บทที่ 10 - ฐานทัพหมายเลข 19

บทที่ 10 - ฐานทัพหมายเลข 19

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เป็นไปตามคาด กองวัสดุอุปกรณ์ที่ค้นเจอมีแต่ของพื้นฐานทั่วไป

ประแจเลื่อนขนาดใหญ่หนึ่งอัน

ขวานดับเพลิงสองเล่ม

ไฟฉายหนึ่งกระบอก

วิทยุเก่าคร่ำครึหนึ่งเครื่อง พร้อมถ่านไฟฉายไม่กี่ก้อน

เลื่อยมือหนึ่งปื้น พลั่วหนึ่งด้าม

ท่อเหล็กขึ้นสนิมยาวสั้นไม่เท่ากันห้าท่อน

มีดปอกผลไม้บิ่นๆ หนึ่งเล่ม

ไฟแช็กหนึ่งอัน ไม้ขีดไฟสามกล่อง

ชุดพนักงานปั๊มสองชุด

ถุงมือผ้าเปื้อนคราบน้ำมันสองคู่

น้ำดื่มครึ่งถังใหญ่

น้ำดื่มบรรจุขวด 15 ขวด

ไส้กรอก 20 แท่ง

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 15 ซอง

ขนมปังถุงใหญ่สามถุง

ข้าวสารครึ่งกระสอบ

แป้งสาลีครึ่งกระสอบ

เกลือ 2 ถุง

แม่กุญแจหนึ่งลูก ลูกกุญแจสองดอก

เครื่องปรุงรส 2 ถุง

น้ำมันพืชครึ่งขวด

หม้อเหล็กหนึ่งใบ รวมทั้งเตาแก๊สครบชุด แต่น่าเสียดายที่ถังแก๊สว่างเปล่า

นี่คือผลประกอบการทั้งหมด

พูดกันตามตรง ของพวกนี้เยอะกว่าที่หาได้ในเกม 7 Days to Die หลายเท่าตัวนัก

แต่มู่เส้าอันกลับไม่รู้สึกอุ่นใจเลยสักนิด ในเกมเราเดินร่อนไปทั่วได้อย่างอิสระเสรี แต่ที่นี่มันไม่ใช่ นอกจากตัวเขาเองกับ 11984 แล้ว คนอื่นคงไม่กล้าออกไปเพ่นพ่านแน่

สายตากวาดมองพลทหารทั้งเจ็ดคน เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง หยิบหินอาณาเขตออกมาวางไว้กลางห้องโถงของปั๊มน้ำมันทันที

รอเพียงสิบวินาที ข้อความยืนยันการติดตั้งหินอาณาเขตก็เด้งขึ้นมา

พอกดยืนยัน ฉากมหัศจรรย์ก็บังเกิด หินอาณาเขตละลายกลายเป็นของเหลวสีดำไหลซึมลงไปในพื้นดิน ทิ้งร่องรอยไว้เพียงแท่นสี่เหลี่ยมสีดำขนาดสองเมตรคูณสองเมตรบนพื้น แต่ลวดลายบนแท่นทำเอามู่เส้าอันแทบกระอักเลือด เพราะมันดันเป็นหน้าจอรีสตาร์ตของระบบ Windows 7 ซะงั้น จะฮาไปไหนเนี่ย

แต่ในวินาทีเดียวกัน ข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสมองของพวกเขาทั้งแปดคน

"ติดตั้งหินอาณาเขตสำเร็จ ภารกิจรีสตาร์ตระบบเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ อันดับปัจจุบันอยู่ที่ 19 เปิดระบบพิกัดแผนที่ชั่วคราว พิกัดฐานทัพแห่งนี้คือ 145.34 คำชี้แจง เมื่อติดตั้งหินอาณาเขตแล้วจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ แต่หากยอมจ่ายค่าปรับจำนวนหนึ่ง จะสามารถรวมฐานเข้ากับฐานอื่นได้ นอกจากนี้หลังติดตั้งสำเร็จ จะปรากฏเวลานับถอยหลังสู่การรีสตาร์ตระบบ และสามารถติดต่อสื่อสารด้วยเสียงกับฐานอื่นในรัศมีหนึ่งร้อยกิโลเมตรได้โดยมีค่าใช้จ่าย"

