ตอนที่ 20-45 พลังที่แท้จริงของเบรุต!
ตอนที่ 20-45 พลังที่แท้จริงของเบรุต!
กระแสของแสงหลากสีสันไหลไปอย่างไม่มีทิศทางในพื้นทีมิติปั่นป่วนที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
มิติปั่นป่วนอาจกล่าวได้ว่าเป็นสถานที่อันตรายที่สุด!
แม้แต่สมบัติเทพระดับธรรมดที่ถูกนำเข้ามาข้างในจะถูกกระแสพลังงานปั่นป่วนที่น่ากลัวฉีกออกเป็นชิ้น มีแต่ยอดฝีมือผู้มีสมบัติมหาเทพสำหรับป้องกันตัวหรือเทพชั้นสูงพารากอนจะสามารถทนมีชีวิตเผชิญกับพลังอัดกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าในมิติปั่นป่วน แต่แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น เทพพารากอนก็ทำอะไรไม่ได้เมื่ออยู่ในมิติปั่นป่วน
กระแสงของพลังระเบิดอัดกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อติดอยู่ภายในทางเลือกเดียวก็คือปล่อยให้กระแสพลังงานนำพาตัวท่านไปตามยถากรรม
ขณะนั้นเอง
ร่างขนาดใหญ่ที่มีแสงสีขาวพร่าเลือนคลุมอยู่รอบตัวเขา ร่างขนาดใหญ่นี้สวมชุดขาวสีขาวที่ปักด้วยลวดลายสีทอง ผมยาวสีทองของเขาโบกสะบัดดูสะดุดตา เขายืนนิ่งอยู่กับที่ในใจกลางพื้นที่ว่างกว้างใหญ่ ท่ามกลางกระแสพลังงานปั่นป่วนไม่มี่ที่สิ้นสุด กระแสปั่นป่วนสีรุ้งอัดกระแทกใส่เขา แต่ไม่สามารถขยับตัวเขาได้แม้แต่น้อย คนผู้นี้เป็นยอดฝีมือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่เจ็ดมหาเทพธาตุแสง...ประมุขมหาเทพธาตุแสง
ตาของประมุขมหาเทพธาตุแสงจ้องมองในที่ไกลอย่างเย็นชา
“เพชรกระจับแดงตกมาอยู่ในมือของข้าแล้วแท้ๆ คาดไม่ถึงเลย...”
ดวงตาของประมุขมหาเทพแห่งแสงแฝงไปด้วยแววโกรธ “อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสตรีนางนั้นมหาเทพเรดบุดจะหนุนหลังเขาอยู่ เมื่อเขาเดินทางออกจากพิภพโอคาลุนด์ไปยังแดนนรก เขาจะต้องเข้าประตูเทเลพอร์ตประตูใดประตูหนึ่งเป็นแน่ บางทีเพชรกระจับแดงอาจตกไปอยู่ในมือของมหาเทพคนอื่น”
เขาส่งคำพูดไปที่ร่างแยกที่เขาทิ้งไว้ที่โลกธาตุแสงศักดิ์สิทธิ์ “เดอรี่! จับตามองลินลี่ย์ไว้ดูว่าลินลี่ย์เดินทางผ่านประตูเทเลพอร์ตใดและเข้าไปในโลกธาตุไหน”
“ขอรับ, ประมุขมหาเทพ”
