บทที่ 23 อาจารย์เสวี่ยโจว

บทที่ 23 อาจารย์เสวี่ยโจว

“เสียดายที่ไม่ใช่เธอ”

“เคียงข้างฉันไปจนสุดทาง”

“ครั้งหนึ่งเคยเดินร่วมทางแต่กลับเดินไปผิดเส้นทาง”

ในขณะที่หลินโจวกำลังสงสัยอยู่นั้น เพลงจากชั้นสองก็ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันเป็นท่วงทำนองและเนื้อเพลง "เสียดายที่ไม่ใช่เธอ" อย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม ซูชิงเหม่ยใช้เปียโนบรรเลง เสียงร้องของเธอก็นุ่มนวลกว่า ฟังดูโศกเศร้าและนุ่มนวลกว่าการเล่นกีต้าร์และร้องเพลงของหลินโจว

หลินโจวพยักหน้า เพลงนี้เดิมทีก็ขับร้องโดยนักร้องหญิงบนโลก เคยได้รับความนิยมอย่างมากในตอนนั้น และกลายเป็นหนึ่งในเพลงที่คนเลือกร้องคาราโอเกะมากที่สุด

เมื่อซูชิงเหม่ยเป็นผู้ร้องเพลงนี้ หลินโจวก็รู้สึกราวกับว่าได้ฟังเพลงต้นฉบับจากโลก

แน่นอน เนื่องจากซูชิงเหม่ยยังไม่ฟื้นฟูจากอาการเจ็บป่วย จึงเห็นได้ชัดว่ายังมีข้อบกพร่องในการควบคุมลมหายใจและการเปลี่ยนโน๊ต นอกจากนี้ เนื่องจากเธอพึ่งเคยฝึกร้องเพลงนี้เป็นครั้งแรก เธอจึงยังไม่เข้าใจรายละเอียดของเพลงมากนัก

คนที่อยู่บนชั้นสองคงรู้สึกแบบเดียวกับหลินโจว หลังจากร้องไปได้ครึ่งเพลงเธอก็หยุดร้อง

จากนั้นก็เริ่มฝึกร้องทีละประโยค บางครั้งก็ร้องประโยคเดียวซ้ำๆ มากว่าสิบรอบ

หลินโจวฟังเพลงอยู่สักพัก อันใดนั้นก็มีข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง:

กำลังคัดลอกความทรงจำของโลกคู่ขนาน เพลง [พบเจอ] คืบหน้า 95%...

กำลังคัดลอกความทรงจำของโลกคู่ขนาน เพลง [ผู้กล้าหาญที่โดดเดี่ยว] คืบหน้า 45%...

กำลังคัดลอกความทรงจำของโลกคู่ขนาน [รวมบทกวีสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง] คืบหน้า 80%...

กำลังคัดลอกความทรงจำของโลกคู่ขนาน แผนงานผลิตรายการ "เอ็กซ์ตรีมชาเลนจ์" คืบหน้า 10%...

แน่นอนว่าตอนนี้มีเพียงสองวิธีเท่านั้นที่จะช่วยเพิ่มความเร็วในการคัดลอกความทรงจำของโลกคู่ขนาน หนึ่งคือการฟังซูชิงเหม่ยร้องเพลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการฟังเธอร้องเพลงสด การดูจากบันทึกการแสดงหรือบันทึกรายการโทรศัพท์นั้นไม่นับ

สองคือการมีการสัมผัสทางกายกับซูชิงเหม่ย ยิ่งสัมผัสใกล้ชิดเธอมากเท่าไหร่ ความเร็วในการคัดลอกก็จะยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น

แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงเกี่ยวข้องกับซูชิงเหม่ยทั้งหมด?

‘หรือว่าถ้าฉันต้องการผลงานบันเทิงคลาสสิกของโลกมากกว่านี้ ฉันก็จำเป็นต้องอยู่กับซูชิงเหม่ยเท่านั้น?’

แต่เขาเป็นเพียงแค่ผู้ช่วยชั่วคราว มีสัญญาจ้างระยะสั้นแค่เพียงสามเดือน

หลินโจวรู้สึกว่ามันควรจะมีมากกว่าสองวิธีนี้ เพียงแต่เขายังไม่ศึกษามันให้มากพอ

แม้ว่าซูชิงเหม่ยจะเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง แต่หลินโจวก็ไม่ได้มีความคิดแบบนั้นกับเธอ เขาไม่มีทางที่จะตามติดเธอเพื่อฟื้นฟูความทรงจำของโลกคู่ขนาน

คงทำได้เพียงรอดูต่อไป บางทีอาจจะมีวิธีอื่นที่ช่วยเร่งความเร็วในการคัดลอกความทรงจำของโลกคู่ขนาน

หลินโจวไม่ได้คิดมากอีก เขามองดูข้อความตรงหน้าอย่างระมัดระวัง และพบว่าคราวนี้มีแผนการผลิตรายการวาไรตี้ปรากฏเพิ่มขึ้นมา