สิ้นสุดข้อความ แผ่นไม้กระดานก็ผุดขึ้นมาจากแท่นสีดำ ขนาดกว้างสามสิบเซนฯ ยาวสองเมตร หนาสองเซนฯ ตามด้วยแผ่นที่สอง แผ่นที่สาม ชัดเจนเลยว่านี่คือทรัพยากรที่หินอาณาเขตผลิตให้รายวัน

ทุกคนยืนดูด้วยความตื่นเต้นเหมือนไทยมุง มู่เส้าอันเองก็ลุ้นระทึกไม่แพ้กัน เขาไม่คิดเลยว่าก่อนเขาจะวางหิน ได้มีสิบแปดทีมชิงวางไปก่อนแล้ว ไม่รู้ว่าพวกนั้นยึดตึกได้ หรือวางกลางแจ้ง ถ้าเป็นอย่างหลังก็เตรียมตัวตายยกทีมได้เลย

โลกนี้ไม่เหมือนในเกมที่จะอัปเกรดเทคโนโลยีปรู๊ดปร๊าด หลอมเหล็ก ตีเหล็กกล้า หรือผสมปูนสร้างคอนกรีตได้ง่ายๆ

แผ่นไม้ผุดขึ้นมาเร็วมาก พอครบหนึ่งร้อยแผ่นก็หยุด นี่สินะไม้ 100 หน่วยที่ว่า

"ขนไปกองไว้ข้างๆ!" มู่เส้าอันสั่งการ ลึกๆ ก็แอบผิดหวัง จำนวนแค่นี้มันน้อยเกินไป

พอทุกคนช่วยกันขนไม้ร้อยแผ่นออกไป แท่งหินก็เริ่มผุดขึ้นมาแทน มันเป็นหินแท่งยาวคล้ายขอบฟุตบาท ถือว่าคุณภาพใช้ได้ แต่ปริมาณก็ยังเป็นปัญหาเดิม

"เอาหินพวกนี้ไปกองไว้ที่ประตู"

มู่เส้าอันสั่ง เขาทำได้แค่เอาหินพวกนี้ไปอุดประตูไว้ก่อน ถึงจะรู้ว่ากันแรงชนของพวกระดับ 2 ไม่ค่อยอยู่ก็เถอะ

ต่อมาแท่นสีดำก็ผลิตน้ำบริสุทธิ์สองกิโลกรัม หรือก็คือน้ำขวดเล็กสี่ขวด บิสกิตอัดแท่งสิบชิ้น และกระสุนไรเฟิลหนึ่งร้อยนัด

ปิดท้ายด้วยเศษเหล็ก 100 หน่วย

โชคยังดีที่เศษเหล็กพวกนี้ไม่ได้มาเป็นก้อนขยะ แต่มาในรูปของแผ่นเหล็กบาง ท่อเหล็ก ตะปู และลวดเหล็ก แผ่นเหล็กขนาดหนึ่งตารางเมตรห้าสิบแผ่นนับเป็นห้าสิบหน่วย ท่อเหล็กยี่สิบเส้นนับเป็นยี่สิบหน่วย ตะปูยี่สิบห่อนับเป็นยี่สิบหน่วย และลวดเหล็กสิบขดนับเป็นสิบหน่วย

นี่คือทรัพยากรพื้นฐานชุดแรกจากหินอาณาเขต ส่วนรางวัลสุ่มพิเศษดูท่าจะไม่ออก

หลังจากเช็กของเสร็จสรรพ มู่เส้าอันสั่งให้ 11984 พาคนห้าคนไปตัดไม้ในป่าทางทิศใต้ของปั๊มน้ำมัน นั่นเป็นแหล่งวัสดุเดียวที่หาได้ไม่อั้นในตอนนี้

