บทที่ 16 - พี่น้องเมด

บทที่ 16 - พี่น้องเมด

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"คุณใจเย็นๆ ก่อนนะครับ คุณไม่เคยสงสัยเลยเหรอว่าภรรยาคุณอาจจะแค่ป่วย หรือแค่โดนใครวางยาพิษ?"

"ป่วย? ยาพิษ?"

คำถามของเย่เฮ่อทำให้เดริคที่กำลังโมโหด้วยเหตุผลกลใดไม่ทราบ ถึงกับรู้สึกเหลือเชื่อขึ้นมา

เชื้อโรคหรือพิษบ้าอะไร ที่ทำให้ภรรยาผู้แสนอ่อนหวานของเขา กลายสภาพเป็นสัตว์ประหลาดน่าสยดสยองแบบนั้นได้?

แต่คำถามของเย่เฮ่อ ก็เปิดช่องระบายอารมณ์ให้เดริคได้จริงๆ

เขากลัวภรรยาในตอนนี้จริงๆ นั่นแหละ แต่เขาก็ยังไม่ลืมช่วงเวลาดีๆ ที่เคยมีร่วมกับเธอ ดังนั้นเขาจะไม่มีความโกรธเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

ถ้าภรรยาเขาถูกใคร "ทำร้าย" จนเป็นแบบนี้จริงๆ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร เขาก็จะให้คนคนนั้นชดใช้ให้สาสม!

เดริคค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง เขามองเย่เฮ่ออย่างลึกซึ้ง แล้วก้มหัวขอโทษเย่เฮ่อจากใจจริง:

"ท่านบาทหลวง ผมขอโทษในความโง่เขลาของผม ไม่ว่าจะต้องชดเชยให้ท่านยังไง ผมก็ยินดีทำทุกอย่าง ขอแค่ท่านบอกผมว่า ใครเป็นคนทำร้ายริตตี้จนเป็นแบบนี้?"

"อื้ม ถึงผมจะยืนยันได้ว่าคุณนายริตตี้ แกตส์บี้ กลายเป็นแบบนี้เพราะปัจจัยจากบุคคลที่สามจริงๆ แต่การจะสืบหาตัวการที่อยู่เบื้องหลัง ผมยังต้องใช้เวลาอีกหน่อย คุณเดริคครับ แล้วทำไมคุณถึงวิ่งมาหาผมที่โบสถ์ [แสงจันทร์] ล่ะครับ?"

เย่เฮ่อถามกลับเดริคไปแบบนั้น เขาเองก็สนใจเหมือนกันว่าผู้ชายใจกล้าคนนี้ไปเอาความกล้ามาจากไหน

ถึงขั้นกล้าวิ่งมาที่โบสถ์ของเทพธิดา เพื่อลักพาตัวทูตของเทพธิดา ไปเป็น "อาหารว่าง" ให้เมียปีศาจที่บ้านเนี่ยนะ!

"เอ่อ..."

สีหน้าของเดริคเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนทันที เขาถูนิ้วมือไปมา สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดความจริง:

"คือว่า... ผมเคยได้ยินข่าวลือมาครับ... ว่าถ้าสังเวยสาวกของเทพธิดาให้สัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดก็จะไม่ทำร้ายมนุษย์อีก หรือไม่ก็จะถูกสายตาของเทพธิดาชำระล้างจนบริสุทธิ์..."

เสียงของเดริคค่อยๆ เบาลง เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขาเพิ่งคิดได้ ว่าข่าวลือพวกนี้มันมีแต่ทำร้ายคนอื่นและทำร้ายตัวเอง ไร้สาระสิ้นดี

แต่เย่เฮ่อดูออกว่า เขาไม่ได้โกหก

คงต้องบอกว่าความกลัวครอบงำจนขาดสติ ทำให้เขา "ไม่เลือกวิธีรักษา" ไปหน่อย

"ฮ่ะๆๆ ไม่เป็นไรครับ ข่าวลือพวกนี้แน่นอนว่าผิดมหันต์ แต่คุณโชคดีมากที่บังเอิญมาเจอผม และผมก็บังเอิญช่วย "ลูกแกะหลงทาง" แบบพวกคุณได้พอดี ไม่ต้องห่วงนะครับคุณเดริค คุณต้องรู้ประเด็นสำคัญสองข้อ!"

