Chapter 32 : สตรี – ลอบโจมตี

หลังจากสังหารกิ้งก่าเหล่านี้ทิ้งไปจนหมดโจวเฉินก็หยิบน้ำดื่มที่พึ่งจะดรอปลงมาออกมาดื่มจนหมดขวดในครั้งเดียว

ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงรู้สึกกระหายน้ำอยู่เล็กน้อยแต่ก็ดีกว่าก่อนหน้านี้มากนัก

จากนั้นเขาก็เปิดดูหน้าต่างค่าสถานะตัวละครเพื่อตรวจสอบสกิลติดตัวที่ได้มาใหม่อย่าง – งอกส่วนร่างกาย (ระดับ1)

“เป็นสกิลติดตัวที่ไม่เลวเลย เวลาฟื้นฟูหนึ่งเดือนอาจจะนานไปหน่อยแต่ถ้าใช้เวลาแค่ไม่กี่วันถ้างั้นสกิลนี้ก็ไม่ควรเป็นระดับทองแดงขั้นต่ำแล้วล่ะ”

เสร็จสิ้นแล้วเขาก็เปิดช่องเก็บของเพื่อดูไม้ตะบองกระบองเพรชต่อ เมื่อเห็นหนามจำนวนมหาศาลที่ติดอยู่บนไม้ตะบองเขาก็ผงะไปทันที

“เป็นอาวุธที่น่ากลัวจริงๆ ถ้าโดนไอ้นี่ฟาดเข้ายังไงๆก็คงจำไม่รู้ลืมจริงๆนั่นแหละ”

หลังจากตรวจสอบสินสงครามทั้งหมดแล้วโจวเฉินก็เดินผ่านซากศพของเหล่ากิ้งก่า มุ่งตรงต่อไปข้างหน้าต่อไป

แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่บนพื้นราบด้านล่างบ้างแต่โอเอซิสที่เป็นเป้าหมายนั้นตัวเขาที่อยู่บนเนินทรายสูงนั้นสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ดังนั้นแล้วตัวเขาในตอนนี้จึงพลังใจเปี่ยมล้นมากๆ

หลังจากเดินต่อมาได้อีกซักพักเขาก็เจอเข้ากับหญิงสาวที่เล่นสเก็ตบอร์ดบนทรายเมื่อครู่ เธอก็คือผู้หญิงคนที่สองที่เข้ามาขอเขาดื่มโค้กในตอนเริ่มต้นนั่นเอง

ในตอนนี้สภาพของผู้หญิงคนนี้ดูน่าอเนถอนาถไม่น้อย เสื้อผ้าของเจ้าหล่อนเต็มไปด้วยเขม่าดินเขม่าทรายและมีรอยเลือดเปื้อนบางจุด

ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนสเก็ตบอร์ดของตัวเองและจิบน้ำไปพลาง บนพื้นทรายข้างๆกายของเธอมีดาบยาวเล่มนึงปักเอาไว้และมีซากของกิ้งก่าทะเลทรายที่แขนขาไม่สมประกอบกองอยู่ไม่น้อย

เมื่ออีกฝ่ายสังเกตเห็นโจวเฉินเดินเข้ามาเธอก็รีบเงยหน้าขึ้นจัดการกับน้ำดื่มทั้งหมดในขวดไปจนสิ้นราวกับกลัวโจวเฉินจะมาแย่งไป

โจวเฉินรู้สึกหมดคำจะพูดขึ้นมาเสียดื้อๆ แม้ว่าเขาจะยังกระหายน้ำอยู่บ้างแต่ก็ยังไม่ถึงขนาดแย่งชิงน้ำของคนอื่นแน่นอน

“ไม่คิดเลยว่านายจะตามมาเร็วขนาดนี้...”

หญิงสาวเก็บขวดเปล่าลงไปในช่องเก็บของและปรายตามองโจวเฉิน

“ก็ใช้เวลาอยู่บ้างเหมือนกัน”

โจวเฉินยิ้มรับ

“สนใจจะร่วมทีมแล้วเดินทางไปที่โอเอซิสด้วยกันไหมล่ะ?”

