บทที่ 20 - นายไม่ใช่หมู

บทที่ 20 - นายไม่ใช่หมู

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ฝีมือยิงปืนของมู่เส้าอันเอาจริงๆ ก็ไม่ได้เรื่องเท่าไหร่

เขาเคยถาม 11984 เจ้ายักษ์นั่นมีค่าพื้นฐานอาวุธปืนตั้ง 85 แต้ม ซึ่งจากผลงานที่ยิงเป้าหมายระยะหนึ่งพันเมตรได้ ก็พอนับได้ว่าเป็น "พลแม่นปืน"

ถ้าเทียบตามมาตรฐานโลก พลแม่นปืนระดับกองทัพน่าจะมีค่าสัก 100 แต้ม ระดับทีมชาติน่าจะ 120 แต้ม ส่วนระดับโลกที่เป็นตำนานสิบปีจะมีสักคน น่าจะปาเข้าไป 150 หรือถึงขั้น 180 แต้ม

ช่วยไม่ได้ ของแบบนี้มันอยู่ที่พรสวรรค์

ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าค่าปืน 57 แต้มของมู่เส้าอันมันธรรมดาจนน่าอนาถ

แต่ไม่มีทางเลือกอื่น ฐานดัดแปลงจากปั๊มน้ำมันนี้มีทางเข้าแค่ทางเดียว หน้าต่างกับประตูอื่นถูกปิดตายหมด เขาจะมัวชักช้าไม่ได้ ขืนให้คนข้างในสงสัยขึ้นมาจะยิ่งแย่

เขาเลยต้องบุกเข้าไปดื้อๆ

โชคดีที่ระยะจากประตูถึงโถงกลางห่างกันแค่เจ็ดแปดเมตร

กองไฟบนพื้นให้แสงสว่างพอสมควร วินาทีที่เขาโผล่ไป ไม่มีใครทันสังเกตเห็น

"ปัง ปัง ปัง"

สามนัดรวด มู่เส้าอันเก็บสามคนที่นั่งหันหน้ามาทางประตู ด้วยฝีมือระดับเขาถือว่าทำได้ดีแล้ว แต่ในสามคนนี้มีคนแปลกหน้าแค่คนเดียว อีกสองคนเป็นพลทหารโปรแกรมของฐาน 19 เดิม

เท้าของมู่เส้าอันไม่หยุดนิ่ง ขณะเหนี่ยวไกเขาก็สไลด์ตัวไปทางขวาของประตู ลดปลายกระบอกปืนลงเล็กน้อยแล้วยิงเบิ้ลอีกสองนัด ใส่หลังคนสองคนที่นั่งหันหลังให้ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงปืนที่ดังสนั่นกว่าเดิม... ปืนลูกซอง!

เขาทำได้แค่เอียงตัวหลบไปทางขวา แล้วก็รู้สึกชาหนึบที่ซีกหน้าด้านซ้าย ปฏิกิริยาตอบโต้ของอีกฝ่ายไวมาก

จริงๆ ความเร็วในการยิงของมู่เส้าอันก็ถือว่าเร็วแล้ว แต่ในโถงมีคนตั้งสิบสองสิบสามคน เขาไม่ใช่เทพเจ้าปืน สายตาไม่ได้คมกริบดุจเหยี่ยว ย่อมไม่สามารถล็อกเป้าคนที่อันตรายที่สุดได้ในเสี้ยววินาที

"ตูม!"

มือปืนในโถงยิงซ้ำ แต่มู่เส้าอันหลบอยู่หลังเสาคอนกรีตทางขวาประตูแล้ว ต่อให้เป็นลูกซองก็ทำอะไรไม่ได้

แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมโถง

มู่เส้าอันยืนนิ่งไม่ไหวติง ไม่ได้เช็คแผลด้วยซ้ำ เพราะค่าพลังชีวิตลดไปแค่ 15 แต้ม แสดงว่าแผลไม่หนัก ส่วนจะเสียโฉมมั้ย นั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาคิดตอนนี้

ผ่านไปประมาณสองนาที เสียงแข็งกระด้างและเย็นชาก็ดังมาจากในโถง "เฮ้ 11982 นายใช่ไหม? ฉันว่านี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ ฟังนะ นายหายไปตั้งสองวัน พวกเรานึกว่านายตายแล้ว รวมทั้งลูกน้องนายด้วย ความจริงแล้ว 11985 ลูกน้องนายนั่นแหละเป็นคนบอกพิกัดฐานและเชิญพวกเรามา เรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับพวกเรา ถ้านายอยากลงโทษคนทรยศ เราจะส่งตัว 11985 กับลูกน้องคนอื่นคืนให้นาย เราขอแค่อย่างเดียว จับมือสงบศึก เป็นไง? ขืนเผชิญหน้ากันแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีใครได้ประโยชน์จริงไหม?"

