บทที่ 2 - การเกณฑ์พลและการจ้างวานของพระเจ้า

บทที่ 2 - การเกณฑ์พลและการจ้างวานของพระเจ้า

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ฉันไม่ได้โกหกนะ! ท่านบาทหลวงคนนั้นทำแบบนี้ 'ตู้ม'! แค่ทีเดียว [ไข่แห่งความเคียดแค้น] นั่นก็ระเบิดเละ! เละเป็นจุลไม่เหลือซาก แต่นาฬิกาเรือนนั้นกลับไม่มีรอยขีดข่วนเลยสักนิด!"

เคธี่กำลังอธิบายสิ่งที่เธอเพิ่งไปเจอมาให้คุณเฟลทฟังด้วยท่าทางมือไม้ปัดป่ายวุ่นวาย

เธอทำท่าทางประกอบอย่างเล่นใหญ่ เลียนแบบท่าทางตอนที่บาทหลวงเย่เฮ่อลั่นไกซ้ำไปซ้ำมา เส้นผมของเธอสะบัดไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหว ส่วนหมวกเด็กส่งหนังสือพิมพ์ถูกถอดวางทับหนังสือพิมพ์ของคุณเฟลทบนโต๊ะข้างๆ

คุณเฟลทพยายามฝืนทำตัวให้กระปรี้กระเปร่า พลางจิบกาแฟทีละนิด และฟังคำบรรยายของเคธี่ด้วยสีหน้ามึนงงเล็กน้อย

วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตที่รีดมาเรียบกริบ เสื้อสูทที่เข้าชุดกันถูกแขวนไว้ที่ราวแขวนผ้าด้านหลัง เขาเป็นสุภาพบุรุษที่เคร่งขรึมและจริงจังแบบนี้แหละ ถึงทำให้เขาจำใจต้องยอมให้แม่สาวน้อยคนนี้มารบกวนเวลาพักผ่อน

แต่ทว่าในขณะที่ฟังเคธี่พูด สายตาของเขามักจะเผลอมองไปที่ผมยาวสีน้ำตาลเกาลัดที่นุ่มสลวยของเธอ และขาซ้ายของเขาก็เริ่มชาขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะการกระเด้งของเส้นผมพวกนั้น

ชัดเจนเลยว่าคุณเฟลทกำลังสนใจเส้นผมที่เด้งดึ๋งนั่น เป็นความสนใจแบบที่ไม่อาจละสายตาได้

"คุณเฟลทคะ ฉันไม่ได้โกหกนะ เคลนท์ก็อยู่ด้วย ถามเขาดูสิ!"

พอเห็นคุณเฟลทดูเหม่อๆ เคธี่ก็คิดว่าเขาคงคิดว่าเธอกำลังพูดเพ้อเจ้อแน่ๆ

"เอาล่ะๆ พวกเราเห็นกันหมดแล้ว คุณเฟลทเขาก็เชื่อแล้วน่า เธอช่วยเงียบเสียงลงหน่อยเถอะ"

เคลนท์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ช่วยแก้สถานการณ์ให้คุณเฟลท พร้อมกับหยิบหมวกของเคธี่ขึ้นมาสวมกลับคืนบนหัวของเธอ

แต่ถึงเคลนท์จะทำแบบนั้น ผมของเคธี่ก็ยังคงทิ้งตัวลงมาอยู่นอกหมวกอย่างสงบนิ่ง

ทั้งเคลนท์และคุณเฟลทอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเส้นผมที่ดูปกติจนผิดปกตินั้นอีกครั้ง

เคลนท์ลูบหน้าอกตัวเอง รู้สึกถึงลมหายใจที่โล่งสะดวก จิตใจที่ผ่อนคลาย ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองก็ดูปกติจนผิดปกติเหมือนกัน

"อะแฮ่ม เอาล่ะ สรุปคือบาทหลวงท่านนั้นสามารถเรียกอาวุธออกมาได้ แถมยังมีอานุภาพรุนแรง ทำลายเฉพาะปีศาจ แต่ไม่ทำลายวัตถุในโลกความเป็นจริง ถูกไหม"

คุณเฟลทรู้ดีว่าถ้าไม่เออออไปตามเคธี่ แม่คุณคงตามกวนใจเขาไปทั้งวันแน่

"ใช่ค่ะ! แบบนั้นเป๊ะเลย!"