แม้ว่าคลีเมนไทน์จะนำเทพชั้นสูงกลุ่มใหญ่จากไปแล้ว แต่ในความเป็นจริงเทพชั้นสูงเหล่านั้นเชื่อฟังคำสั่งของเดอรี่ เพราะเดอรี่เป็นหนึ่งในสองคนสนิทที่ยังติดต่อกับมหาเทพ เทพชั้นสูงเหล่านั้นกระจายส่งสำนึกเทพเพ่งไปที่ลินลี่ย์และบีบีทันทีในตำแหน่งเหนือมหาสมุทร
พวกเขากำลังจับตาความเคลื่อนไหวของลินลี่ย์
ตามปกติลินลี่ย์จะใช้สำนึกเทพของตนเองป้องกันไม่ให้เทพชั้นสูงอื่นติดตามเขา
“คิดฉวยโอกาสหรือ? ไม่มีทาง! มีมหาเทพมากเกินไปที่ให้ความสนใจเครื่องรางจอมเทพ ข้าคิดว่าประตูเทเลพอร์คงจะมีมหาเทพอยู่ใกล้ๆเป็นแน่ แม้ข้าจะทรงพลังแต่เมื่อเผชิญกับมหาเทพคนหนึ่ง ข้าก็คงไม่สามารถสู้ตอบโต้ได้แม้แต่น้อย” ลินลี่ย์ส่ายศีรษะ “ข้าไม่อาจผิดพลาดได้ในเมื่อได้เพชรกระจับแดงมาแล้ว”
“อย่างนั้น...เราควรทำอย่างไรดี?” บีบีค่อนข้างหงุดหงิดและอารมณ์ไม่ดี
ลินลี่ย์ไตร่ตรองชั่วขณะ แต่ก็ยังไม่สามารถหาทางเลือกที่ปลอดภัยได้เต็มที่ แม้ว่าจะมีมหาเทพในแดนนรกที่ดูเหมือนมีสัมพันธ์ที่ดีกับลินลี่ย์ แต่ในความเป็นจริง นั่นเป็นความเอ็นดูสนใจเป็นพิเศษที่พวกเขามีต่อลินลี่ย์ในฐานะผู้เยาว์ ถ้าเกี่ยวข้องกับเพชรกระจับแดง..แม้ว่าภาพฉายร่างพลังงานของประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างจะพูดค่อนข้างดีก็ตาม แต่หลายอย่างไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นเมื่อลินลี่ย์กลับไปแดนนรก
ที่สำคัญในพิภพโอคาลุนด์ ภาพฉายพลังงานของเขาไม่สามารถทำอะไรลินลี่ย์ได้ ดังนั้นการพยายามบังคับเขาจึงเป็นเรื่องที่ไร้ประโยชน์
แต่เมื่อพวกเขามาถึงแดนนรก จะไม่มีมหาเทพที่ต้องการเครื่องรางจอมเทพหรือ?
“พี่ใหญ่, ลองไปถามปู่เบรุตของข้าดูก่อน เผื่อว่าเขาจะมีหนทาง” บีบีเสนอแนะทันที
“นั่นคือทางเลือกเดียวของเรา” ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย
ทวีปยูลาน จักรวรรดิบาลุค ปราสาทเลือดมังกร
ไม่กี่วันมานี้เบรุตยังอยู่ในปราสาทเลือดมังกรของลินลี่ย์ ขณะที่ร่างแยกของลินลี่ย์มักจะสนทนากับเบรุตเกี่ยวกับความคืบหน้าเหตุการณ์ในพิภพโอคาลุนด์ พวกเขามักใช้เวลาด้วยกันเสมอทำให้ลินลี่ย์และเบรุตรู้สึกสนิทและมีไมตรีต่อกันมากขึ้น
“ควั่บ!”