เย่เฮ่อเปลี่ยนน้ำเสียงตอนท้ายให้จริงจังขึ้น

"ประเด็นสำคัญอะไรครับ? ท่านบาทหลวงเชิญบอกมาได้เลย!"

เดริคที่ตั้งใจจะกลับตัวกลับใจ ในวินาทีนี้เขาถึงกับกลายเป็นสาวกระดับตื้นของ [เทพธิดาแสงจันทร์] ไปเลย บนหัวเขามีชื่อลอยขึ้นมาให้เห็น

[เดริค แอนเดร แกตส์บี้] (หัวหน้าแผนกบัญชีโรงงานไอน้ำ)

ตำแหน่งงานของเขาทำให้ดวงตาของเย่เฮ่อเป็นประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เย่เฮ่อไม่รีบร้อน เขาพูดกำชับเดริคอย่างจริงจังก่อนว่า:

"ข้อแรก ภรรยาของคุณแค่ "ป่วย" ผม เย่เฮ่อ ผู้เป็นบาทหลวงยืนยันด้วยตัวเอง แต่เธอไม่ได้กลายเป็นปีศาจร้ายโดยสมบูรณ์ คุณจะกลัวเธอ จะหวาดระแวงเธอก็ได้ แต่โปรดจำไว้ว่า เธอยังคงเป็นภรรยาของคุณ: ริตตี้ แกตส์บี้!"

เดริคอึ้งไป แล้วในดวงตาของเขาก็ค่อยๆ ฉายแววสำนึกผิดและโทษตัวเองอย่างหนัก

บาทหลวงที่เพิ่ง "รอดชีวิต" กลับออกมาจากภรรยาเขาพูดเองกับปาก แถมยังยืนยันในนามของ "บาทหลวง" มันช่างน่าเชื่อถือสุดๆ

เขาเลยนึกย้อนไปถึงตัวเองในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ที่เอาแต่สั่นกลัว และด่าทอภรรยาด้วยความหวาดผวา รู้สึกว่าตัวเองทำหน้าที่สามีได้บกพร่องเหลือเกิน

"ข้อสอง "อาการป่วย" ของภรรยาคุณ ไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่มีคนชั่วทำร้ายเธอ เธอถึงได้เป็นแบบนี้"

เย่เฮ่อพูดต่อ แล้วถามเดริคที่มีแววตาโกรธแค้นว่า "คุณเดริค คุณยินดีจะช่วยผมตามหาคนชั่วที่ทำร้ายภรรยาคุณมารับโทษตามกฎหมาย และหาวิธีทำให้ภรรยาคุณกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหมครับ?"

"ยินดีครับ! ผมยินดีแน่นอน! ท่านบาทหลวงสั่งมาได้เลย! เชิญสั่งมาได้ทุกอย่าง ผมจะทำตามแน่นอน"

เดริคที่ตื่นเต้นประกาศความจงรักภักดีในทันที เย่เฮ่อรู้สึกว่าการหว่านล้อมของเขาได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่าแล้ว เขายกยิ้มมุมปากอีกครั้งแล้วบอกเดริคว่า:

"ดีมากครับ"

...

"อ๊ะ! ท่านบาทหลวง! คุณ... ผู้ชายเมื่อกี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่สาวกของโบสถ์เรานะคะ?"

ซิสเตอร์ไดอาน่าแสดงความเป็นห่วงเย่เฮ่อที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก

"หึหึ ตอนนี้เขาเป็นแล้วครับ"

เย่เฮ่อไม่ได้โกหก เดริคกลายเป็นสาวกระดับตื้นของเทพธิดาแล้วจริงๆ ถ้าภรรยาเขาหายดีจริงๆ วันอาทิตย์หน้าคงได้เห็นสองผัวเมียมาทำพิธีมิสซาแน่ๆ

"คะ?"