"เอ็กซ์ตรีมชาเลนจ์" เขาจำได้รางๆ ว่ารายการวาไรตี้นี้เคยได้รับความนิยมอย่างมากในจีนขณะนั้น

โดยเฉพาะสองซีซั่นแรก แทบจะกลายเป็นรายการวาไรตี้ระดับตำนานของจีนเลยก็ว่าได้

เมื่อพิจารณาจากคำอธิบายข้อความ ความทรงจำนี้ควรเป็นแผนผลิตราการ "เอ็กซ์ตรีมชาเลนจ์" ฉบับสมบูรณ์

หรือนี่จะเป็นโอกาศให้เขากลายเป็นโปรดิวเซอร์ราการวาไรตี้? หรือเขาจะขายมันให้กับสถานีโทรทัศน์ไปเลยดี?

สัปดาห์หน้าซูชิงเหม่ยจะต้องไปถ่ายรายการที่ "I Am a Singer" ที่สตาร์ซิตี้ทีวีอีกครั้ง ถึงตอนนั้นเขาอาจลองติดต่อกับฝ่ายจัดรายการของสตาร์ซิตี้ทีวีดู

ทันใดนั้น สาวน้อยใบหน้ารูปไข่ก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา

เธอก็คือผู้ช่วยหลิวที่คอยวิ่งจัดการงานต่างๆ ในตอนนั้น

บางทีเขาอาจจะลองเริ่มจากการติดต่อเธอดูก็ได้

ขณะที่หลินโจวกำลังคิดอยู่ โทรศัพท์ของเขาก็สั่น เป็นกู่เหม่ยที่ส่งข้อความมาทางเอสสเตชั่น: “ท่อนฮุคที่สองฉันควรจะจัดการลมหายใจยังไง?”

หลินโจวสะดุ้ง จากนั้นเขาก็มองขึ้นไปบนชั้นสอง แล้วรีบตอบกลับกู่เหม่ย: “อย่าจงใจควบคุมลมหายใจ เพลงนี้ทดสอบช่วงเสียงต่ำของนักร้อง เธอสามารถใช้กระบังลมเข้าช่วยได้”

สิ่งที่เรียกว่า “กระบังลม” อยู่บริเวณใต้ปอดเหนือกระเพาะอาหาร การออกเสียงโดยใช้กระบังลมจะทำให้ลำคอผ่อนคลาย ลมหายใจก็จะมั่นคงมากขึ้น จะไม่มีสถานการณ์เสียงต่ำลงไม่สุด เสียงสูงขึ้นไม่ถึง

นักร้องมืออาชีพย่อมรู้เทคนิคนี้อยู่แล้ว คำแนะนำของหลินโจวเห็นผลทันตา เสียงเปียโนและเสียงร้องเพลงก็ดังขึ้นจากบนชั้นสองอีกครั้ง

คราวนี้ ซูชิงเหม่ยสามารถร้องเพลงได้อย่างชัดเจนและคล่องแคล่วมากขึ้น เสียงต่ำในท่อนฮุคที่สองก็เต็มไปด้วยเสน่ห์

หลินโจวตกตะลึง

กู่เหม่ยคือ ซูชิงเหม่ย? !

คนอย่างเทพธิดาน้ำแข็งชอบเยี่ยมชมแพลตฟอร์มมือสมัครด้วยเหรอ?

ดูไม่สอดคล้องกับภาพลักษณ์ของเธอเลย!

หลินโจวนึกขึ้นได้ว่ากู่เหม่ยเคยบอกว่าเธอเป็นนักร้อง แถมยังเป็นประเภทที่ผู้คนสามารถจดจำได้ทันทีที่ได้ยินแสียง!

ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้คุยโม้จริงๆ

ในฐานะนักร้องสาวขวัญใจมหาชนที่มีฐานแฟนคลับจำนวนมาก แน่นอนว่าเพียงแค่เธอร้องเพลงก็จะถูกคนจดจำได้ทันทีอยู่แล้ว!

หลินโจวคิดว่านี่เป็นเรื่องช่างบังเอิญมากจริงๆ

เมื่อหลินโจวเห็นซูชิงเหม่ยเป็นครั้งแรกในวันนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนว่าเธอดูราวกับดอกบ๊วยที่โดดเดี่ยวในคืนที่หิมะตก แม้ว่าเธอจะยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดก็ตาม

นึกไม่ถึงว่า ชื่อออนไลน์ที่ซูชิงเหม่ยตั้งให้ตัวเองก็คือ "กู่เหม่ย" เช่นกัน

หลินโจวเงียบไป ดูเหมือนว่าความรู้สึกเขาจะถูกต้อง ซูชิงเหม่ยเธอคงจะรู้สึกโดดเดี่ยวจริงๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่ตั้งชื่อออนไลน์ให้ตัวเองแบบนั้น