ในที่สุดเคธี่ก็พอใจ เธอหันขวับกลับไปเห็นซิสเตอร์ไดอาน่าที่เพิ่งกลับมาพอดี เลยรีบวิ่งแจ้นไปหาซิสเตอร์ทันที โดยไม่สนเลยว่าอีกฝ่ายจะตกใจเส้นผมของเธอแค่ไหน พร้อมกับเริ่มแบ่งปันความตื่นเต้นในใจอีกรอบ

เคลนท์มองหน้าคุณเฟลทอย่างจนใจ ทั้งคู่ต่างยิ้มแห้งๆ ให้กัน

คุณเฟลทรู้สึกว่าขาซ้ายเริ่มหายสั่นและหายชาแล้ว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านตามความตั้งใจเดิม ดูเหมือนจะได้กลับเข้าสู่ช่วงเวลา "กาแฟกับหนังสือพิมพ์" ของเขาเสียที

แต่ยังไม่ทันได้อ่านสักตัวอักษร เขาก็เงยหน้าขึ้นมาถามเคลนท์ด้วยความสงสัยว่า

"แต่ว่า... บาทหลวงท่านนั้น ก็คือคนที่จัดการ [ปีศาจพวกนั้น] ทางเหนือ โดยไม่ก่อให้เกิดความเสียหายในวงกว้าง จนทางศาสนจักรแต่งตั้งให้เป็นบาทหลวงระดับสูงประจำเขตไม่ใช่เหรอ?"

เคลนท์พยักหน้า เขาเข้าใจความหมายของคุณเฟลทดีว่า ในเมื่อทุกคนรู้อยู่แล้วว่าบาทหลวงท่านนี้มีความสามารถแค่ไหน แล้วทำไมเคธี่ถึงต้องตื่นเต้นขนาดนั้น ทั้งที่เห็นมากับตาแล้ว

"เข้าใจยัยนั่นหน่อยเถอะครับ พูดตรงๆ นะ ผมเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน

อานุภาพขนาดนั้น ผลลัพธ์แบบนั้น... เฮ้อ พวกเราคงไม่กล้าฝันถึงหรอกครับ"

เคลนท์ยิ้มขมขื่นอีกครั้ง

คนเรานี่เปรียบเทียบกันไม่ได้จริงๆ สมาชิกหน่วยลาดตระเวนอย่างพวกเขา ต้องอาศัยพลังของปีศาจถึงจะพอต่อกรกับปีศาจได้

ปอดและหัวใจของเขา เส้นผมของเคธี่ ขาซ้ายของคุณเฟลท และ... ไดอาน่าที่ถูกเคธี่ทำให้ตกใจจนต้องกุมท้องแน่น

[เจ้านั่น] ในตัวเธอ อยู่ที่สะดือหรือกระเพาะอาหารกันนะ?

เอาเป็นว่าพวกเขาทุกคนต้องคอยระวังตลอดเวลา ไม่ให้ทำลายทรัพย์สินสาธารณะมากเกินไป และยังต้องคอยระวังไม่ให้ปีศาจที่สิงสู่ในร่างกายเกิดอาละวาดขึ้นมา

ถ้าให้พวกเขาไปจัดการ [ไข่แห่งความเคียดแค้น] ที่สถานีรถไฟนั่น พวกเขาคงต้องสั่งอพยพผู้คน เคลียร์โถงพักคอย หรืออาจต้องปิดทั้งสถานี

จากนั้นก็ให้เคธี่กับไดอาน่าที่มีความสามารถโจมตีระยะไกล ใช้อาวุธพิเศษยิงพลังปีศาจออกไปทำลาย [ไข่แห่งความเคียดแค้น] พร้อมกับระเบิดนาฬิกาเรือนนั้นทิ้งไปพร้อมกัน

สมมติว่าถ้ามัวแต่เสียเวลาอพยพคนจนชักช้า ทำให้เกิดความเคียดแค้นมากขึ้น จน [ไข่แห่งความเคียดแค้น] ฟักตัวเป็น [ดวงตาแห่งความเคียดแค้น] ก่อนกำหนด เรื่องมันจะยิ่งบานปลายไปกันใหญ่

อย่างที่เคลนท์คิดไว้ตอนอยู่สถานี ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดคือสถานีรถไฟทั้งสถานีอาจจะกลายเป็นเถ้าถ่าน!

