ตอนที่ 20-32 เสี่ยงตายและเหตุแปรเปลี่ยน

ลินลี่ย์ส่งมอบแหวนมิติเก็บสมบัติของเขาให้และประมุขมหาเทพแห่งแสงค่อนข้างสงสัย “หรือว่าข้าสงสัยไปเองจริงๆ ลินลี่ย์คงจะเอามุกเวิญญาณทั้งเก้าไปยังทวีปยูลานกระมัง?” เมื่อเขาได้ยินลินลี่ย์พูดว่าร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ของลินลี่ย์ไม่ได้อยู่ด้วยและกลับไปยังพิภพยูลาน  ประมุขมหาเทพแห่งแสงรู้สึกไม่ดี

แต่ประมุขมหาเทพแห่งแสงยังคงผูกสัญญาเลือดกับแหวนและตรวจสอบแหวนทั้งสอง  “ไม่มีอะไรอยู่ในนี้จริงๆ!”

“ท่านประมุขมหาเทพ! มุกวิญญาณทั้งเก้าที่ท่านหาอยู่มีอยู่หรือไม่?”  ลินลี่ย์พูดเสียงดังชัดเจน  เขาเงยหน้าขึ้น

“ฮึ่ม..”

หลังจากถอนการผูกสัญญาแล้วประมุขมหาเทพแห่งแสงโยนแหวนทั้งสองให้ลินลี่ย์  ขณะนั้นเองมีพลังงานเริ่มสั่นสะเทือนและม้วนเป็นเกลียวโดยรอบขณะที่มีร่างหนึ่งเริ่มปรากฏชัดขึ้น เห็นได้ชัดว่ามหาเทพอีกตนหนึ่งสร้างร่างพลังงานขึ้น

มหาเทพของแดนนรกกระจายกันอยู่ทุกที่ สำหรับพวกเขาการมาถึงในช่วงเวลาสั้นไม่น่าจะเกิดขึ้นได้  แต่เนื่องจากว่าสำนึกเทพของพวกเขาครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด  มหาเทพสามารถสร้างร่างพลังงานได้ทุกเมื่อ

“ออกุสตา” ผู้มาใหม่อยู่ในชุดยาวสีเงิน เขาจ้องมองออกุสตาด้วยนัยตาสีม่วง

“สตาร์!”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงชำเลืองมองดูเขา

เมื่อเห็นคนผู้นี้ลินลี่ย์รู้สึกใจฟูขึ้น  “มหาเทพสตาร์มิสท์!” ลินลี่ย์เคยเห็นคนผู้นี้มาก่อน นี่เป็นมหาเทพผู้ควบคุมดูแลทะเลสตาร์มิสท์แห่งแดนนรก

“ที่นี่ครึกครื้นดีจริง  แม้แต่เจ้าก็มาด้วยนะ ออกุสตา สตาร์  โบซัน!” เสียงอบอุ่นเป็นกันเองดังขึ้นขณะที่ร่างพลังงานเลือนรางเริ่มชัดเจนกลายเป็นร่างมนุษย์หญิงงามในชุดยาวสีม่วงอ่อน  กลิ่นอายที่เปล่งออกมาจากร่างนางนั้นลินลี่ย์รู้สึกคุ้นเคย

“รัศมีอย่างนี้ดูเหมือนกับรีสเจม”  ลินลี่ย์รำพึงในใจ

“ลินลี่ย์, ไม่ได้พบกันนานเลยนะ  หลังจากเจ้าออกจากเทือกเขาอะเมทิสต์ผ่านไปสองสามพันปีแล้ว แต่เจ้าก็มีผลสำเร็จได้ขนาดนี้” สตรีงามยิ้มให้ขณะที่นางมองลินลี่ย์ ดวงตาของนางแฝงไปด้วยเสน่ห์ประหลาดที่สามารถกระชากวิญญาณผู้คนได้

“ท่านมหาเทพ” ครั้งนี้เมื่อลินลี่ย์คำนับ  เป็นการคำนับอย่างจริงใจและเคารพอย่างแท้จริง  มหาเทพเรดบุดได้ช่วยเหลือเขาไว้มากมายจริงๆ