มีร่างหนึ่งกระพริบวาบและมาถึงที่ลานว่างในอุทยาน เป็นลินลี่ย์นั่นเอง ภายในอุทยาน เบรุตกำลังหยอกล้อเล่นกับเด็กสองคนของตระกูลบาลุคอย่างมีความสุข
“พวกเจ้าสองคนไปเล่นกันตรงโน้นก่อน” ลินลี่ย์พูดขณะหัวเราะอย่างใจดี
“ครับ” เด็กสองคนเมื่อเห็นลินลี่ย์ ก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังเกินไป พวกเขาออกไปทันทีอย่างว่าง่าย
ภายในปราสาทเลือดมังกร สถานะของลินลี่ย์สูงล้ำมานานแล้ว ในใจของลูกหลานของตระกูลบาลุค ลินลี่ย์เป็นผู้มีเกียรติประวัติสูงสุดที่ยังมีชีวิตอยู่
“เจ้ามีเรื่องอะไรรีบเร่งขนาดนั้น?” เบรุตหัวเราะอย่างเยือกเย็น
ลินลี่ย์พูดอย่างจนใจ “ลอร์ดเบรุต, สถานการณ์ตอนนี้น่ากลัวมาก”
“เหรอ?” เบรุตขมวดคิ้วจ้องมองลินลี่ย์อย่างจริงจัง
“สถานการณ์เป็นอย่างนี้ ข้าได้รับเพชรกระจับแดงมาแล้ว แต่ข้าชักจะท้อแท้ว่าจะกลับไปพิภพยูลานได้อย่างไร! ที่สำคัญพิภพโอคาลุนด์มีวงเวทเทเลพอร์ตสิบเอ็ดวงซึ่งนำไปสู่เจ็ดโลกธาตุศักดิ์สิทธิ์และสี่พิภพชั้นสูง มีมหาเทพมากมายนัก...ข้ากังวลว่าประตูเทเลพอร์ตทั้งหมดบางทีอาจมีมหาเทพคอยจับตามอง ทันทีที่ข้าปรากฏตัว บางทีพวกเขาอาจมาชิงเอาของไป”
เบรุตพยักหน้าเล็กน้อย
“ลินลี่ย์, เจ้าต้องการเก็บเพชรกระจับแดงไว้เพื่อตัวเองใช่ไหม?” เบรุตพูดทันที
“ถูกแล้ว” ลินลี่ย์พยักหน้า
ถ้าลินลี่ย์ต้องเสนอเพชรกระจับแดงให้กับประมุขมหาเทพ ตัวอย่างเช่นประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้าง เขาสามารถเทเลพอร์ตไปที่แดนนรกโดยตรง เป็นไปได้ว่ามหาเทพอื่นของแดนนรกคงไม่กล้าสู้เพื่อชิงของประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้าง จากนั้นค่อยเทเลพอร์ตกลับไปที่อื่น...
นี่ไม่มีประโยชน์อะไรมาก
ก่อนอื่นเลยถ้าเขาโกหกและใช้ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างเพื่อหลอกลวงมหาเทพอื่น นั่นเท่ากับหลอกลวงประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้าง
ประการที่สองถ้ามีมหาเทพอื่นอยู่ใกล้ พวกเขาไม่ใช่แค่ดูให้แน่ใจว่าลินลี่ย์มาถึง จากนั้นเทเลพอร์ตกลับไปพิภพยูลานทันที! เป็นไปได้ว่าทันทีที่ลินลี่ย์บอกพนักงานเทเลพอร์ตถึงสถานที่ซึ่งเขาจะไป การโกหกของเขาจะถูกพบเห็น
“อธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในการต่อสู้แย่งชิงเพชรกระจับแดงให้ข้าฟังด้วย” เบรุตพูดอย่างจริงจัง