"อ้อ อีกอย่าง ขอแนะนำตัวหน่อย พวกเรามาจากฐาน 17 ที่นั่นเป็นดินแดนแห่งความรักใคร่กลมเกลียว ยึดมั่นในการทำงานเป็นทีมและความยุติธรรม ถ้าเป็นไปได้ คุณ 11982 เราอยากเชิญคุณเข้าร่วมกับเรา บอกตามตรงนะ จนถึงวันนี้มีฐานอื่นรวมเข้ากับฐาน 17 ของเราแล้วสองแห่ง แถมเรายังยึดสถานีตำรวจได้แล้ว มีไรเฟิลเป็นสิบกระบอก ลองคิดดูสิ เราจะมาฆ่าแกงกันเองทำไม? ขอแค่ร่วมมือกัน เราก็จะผ่านภารกิจฆ่าล้างไวรัส 28 วันอันโหดร้ายนี้ไปได้!"

เสียงจากในห้องพร่ำพรรณนาไม่หยุด แม้จะฟังดูไม่มีความจริงใจสักนิด แต่เนื้อหาก็ดูมีเหตุผล

มู่เส้าอันยิ้มแบบไม่มีเสียง แล้วตะโกนตอบ "ได้สิ เพื่อแสดงความจริงใจ แกโยนไอ้สารเลว 11985 ออกมาก่อน แล้วเราค่อยคุยเรื่องอื่น"

"หึหึ เยี่ยมมาก ตามที่คุณปรารถนาเลย คุณ 11982 ผู้ทรงเกียรติ... เฮ้ยพวกเรา โยนไอ้คนทรยศหน้าไม่อายนี่ออกไปซิ!"

สิ้นเสียงสั่ง ในโถงก็มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญของ 11985 ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงยื้อยุดฉุดกระชาก ข้าวของล้มระเนระนาด ฟังดูดุเดือดเลือดพล่าน

แต่ในจังหวะนั้น มู่เส้าอันกลับเงยหน้าขึ้น เล็งปืนไปที่ช่องเพดานด้านบน ไม่ถึงสามวินาที หัวของชายผิวขาวพร้อมปืนลูกซองก็โผล่พรวดลงมา

แต่มู่เส้าอันเหนี่ยวไกเร็วกว่า กระสุนเจาะเข้ากลางแสมตาย หมอนั่นร่วงลงมาพร้อมปืนลูกซอง... ไอ้โง่เอ๊ย ในปั๊มน้ำมันมีช่องเพดานอยู่จุดหนึ่งเขารู้อยู่แล้ว ผ่านไปสองวัน 11984 ต้องทำบันไดไว้แน่ๆ คิดจะเล่นลูกไม้ 'ส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม' กับเขาเหรอ? สมควรตาย!

มู่เส้าอันแสยะยิ้มแล้วถอยฉาก ยิงสองนัดตัดเชือกที่มัด 11984 ห่างออกไปห้าเมตร แล้วยืนรออย่างใจเย็น ถ้าเดาไม่ผิด แก๊งฐาน 17 พวกนี้มีปืนแค่นี้แหละ แต่ประมาทไม่ได้ อาจมีหน้าไม้หรือหอกซ่อนอยู่ เขาไม่รีบบุกเข้าไปหรอก เวลายังมีถมเถไม่ใช่เหรอ?

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คนเจรจาเมื่อกี้หุบปากเงียบกริบ คงรู้แล้วว่ามาถึงขั้นนี้ไม่มีทางประนีประนอมกันได้

ผ่านไปสี่ห้านาที 11984 ถึงเดินโซซัดโซเซออกมา ดูเหมือนมันจะยังไม่โดนซ้อมจนสมองกลับ เพราะรู้จักเดินเลี่ยงทางเข้าโถงออกมา

แต่สภาพดูไม่ได้เลย หน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมูยักษ์

"11982 ผมขอโทษ..."

