บทที่ 39 - ยึดอำนาจ

บทที่ 39 - ยึดอำนาจ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ราตรีมาเยือนแล้ว แต่ทั้งภายในและภายนอกฐานที่ 21 ยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ เมื่อ 11984 เล่าข้อสันนิษฐานของมู่เส้าอันให้ทุกคนฟังด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ทุกคนก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก บางคนอยากจะหนีทันที บางคนก็คัดค้าน แม้แต่ 11990 ที่ปกติจะมีความคิดเป็นของตัวเองและหนักแน่นที่สุดก็ยังสติแตก ทุกคนเถียงกันจนเสียงดังลั่นเหมือนนกกระจอกแตกรัง

สถานการณ์กำลังแย่ลงเรื่อยๆ ฐานที่ 21 ทำท่าจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

"ปัง!"

เสียงปืนดังสนั่น ทำให้ทุกคนเงียบกริบในทันที ฝูงคนแหวกออกเป็นทาง มู่เส้าอันที่นั่งเงียบๆ อยู่มุมห้องเดินเข้ามา สายตาของเขากวาดมองทุกคนทีละคน ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า

"ขอโทษที ผมลืมแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ แต่ไม่ได้จะบอกรหัสหรือชื่อหรอกนะ ผมจะบอกสไตล์การทำงานของผมให้ฟัง พวกคุณคงลืมไปแล้วว่าผมมีฉายาว่า ปู และตอนนี้ผมจะบอกพวกคุณเรื่องหนึ่ง ผมไม่สนเหตุผลหรือข้ออ้างอะไรของพวกคุณทั้งนั้น แต่ก่อนที่คลื่นซอมบี้รอบที่สี่จะมาถึง ฐานแห่งนี้ และพวกคุณทุกคน ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของผม ถ้าอยากจะไปก็ได้ แต่ต้องกลายเป็นศพก่อนถึงจะถูกโยนออกไป ตกลงตามนี้ มีใครคัดค้านไหม"

"ฉันค้าน แกเป็นใครวะถึงจะมาสั่งพวกเรา..." ชายคนหนึ่งที่เมื่อกี้โวยวายจะหนีเสียงดังที่สุดกระโดดออกมาด่า เขาเป็นหัวหน้าทีมตัดไม้ของฐาน 21 และเคยเป็นหัวหน้าทีมสิบคนมาก่อน

แต่ยังพูดไม่ทันจบ มู่เส้าอันยกปืนขึ้นยิงสวนทันที "ปัง!" รูเลือดปรากฏขึ้นกลางหน้าผาก ชายคนนั้นหงายหลังล้มตึง สิ้นใจทันที

ฝูงชนตกตะลึง ผู้หญิงหลายคนกรีดร้อง และมีผู้ชายอีกหลายคนรีบคว้าอาวุธ

"ใครขยับ กูยิง!"

11984 ชักปืนพกออกมาเร็วกว่า ดวงตาแดงก่ำแผ่รังสีอำมหิตเหมือนสัตว์ป่าจนตรอก "นั่งลง! เอามือกุมหัว! ใครอยากลองดีก็เชิญ ดูซิว่ากระสุนกูมีตาไหม!"

"11984 นายทำบ้าอะไร คุณมู่ มีอะไรค่อยๆ พูดกันก็ได้ ตอนนี้เราก็เสียเปรียบอยู่แล้ว อย่ามาฆ่ากันเองเลย!" 11990 ได้สติ รีบตะโกนห้าม

"ไม่ เธอไม่เข้าใจ!" มู่เส้าอันยังไม่ทันพูดอะไร 11984 ก็ตะโกนกลับทั้งน้ำตาคลอเบ้า "11982 เคยเตือนผมแล้ว เป็นคำเตือนที่ถูกต้องที่สุด แต่ผมไม่ใส่ใจ ผมเลยเสียฐาน 19 ไป! เมื่อเช้านี้ เขาก็มองแผนชั่วของฐาน 32 ออกทะลุปรุโปร่ง แต่ผมก็ยังไม่เชื่อเขา แถมยังแอบโกรธเขาด้วย แต่ตอนนี้ วินาทีนี้ ผมจะไม่ยอมผิดเป็นครั้งที่สามเด็ดขาด!"

"พวกแกรู้ไหม ฐาน 19 ของเรามีอนาคตกว่าพวกแกตั้งเยอะ ถ้าไม่ใช่เพราะความผิดพลาดโง่ๆ ของฉัน เราคงอยู่รอดจนจบเกมไปแล้ว แล้วพวกแกล่ะ พวกแกมีดีอะไร ตอนที่ 11982 ลุยเดี่ยวถล่มเมืองฟ็อกซ์ พวกแกกำลังอดอยากปากแห้ง ต้องขุดรูอยู่เหมือนหนูสกปรก เราสองคนไปยึดฟาร์มมาให้พวกแกได้กินอิ่มท้อง คืนที่คลื่นซอมบี้บุก เราสองคนฆ่าผู้ติดเชื้อไปกว่า 700 ตัว แล้วพวกแกล่ะ มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา!"

