธ์อะไรกับเขา ถังเทียนไม่รู้แม้แต่ชื่อพวกเขา มีเพียงคนเดียวที่เขาคุ้นเคยและเป็นคนที่เขาต่อยตีด้วย เจ้าโล้นเปียวเกอ ถึงอย่างนั้นเจ้าโล้นเปียวเกอก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขามากมายนัก มีแต่ภาพที่สร้างความประทับใจให้เขาอยู่เพียงคราวเดียวก็คือเหตุการณ์ผจญวานรไม้เขียว แม้ว่าเจ้าโล้นจะกลัวมากแค่ไหนแต่เขาก็ยังมาช่วยหวังจะเก็บศพของเขา
นี่เองทำให้ถังเทียนตระหนักได้และรู้สึกว่าความจริงเปียวเกอไม่ใช่คนเลว
แต่...
"....อาจเป็นเรื่องลำบากที่ต้องมาที่นี่แต่เจ้าจะสามารถได้รับการปฏิบัติเหมือนกับเป็นนักสู้ระดับเหล็กได้ สมาชิกครอบครัวของเจ้าจะได้รับการดูแลด้วยเช่นกัน แต่ว่าพรสวรรค์แย่ๆอย่างข้าที่ไม่มีอนาคตแล้ว ได้แค่นั้นครอบครัวข้าก็ได้รับประโยชน์มากพอแล้ว"
ใบหน้าที่สงบและพอใจของเจ้าโล้นปรากฏอยู่ในใจถังเทียน
ถังเทียนกำหมัดแน่นทันที