“ก็ได้, ตอนนั้นเทพพารากอนทั้งแปดและข้าทุกคนมาถึงเมืองไลออนฮาร์ท เราทุกคนพยายามตีความหมายที่แท้จริงของคำว่า ‘เมืองไลออนฮาร์ท’ และได้ความหมาย...” ลินลี่ย์เริ่มอธิบายรายละเอียดทุกอย่าง รวมทั้งวิธีที่ประมุขมหาเทพฉายภาพร่างพลังงาน
ขณะที่เบรุตฟังเขาเริ่มขมวดคิ้ว
“ประมุขมหาเทพแห่งแสงเข้าไปในมิติปั่นป่วนและมุ่งไปทางพิภพโอคาลุนด์?” เบรุตพูดด้วยความประหลาดใจ
“ใช่แล้ว” คลีเมนไทน์บอกข้า นี่เป็นสาเหตุโดยตรงที่ทำให้ประมุขมหาเทพแห่งแสงโกรธมากข้าคิดอย่างนั้น” ลินลี่ย์กล่าว
เบรุตเงียบ
“ถ้าเจ้ากำลังจะเอาไว้เพื่อตัวเจ้าเอง..อย่างนั้น...” เบรุตไตร่ตรองอย่างระมัดระวัง
“ลินลี่ย์!” จู่ๆ เบรุตก็พูดขึ้น “เอาอย่างนี้, ร่างหลักของเจ้าและบีบีให้อยู่ในพิภพโอคาลุนด์ต่อไปอีกช่วงหนึ่งก่อน ทำเป็นว่าได้รับการรู้แจ้งกะทันหันและเริ่มขังตัวฝึกฝนให้เจ้าขังตัวเองราวๆ สิบวัน”
“ลอร์ดเบรุต, ท่านกำลังบอกว่า..?” ลินลี่ย์ตะลึงเล็กน้อย แต่จากนั้นก็เข้าใจ “ท่านกำลังบอกให้ข้าถ่วงเวลาหรือ? ขณะที่เวลาผ่านไปมหาเทพจะไม่คงอยู่ที่ประตูเทเลพอร์ตใช่ไหม? แต่ไม่จำเป็นต้องจริงเสมอไป ถ้ามหาเทพแค่ไปตรงๆและเริ่มฝึกในพื้นที่แถววงเวทเทเลพอร์ต พวกเขาสามารถรอได้เป็นล้านปีอย่างสบาย”
มหาเทพมีชีวิตนิรันดร์รอสิบล้านปีสำหรับพวกเขาจะเป็นไรไป?
“นั่นไม่ใช่เหตุผล” เบรุตหัวเราะอย่างใจเย็น “รออีกหน่อยแล้วเจ้าจะรู้”
“ก็ได้” ลินลี่ย์ไว้ใจเบรุตอย่างมาก
เพียงแต่ลินลี่ย์สงสัย...เบรุตขอให้เขารั้งอยู่ในพิภพโอคาลุนด์สักสิบวันหรือ? ทำไมกัน?
ภายในมิติปั่นป่วน
ประมุขมหาเทพแห่งแสงเดินทางกลับไปแล้ว
“ท่านประมุขมหาเทพ! ลินลี่ย์ผู้นั้นและบีบียังไม่รีบร้อนออกจากพิภพโอคาลุนด์ พวกเขาเริ่มฝึกฝนกันทันทีทั้งที่อยู่ในอากาศเหนือทะเล ดูเหมือนลินลี่ย์จะได้รู้แจ้งความรู้ใหม่บางอย่าง บีบีอยู่ข้างเขาคอยปกป้องเขา”เจ้าหน้าสื่อสารรายงานกลับไปที่ประมุขมหาเทพแห่งแสง
“เขามีการรู้แจ้งความรู้ใหม่หรือ? ลินลี่ย์มีร่างแยกหลายร่างหนึ่งในนั้นบรรลุระดับพารากอน และร่างแยกอื่นกำลังรู้แจ้งด้วยเช่นกันพรสวรรค์ของเขาน่ากลัวจริงๆ” แม้ว่าประมุขมหาเทพแห่งแสงจะไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อลินลี่ย์ แต่เขาก็ต้องลอบถอนหายใจยอมรับเรื่องนี้
เนื่องจากความเร็วของประมุขมหาเทพแห่งแสงวันนั้นเขาก็กลับไปถึงโลกธาตุแสงศักดิ์สิทธิ์
วันที่สิบเอ็ดหลังจากลินลี่ย์ได้รับเพชรกระจับแดง!