11984 ตะโกนจนน้ำลายกระเด็น ทุกคนเงียบกริบด้วยความกลัว มู่เส้าอันขมวดคิ้ว เขาเดาออกแล้วว่าเจ้าทึ่มนี่คิดจะทำอะไร ใช่ เจ้าทึ่มนี่ไม่ได้โง่ แค่เป็นคนซื่อและใจดีเกินไปหน่อย! จากสิ่งที่ได้ยินเมื่อเช้า 11984 คงเดาได้ว่ามู่เส้าอันจะใช้คนฐาน 21 เป็นเบี้ยใช้แล้วทิ้ง พอผ่านคลื่นซอมบี้รอบที่สามก็จะชิ่งหนี

ซึ่งความจริงก็เป็นอย่างนั้น ในเมื่อฐาน 21 กลายเป็นตัวล่อเป้าชั้นดีไปแล้ว ก็ต้องรีดไถประโยชน์จากมันให้คุ้มค่าที่สุดก่อนทิ้งไป

ส่วนจะมีใครรอดบ้าง เขาไม่สน

"ขอร้องล่ะ 11982 อย่าทิ้งพวกเรา อย่าทิ้งฐานนี้ เราจะทำตามคำสั่งนายทุกอย่าง ให้โอกาสพวกเราสู้จนถึงที่สุดเถอะ!" 11984 หันมาอ้อนวอน ในกลุ่มคนพวกนี้ มีแค่เขาที่รู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของมู่เส้าอัน

"ใช่ค่ะ ฉันยินดีมอบอำนาจสั่งการฐาน 21 ให้ทันที นับแต่นี้ไป คุณมู่ คือผู้นำของเรา พวกเราทุกคนจะฟังคำสั่งคุณ ฉันขอเอาชีวิตเป็นประกัน!" 11990 รีบผสมโรงอย่างรวดเร็ว หัวหน้าทีมย่อยคนอื่นๆ ก็รีบรับลูกตาม ไม่มีใครโง่ ถ้าจะมีใครพาพวกเขารอดจากชะตากรรมนรกแตกนี้ได้ ก็มีแต่มู่เส้าอันเท่านั้น ยิ่งได้ฟังวีรกรรมจากปาก 11984 ที่ยืนยันความเทพของทั้งคู่ พวกเขาก็ยิ่งมั่นใจ ขอแค่มีสองคนนี้ โอกาสรอดก็เกินครึ่งแล้ว

"หึหึ" มู่เส้าอันหัวเราะในลำคอ สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ในใจแอบชมว่า 11984 กับ 11990 รับส่งมุกกันได้เนียนยังกับผัวเมีย หรือว่าคนความจำเสื่อมจะมีสัมผัสพิเศษที่ทำให้เชื่อใจกันได้แบบไร้เงื่อนไข?

เขาอดนึกถึงตอนที่ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกที่ฟาร์มไม่ได้ ปิ๊งกันเร็วยังกับไฟลามทุ่ง อืม... มันต้องมีซัมติงแน่ๆ

แต่ความคิดไร้สาระพวกนี้ก็ถูกปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง เขาก็เก็บปืน แล้วออกคำสั่งกับ 11990 ทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง "ไปติดต่อฐานอื่นๆ บอกพวกมันว่าแผนชั่วสำเร็จแล้ว ฐาน 21 จะยอมเป็นเป้านิ่งดึงดูดซอมบี้ให้สมใจอยาก แต่... ฉันต้องการเห็นความจริงใจก่อนคลื่นซอมบี้รอบที่สามจะมาถึง มีคนส่งคน มีปืนส่งปืน โดยเฉพาะไอ้หัวหน้าเก่าของฐาน 17 บอกมันว่าภายในสามวันต้องส่งแรงงานชายฉกรรจ์มาอย่างน้อย 10 คน ส่วนไอ้หัวหน้าฐาน 32 ไม่ว่ามันจะบริสุทธิ์ใจหรือโดนจับเป็นตัวประกัน ภายในห้าวัน ฉันต้องการกระสุนปืนไรเฟิลอย่างน้อย 1000 นัด ไม่งั้นฉันจะทำให้พวกมันเสียใจจนวันตาย!"

