บทที่ 13 - ดาบดับสูญ พลังหมื่นจิน!

บทที่ 13 - ดาบดับสูญ พลังหมื่นจิน!

"ต่อสู้ก็เพิ่มพลังได้ด้วย?"

นี่...

เป็นสูตรโกงสินะ ก็พอเข้าใจได้

"แต่..."

"จางซานยืนเฉยๆ ให้ฉันต่อยหมัดเดียว ก็นับเป็นการต่อสู้เหรอ?"

"แล้ววันที่ฉันกระทืบลุงหวังกับหมอเฟิงเส้าอวี่ ทำไมไม่นับว่า [ต่อสู้]? หรือเพราะลุงหวังกับหมอเฟิงเป็นคนธรรมดา?"

ความคิดแล่นผ่านสมองวูบเดียว

เจียงเหอได้สติ รีบตะโกน "พี่สาม..."

เขาวิ่งถลันเข้าไปหาจางซาน "พี่สามเป็นไงบ้าง? ผมผิดเอง ผมไม่ดีเองที่ทำพี่เจ็บ"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยและรู้สึกผิด!

จางซานพิงกำแพง ตอนแรกร้องโอดโอย "โอ๊ยๆ" ไม่หยุด พอได้ยินเจียงเหอพูดแบบนี้ ก็รีบยืดตัวตรง แสยะยิ้มฝืนๆ "ไอ้หนู คิดมากไปแล้ว แรงแค่นี้จะมาทำอะไรพี่สามได้?"

หลี่ซื่อกับหวังหมาจื่อก็ตั้งสติได้

ตาแก่สองคนทำหน้าช็อก

โดยเฉพาะหลี่ซื่อ

เขาเดินวนรอบตัวเจียงเหอ มองสำรวจขึ้นๆ ลงๆ ซ้ายขวาหน้าหลังอย่างละเอียด สงสัยว่า "เจ้าหก เมื่อก่อนเอ็งเคยฝึกร่างกายมาก่อนรึเปล่า?"

"พลังระเบิดหมัดเมื่อกี้ของเอ็ง น่าจะเกือบ 2 ตันได้เลยนะ?"

"เกือบ 2 ตันเองเหรอ?"

เจียงเหอถอนหายใจ "เทคนิคการส่งแรงของผมยังแย่มาก ไม่ได้ช่วยเพิ่มพลังโจมตีขึ้นเลยสักนิด!"

พลังดิบของเขาตอนนี้ปาเข้าไป 1,890 kg แล้ว

ถ้าเทคนิคส่งแรงดีกว่านี้หน่อย แค่เพิ่มได้สักหนึ่งส่วน ก็ต่อยได้เกิน 2 ตันสบายๆ

"เทคนิคการส่งแรงมันต้องอาศัยความชำนาญ ต้องฝึกฝนบ่อยๆ ต้องใช้จริงในการต่อสู้ถึงจะเก่ง"

หลี่ซื่อบอก "เมื่อกี้พี่สี่มองเอ็งผิดไป... มา เจ้าหก เอ็งใส่สุดแรงมาเลย โจมตีพี่ เดี๋ยวพี่เป็นคู่ซ้อมให้"

"ได้ครับ!"

เจียงเหอกำลังอยากลองดูว่า "การต่อสู้เพิ่มพลัง" มีขีดจำกัดสูงสุดเท่าไหร่พอดี เลยวางดาบลง ตั้งท่าเตรียมพร้อม

"หมัดพื้นฐานกระบวนท่าที่หนึ่ง ก้าวเท้าชกหมัด!"

หลี่ซื่อไพล่มือไว้ข้างหลัง ร่างผอมเกร็งของเขาในยามนี้กลับแผ่รังสีอำมหิตกดดันราวกับขุนเขา เขาเอ่ยวิจารณ์ "ท่าสวยดีนี่ ดูท่าสองสามวันนี้จะซ้อมมาเยอะ ถ้ามีการประกวดลีลาวรยุทธ์ เอ็งขึ้นไปร่ายรำสักหน่อยคงได้คะแนนดี"

"แต่จำไว้ วรยุทธ์คือวิชาฆ่าคน ไม่ใช่ระบำลิเก!"

"สู้กันจริงๆ ศัตรูไม่ให้เวลาเอ็งมาตั้งท่าหรอก... เข้ามา!"

สองคำสุดท้าย ตวาดก้อง ถึงเสียงจะไม่ดังมาก แต่ในหูเจียงเหอกลับเหมือนเสียงสัตว์ร้ายคำราม สะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงขั้วหัวใจ!

ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาวูบหนึ่ง

ราวกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่พี่สี่ แต่เป็นสัตว์อสูรดุร้ายจากยุคบรรพกาล!

"จะเป็นตัวอะไรก็ช่าง ฉันจะต่อยให้คว่ำ!"

แต่ความกลัวลึกๆ ในใจไม่ได้ทำให้หมัดของเจียงเหอชะงัก เขาตะโกนก้องในใจ กระทืบเท้าลงพื้นจนไม้ปูพื้นแตกเป็นรอย ร่างพุ่งเข้าใส่หลี่ซื่อราวกับกระสุนปืนใหญ่

หลี่ซื่อเอี้ยวตัวหลบหมัดของเจียงเหออย่างงดงาม

มือที่ไพล่หลังอยู่จู่ๆ ก็โผล่ออกมา สะบัดผ่านหน้าเจียงเหอเบาๆ

เจียงเหอได้กลิ่นหอมบางอย่างลอยมาแตะจมูก จากนั้นตาก็ลายเห็นดาววิบวับ ร่างกายร่วงผล็อยลงไปกองกับพื้น สติยังอยู่ครบ แต่ร่างกายกลับอ่อนปวกเปียก ไม่มีแรงแม้แต่นิดเดียว

"เจ้าสี่!"

"พี่สี่!"

เสียงจางซานกับหวังหมาจื่อดังขึ้น ตำหนิว่า "ซ้อมกับพี่น้องตัวเอง เอ็งใช้ยาพิษทำไม?"

หลี่ซื่อหัวเราะแหะๆ "โทษที... มันเคยชินน่ะ แต่พี่สามกับเจ้าห้าไม่ต้องห่วง ข้าใช้แค่ผงสลายกำลัง ไม่ใช่ยาพิษร้ายแรงอะไร"

เขาเว้นจังหวะ

แล้วพูดต่อ "ถือซะว่าสอนบทเรียนให้ไอ้หนูนี่ด้วย ต่อให้อีกฝ่ายเป็นปรมาจารย์ มาเจอข้าก็ยังต้องระวังตัว ไม่งั้นก็เสร็จข้าเหมือนกัน... มันรู้อยู่เต็มอกว่าข้าคือ 'จอมมารพิษปลิดชีพ' ยังกล้าบุ่มบ่ามเข้ามา ถ้าไม่เจอบทเรียนซะบ้าง วันหลังคงอายุสั้น"

"ติ๊ง!"

"คุณผ่านการต่อสู้ 1 ครั้ง พลัง +10 kg"

บนพื้น

เจียงเหอถึงจะไม่มีแรงขยับตัว

แต่บทสนทนาของทั้งสามคนเขาได้ยินชัดเจน ในใจคิดตาม "พี่สี่พูดถูก... ฉันประมาทไปเอง ฉันฝึกกำลังภายในไม่ได้ มีแต่แรงควายล้วนๆ วิธีเอาตัวรอดก็น้อยกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป..."

"เพราะงั้นต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ ต้องรักตัวกลัวตายให้มากกว่านี้"

"วันหลังถ้าเจอคนประเภทเดียวกับพี่สี่ ถ้าลอบกัดข้างหลังได้ จะไม่ปะทะซึ่งหน้าเด็ดขาด..."

พักฟื้นอยู่เต็มๆ 20 นาที

เจียงเหอถึงเริ่มมีแรงกลับมา

เขาโดนหวังหมาจื่อดึงตัวลุกขึ้น "มา ให้พี่ห้าลองวิชาดาบเอ็งหน่อย"

เจียงเหอสงสัย "แต่พี่ห้า... พี่ไม่มีดาบนะ"

หวังหมาจื่อหน้าปรุ ปกติหน้าตาดูหื่นกาม แต่ตอนนี้กลับมีออร่าบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแผ่ออกมา

ถึงในมือจะไร้ดาบ แต่ความรู้สึกที่เจียงเหอสัมผัสได้...

เหมือนตัวแกนั่นแหละคือดาบที่ยังไม่ได้ชักออกจากฝัก ถ้าชักออกมาเมื่อไหร่ ฟ้าถล่มดินทลายแน่นอน

เจียงเหอหยิบดาบขึ้นมา

กระชากผ้าปูที่นอนที่พันดาบออก

เขาพบว่า ดาบสีดำทมิฬในมือ เหมือนจะได้รับอิทธิพลจากหวังหมาจื่อ จู่ๆ ก็สั่นระริกเกินการควบคุม ส่งเสียงครางหึ่งๆ ออกมา

เจียงเหอชะงัก

กำดาบแน่น ไม่รู้จะฟันออกไปยังไง

"เจ้าหก!"