“ฮ่าฮ่า... มีคนค่อนข้างมากอยู่ที่นี่  พวกเจ้าทุกคนมาที่นี่เพื่อภารกิจจอมเทพใช่ไหม?”  เสียงชัดเจนดังขึ้นและพลังไฟลุกขึ้นในกลางอากาศจากนั้นรวมตัวกลายเป็นคนร่างอ้วน ผมของเขาสีแดงเพลิงและมีไฟลุกลามเลียอยู่รอบตัวเขา  ในกลางหน้าผากของเขา มีตราเพลิงสีทอง

“โอว, มีหลายคนที่มาถึงกันแล้ว”  พลังงานสีดำรวมตัวกันขึ้น

ร่างพลังงานของมหาเทพคนแล้วคนเล่าปรากฏในกลางอากาศ  ลินลี่ย์จำได้แต่เพียงแค่สามหรือสี่คน  เขาไม่รู้จักพวกเขาเป็นส่วนใหญ่

“มหาเทพมากมายนัก” เบรุตมีรอยยิ้มบนใบหน้าขณะที่เขาส่งสำนึกเทพบอกลินลี่ย์  “ลินลี่ย์!  เพราะมีมหาเทพปรากฏอย่างต่อเนื่องนี่อาจไม่เคยพบเห็นอีกเป็นล้านๆ ปี”

“มีมหาเทพหลายคนที่นี่อย่างแน่นอน”  ลินลี่ย์กวาดตามองพวกเขา  ในอากาศเหนือเขา มีมหาเทพมากกว่าสิบห้าคนปรากฏ!

โดยทั่วไป  ควรมีมหาเทพวิถีทำลายล้างเจ็ดคนในแดนนรก  แต่สิบห้าคนที่ปรากฏก็คือ  มหาเทพธาตุไฟ น้ำ แสง และดิน จึงดูมีชีวิตชีวา  ด้วยลักษณะที่น่าเกรงขามของทุกคน  การปรากฏของมหาเทพนั้นมีแรงกดดันบางอย่าง

“ข้ารู้สึกอึดอัด”   บีบีส่งสำนึกเทพบอก

“พยายามอดทนไว้ ”ลินลี่ย์เองไม่สามารถทำอะไรได้

มหาเทพเริ่มพูดคุยกันในหมู่พวกเขา

“ท่านออกุสตา ท่านมีโองการจอมเทพหรือ?”  มหาเทพผู้มีเพลิงทองอยู่ที่หน้าผากรีบกล่าว มหาเทพอื่นต่างก็พากันจ้องมองหัวหน้ามหาเทพแห่งแสง

ประมุขมหาเทพหัวเราะอย่างเยือกเย็น  เขาไม่พยายามปิดบัง  เขาโบกมือกระดาษสีเขียวปรากฏลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเขา “นี่คือโองการจอมเทพ ไม่มีความจำเป็นต้องซ่อนข้อมูลภายใน” ประมุขมหาเทพแห่งแสงให้มหาเทพอื่นได้มองดูกระดาษเขียว “เห็นได้ชัดว่าข่าวที่แพร่กระจายในแดนนรกที่ผ่านมาเป็นความจริง”

กลุ่มมหาเทพลอยตัวนิ่งอยู่ในกลางอากาศพูดคุยกันในหมู่พวกเขากันเอง

ภารกิจจอมเทพ! แม้ว่ามหาเทพบางคนจะไม่กล้าฝันว่าจะได้แข่งขัน  แต่คนอื่นก็ต้องการจะลองดู  หลังจากกลายเป็นมหาเทพพวกเขาไม่ได้มีเป้าหมายมากมาย ภารกิจจอมเทพเป็นสิ่งที่พวกเขาสนใจอย่างมาก

“ประมุขมหาเทพ ท่านก็ตรวจสอบแหวนของข้าไปแล้ว ตอนนี้, ประมุขมหาเทพ!  ท่านยังสงสัยคำพูดของข้าอีกหรือ?”  ลินลี่ย์พูดชัดเจน