เจ้าหล่อนชวนโจวเฉิน

“ขอบคุณที่ชวนแต่อย่าดีกว่า ฉันชินกับการทำอะไรคนเดียวมากกว่า”

โจวเฉินเอ่ยปฏิเสธอย่างไม่ลังเลและเดินผ่านร่างของเจ้าหล่อนไป

หญิงสาวนางนั้นก็ไม่ได้กล่าวอะไรอีก เธอยืนขึ้นและเก็บดาบลงไปในช่องเก็บของจากนั้นก็เหยียบลงบนสเก็ตบอร์ดด้วยเท้าข้างหน้าแล้วใช้เท้าอีกข้างไถลพื้นทราย ไม่นานนักร่างของเจ้าหล่อนก็พุ่งแซงโจวเฉินไป

หนึ่งเดินเท้าขณะที่อีกหนึ่งมีสเก็ตบอร์ดช่วยในการเดินทาง ระยะห่างระยะหว่างทั้งสองฝ่ายยิ่งผ่านไปจึงยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากผ่านไปราวๆสิบห้านาทีโจวเฉินก็เห็นว่าหญิงสาวที่ขี่สเก็ตบอร์ดนำออกไปไกลนั้นจู่ๆก็ต้องถูกบังคับให้หยุดและหยิบดาบยาวของเธอออกมาสู้กับมอนสเตอร์คล้ายหนอนที่ปรากฏตัวออกมาขวางหน้า

ไม่ถึงสิบวินาทีต่อมาโจวเฉินก็เห็นเจ้าหล่อนวิ่งกลับมาพร้อมกับหนอนทะเลทรายใบเลื่อยกว่าสิบตัวที่ไล่ตามมาติดๆ

“เยอะเกินไปแล้ว...”

โจวเฉินรู้สึกกดดันขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นหนอนทะเลทรายใบเลื่อยจำนวนมหาศาลกำลังมุ่งตรงเข้ามา หลังจากคิดอยู่ซักพักเขาก็มองไปที่หญิงสาวคนนั้นที่กำลังใกล้เข้ามา

“ร่วมมือกันฆ่าพวกมัน!”

พอกล่าวจบเขาก็กระชับหอกในมือแน่นแล้วเดินแยกออกไปอีกฝั่ง

เขาไม่แม้แต่จะต้องดึงดูดความสนใจของพวกมันด้วยซ้ำเพราะพอพวกมันสังเกตเห็นเขาพวกมันบางส่วนก็แยกตัวออกมาจากกลุ่มและพุ่งเข้ามาโจมตีเขาแทนในทันที

หอกในมือของโจวเฉินสะบัดเหวี่ยงไปมาอย่างรวดเร็วและสเต็ปเท้าของเขาเองก็คล่องแคล่วว่องไว ในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีบนร่างของหนอนทะเลทรายใบเลื่อยตัวหนึ่งก็พลันปรากฏรูเลือดขึ้นมาสามรู จากนั้นมันก็ทรุดตัวลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้น

ยังไงก็ตามหนอนทะเลทรายตัวอื่นก็ใกล้เข้ามาแล้ว กระทั่งว่ามีสองตัวที่กำลังมุดทรายเข้ามาโจมตีเขาเลยด้วยซ้ำ

เห็นดังนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกได้แต่ต้องยอมถอยก่อนเพื่อไม่ให้ถูกพวกมันล้อม

หลังจากทิ้งระยะออกมาได้เล็กน้อยเขาก็หมุนตัวกลับไปแทงหนอนทะเลทรายอีกตัว

หลังจากสู้โดยใช้ยุทธกาตีโอบโจวเฉินก็สามารถส่งหนอนทะเลทรายตัวสุดท้ายที่ไล่ตามเขามาไปโลกหน้าได้เสียที

เมื่อจัดการฟากของตัวเองหมดเขาก็คิดจะรุดหน้าไปช่วยหญิงสาวสเก็ตบอร์ดต่อเพราะเขาสังเกตเห็นว่าเจ้าหล่อนกำลังตกอยู่ในอันตราย

ดูเหมือนขาของอีกฝ่ายจะได้รับบาดเจ็บและการเคลื่อนไหวเองก็ไม่คล่องแคล่วนัก เจ้าหล่อนทำได้เพียงใช้ดาบยาวในมือสู้กับหนอนทะเลทรายอีกสองตัวสุดท้ายแบบซึ่งๆหน้าเท่านั้น กระทั่งว่าเกือบจะถูกเขี้ยวคมๆของพวกมันผ่าร่างก็หลายครั้ง

โชคดีที่โจวเฉินมาช่วยได้ทันเวลา เขาแทงหอกทะลุร่างของหนอนทะเลทรายใบเลื่อยตัวหนึ่งไปและเข้าช่วยเจ้าหล่อนสังหารอีกตัวทำให้เจ้าหล่อนรอดชีวิตมาได้สำเร็จ

“แฮะๆ...น่าอายจริงๆ...ไม่คิดเลยว่าจะถูกหนอนไม่กี่ตัว...กระทืบ..เละแบบนี้...”