ซิสเตอร์ไดอาน่าไม่เข้าใจความหมายของเย่เฮ่อจริงๆ ได้แต่ทำหน้างง

"ฮุฮุฮุ"

เย่เฮ่อไม่อธิบายอะไรมาก เมื่อกี้โชคดีที่เขาอยู่ที่นั่น เดริคถึงได้ "บังเอิญเจอ" ถ้าเขาไปเจอซิสเตอร์ไดอาน่า ป่านนี้บ้านเขาคงโดนทีมลาดตระเวนรื้อกระจุยไปแล้ว

ต่างจาก [วิมานแสนสุข] ที่มีพลังทำลายทางกายภาพ [วิญญาณริษยาสร้างรัง] รับมือได้ง่ายมาก ถ้าซิสเตอร์ไดอาน่าพกเชิงเทียนที่เป็นกึ่งอุปกรณ์ไสยเวทติดตัวไปด้วย เธอลุยเดี่ยวคนเดียวก็น่าจะจัดการ [วิญญาณริษยาสร้างรัง] ได้สบาย

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น เย่เฮ่อก็จะเสียสายข่าวที่มีค่ามากไปคนหนึ่ง

โรงงานไอน้ำที่เดริคทำงานอยู่ ตั้งอยู่ข้างสถาบันวิจัยจักรวรรดิ พูดให้ถูกคือ โรงงานไอน้ำที่จ่ายพลังงานไอน้ำให้ทั้งเมืองแห่งนี้ เป็นวิสาหกิจในเครือของสถาบันวิจัยจักรวรรดินั่นแหละ

ตำแหน่งของเขาก็อยู่ในระดับกลางค่อนไปทางสูง สำหรับเย่เฮ่อแล้ว ถ้าใช้งานให้ดี น่าจะนำ "เซอร์ไพรส์" มาให้เย่เฮ่อได้ไม่น้อยเลย!

เช่น... แผนผังการลาดตระเวนของ รปภ. โรงงาน หรือผังโครงสร้างภายในโรงงานไอน้ำ

เย่เฮ่อยังไม่แน่ใจว่า "ปัญหา" ของสถาบันวิจัยจักรวรรดิ อยู่ที่โรงงานไอน้ำหรือเปล่า

แต่จากที่เขาค้นพบว่าใน "พลังงาน" ไอน้ำที่จ่ายให้ตะเกียงไอน้ำทั่วเมือง มีพลังของปีศาจปะปนอยู่ เขาคิดว่าเขามีความจำเป็นต้องหาเวลาแวะไปสำรวจโรงงานไอน้ำดูสักหน่อย

เย่เฮ่อกลับมานั่งในโบสถ์ เปิดคัมภีร์เล่มใหม่อ่าน

ไม่ใช่ตอนนี้...

กระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งถูกเย่เฮ่อวางทับบนหน้าคัมภีร์ เขาเปิดปากกาหมึกซึม เขียนคีย์เวิร์ดไม่กี่คำลงบนกระดาษ

ในความทรงจำของริตตี้ แกตส์บี้ มีการพูดถึง "ดอกไม้" และยังบอกเย่เฮ่อด้วยความประทับใจสุดซึ้งว่า มันคือ "ดอกกุหลาบที่หอมและสวยมากดอกหนึ่ง"

ความทรงจำส่วนนี้เมื่อเทียบกับส่วนอื่น มันดู "ลึกซึ้ง" เกินไปหน่อย

และเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เย่เฮ่อเพิ่งได้ข่าวเกี่ยวกับ [สวนบุปผาบาน] มาจากบิชอปแอนนา ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด องค์กรนี้ได้เข้ามาในไซดาเวลสักพักแล้ว