ภายในปราสาทเลือดมังกร
ลินลี่ย์อยู่พร้อมหน้ากับฮ็อกบิดาของเขากำลังดื่มและสนทนากันขณะนั้นเองเบรุตเดินเข้ามาจากประตูใกล้ทันที
“ลินลี่ย์!” เบรุตพูดอย่างจริงจัง
“ท่านพ่อ! ข้าจะไปกับท่านเบรุตก่อน” ลินลี่ย์พูดฮ็อกรู้ว่าลินลี่ย์และเบรุตมีบางเรื่องที่สำคัญจะพูดคุยปรึกษาดังนั้นเขาหัวเราะและเดินออกมา
“ตามข้ามา” เบรุตพูดอย่างราบเรียบ จากนั้นบินออกไป
ลินลี่ย์รีบตามไปทันที
“ควั่บ...” เบรุตบินไปข้างหน้า โดยมีลินลี่ย์รีบบินตามจากด้านหลัง
“เร็วมาก” ลินลี่ย์ตกใจที่เขาแทบจะตามไม่ทัน
ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ของลินลี่ย์ผ่านการกลายสภาพของวิญญาณมาเช่นกัน และร่างหลักของเขาทรงพลังที่สุดและยังมีพลังปณิธานที่แข็งแกร่ง พวกเขาสามารถใช้พลังเทพหลอมรวมได้เช่นกัน ความเร็วของร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ของเขาไม่ได้อ่อนกว่าของร่างหลักของเขามากนักแต่เขาก็แทบตามเบรุตแทบไม่ทัน!
ในพริบตาลินลี่ย์และเบรุตออกมาจากทวีปยูลานและมาถึงภายในพื้นที่ทะเลใต้
ทันใดนั้นเบรุตหยุดทันทีและลินลี่ย์ก็หยุดเช่นกัน
“ลอร์ดเบรุต ท่าน, ท่านคือ..?” ลินลี่ย์พูดอย่างสงสัย
“เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าเจ้าต้องการรู้ทางกลับพิภพยูลาน?” ตาของเบรุตเป็นประกายกล้าเป็นพิเศษ ริมฝีปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มขณะมองดูลินลี่ย์
ลินลี่ย์งงไปหมด
“วิธีการง่ายมาก! ผ่านเข้ามิติปั่นป่วนและกลับมายังทวีปยูลาน” เบรุตหัวเราะอย่างใจเย็น
“ผ่านมิติปั่นป่วนหรือ?” ลินลี่ย์ตกใจ ตามตำนาน แม้แต่เทพพารากอนก็ยังจนใจอยู่ในมิติปั่นป่วน “ลอร์ดเบรุต,มิติ..ปั่นป่วนนี้น่ากลัวมากนัก เทพชั้นสูงพารากอนที่ถูกขับเข้าไปในนั้นทำอะไรไม่ได้มีแต่ถูกกระแสพลังพัดพาไป แม้ว่าข้าจะแข็งแกร่งกว่าพารากอน ข้าไม่จำเป็นว่าต้องทนต่อมิติปั่นป่วนได้”
ลินลี่ย์ไม่มีความมั่นใจนัก!
“ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าไปคนเดียวสักหน่อย” เบรุตพูดพร้อมกับยิ้ม และจากนั้นหงายฝ่ามือ
พร้อมกับฟันมือเขาฟันเปิดอากาศ!
