Chapter 33 : จบภารกิจ – ขายของ

โจวเฉินสำรวจบริเวณรอบๆอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าไม่มีมอนสเตอร์ตัวอื่นอีกรวมไปถึงไม่เหลือของที่สตรีผู้นั้นหลงเหลือเอาไว้อีก จากนั้นเขาจึงเดินออกไปจากจุดนี้

หลังจากเดินมาได้อีกซักพักเขาก็พบจุดที่ค่อนข้างร่มลื่นจึงนั่งลงเพื่อพักผ่อน

“พวกที่ยังรอดอยู่ในภารกิจเซอร์ไววัลหนนี้นี้เหลือแค่เรากับไอ้ชาวต่างชาติใช้มีดคนนั้นแล้ว ถ้าเจอมันอีกไม่ว่าเราก็มันก็คงต้องตายกันไปข้าง”

โจวเฉินรู้สึกว่าโอกาสตายในภารกิจเซอร์ไววัลนั้นค่อนข้างสูงทีเดียว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้มีข่าวคนหายตัวไปอยู่บ่อยๆ

“ไม่ว่ายังไงเราก็จะพยายามเอาตัวรอดไปให้ถึงที่สุดนั่นแหละ”

แม้จะเหนื่อยแต่ปณิธานของเขากลับไม่สั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย

หลังจากพักผ่อนซักครู่หนึ่งโจวเฉินก็ออกเดินทางต่อ

การเดินทางส่วนที่เหลือค่อนข้างน่าเบื่อยิ่งนัก ระหว่างทางเขาพบแค่มอนสเตอร์กิ้งก่าฝูงเล็กๆเท่านั้น หลังจากสังหารพวกมันจนหมดเขาก็ได้น้ำดื่มมาอีกขวดนึง จากนั้นเขาก็เดินไปพลางจิบน้ำไปพลางจนหมดขวดและใช้เวลาไปเกือบสองชั่วโมงกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง

โอเอซิสที่เป็นเป้าหมายนั้นค่อนข้างเล็กทีเดียว ลักษณะของมันคล้ายกับป่าเหี่ยวๆกลางทะเลทรายที่มีพื้นที่กว้างไม่กี่เฮกตาร์*เท่านั้น หลังจากโจวเฉินมาถึงเขาก็ไม่ได้เข้าไปในทันทีแต่เลือกที่จะรออยู่ด้านนอกก่อนซักพัก

(*1เฮกตาร์ = 6ไร่1งาน)

เขาคิดจะขวางเจ้าคนต่างชาตินั่นเอาไว้ตรงนี้นี่แหละ

เขาซ่อนอยู่หลังเงาของกองทรายด้านนอกของโอเอซิสเกือบครึ่งชั่วโมงแต่ก็โชคไม่ดีนักที่อีกฝ่ายกลับไม่โผล่หัวมาให้เห็นเลย

“หรือว่าหมอนั่นจะมาถึงก่อนเรา? หรือบางทีอาจจะยังอยู่อีกไกลรึเปล่า? หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็คือโดนมอนสเตอร์เก็บไปแล้ว?”

โจวเฉินไม่มีทางทราบชะตากรรมของอีกฝ่ายได้เลย เขาจึงเลือกที่จะยอมแพ้หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ไม่ว่ายังไงเขาก็ฆ่าชาวต่างชาติอีกคนซึ่งถือเป็นเป้าหมายหลักที่โจมตีเขาไปแล้ว

โจวเฉินเดินออกจากเงาของกองทรายและย่างเท้าเข้าไปยังร่มเงาแมกไม้ของโอเอซิสที่ดูไม่ได้เขียวเท่าไหร่นัก หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยและถูกส่งกลับมาที่ห้องเช่าห้องเดิมอีกครั้ง

[ภารกิจของท่านเสร็จสิ้นแล้ว – รางวัลที่ได้รับ : คัมภีร์จิตวิญญาณ (ทองแดงขั้นต่ำ) 1 ม้วน , ชุดพลางกายในทะเลทราย (ทองแดงขั้นต่ำ) 1 ชุด , มีดมาเชเต้ (ทองแดงขั้นต่ำ) 1 เล่ม]

ระบบแจกแจงรางวัลที่ได้จากภารกิจให้กับเขา

โจวเฉินที่รู้สึกเหนื่อยจนแทบหมดแรงยังไม่คิดจะเอาของรางวัลทั้งหมดออกมาจากช่องเก็บของแต่อย่างใด เขานำออกมาเพียงแค่คัมภีร์จิตวิญญาณเท่านั้นจากนั้นก็ฉีกมันออกทันที เมื่อเสร็จสิ้นเขาก็ถอดหน้ากากออกเดินไปล้างเนื้อล้างตัวและเข้านอนทันทีโดยไม่คิดจะหาไรกินแต่อย่างใด

พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าด้านนอกเป็นเวลากลางคืนแล้ว หนนี้เขาหลับไปเกือบสิบชั่วโมงเห็นจะได้

“หิวจัง”

เขานอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่อีกซักพักตามนิสัยแต่พอท้องไส้มันประท้วงมากๆเข้าเขาก็จำต้องรีบลุกจากเตียง โจวเฉินเดินไปเปิดตู้เย็นและหยิบขนมปังกับนมออกมาดื่ม

ขณะที่กินนั้นเขาก็เปิดหน้าต่างตัวละครขึ้นมาตรวจสอบไปด้วย

[ชื่อ : โจวเฉิน]

[ร่างกาย : 1.7]

[ความเร็ว : 1.6]

[จิตวิญญาณ : 1.8]

[พรสวรรค์ : ช่วงชิงสกิลติดตัว]

[สกิลติดตัว : พิษซากศพ(ระดับ1) , พิษงู(ระดับ1) , เสริมแกร่งความเร็ว(ระดับ1) , เสริมแกร่งจิตวิญญาณ(ระดับ1) , เสริมแกร่งกายา(ระดับ1) , พลังช้างสาร(ระดับ1) , ศาสตร์การต่อสู้(ระดับ1) , ศาสตร์การใช้หอก(ระดับ1) , มองเห็นในที่มืด(ระดับ1) , ฟื้นฟูพลังชีวิต(ระดับ1) , หายใจใต้น้ำ(ระดับ1) , กลั้นหายใจ(ระดับ1) , งอกส่วนร่างกาย(ระดับ1)]

[พลังรบโดยรวม : ทองแดงขั้นต่ำ]

“ค่าสถานะร่างกายกับจิตวิญญาณเพิ่มมานิดหน่อย นอกจากนี้ก็ได้สกิลติดตัวอย่างกลั้นหายใจกับงอกส่วนร่างกายมาเพิ่ม ผลตอบแทนครั้งนี้ถือว่างั้นๆเท่านั้น”

โจวเฉินรู้สึกว่าแม้ว่าหนนี้ภารกิจเซอร์ไววัลมันยากเกินไปหน่อยแถมค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นมาก็เล็กน้อยเท่านั้น เขาไม่รู้สึกว่าความแข็งแกร่งพุ่งทะยานเหมือนกับภารกิจที่ผ่านๆมาเลย

“แต่อย่างน้อยก็ได้ไอเทมมาเยอะอยู่ล่ะนะ”

แต่ในทางกลับกันเขากลับได้ไอเทมมาเยอะกว่าภารกิจเซอร์ไววัลสองครั้งที่ผ่านมารวมกันเสียอีก

เขาแดช่องเก็บของและเริ่มจัดเรียงไอเทม

“หอกหนึ่งอัน ค้อนหนึ่งอัน ไฟแช็กหนึ่งอัน มีดหนึ่งอัน ไม้ตะบองกระบองเพรชหนึ่งอัน ดาบยาวหนึ่งอัน ชุดพลางตัวในทะเลทรายหนึ่งชุด มาเชเต้อีกหนึ่งด้ามแล้วก็น้ำดื่มอีกสี่ขวด...”

ทั้งหมดนี้คือไอเทมที่เขาได้มาจากภารกิจเซอร์ไววัลในทะเลทรายหนนี้

“ขายออกไปบ้างแล้วเอาเงินไปจ่ายภาษีเด็กกำพร้าก็น่าจะดี”

โจวเฉินแน่นอนว่าไม่อาจใช้งานไอเทมทั้งหมดนี้ได้ เขาจำเป็นต้องใช้แค่ไอเทมสำคัญๆไม่กี่ชิ้นเท่านั้น

ขณะที่กินขนมปังและดื่มนมอยู่นั้นเขาก็เปิดพื้นที่แลกเปลี่ยนในหน้างต่างระบบขึ้นมาเพื่อเช็คราคา

“เริ่มขายไอ้ไม้ตะบองนี่ก่อนเลยเพราะเราไม่ใช้พวกกระบองอยู่แล้ว มาดูกันว่าราคามันจะสมเหตุสมผลไหม”

โจวเฉินกวาดสายตามองดูราคาของอาวุธประเภทกระบองที่วางขายอยู่ในพื้นที่แลกเปลี่ยนและพบว่าราคาของพวกมันอยู่ที่ราวๆ 30,000ถึง40,000เหรียญมังกร ราคานี้ถือว่าต่ำกว่าที่เขาเคยเห็นในช่วงที่ผ่านๆมา

เขาลองคิดหาเหตุผล บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าเวลาจากตอนนั้นมันผ่านมาหลายวันแล้วและเหล่าเซอร์ไวเวอร์เองก็คงจะทรงพลังมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นอาวุธที่พวกเขาไม่ใช้จึงถูกเทขายลงมาในพื้นที่แลกเปลี่ยนทำให้ราคาของพวกมันเริ่มตกก็เป็นได้

แต่ถึงกระนั้นอาวุธทั่วๆไปส่วนใหญ่ในพื้นที่แลกเปลี่ยนก็ยังคงมีราคาต่ำสุดไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นเหรียญมังกรอยู่ดี