เดริคบอกเย่เฮ่อว่า ก่อนจะมาเจอริตตี้ ริตตี้เป็นแค่สาวขายดอกไม้

สาวขายดอกไม้ธรรมดาๆ คนหนึ่ง ได้รับความสนใจจาก "ชนชั้นสูง" อย่างเดริค และได้แต่งงานเป็นภรรยา นี่มันซินเดอเรลล่ากับรองเท้าแก้วเวอร์ชั่นชีวิตจริงชัดๆ

การพบรักของทั้งคู่ อาจจะเป็นรักแรกพบ หรืออาจจะมีเรื่อง "ดอกไม้" เข้ามาเกี่ยวข้อง สืบไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไรมาก

แต่หลังจากริตตี้ "ตกถังข้าวสาร" แล้ว เธอก็ยังไปอุดหนุน "ธุรกิจ" ของเพื่อนสาวขายดอกไม้สมัยก่อนอยู่บ่อยๆ ชอบซื้อดอกไม้เข้าบ้าน นี่คือข้อมูลที่เย่เฮ่อได้รับยืนยันมาจากเดริค

เงยหน้ามองข้างนอก ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแล้ว เวลาทำงานของสาวขายดอกไม้มักจะเป็นช่วงเช้ากับสาย ออกไปตอนนี้คงไม่เจอ

ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีอะไร ค่อยออกไปเดินเสี่ยงดวงตามท้องถนนดูแล้วกัน

คิดได้ดังนั้น เย่เฮ่อก็ได้เป้าหมายในการเคลื่อนไหว เขายัดกระดาษโน้ตใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วอ่านหนังสือต่ออีกพักหนึ่ง จนกระทั่งสมาชิกทีมลาดตระเวนที่ออกไปลาดตระเวนกลับมากันหมด วันนี้ไม่เจอภัยพิบัติจากปีศาจอีก เขาถึงได้ขอตัวกลับ

ให้ทำโอทีเหรอ ฝันไปเถอะ บิชอปแอนนาก็ไม่อยู่ จะชวนซิสเตอร์ไดอาน่าไปดินเนอร์ก็ดูไม่เหมาะ เลิกงานกลับบ้านไปดูสาวใช้ให้เจริญหูเจริญตาดีกว่า

จริงสิ วันนี้จูลี่เหมือนจะไปรับ "น้องสาว" มานี่นา?

เรื่องนี้เย่เฮ่อไม่ถือสาเลยสักนิด ที่พักแห่งนี้ ฐานที่มั่นแห่งนี้ ก็แค่เอาไว้ตบตาคนอื่นเท่านั้น

รถม้ามาจอดหน้าฐานที่มั่นสำหรับ "ตบตา" ของเย่เฮ่อ หลังจากลงรถและรับคำเยินยอจากคนขับรถม้า เขาก็เดินเข้าบ้านอย่างสบายใจ

ช่วงนี้ข่าว "โบสถ์ [แสงจันทร์] มีบาทหลวงหน้าใหม่ใจป้ำ" แพร่สะพัดไปทั่ววงการคนขับรถม้าแล้ว ถึงขั้นที่รถม้าว่างงานในเขตเมืองใต้ ต่างพากันมาจอดรอหน้าโบสถ์ หวังว่าจะได้เจอเย่เฮ่อ

ก่อนเปิดประตู เย่เฮ่อนึกสนุกขึ้นมาว่า ถ้าเขา "ใจป้ำ" แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เทพธิดาจะได้ถือครองอำนาจแห่ง "ความมั่งคั่ง" ไปด้วยเลยไหมนะ?

ก็แค่เรื่องตลกที่คิดเล่นๆ น่ะ

"ท่านบาทหลวง! ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ!"

"อื้ม"

เย่เฮ่อพิจารณาจูลี่ที่เปลี่ยนมาใส่ชุดเมด ชุดนี้ต่างจากชุดเมดทั่วไป ดูปราดเดียวก็รู้ว่า "หรูหรา" กว่ามาก และเต็มไปด้วยรสนิยมแห่งการใช้ชีวิต

เจริญตาดีแท้

"ยูเลีย มานี่สิ!"