“ครืนนน...” กำแพงมิติที่อ่อนของทวีปยูลานแตกออกทันที เผยให้เห็นรอยฉีกมิติขนาดใหญ่
พิภพโลกธาตุทั้งหลายอ่อนแอมาก ขนาดที่ระดับของลินลี่ย์ยอดฝีมือแค่เพียงใช้การควบคุมแก่นธาตุของพวกเขาและฟันผ่านช่องมิติเล็กๆภายในพิภพโลกธาตุ แต่แน่นอนว่านี่เป็นสิ่งที่พวกเขาทำได้สำเร็จในพิภพโลกธาตุเท่านั้น ถ้าเป็นในแดนนรกหรือยมโลกไม่มีทางจะทำอะไรได้
อย่างไรก็ตามมหาเทพสามารถสร้างพิภพศักดิ์สิทธิ์อิสระของพวกเขาเองผ่านพลังควบคุมแก่นธาตุที่น่ากลัว
พิภพศักดิ์สิทธิ์อิสระเทียบได้กับห้องมิติที่สร้างจากพิภพโลกธาตุ
จากตรงนี้ก็คงบอกได้ถึงความแตกต่างพลังที่น่ากลัวระหว่างมหาเทพและเหล่าเทพ
“ตามข้ามา” เบรุตคว้าตัวลินลี่ย์และก้าวเข้าไปข้างหน้าจากนั้นโยนเขาเข้าไปในรอยแยกมิติ
“ลอร์ดเบรุต นี่มัน!” ลินลี่ย์ตกใจ
เขาถูกเบรุตคว้าตัวและดึงออกมาจากพิภพยูลานและเข้าไปในมิติปั่นป่วนโดยตรง
กระแสพลังหลากสีสันของมิติปั่นป่วนไหลเวียนเห็นสะดุดตาดูงดงาม แต่ลินลี่ย์ตอนนี้ติดอยู่ข้างในและพลังงานปั่นป่วนระลอกแล้วระลอกเล่าปะทะเข้าใส่ร่าง ลินลี่ย์ไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่น้อย เขาหลอมรวมพลังเทพภายในร่างเพื่อต้านแรงปะทะจากพลังงานปั่นป่วน
“แครก...” รอยฉีกมิติปรากฏในบริเวณใกล้เคียง
พลังปั่นป่วนกระแทกใส่ลินลี่ย์ต้องการจะดันเขาเข้าไปในรอยแยกมิติ แต่ลินลี่ย์ต้านทานไว้
“พลังงานของมิติปั่นป่วนน่ากลัวจริงๆ มิน่าเล่าแม้แต่เทพพารากอนก็ยังช่วยตัวเองไม่ได้ อย่างไรก็ตามข้าก็แทบไม่สามารถต้านกระแสได้” ลินลี่ย์พบว่าในระดับการใช้พลังเต็มที่เขายังสามารถต้านทานกระแสไหลของมิติได้และเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนกับว่า...
เขาเป็นทารกวัยหัดเดินกำลังเดินผ่านแม่น้ำกระแสเชี่ยว
“ลินลี่ย์! เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?” เสียงของเบรุตดังขึ้น
ลินลี่ย์หันไปมอง
เบรุตยืนนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับยิ้มเล็กน้อยอยู่ภายในกระแสพลังงานปั่นป่วนไม่ให้ความสนใจกระแสเหล่านั้นแม้แต่น้อย
“ลอร์ดเบรุต, ท่าน..?” ลินลี่ย์ประหลาดใจ
แม้แต่เหล่าพารากอนคงถูกกระแสปั่นป่วนพัดพาไป แต่เบรุตเพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่เคลื่อนไหว
“ฮ่าฮ่า, ถ้าเจ้าเคลื่อนไหวช้าขนาดนั้นต่อให้ใช้เวลาหลายพันปีก็คงไม่พอใช้เดินทางจากพิภพยูลานไปพิภพโอคาลุนด์แน่” เบรุตเมื่อเห็นความเร็วในการเคลื่อนที่ของลินลี่ย์อดขำไม่ได้ ขณะที่เขากล่าว เบรุตปล่อยพลังแสงสีเขียวออกจากร่างและคลุมตัวลินลี่ย์ไว้ภายใน
“เป็นเรื่องง่ายกับการหลงอยู่ในมิติปั่นป่วน ร่างหลักของเจ้าอยู่ในพิภพโอคาลุนด์ดังนั้นเจ้าจึงรู้ตำแหน่งที่ถูกต้อง นำทางเลย ข้าจะต้องรีบ”
เบรุตพาลินลี่ย์ไปข้างหน้า ภายใต้การปกป้องของแสงสีเขียวพวกเขากลายเป็นประกายแสงสีเขียวและหายไปในทันที