นี่เป็นเพราะว่าสำหรับเหล่าเซอร์ไวเวอร์แล้วการจะหาอาวุธนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การจะได้พวกมันมาถ้าไม่สังหารมอนสเตอร์แล้วดรอปมาก็ต้องเสี่ยงดวงเอาจากรางวัลภารกิจเท่านั้น ถ้าเป็นอาวุธที่ดรอปมาก็น่าจะช่วยเพิ่มโอกาสในการรอดชีวิตในภารกิจให้กับพวกเขาได้และยังสามารถนำมันมาวางขายในพื้นที่แลกเปลี่ยนได้อีกด้วย แน่นอนว่าถ้าคิดจะวางขายในพื้นที่แลกเปลี่ยนจริงๆอย่างแรกเลยก็คือพวกเขาต้องอยู่รอดจนถึงวันที่มันขายออกล่ะนะ

ไม่กี่วันก่อนตอนที่โจวเฉินค้นหาของต่างๆไปเรื่อยในพื้นที่แลกเปลี่ยนเขาก็พบว่าหอกอันหนึ่งที่วางขายจู่ๆก็หายไปดื้อๆ ทางระบบลงรายละเอียดว่าเนื่องจากผู้ขายเสียชีวิตดังนั้นไอเทมที่ถูกแสดงบนรายการบนพื้นที่แลกเปลี่ยนจึงถูกนำออก

“ตะบองนี่น่าจะขายได้ซัก30,000 ส่วนค้อนนั่นก็50,000 ท่อนเหล็ก60,000ก็น่าจะออก ส่วนมีดก็60,000เหมือนกันแล้วแส้นี่ก็ซัก20,000”

หลังจากคิดอยู่ซักพักโจวเฉินก็ตัดสินใจขายค้อน ท่อนเหล็ก มีดรวมไปจนถึงแส้ เขาขายค้อนเพราะว่าบริเวณด้ามจับของมันเต็มไปด้วยรอยฟันของหนอนทะเลทรายใบเลื่อยและไม่มีประโยชน์สำหรับเขาอีกต่อไป ส่วนท่อนเหล็กเขาขายออกไปเพราะว่าเขามีหอกกับดาบอยู่แล้ว มีดก็เช่นกันเพราะเขามีมาเชเต้อยู่แล้วและส่วนที่ขายแส้นั้นเพราะเขาใช้มันไม่เป็นนั่นเอง...

“ถ้าขายออกหมดก็จะได้220,000เหรียญมังกรพอจ่ายภาษีพอดี”

โจวเฉินวางไอเทมทั้งห้าชิ้นบนพื้นที่แลกเปลี่ยนและตั้งราคาตามที่ต้องการ

“แล้วขวดเปล่าพวกนี้มันยังเอาไปทำอะไรได้อีกนะ?”

โจวเฉินวางขายอาวุธที่เขาไม่ได้ใช้ลงไปบนพื้นที่แลกเปลี่ยนจนเสร็จสิ้นและหันมามองพวกขวดเปล่าในช่องเก็บของบ้าง เขาเดาว่าพวกมันน่าจะยังมีประโยชน์เลยยังเก็บเอาไว้

“ถ้าเติมน้ำแล้วจะเอาเข้าไปในภารกิจเซอร์ไววัลได้รึเปล่าล่ะเนี่ย?”

โจวเฉินคิดกับตัวเอง จากนั้นเขาก็เปิดฟอรั่มขึ้นมาและทำการตรวจสอบข้อมูลที่ต้องการ

มีคนลองทดลองเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วโพสต์ลงบนฟอรั่มดังที่คาด

[หลังจากทดสอบดูแล้ว บรรจุภัณฑ์ใดๆก็ตามที่ถูกสร้างโดยระบบไม่สามารถทำการเปลี่ยนแปลงได้ หลังจากใส่สิ่งใดก็ตามที่ไม่เกี่ยวข้องกับระบบลงไปพวกมันก็จะเป็นได้แค่วัตถุดิบหรือบรรจุภัณฑ์ธรรมดาๆเท่านั้น]

“ไม่ได้สินะ...ถ้างั้นแล้วขวดพวกนี้ก็คงไม่มีค่าซักเท่าไหร่หรอก”

โจวเฉินขมวดคิ้วและหยิบขวดน้ำดื่มออกมาจากช่องเก็บของ จากนั้นเขาก็ทดลองเติมน้ำใส่ลงไปและปิดฝาขวดให้แน่นๆก่อนจะเก็บกลับเข้าไปในช่องเก็บของอีกครั้ง

วินาทีต่อมาหลังจากเขาเก็บขวดน้ำเข้าไปในช่องเก็บของจู่ๆก็มีมวลน้ำสายหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือหัวของเขาและหล่นลงมาราดเขาจนเปียกโชก

โจวเฉินที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูกหยิบขวดน้ำออกมาดูอีกครั้งและพบว่าขวดน้ำยังคงถูกปิดเอาไว้แน่นหนาดังเดิมแต่ภายในขวดกลับว่างเปล่าไม่เหลือน้ำซักหยด