"หุบปาก ปัญหาที่นายก่อ นายไปแก้เอง" มู่เส้าอันพูดเสียงเรียบ โยนปืนพกให้ 11984 เขาไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์ ไอ้เวรนี่ทำเขาเสียหายยับเยิน ถ้ามันไม่แสดงความสามารถให้เห็นว่ายังมีค่าพอ เขา สาบานเลยว่าจะยิงทิ้งซะ

11984 ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็รับปืนแล้วหันหลังวิ่งกลับไป พอถึงหน้าประตู ตัวเขาก็วูบหลบฉากออกมาทันที เสียง "ฟิ้ว" ดังขึ้น ลูกดอกหน้าไม้พุ่งสวนออกมา

แทบจะพร้อมกัน 11984 พุ่งตัวกลับเข้าไปในโถง แล้วเสียงปืนก็ดังรัวเป็นชุด "ปัง ปัง ปัง" ไม่มีการหยุดพัก

พอกระสุนนัดที่แปดถูกยิงออกไป เสียงปืนก็เงียบลง ทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที

มู่เส้าอันไม่แปลกใจกับผลลัพธ์ ลองคิดดูสิ ขนาดเขาที่มีทักษะขว้างปา 80 แต้มยังโหดขนาดนั้น แล้ว 11984 ที่มีค่าปืนตั้ง 85 แต้ม ถ้าจัดการพวกมือเปล่าในระยะเผาขนไม่ได้ในพริบตาเดียว ก็ไปตายซะเถอะ เป็นขยะเปียกชัดๆ

จริงๆ แล้วที่มู่เส้าอันทดสอบหมอนี่ เขาอยากดูความเด็ดขาดในการทำตามคำสั่งและความอำมหิตมากกว่า

ดูเหมือนคำตอบจะเป็นที่น่าพอใจ

ก็แหงล่ะ ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหน โดนมัดห้อยหัวซ้อมมาตั้งนาน ความแค้นคงสุมอก ถ้าสถานการณ์นี้ยังมาทำตัวโลกสวย คิดว่าการฆ่าคนเป็นบาป เราควรให้โอกาสกลับตัวเป็นคนดี... นั่นมันแม่พระมาโปรดชัดๆ ไม่ต้องถึงมือใครหรอก มู่เส้าอันนี่แหละจะสับ 11984 เป็นชิ้นๆ แล้วโปรยเถ้ากระดูกทิ้งซะ!

เขาเดินเข้าไปในโถง สภาพข้างในเลือดนองพื้น ศพสี่ห้าศพนอนเกลื่อน ที่เหลือกระจัดกระจายอยู่ตามมุมห้องหรือห้องอื่น ดูจากผลงานแล้ว ให้คะแนน 11984 ไป 70 เต็ม 100

"เล่ามา เกิดอะไรขึ้น?"

มู่เส้าอันถามเสียงเรียบ ทิ้งตัวลงนั่งโดยไม่สนซากศพหรือกองเลือด หยิบกระดูกติดเนื้อเปื้อนฝุ่นจากชามที่คว่ำอยู่ขึ้นมาแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย... ไอ้พวกขยะนี่กินดีอยู่ดีจังนะ ล่ากวางมาได้ตัวหนึ่งเลยเรอะ

"ครับ... เมื่อวานตอนเที่ยง ฐาน 17 ติดต่อมาหาเรา เพราะคุณสั่งแค่ห้ามติดต่อคนอื่นก่อน ผมเลยรับสาย ทางนั้นยื่นข้อเสนอให้เรารวมฐานกับเขา บอกว่าเขายึดสถานีตำรวจทางใต้ได้แล้ว แต่ผมปฏิเสธไป ใครจะไปคิดว่าเมื่อคืน 11985 อาศัยช่วงเข้าเวรแอบติดต่อฐาน 17 พอเที่ยงวันนี้พวกมันก็ส่งคนมา ผมยังไม่ทันรู้เรื่องก็โดน 11985 เอาหินทุบหัวจากข้างหลัง... ขอโทษครับ ฐานเราโดนพวกมันยึดรวมไปแล้ว" 11984 พูดด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก

"อืม" มู่เส้าอันพยักหน้า ไม่พูดอะไร ตอนเดินเข้ามาเขาเห็นแล้วว่าหินอาณาเขตหายไป เรื่องนี้ปกติ แม้ในนามเขาจะเป็นหัวหน้า แต่สมาชิกในทีมใครก็กดใช้หินอาณาเขตได้ รวมถึงคำสั่งรวมฐานด้วย