ส่วนอีกสองคนให้ช่วยมู่เส้าอันเอาแผ่นไม้ แผ่นเหล็ก และตะปูไปปิดตายหน้าต่างและประตูทุกบาน

นี่คือเรื่องคอขาดบาดตาย เขาไม่อยากให้กลางคืนมีแขกไม่ได้รับเชิญพังเข้ามา

โครงสร้างปั๊มน้ำมันแข็งแรงดีเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก แต่ประตูหน้าต่างเยอะเกินความจำเป็นไปหน่อย

มู่เส้าอันเริ่มจากปิดตายประตูหลังสองบานและหน้าต่างสี่บาน ผลคือไม้หนึ่งร้อยแผ่นกับเหล็กสามสิบแผ่นหมดเกลี้ยงในพริบตา

เขาไม่สนใจ พาพลทหารสองคนช่วยกันขนเฟอร์นิเจอร์ โต๊ะ ตู้ เก้าอี้ที่ไม่ใช้แล้วมาอัดทับไว้อีกชั้น ยังไงก็ต้องกันทางหนีทีไล่ให้ปลอดภัยที่สุดไว้ก่อน

ระหว่างนั้น มู่เส้าอันก็เอาอาหารและน้ำทั้งหมดไปเก็บไว้ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งแล้วล็อกกุญแจแน่นหนา

ถึงตอนนี้อาหารจะยังไม่ขาดแคลน แต่กันไว้ดีกว่าแก้ เรื่องปากท้องต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง

จากนั้นเขาก็พาลูกน้องไปค้นรถเจ็ดแปดคันที่จอดทิ้งไว้หน้าร้าน ถอดของมีค่าออก แล้วช่วยกันเข็นรถมาขวางทางเข้าปั๊มน้ำมัน อย่างน้อยก็ช่วยชะลอพวกซอมบี้ได้สักนิดก็ยังดี

เสร็จภารกิจ มู่เส้าอันหยิบน้ำห้าขวด บิสกิตเก้าชิ้น แล้วพาคนสองคนเดินไปสมทบกับกลุ่มตัดไม้ของ 11984 นี่คืองานสำคัญที่สุดตอนนี้

จุดตัดไม้อยู่ห่างไปไม่ถึงห้าสิบเมตร แค่ข้ามถนนไปก็ถึง กลุ่ม 11984 ทำงานกันขยันขันแข็งผิดคาด แต่มองอีกมุมก็เข้าใจได้

ง่ายๆ เลย ถึงจะความจำเสื่อมแต่สมองไม่ได้ฝ่อ สถานการณ์ตอนนี้มันชัดเจน หัวใจหลักของภารกิจคือการยืนหยัดให้ครบ 28 วัน พวกเขาไม่อยากออกไปบู๊ล้างผลาญกับซอมบี้ ทางเลือกเดียวคือต้องเปลี่ยนปั๊มน้ำมันนี้ให้เป็นป้อมปราการเหล็ก

เรื่องนี้ไม่ต้องให้มู่เส้าอันมานั่งจี้ ทุกคนรู้หน้าที่ดี

เพราะพวกเขาไม่ได้สู้เพื่อมู่เส้าอัน แต่สู้เพื่อลมหายใจของตัวเอง

เผลอๆ พลทหารเจ็ดคนนี้อาจจะสุมหัววางแผนปรับปรุงฐานล่วงหน้าไปไกลกว่ามู่เส้าอันแล้วด้วยซ้ำ พวกเขาไม่กล้าบอกมู่เส้าอันตรงๆ เลยไปคุยผ่าน 11984 แทน ซึ่งหมอนี่ก็ดูจะมีไอเดียเด็ดๆ อยู่เหมือนกัน

ตอนที่มู่เส้าอันสั่งพักกินน้ำกินขนม 11984 ก็เริ่มร่ายยาวแผนการของเขาอย่างกระตือรือร้น