นี่ไม่ใช่เรื่องเกินจริง พาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์ไซดาเวลเดลี่มักจะลงข่าว "อุบัติเหตุ" ที่สร้างความเสียหายรุนแรงอยู่บ่อยๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็คือผลงานของหน่วยลาดตระเวนตอนจัดการกับปีศาจอย่างเลี่ยงไม่ได้นั่นแหละ

ทางศาสนจักรและเทศบาลเมือง แม้จะบอกว่าเข้าใจการทำงานของพวกเขา

แต่เมื่อประชากรแฝงในไซดาเวลเพิ่มมากขึ้น คนต่างถิ่นก็หลั่งไหลเข้ามา ผลกระทบเชิงลบจาก "อุบัติเหตุ" ต่างๆ ก็ยิ่งหนักหนาขึ้น

แค่ค่าชดเชยอย่างเดียว ก็ทำเอาเจ้าหน้าที่ประสานงานฝั่งเทศบาลแทบจะเป็นโรคหัวใจตายอยู่แล้ว

"ดังนั้น นี่จึงเป็นเหตุผลที่เราทำเรื่องขออนุมัติจากสำนักงานใหญ่ เชิญท่านมาประจำการที่ไซดาเวลค่ะ"

แอนนา ฮิวอี้ ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของพวกเคลนท์ และเป็นบิชอปประจำสาขาไซดาเวลของศาสนจักร [แสงจันทร์] กำลังจ้องมองบาทหลวงหนุ่มรูปงามตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

"ไม่มีปัญหาครับท่านบิชอปฮิวอี้ การกำจัดปีศาจเป็นหน้าที่ของ [บาทหลวง] อย่างพวกเราอยู่แล้ว ท่านสามารถจัดตารางงานให้ผมได้ตามสบายเลยครับ"

เย่เฮ่อยิ้มตอบบิชอปสาวสวยตรงหน้า ท่าทางของเขาดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

เหตุผลที่เขาดูว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ มีอยู่สองข้อ

ข้อแรก ในมุมมองของเขา บนหัวของบิชอปท่านนี้ นอกจากจะมีชื่อสีเขียวว่า [แอนนา ฮิวอี้] แล้ว หลังชื่อยังมีวงเล็บกำกับพิเศษว่า (บุตรีของพระสันตะปาปา: เดลิส ฮิวอี้)

ในเมื่อเข้ามาอยู่ในศาสนจักร [แสงจันทร์] กลายเป็นพวกเดียวกับองค์กรที่มีอำนาจระดับประเทศแบบนี้แล้ว การรู้จักวางตัวตามความสัมพันธ์ก็เป็นสิ่งที่เย่เฮ่อพึงกระทำ

อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ภารกิจว่าจ้างชิ้นต่อไปของเย่เฮ่อ จำเป็นต้องให้เขามาที่ไซดาเวลพอดี

ใช่แล้ว ภารกิจว่าจ้าง

เย่เฮ่อไม่ใช่บาทหลวงที่เคร่งครัดอะไร เขาไม่ใช่คนของโลกใบนี้ด้วยซ้ำ

ในมือของแอนนา ฮิวอี้ แทบไม่มีรายงานประวัติความเป็นมาของบาทหลวงเย่เฮ่อเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากสำหรับระดับประเทศและระดับศาสนจักร

สิ่งที่เธอรู้มีเพียงแค่ว่า เมื่อไม่นานมานี้ ชายคนนี้จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นทางเหนือราวกับผุดมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับมีบันทึกการกำจัดปีศาจจำนวนมหาศาล

เย่เฮ่อคือผู้ข้ามมิติ เดิมทีเขาเป็นทหารรับจ้าง

แถมยังเป็นทหารรับจ้างข้ามมิติที่ถูก [พระเจ้า] "ว่าจ้าง" และ "เชิญ" มายังโลกใบนี้เป็นกรณีพิเศษ

เพียงแต่ว่า [พระเจ้า] ที่ว่าจ้างเย่เฮ่อให้มาที่นี่ ไม่ใช่ [เทพธิดาแสงจันทร์] ของศาสนจักร [แสงจันทร์] แต่เป็นเทพอีกองค์ที่ค่อนข้างจะหลุดโลกไปสักหน่อย