ในไม่ช้า เสียงเพลงบนชั้นสองก็หยุดลงอีกครั้ง กู่เหม่ยก็ส่งข้อความมาถึงเขาอีกรอบ:

“ตั้งแต่ท่อนร้องไปจนถึงท่อนคอรัส การเปลี่ยนแปลงของฉันแข็งทื่อมาก แต่คุณร้องได้อย่างเป็นธรรมชาติ คุณทำได้ยังไง?” ซูชิงเหม่ยมาขอคำแนะนำจากเขาอีกครั้ง

แต่ผู้หญิงคนนี้ก็จริงๆเลย เธอบกพร่องด้านการสื่อสารจริง ๆ กล่าวสิ่งที่เธอต้องการออกมาตรงๆ โดยไม่แม้แต่จะเรียกเขาว่า “อาจารย์” ด้วยซ้ำ

หลินโจวอยากจะแกล้งเธอเล่นซักหน่อย แต่เมื่อคิดถึงนิสัยของเธอดูอีกทีแล้ว เขาก็โยนความคิดนั้นทิ้งไป ตอบคำถามของซูชิงเหม่ยอย่างละเอียด

จากนั้นเสียงเปียโนและเสียงร้องเพลงบนชั้นสองก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ ซูชิงเหม่ยก็ฝึกร้องเพลงตามรายละเอียดที่เขาเพิ่งบอกไป ครั้งนี้เธอทำได้ไม่เลวเลย

แต่หลังจากร้องเพลงไปได้แค่สองท่อน ซูชิงเหม่ยก็พบข้อผิดพลาดอีกครั้ง เธอจึงหยุดร้อง ส่งข้อความถึงเสวี่ยโจวเพื่อขอคำแนะนำ

หลินโจวนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น อธิบายไขข้อสงสัยของซูชิงเหม่ยไปพลาง ฟังเธอร้องเพลงไปพลาง ตอบทุกคำถามที่เธอส่งมา

สถานการณ์นี้นับว่าค่อนข้างประหลาดอยู่บ้าง ทั้งๆที่มีนักแต่งเพลงและนักร้องต้นฉบับอยู่ที่ชั้นล่าง แต่เธอกลับต้องพยายามพิมพ์ข้อความเพื่อขอคำแนะนำจากเขา

มันดูเหมือนการ "สอนทางไกล" แต่จริงๆ แล้วทั้งสองอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน

...

ช่วงเวลาทั้งบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็วด้วยการฝึกซ้อมร้องเพลงแบบแปลกๆ และ "การสอนทางไกล" ของเขา

ประมาณห้าโมงเย็น หลินโจววางโทรศัพท์มือถือลงและเริ่มทำอาหาร

นี่เป็นส่วนหนึ่งของงานเขาในฐานะของผู้ช่วยส่วนตัวด้วย

แต่ละมื้อเขาแค่ต้องเตรียมอาหารสำหรับคนสองคนเท่านั้นซึ่งถือว่าไม่ได้ลำบากอะไร หลินโจวทำอาหารเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็เดินไปยังบันไดและตะโกนขึ้นไปยังชั้นบน:

“คุณซูครับ ลงมาทานอาหารเย็นก่อนครับะ”

ไม่มีเสียงตอบรับจากชั้นสอง เสียงเพลงยังคงดังอยู่เช่นเดิม

ซูชิงเหม่ยหมกมุ่นอยู่กับการฝึกซ้อม

หลินโจวไม่มีทางเลือกนอกจากตะโกนอีกครั้ง: "คุณซู พักก่อน ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วครับ..."

แต่เสียงเปียโนก็ยังคงบรรเลงต่อไปไม่หยุด ไม่นานหลังจากนั้น ซูชิงเหม่ยที่ฝึกซ้อมร้องเพลงอยู่ก็พบข้อบกพร่องอีกครั้ง เธอจึงส่งข้อความขอคำแนะนำจาก “เสวี่ยโจว” "บรรทัดสุดท้ายของท่อนคอรัส ท่อนที่ว่า' ยังคงรู้สึกอบอุ่นอยู่ที่อกของฉัน' ควรจะเพิ่มคีย์ขึ้นอีกหน่อยดีไหม”

หลินโจวตอบเธอด้วยความหงุดหงิดโดยใช้ชื่อเสวี่ยโจว: "ผมจะทานมื้อเย็น เธอก็ควรพักไปหาอะไรกินได้แล้ว"

ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าบนชั้นสอง ซูชิงเหม่ยเดินลงบันไดมา และเห็นหลินโจวยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่เป็นธรรมชาติ: “ถึงเวลามื้อเย็นแล้วเหรอ?”

หลินโจวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอยู่ในใจ "เรียกเธอตั้งนานเธอก็ไม่ฟัง แต่พออาจารย์เสวี่ยโจวพูดคำเดียวเธอก็รีบลงมาเลย?"