"ส่วนคนอื่นๆ ไปทำงานต่อทั้งคืน เสริมกำแพงไม้รอบนอกให้แน่นหนา ทำไปจนถึงเที่ยงคืน ต่อไปนี้ให้ถือเป็นกฎปฏิบัติ ยกเว้นคืนที่มีคลื่นซอมบี้ คืนอื่นให้ทำตามนี้! 11984 นายพาคนไปเฝ้ายามรอบนอก ใครคิดหนี ฆ่าทิ้งได้เลย"

สั่งการเสร็จ ฝูงคนก็แตกฮือวิ่งออกไปทำงาน เหลือแค่ 11990 ที่ยืนงงๆ อยู่บนชั้นสอง แต่มู่เส้าอันไม่สนใจ เดินกลับไปนั่งที่เดิม เหลาหอกไม้ที่ยังไม่เสร็จต่อ

แผนการในใจเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะเหตุการณ์เมื่อกี้ แต่เขาอยากดูปฏิกิริยาของฐาน 17 และ 32 ถ้าสองฐานนี้ยอมส่งเสบียงมาช่วยจริงๆ พวกเขาก็อาจจะยื้อจนจบคลื่นซอมบี้รอบที่สามได้

แล้วถึงตอนนั้น มู่เส้าอันจะพาคนที่เหลือรอดไปขอพึ่งใบบุญฐานที่มีศักยภาพที่สุด เพื่อผ่านคลื่นซอมบี้รอบสุดท้าย

ก่อนหน้านั้น ฐาน 21 จะทำหน้าที่เป็นตัวแทงค์ดึงความสนใจให้ฐานอื่นได้พัฒนาตัวเอง นี่คือกลยุทธ์ซื้อเวลาด้วยพื้นที่

แต่จะทำแบบนี้ได้ ก็ต้องดูว่าหัวหน้าฐานอื่นใจกว้างและมองการณ์ไกลพอไหม นี่คือเหตุผลที่เขาเรียกร้องการสนับสนุน

การสนับสนุนเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การวัดกึ๋นและน้ำใจของอีกฝ่ายสำคัญกว่า

11990 เริ่มติดต่อฐานอื่นๆ เธอสมกับที่มีพรสวรรค์ด้านการทูต คุยไปคุยมาก็ได้สายตรงถึงอดีตหัวหน้าฐาน 17 คนที่ยึดฐานเก่าของมู่เส้าอันไป

"คุณมู่คะ คุณ 11345 ต้องการคุยกับคุณโดยตรงค่ะ"

"อ้อ?"

มู่เส้าอันชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินไปที่หินอาณาเขตแล้วพูดเสียงเข้ม "ผมเอง"

สิ้นเสียง ก็มีเสียงหัวเราะต่ำๆ ดังมาจากปลายสาย ตามด้วยเสียงผู้ชายที่ดูสุขุมแต่แฝงความหยิ่งยโส "คุณมู่ ฟังจากชื่อแล้วคุณดูพิเศษดีนะ ผมชื่นชมความกล้าของคุณ และยินดีจะสนับสนุนฐานของคุณ เอาเป็นว่า ปืนพกหนึ่งกระบอก กับกระสุน 50 นัด เป็นไง?"

มู่เส้าอันขมวดคิ้ว "พูดแบบนี้แสดงว่าจะปฏิเสธข้อเสนอของผมสินะ คุณน่าจะเข้าใจความสำคัญของการที่ฐาน 21 ยืนหยัดต้านคลื่นซอมบี้สามรอบแรกได้ ผมไม่คิดว่าคุณจะโง่ขนาดมองไม่เห็นนะ ถ้าแค่นี้ยังดูไม่ออก คุณก็ไม่มีคุณสมบัติจะมาคุยกับผม"

"หึหึ ถ้าผมไม่ตกลง คุณมู่จะพาคนมาฆ่าพวกผมเหรอครับ" ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน

"ไม่หรอก คนที่จะฆ่าคุณไม่ใช่ผม 11345 ผมไม่รู้ว่าคุณไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงกล้าเมินข้อเสนอของผม แต่ผมกล้าพนันเลยว่าคุณอยู่ไม่ถึงเที่ยงคืนของวันที่ยี่สิบแปดหรอก คุณไม่รู้หรอกว่าคุณจะต้องเจอกับอะไร เพราะงั้นตอนนี้ ผมขอไว้อาลัยให้คุณล่วงหน้าเลยแล้วกัน!"

พูดจบ มู่เส้าอันก็ตัดสายทันที เขาไม่ได้ขู่ และไม่ได้พูดตามมารยาท ฐาน 17 อยู่ทางใต้ สิบกว่าวันที่ผ่านมาพวกนั้นคงเจอฐานใหม่ที่ดีกว่า ซึ่งก็คือฐาน 38 แล้วคิดว่าตัวเองฉลาดที่โยนขี้มาให้ฐาน 21

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ พวกเขาอาจจะรอดไปถึงวันที่ยี่สิบแปดได้

แต่โชคร้ายที่ในหุบเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ มีพญาอินทรีที่อาจวิวัฒนาการเป็นผู้ติดเชื้อระดับ 5 อาศัยอยู่

มู่เส้าอันสังหรณ์ใจว่า ถ้าโลกนี้มีบอสลับตัวสุดท้าย ก็คงเป็นไอ้นกอินทรีตัวนี้แหละ

ดังนั้นยิ่ง 11345 พาคนอพยพลงใต้ โอกาสเจอพญาอินทรีตัวนั้นก็ยิ่งสูง และถ้าโดนมันหมายหัวเมื่อไหร่ ก็เตรียมจองวัดได้เลย

[จบแล้ว]