ออร่าของหวังหมาจื่อพุ่งสูงขึ้น พูดเสียงเย็น "มือดาบ ต้องมีความเชื่อมั่นอันแรงกล้า เจอเทพฆ่าเทพ เจอปีศาจฆ่าปีศาจ มีดาบในมือ ฟันฝ่าความอยุติธรรมทั้งปวงได้... ยืนบื้ออยู่ทำไม? ฟันมา!"

เจียงเหอฟันดาบออกไป

ได้รับบทเรียนจากหลี่ซื่อมาแล้ว คราวนี้เขาไม่ตั้งท่ารำลิเก ฟันดาบใส่หวังหมาจื่อรัวๆ

"ช้าไป ดาบของเอ็งช้าเกินไป!"

"เอ็งเป็นผู้ฝึกกายา ฝึกวิชาดาบชั้นสูงไม่ได้ ก็เสียเปรียบคนอื่นไปก้าวหนึ่งแล้ว... ถ้าแม้แต่การฟันดาบพื้นฐานยังช้าขนาดนี้ เอ็งจะเอาอะไรไปสู้คนอื่น?"

"ยังจะฝึกกายาอะไรอีก?"

"ฝึกดาบอะไรอีก?"

เคร้ง!

หวังหมาจื่อดีดนิ้วใส่ดาบจนกระเด็นหลุดจากมือเจียงเหอ ดาบดำพุ่งเป็นแสงสีนิลไปปักคาอยู่บนผนัง เขาส่ายหัว "เอ็งมีแต่แรงควาย แต่วิชาดาบห่วยแตก วันหลังอย่าไปฝึกคนเดียว ทุกวันให้ขึ้นมาที่ชั้นสี่ ข้าจะชี้แนะวิชาดาบให้"

"ติ๊ง!"

"คุณผ่านการต่อสู้ 1 ครั้ง พลัง +10 kg"

เจียงเหอประสานมือ คารวะอย่างจริงใจ "ขอบคุณครับพี่ห้า"

หวังหมาจื่อคว้าอากาศ ดึงดาบดำมาอยู่ในมือ "ดาบดับสูญ (ดาบจี้เมี่ย) เล่มนี้ ฝากไว้ที่ข้า ถ้าข้าไม่ได้สอน อย่าไปฝึกมั่วซั่ว"

เขาลูบไล้ตัวดาบเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ในมือไม่ใช่ดาบ แต่เป็นคนรักสุดหัวใจ!

ดาบดำสั่นระริก เหมือนกำลังร้องเริงร่า

หวังหมาจื่อพึมพำ "ที่ข้าสอนดาบเอ็ง ไม่ใช่เพื่อตัวเอ็งหรอกนะ ข้าแค่ไม่อยากให้ดาบดับสูญของข้าต้องหมองหม่น..."

หลี่ซื่อได้ยินก็พูดขึ้นบ้าง "เจ้าห้าถนัดดาบ ส่วนข้านอกจากเรื่องพิษแล้ว วิชาตัวเบาก็มั่นใจว่าใต้หล้าต่ำกว่าระดับปรมาจารย์ลงมาไม่มีใครกินข้าลง เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ ข้าจะสอนวิชาตัวเบาให้เอ็ง"

"..."

จางซานยืนงง "พวกเอ็งคนนึงสอนดาบ คนนึงสอนตัวเบา แล้วข้าล่ะ? จะให้ข้าสอนมันเล่นไฟรึไง?"

หลี่ซื่อหัวเราะหึๆ "พี่สามเมื่อกี้บอกว่าถ้าเจ้าหกต่อยพี่ถอยได้ครึ่งก้าว จะให้ของวิเศษสำหรับผู้ฝึกกายาไม่ใช่เหรอ? พี่ก็ไปหาของชิ้นนั้นมาให้เจ้าหกสิ!"

จางซานหน้าเจื่อน เพราะเสียดายของ

กัดฟันพูดว่า "ของชิ้นนั้นตอนนี้เจ้าหกยังใช้ไม่ได้ รอให้มันฝึกร่างกายจนเทียบเท่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ได้เมื่อไหร่ ข้าค่อยให้"

"พี่สาม อย่ามาเบี้ยวหน่า"

หวังหมาจื่อทวงความยุติธรรมให้เจียงเหอ "จะฝึกร่างกายให้เท่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ อย่างน้อยต้องมีแรงหมื่นจิน (5,000 kg) เจ้าหกถึงจะมีพรสวรรค์ แต่ถ้าไม่มีสักสามปีห้าปี จะไปทำได้ไง?"

[จบแล้ว]