จูลี่กวักมือเรียกไปทางห้องนั่งเล่น สาวใช้ตัวเล็กที่ดูขี้อายคนหนึ่งรีบเดินออกมาจากทางนั้น

"ท่านบาทหลวงคะ ขอแนะนำนะคะ นี่น้องสาวฉัน ยูเลียค่ะ"

จูลี่กดไหล่ยูเลีย ให้น้องสาวได้ปรากฏตัวต่อหน้าเย่เฮ่ออย่าง "เปิดเผย"

"ท่านบาทหลวง"

เสียงของยูเลียค่อนข้างเบา แม้จะโดน "ค่าจ้างก้อนโต" ของจูลี่ล่อลวงมา แต่พอมาถึง "บ้าน" หลังนี้ เธอก็เริ่มเสียใจแล้ว

ถ้าท่าน "อาจารย์" รู้ว่า เธอเห็นแก่เงินจนหนีมาเป็นสาวใช้ให้บาทหลวง...

โอ้! พระเจ้าช่วย...

"อืม สวัสดีครับ"

จูลี่ดีใจมาก เพราะท่าทีของเย่เฮ่อยังคงใจดีเหมือนเดิม แถมสายตาที่มองยูเลียยังเต็มไปด้วยความ "พอใจ" ไม่ได้รังเกียจหุ่นไม้กระดานของน้องสาวเลยสักนิด!

เย่เฮ่อพอใจแน่นอน เขาถึงขั้นเซอร์ไพรส์เลยล่ะ!

อย่าเข้าใจผิด เขาไม่ใช่พวกหิวโหยไม่เลือกหน้า ผู้หญิงที่มีครบ "สามอย่าง" แบบจูลี่ต่างหากที่อดีตทหารรับจ้างอย่างเขาชอบที่สุด

ความเซอร์ไพรส์ของเขามาจาก การมองผ่าน [เนตรแสงจันทร์] แล้วเห็นตัวอักษรไม่ทราบชื่อลอยเด่นขึ้นมาจางๆ บนตัวยูเลียต่างหาก!

นี่คือคนของ [หอสมุดเงียบงัน] งั้นเหรอ?

ช่าง... มาได้จังหวะดีจริงๆ!

"ท่านบาทหลวงคะ น้ำอาบเตรียมเสร็จแล้วค่ะ หรือจะรับอาหารเย็นก่อนดีคะ?"

จูลี่ผู้ทุ่มเท ทำหน้าที่ได้เหมือนสาวใช้มืออาชีพ

"อืม ผมอาบน้ำก่อนแล้วกัน"

เย่เฮ่อไม่รีบ เขาตัดสินใจว่ารอให้ดึกกว่านี้ หาโอกาสอยู่กับยูเลียตามลำพัง ค่อยลองสัมผัสพวกกลุ่ม [ผู้ร่วงหล่น] นี้ดู

เขาคิดว่าคนพวกนี้น่าจะมี "เซอร์ไพรส์" ให้เขาอีกเยอะแน่ๆ

ฝีมือทำอาหารของจูลี่ถือว่าใช้ได้ อยู่ในระดับมาตรฐานคนไซดาเวลค่อนไปทางดี สำหรับเย่เฮ่อถือว่ากินอิ่มท้องได้ แต่ยังไม่ถึงขั้นเสพสุข

ด้วยความต้องการของเย่เฮ่อ สองพี่น้องสาวใช้ได้รับโอกาสร่วมโต๊ะอาหารค่ำกับเย่เฮ่อ จูลี่แน่นอนว่าทำหน้าซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล แม้แต่ยูเลียเองก็ยังอดมองเย่เฮ่อบ่อยๆ ไม่ได้

บาทหลวงหน้าเอเชียคนนี้ นิสัยดีผิดคาดแฮะ?