หญิงสาวทรุดกายลงบนพื้น สีหน้าของเจ้าหล่อนซีดขาวและหอบหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

“กว่าจะมาถึงนี่ได้พวกเราก็ใช้แรงไปเยอะแล้วดังนั้นการที่พวกเรารับมือพวกมันได้ลำบากก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก”

โจวเฉินสังเกตดูแล้วจึงรู้ว่าถ้าอยู่ในสภาพปกติการจัดการหนอนทะเลทรายใบเลื่อยพวกนี้น่าจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเจ้าหล่อน ยังไงก็ตามเนื่องจากเจ้าหล่อนเหนื่อยและใช้แรงไปเยอะมากจากการเดินทางทำให้พลังต่อสู้ลดลงไปมหาศาล

“นายดูเหมือนจะยังมีแรงเหลือนี่...”

เธอมองมาที่โจวเฉินที่ยังคงยืนอยู่แล้วยิ้มออกมา

“ไม่หรอกอาจจะดูเหมือนปกติแต่จริงๆก็เกือบจะหมดแรงแล้วเหมือนกัน”

โจวเฉินส่ายหัว

“เธอรีบลุกขึ้นแล้วไปนั่งบนสเก็ตบอร์ดดีกว่า อุณหภูมิบนพื้นมันสูงเกินไปหน่อย”

เขากล่าวแนะนำอีกฝ่าย

“ขอบใจนะ...อีกซักพักแล้วกัน...นายไปก่อนเลยก็ได้...ถ้าฉันไปด้วยจะเป็นภาระเปล่าๆ...”

“ฉันไม่รีบหรอกยังไงก็ต้องใช้เวลาฟื้นฟูพลังกายก่อน”

โจวเฉินตอบกลับเสียงเรียบและเขาก็จำเป็นต้องพักจริงๆ

เขากวาดตามองไปรอบๆเพื่อหาจุดที่ดูจะร่วมกว่าจุดอื่นเพื่อนั่งพัก

แต่ทันใดนั้นเองเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆใต้เท้า พริบตานั้นในใจของเขาก็พลันสัมผัสได้ถึงวิกฤติใหญ่หลวง

เขากระโดดขึ้นไปด้านบนและแทงหอกลงไปในพื้นทรายอย่างไม่ลังเล

หากแต่หอกของเขาดูเหมือนจะพลาดเป้า สิ่งเดียวที่เขาเห็นมีเพียงคมเขี้ยวทั้งสองข้างที่พุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นทรายด้านล่างของหญิงสาวข้างกายของเขา จากนั้นคมเขี้ยวทั้งสองก็ขบเข้าหากันแบ่งร่างของเจ้าหล่อนเป็นสองส่วน

โลหิตสาดกระเซ็น โจวเฉินดึงหอกกลับอย่างไม่ลังเลและในพริบตาที่อีกฝ่ายกำลังจะเปิดปากอีกครั้งเขาก็แทงหอกทะลุช่องว่างระหว่างร่างของหญิงสาวที่ถูกแยกเป็นสองส่วนลงไปจนปลายหอกจมลึกเข้าไปในปากของมอนสเตอร์ตัวนั้น

เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูดังขึ้นมาจากใต้ผืนทราย โจวเฉินกดหอกลึกลงไปเรื่อยๆจนกระทั่งมอนสเตอร์ด้านล่างจนกระทั่งมันแน่นิ่งไป

[พรสวรรค์แย่งชิงสกิลติดตัวทำงาน : ท่านได้ทำการแย่งชิงสกิล ‘เสริมแกร่งกายา(ระดับ1)’ ที่ดีกว่าสกิลที่ท่านครอบครองอยู่ดังนั้นมันจะถูกแทนที่สกิลที่ท่านมีอยู่โดยอัตโนมัติ]

เมื่อมอนสเตอร์ตัวนั้นตายลงโจวเฉินก็พลันได้ยินเสียงแจ้งเตือนไร้อารมณ์จากระบบดังขึ้นมา

หญิงสาวขี่สเก็ตบอร์ดสิ้นลมไปแล้ว โจวเฉินมองไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายก่อนจะโน้มตัวลงไปปิดตาให้เจ้าหล่อน

“ทั้งๆที่เป็นฝ่ายได้กำไรแท้ๆ...แต่กลับไม่รู้สึกดีเลยซักนิด”

โจวเฉินหยิบดาบยาวของอีกฝ่ายขึ้นมาจากพื้นและเก็บมันลงไปในช่องเก็บของ