ขออภัยที่เย่เฮ่อต้องใช้คำหยาบคายแบบนี้อธิบายถึงนายจ้างหลักของเขา

ส่วน [เทพธิดาแสงจันทร์] ดูเหมือนจะไม่สนใจที่มาที่ไปของเย่เฮ่อเลยสักนิด พอเย่เฮ่อปรากฏตัวและใช้งานได้ [เทพธิดาแสงจันทร์] ก็เลยจ้างเขาต่อแบบเนียนๆ

เพราะมีเทพเจ้าหลักองค์นี้คอยหนุนหลัง เย่เฮ่อถึงผ่านการตรวจสอบและการสอบสวนของศาสนจักรมาได้ จนได้เข้ามาเป็นสมาชิกของศาสนจักรในที่สุด

ดังนั้นแอนนา ฮิวอี้ จึงไม่มีหนทางอื่นที่จะตรวจสอบประวัติของ "บาทหลวงเย่เฮ่อ" ได้อีก

และก็ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบด้วย ขอแค่... คนคนนี้ใช้งานได้ดีก็พอแล้ว

"เรียกฉันว่าแอนนาก็พอค่ะ บาทหลวงเย่เฮ่อ"

แอนนายิ้มอย่างมีเสน่ห์ จากรายงานเรื่อง "เหตุการณ์ที่สถานีรถไฟ" เมื่อเช้า และเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเคธี่ที่ดังต่อเนื่องมาจนถึงตอนนี้ เธอฟันธงได้แล้วว่า "บาทหลวงเย่เฮ่อ" ท่านนี้ ใช้งานได้ดีจริงๆ!

"งั้นก็รบกวนเรียกผมว่าเย่เฮ่อเฉยๆ เหมือนกันนะครับ คุณแอนนา"

เย่เฮ่อยังคงรักษาภาพลักษณ์คนคุยง่ายเอาไว้ เพราะนายจ้างหลักและนายจ้างคนปัจจุบันอย่าง [เทพธิดาแสงจันทร์] ต่างก็ให้ค่าตอบแทนที่น่าพึงพอใจมาก

ในฐานะทหารรับจ้าง ขอแค่ค่าจ้างสมน้ำสมเนื้อ ไม่มีอะไรที่เย่เฮ่อทำไม่ได้ และทัศนคติของเขาที่มีต่อนายจ้าง ก็ขึ้นอยู่กับค่าจ้างที่ได้รับเสมอ

และค่าตอบแทน "สองทาง" อันมหาศาลนี้ สำหรับเย่เฮ่อแล้วแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกมาจากนายจ้างหลัก:

[ฆ่าปีศาจหนึ่งตัว จะได้รับเวลาใช้ชีวิตในต่างโลกจำนวนหนึ่ง ปีศาจระดับหนึ่งได้หนึ่งวัน ระดับสองได้สองวัน ระดับสามได้สี่วัน เพิ่มขึ้นเท่าตัวไปเรื่อยๆ!]

ยังไม่หมดแค่นั้น นายจ้างหลักยังมีเงื่อนไขพิเศษให้อีกข้อ:

[ถ้าสะสมเวลาได้ครบหนึ่งร้อยปี จะให้เจ้าคืนชีพ]

ใช่แล้ว เย่เฮ่อตายไปแล้วในโลกเดิม แต่ตอนนี้เขามีโอกาสที่จะฟื้นคืนชีพ

ด้วยความโหดและจำนวนของปีศาจในโลกนี้ เย่เฮ่อคิดว่าเวลาแค่สามหมื่นหกพันห้าร้อยวัน ไม่น่าจะเก็บยาก

เพราะตอนมาถึงโลกนี้ใหม่ๆ อยู่ทางเหนือไม่ถึงสองเดือน เขาก็เก็บสะสมเวลาได้เกือบหมื่นวันแล้ว

ส่วนค่าตอบแทนที่นายจ้างคนปัจจุบันอย่าง [เทพธิดาแสงจันทร์] มอบให้ คือแต้มศรัทธาที่เป็นข้อมูลตัวเลขพิเศษ

[กำจัดปีศาจระดับหนึ่ง ได้ 1 แต้ม ระดับสองได้ 10 แต้ม ระดับสามได้ 100 แต้ม...]

คำนวณเป๊ะๆ ตามลำดับขั้น!