"...ข้อเสนอของพวกเราคือ แผนการเสริมความแข็งแกร่งฐานทัพแบ่งเป็นสามระยะ ระยะแรก ปิดตายทางเข้าออกชั้นหนึ่งทั้งหมดด้วยแท่งหินกับท่อนซุง มัดด้วยลวดเหล็กให้แน่นหนา ระยะที่สอง เราต้องต่อเติมชั้นสองบนดาดฟ้าปั๊มน้ำมัน ยึดที่สูงไว้ ผมดูแล้วตรงนั้นวิสัยทัศน์ดีเยี่ยม ถ้าเราขึ้นไปอยู่บนนั้น ใช้บันไดเชือกปีนขึ้นลง แล้วมีปืนเพียงพอ โดยเฉพาะถ้ามีปืนสไนเปอร์สักกระบอก รับรองว่ายิงเก็บเรียบ ปลอดภัยจากการถูกลอบโจมตีด้วย ส่วนระยะที่สาม คือการวางกับดักรอบฐาน ค่อยๆ ขุดคู ขุดหลุมพราง ตอนนี้เรามีเครื่องมือแล้ว ก็เหลาหอกไม้ปักไว้ก้นหลุมเยอะๆ นึกภาพสิ พอพวกผู้ติดเชื้อวิ่งมาก็ร่วงลงไปเสียบไม้ตายเอง เราไม่ต้องออกแรงสักนิด"

11984 พูดอย่างตื่นเต้น แผนการดูเป็นระบบระเบียบ ฟังดูมีเหตุผลดี แต่มู่เส้าอันรู้ว่าโลกความจริงมันไม่ง่ายขนาดนั้น แผนของ 11984 อาจจะรับมือซอมบี้ระลอกแรกได้สบาย แต่ไม่มีทางต้านทานระลอกหลังๆ ที่โหดหินกว่านี้ได้แน่

ลองนึกดู ถ้าเจอผู้ติดเชื้อระดับ 3 หรือระดับ 4 โผล่มาจะเป็นยังไง

ถ้าพวกมันยกโขยงกันมาเป็นร้อย ฉีกทึ้งแนวป้องกันที่ภูมิใจนักหนาจนเละเป็นโจ๊ก อย่าลืมนะว่าพวกมันไม่ต้องปีนขึ้นไปฆ่าคนบนดาดฟ้าก็ได้ แค่พังเข้ามาในโถงชั้นล่างแล้วทำลายหินอาณาเขต ภารกิจก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าแล้ว

แต่มู่เส้าอันไม่อยากดับฝันลูกน้องตั้งแต่วันแรก เขาหันไปมองพลทหารคนอื่นที่แอบเงี่ยหูฟัง แล้วยิ้มบางๆ ตอบกลับไป "เข้าท่าดี เอาตามโครงสร้างนี้ไปก่อน แต่ฉันขอเสริมนิดหน่อย ข้อแรก น้ำดื่มเราไม่พอแน่ คิดว่าคนละขวดครึ่งต่อวันจะพอเหรอ ข้อสอง เราต้องหาอาวุธเพิ่ม ซึ่งหมายความว่าต้องออกไปเสาะหาข้างนอก และข้อสาม การอุดด้วยหินกับท่อนซุงยังดูบอบบางไป ฉันอยากให้พวกนายช่วยกันคิดหาวิธีที่แข็งแกร่งกว่านี้ เพราะถึงเราอยู่บนดาดฟ้าจะปลอดภัย แต่ถ้ามีผู้ติดเชื้อหลุดเข้าไปทำลายหินอาณาเขตข้างล่างได้ ทุกอย่างที่ทำมาก็สูญเปล่า ลองช่วยกันระดมสมองดู ฉันคนเดียวคงคิดไม่รอบคอบเท่าพวกนายช่วยกันคิดหรอกจริงไหม"

[จบแล้ว]