หรือว่าพี่สาวจะโชคหล่นทับจริงๆ แล้วตอนนี้โชคก็แผ่มาถึงตัวเองด้วย

ความคิดของยูเลีย ได้รับการยืนยันอย่างหนักแน่นหลังมื้ออาหาร ด้วยปึกธนบัตรปอนด์ทองคำหนาปึ้กที่เย่เฮ่อวางไว้ตรงหน้าเธอ

บาทหลวงคนนี้เป็นคนดีจริงๆ!

เงินตั้งเยอะขนาดนี้! เยอะขนาดนี้!

นี่แค่ค่าจ้างเดือนเดียวเหรอ?

ยูเลียรู้สึกว่าเธอสามารถให้บริการแบบสาวใช้กับเย่เฮ่อได้เป็นร้อยปี

จูลี่ที่อยู่ข้างๆ มองหน้าน้องสาวที่อ้าปากค้างอย่างขำๆ ยัยน้องสาวจอมบื้อคาดไม่ถึงล่ะสิ? ท่านบาทหลวงรวยจริงๆ นะ!

จากนั้น เธอก็มองเย่เฮ่อด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

ยัยน้องสาวจอมบื้อคงคาดไม่ถึงยิ่งกว่า ว่าท่านบาทหลวง ไม่ใช่แค่รวยอย่างเดียว...

เย่เฮ่อมีความคิดจะ "ไล่" จูลี่ไป จึงลุกขึ้นสั่งว่า: "ยูเลีย เก็บกวาดตรงนี้หน่อยนะ จูลี่ มานวดไหล่ให้ผมหน่อย"

"ค่ะ!"

ยูเลียตอบรับโดยไม่ต้องคิด ไม่รู้สึกรำคาญงานบ้านอย่างการเก็บจานล้างจานที่เธอเคยเกลียดที่สุดเลยสักนิด

"ได้ค่ะ"

เสียงของจูลี่ก็หวานหยดย้อย แต่ยูเลียไม่ทันสังเกตความ "ผิดปกติ" ของพี่สาว

อื้ม ถึงสังเกตเห็นก็ไม่เป็นไร

เพราะเย่เฮ่อให้ค่าจ้างเยอะเกินไป "บริการสาวใช้" ทุกรูปแบบ ยูเลียยอมทำได้หมด!

ดังนั้น อีกสิบกว่านาทีต่อมา ยูเลียที่กำลังผิวปากล้างจานอย่างมีความสุข จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่แสนวิเศษดังลงมาจากห้องนอนชั้นบน เธอแค่หน้าแดงนิดหน่อย แล้วก็ทำงานต่อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอทำความสะอาดห้องครัวและห้องอาหารเสร็จเรียบร้อย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เธอทำความสะอาดชั้นหนึ่งทั้งหมดจนเสร็จ ยืนยันว่าทุกที่สะอาดเอี่ยมอ่อง

ตอนที่ยูเลียเริ่มเป็นห่วงความปลอดภัยในชีวิตของพี่สาว เธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของพี่สาว แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความสงบ

ลำบากหน่อยนะพี่... ถึงฉันจะไม่รังเกียจที่จะขึ้นไปช่วยพี่ แต่... ขอเวลาให้ฉันทำใจหน่อยเถอะ

คิดได้ดังนั้น ยูเลียก็ปิดไฟตะเกียงไอน้ำทุกดวงที่ชั้นหนึ่ง เตรียมตัวกลับห้องตัวเอง ไปนับเงินก้อนโตที่ยัดอยู่ในกระเป๋าเล็กๆ ของชุดเมดจนตุง แต่กลับไม่ทำให้ยูเลียรู้สึกอึดอัดเลยสักนิด แถมยังทำให้เธอมีไฟสุดๆ!

ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได ยูเลียที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องตัวเองหันกลับไปมอง เห็น "ท่านบาทหลวง" ที่เปลี่ยนชุดแล้ว กำลังเดินลงมาจากบันได

เย่เฮ่อเป็นบาทหลวงที่สุภาพอ่อนโยน จิตใจดี ซื่อสัตย์ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และไม่เคยหลอกใคร (เชื่อสิ)

[จบแล้ว]