เจ้า [ดวงตาแห่งความเคียดแค้น] เมื่อเช้านี้ ก็เป็นของมีค่าราคา "67" แต้มศรัทธา

ส่วนวิธีใช้แต้มศรัทธาก็ง่ายมาก ตามชื่อเลย [พลังเทพ] ขอแค่มีแต้มนี้มากพอ [เทพธิดาแสงจันทร์] ก็สามารถประทานทุกสิ่งที่เย่เฮ่อต้องการได้

อย่างเช่น... กระสุนพลังเทพแบบพิเศษที่ใช้กับปืนบาเรตต์เพื่อกำจัด [ดวงตาแห่งความเคียดแค้น] เมื่อเช้า ก็ราคา 15 แต้มศรัทธา

นายจ้างหลักมอบความสามารถในการเรียกอาวุธปืนต่างๆ ให้เย่เฮ่อ แต่ปืนก็คือปืน ใช้จัดการปีศาจระดับหนึ่งหรือสองยังพอไหว แต่ถ้าไม่มีกระสุนพิเศษ จะไปสร้างความเสียหายให้ปีศาจระดับสูงได้ยังไง?

ดังนั้นคนฉลาดอย่างเย่เฮ่อ ตั้งแต่วันแรกที่มาถึงโลกนี้ ก็คิดวิธีใช้แต้มศรัทธาของ [เทพธิดาแสงจันทร์] มาสร้างกระสุนพลังเทพเพื่อจัดการกับปีศาจพวกนี้

นี่ก็เหมือนกับตอนที่เย่เฮ่อเป็นทหารรับจ้างในชาติก่อน นายจ้างไม่ได้เตรียมอาวุธให้ เย่เฮ่อต้องใช้เงินมัดจำของนายจ้าง หรือ "เงิน" ของตัวเองไปซื้ออาวุธที่จำเป็นสำหรับภารกิจ

การใช้วิธีรบเพื่อเลี้ยงสงคราม ก็คงหมายความว่าอย่างนี้แหละ

นอกจากนี้ แต้มศรัทธาของเทพธิดายังสามารถแลกเปลี่ยนเป็น [ความสามารถ] ต่างๆ หรือแม้กระทั่งเสริมแกร่งร่างกายของเย่เฮ่อโดยตรง

ในสายตาของเย่เฮ่อ เขาสามารถเรียกดู "หน้าต่างสถานะ" ของตัวเองได้ตลอดเวลา

ชื่อ: เย่เฮ่อ

ผู้ได้รับพรจากเทพ / ทหารรับจ้างของเทพ

อาชีพ: ทหารรับจ้าง Lv.max, บาทหลวง(ปลอม) Lv.3

ค่าสถานะ: ร่างกาย: 11 (22), จิตใจ: 16 (32), ญาณหยั่งรู้: 9 (18)

(หมายเหตุ: ค่าสถานะสูงสุดของคนทั่วไปคือ 10 ผลจากพร [กายาประทานพร] Lv.1 ทำให้ค่าสถานะจริงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า)

ความสามารถ:

[ปรมาจารย์อาวุธปืน] Lv.1, [ผู้เชี่ยวชาญอาวุธระยะไกล] Lv.max, [ศิลปะการต่อสู้ด้วยปืน] Lv.20

ความสามารถจากพรเทพ:

[เนตรแสงจันทร์] (ไม่มีระดับ), [กายาประทานพร] Lv.1

เวลาคงเหลือ: 10086 วัน

แต้มศรัทธา [จันทร์] คงเหลือ: 795

ภารกิจที่รับแล้ว: [หนึ่งร้อยปี]: (by. พระเจ้าจอมรัวกระสุน) สะสมเวลาให้ครบหนึ่งร้อยปีเพื่อคืนชีพ

[สถาบันวิจัยจักรวรรดิ]: (by. เทพธิดาแสงจันทร์) จงตรวจสอบความจริงของสถาบันวิจัยจักรวรรดิ

[กายาประทานพร] คือ "ความสามารถจากพรเทพ" พิเศษที่เย่เฮ่อแลกมาจาก [เทพธิดาแสงจันทร์]

แค่เลเวลหนึ่งก็ใช้แต้มศรัทธาไปหมื่นแต้มแล้ว นอกจากจะเพิ่มค่าสถานะเป็นสองเท่า ยังช่วยให้เย่เฮ่อมีความสามารถพิเศษในการป้องกันการปนเปื้อนจาก [ปีศาจ] ระดับต่ำได้ด้วย

ถ้าอัปเกรดความสามารถนี้ต่อไป ก็จะเพิ่มค่าสถานะของเย่เฮ่อได้อีกเท่าตัว แน่นอนว่าแต้มศรัทธาที่ต้องใช้ก็จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณเช่นกัน