แค่ว่าฐานที่ถูกรวมไป หินอาณาเขตจะไม่ผลิตทรัพยากรไปเจ็ดวัน ถือเป็นบทลงโทษ

เรื่องนี้มันเจ็บปวดกระดองใจมาก แผนการรวนไปหมด ถ้าไม่มีเรื่องบัดซบนี่ พรุ่งนี้พวกเขาไปกวาดล้างเมืองทางเหนือ ความแข็งแกร่งของทีมจะพุ่งกระฉูด เผลอๆ อาจมีปืนใช้กันทุกคน

แต่ตอนนี้พังยับ

"ผม... ผมรู้ว่าฐาน 17 อยู่ไหน เดินตามถนนลงใต้ไป 40 กิโลเมตร มีเมืองเล็กๆ พวกมันยึดเมืองนั้นไว้ แล้วกวาดปืนจากสถานีตำรวจมาหมด ได้ยินไอ้หมอนั่นบอกว่ามีปืนสไนเปอร์ด้วยกระบอกหนึ่ง พรุ่งนี้เราไปฆ่าล้างโคตรพวกมันกันเถอะ!" 11984 แววตาเต็มไปด้วยความแค้น สีหน้าบิดเบี้ยว ดูท่าจะโดนกระตุ้นต่อมโหดเข้าให้แล้ว

"ไม่! เรื่องนี้จบแค่นี้! อย่าลืมว่าเราอยู่ที่ไหน และอย่าให้ความแค้นมาเป็นแรงขับเคลื่อน ฉันต้องการทหารที่เยือกเย็น ไม่ใช่ไอ้โง่ที่หุนหันพลันแล่น นั่งลงกินซะ ไม่งั้นก็ไสหัวไป!"

มู่เส้าอันพูดเสียงเย็นชาเจือความโกรธ พูดตรงๆ เขาต้องอดกลั้นสุดขีดที่จะไม่เป่าหัวไอ้หมอนี่ทิ้งซะ!

ฟังมันพูดสิ เรื่องบ้าบออะไรเนี่ย?

ก่อนไปเขาสั่งกำชับนักหนาว่าห้ามติดต่อฐานอื่น ไอ้เวรนี่ดันมาเล่นลิ้นหาช่องโหว่คำสั่งเขา? หา! รับสายไม่ถือว่าติดต่อก่อน? พ่องตาย! นี่คือข้ออ้างเหรอ? ใช้สมองคิดบ้างสิวะ?

แถมเป็นหัวหน้าชั่วคราว ไม่ระแคะระคาย 11985 เลยเหรอ? แล้วตอนกลางคืนมันแอบติดต่อฐานอื่น มึงไม่เอะใจหน่อยเหรอ? จัดเวรยามทำไมไม่จัดคู่? มาขอโทษ... ถุย! ถ้าขอโทษแล้วหาย โลกนี้คงสงบสุขไปนานแล้ว

นี่แหละนิยามของคำว่า "เพื่อนร่วมทีมหมูๆ" ของแท้

แค่นั้นยังไม่พอ ตอนนี้มาทำหน้าเศร้าเล่าความเท็จ โดนรังแกมา จะไปแก้แค้น บุกทะลวงรังศัตรู! ปัดโธ่เว้ย! มู่เส้าอันแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ อยากฆ่าไอ้หน้าหมูนี่ให้รู้แล้วรู้รอด!

รู้อยู่เต็มอกว่ามันยึดสถานีตำรวจ รวมฐานไปสองแห่ง คนเยอะ ปืนแยะ มีเป็นสิบกระบอก แถมมีสไนเปอร์

จะให้เราสองคนวิ่งทะเล่อทะล่าไปบวกกับมัน? สมองมีรอยหยักบ้างมั้ยเนี่ย เขาไม่ได้เปิดสูตรอมตะนะเว้ย จะได้เป็นก็อตซิลล่าฆ่าไม่ตาย

มู่เส้าอันจ้อง 11984 ตาเขม็ง ความโกรธปะทุในอก เขาตัดสินใจแล้ว ถ้าไอ้สารเลวนี่กล้าพ่นน้ำลายเน่าๆ ออกมาอีกแม้แต่คำเดียว... ไม่สิ แค่อีกตัวอักษรเดียว เขาจะเป่าสมองมัน แล้วโยนศพไปให้หมากินซะ!

[จบแล้ว]