ส่วนราคาของ [เนตรแสงจันทร์] ก็อยู่ที่หนึ่งหมื่นแต้มศรัทธา

นี่คือเหตุผลที่ทำให้เย่เฮ่อมองทะลุปีศาจที่คลุมนาฬิกาที่สถานีรถไฟได้ในปราดเดียว และยังมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของบิชอปแอนนาอีกด้วย

ความสามารถนี้ช่วยเย่เฮ่อได้มาก อย่างน้อยตอนอยู่ทางเหนือ เขาก็ไม่โดนปีศาจที่ปลอมตัวเป็นสิ่งของลอบโจมตีอีกเลย

(ท่านเทพธิดาครับ ผมจีบสาวกของท่านคนนี้ได้ไหมครับ?)

นอกจากนี้ เย่เฮ่อยังสามารถสื่อสารกับ [เทพธิดาแสงจันทร์] ได้โดยตรงผ่านสถานะ "ผู้ได้รับพรจากเทพ"

[... (วจนะเทพที่ไม่อาจเข้าใจได้) ...]

คำพูดของเทพเจ้านั้นยากแท้หยั่งถึงและไม่อาจเข้าใจ แต่เย่เฮ่อยังมีสถานะ "ทหารรับจ้างของเทพ" จากนายจ้างหลัก ซึ่งทำให้เขาสามารถ "แปล" คำพูดของ [เทพธิดาแสงจันทร์] ออกมาได้

[(คำแปล): ไม่ได้นะจ๊ะ ถ้ากล้าแตะต้องร่างอวตารของฉันล่ะก็ แม่จะเชือดให้ตายเลย~]

เย่เฮ่อคิดว่า [เทพธิดาแสงจันทร์] คงไม่พูดจาร่าเริงขี้เล่นขนาดนี้หรอกมั้ง น่าจะเป็นปัญหาที่ระบบ "แปลภาษา" มากกว่า

แต่ความหมายของเทพธิดาก็ส่งมาถึงชัดเจนแล้ว เย่เฮ่อเลยเข้าใจว่าควรปฏิบัติต่อบิชอปแอนนาอย่างไร

แค่ลองหยั่งเชิงดูนิดหน่อย ดันได้ข้อมูลสำคัญมาซะงั้น แจ๋วไปเลย...

เย่เฮ่อมมองบิชอปแอนนาด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้นไปอีก

ความลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ในดวงตาสีดำสนิทของเขา ยิ่งดูดำดิ่งลงไปกว่าเดิม

ถ้าจ้องตานานไป เดี๋ยวความจะแตก พอดีมีนกตัวเล็กๆ บินผ่านหน้าต่าง เย่เฮ่อเลยแกล้งทำเป็นมองตามนกออกไปนอกหน้าต่างอย่างแนบเนียน

นอกหน้าต่างของสำนักงานศาสนจักร มองเห็นเขตเมืองไซดาเวลได้ส่วนหนึ่ง

ต่างจากเมืองทางเหนือที่เหมือนยังจมอยู่ในอดีตเมื่อหลายร้อยปีก่อน ที่ไซดาเวลแห่งนี้ ทุกบ้านทุกครัวเรือนต่างใช้พลังงานไอน้ำกันหมดแล้ว

บนท้องถนนเต็มไปด้วยรถจักรไอน้ำ บ้านทุกหลังมีท่อส่งไอน้ำต่อเข้าไปเพื่อเป็นพลังงาน

"ไอน้ำ" ของโลกใบนี้ ถูกพัฒนาไปจนถึงระดับที่ "สูงจนน่าประหลาด" ด้วยเหตุผลบางอย่างที่พิเศษแต่ก็ไม่พิเศษ

น่าสนใจจริงๆ

เมื่อมองไกลออกไปอีก เย่เฮ่อก็สังเกตเห็นกลุ่มอาคารที่ตั้งอยู่ในตัวเมืองไซดาเวล แต่อยู่หลังกำแพงสูงที่ล้อมรอบไว้อีกชั้นเหมือนเป็นกำแพงเมือง

นั่นคือสาเหตุที่เขามาที่ไซดาเวล และเป็นความภาคภูมิใจของชาวไซดาเวล รวมถึงชาวลอเรนต์ทั้งปวง

สถาบันวิจัยจักรวรรดิ

[จบแล้ว]