“ตรวจสอบ? ฮึ.. ร่างแยกของเจ้าที่ปรากฏอยู่ตอนนี้มีเพียงสองร่าง  ร่างอื่นซ่อนตัวอยู่ในพิภพยูลาน  ถ้าเจ้าไม่กลัวมหาเทพตรวจสอบเจ้า ทำไมร่างแยกเหล่านั้นของเจ้าต้องไปซ่อนตัวที่นั่นด้วยเล่า?”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงไม่ยอมปล่อยลินลี่ย์ง่ายๆอย่างเห็นได้ชัด

“ร่างแยกของลินลี่ย์ไปพิภพยูลาน?”  มหาเทพหลายคนอุทานด้วยความประหลาดใจ

“บางทีข้อมูลในโองการจอมเทพนี้อาจเป็นจริง  ฉะนั้นลินลี่ย์อาจยึดถือมุกวิญญาณทั้งเก้าไว้”  นี่คือสิ่งที่มหาเทพบางคนเริ่มเชื่อ

ลินลี่ย์มองดูกลุ่มมหาเทพในอากาศเหนือเขา  จากนั้นเขาหันไปมองประมุขมหาเทพแห่งแสง  “ท่านประมุขมหาเทพ!  พิภพยูลานคือบ้านเกิดของข้า  ข้ากลับบ้านเกิดของตนเองจะมีปัญหาอะไร?  หรือว่าหลังจากข้าเป็นพารากอนได้แล้วข้าไม่สามารถกลับบ้านเกิดได้?”

“เจ้ากลับได้ แน่นอนว่าเจ้ากลับได้” ประมุขมหาเทพแห่งแสงพูดเย็นชา “อย่างนั้นเจ้ากล้าให้ร่างแยกอื่นของเจ้าโผล่ออกมาจากพิภพยูลานและมาที่แดนนรกไหมเล่า?”  ขณะที่ประมุขมหาเทพแห่งแสงมอง  ไม่มีทางที่ลินลี่ย์จะให้คนอื่นนำสมบัติอย่างเครื่องรางจอมเทพไปได้  เก้าในสิบลินลี่ย์จะต้องเก็บไว้ในแหวนมิติเก็บสมบัติวงใดวงหนึ่ง

ลินลี่ย์จ้องมองประมุขมหาเทพแห่งแสง  จากนั้นส่ายศีรษะ  “ข้าจะไม่ทำ”

เมื่อได้ยินคำพูดของลินลี่ย์ประมุขมหาเทพแห่งแสงอดหัวเราะเย็นชามิได้ “โอว, ดูเหมือนมุกวิญญาณทั้งเก้าจะอยู่กับร่างแยกอื่นของเจ้าจริงๆ”

“ลินลี่ย์ไม่กล้าให้ร่างแยกของเขากลับมาแดนนรกหรือ?  ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติไปจริงๆ”

กลุ่มมหาเทพผู้มีศักดิ์ศรีสูงส่งมองดูและหัวเราะอย่างใจเย็นขณะที่เรื่องนี้คลี่คลาย  พวกเขาไม่สามารถแทรกแซงได้  ส่วนมหาเทพบลัดริจ และมหาเทพเรดบุดแค่มองดูเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

“ประมุขมหาเทพ” ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น “ท่านเป็นถึงประมุขมหาเทพผู้สูงส่ง แต่แค่การปล่อยข่าวลือพื้นๆ  ท่านก็โจมตีข้าเสียแล้ว  ความจริงภารกิจจอมเทพอาจเป็นเรื่องจริง แต่ข้อมูลที่กล่าวอ้างว่ามุกวิญญาณทั้งเก้าและโองการจอมเทพอยู่กับข้าแล้วตอนนี้เล่า โองการจอมเทพอยู่ในมือท่านประมุขมหาเทพ!”

กลุ่มมหาเทพหันไปมองประมุขมหาเทพแห่งแสงขณะที่พวกเขามองดูการเบี่ยงเบนความสนใจ

“โองการจอมเทพไม่มีประโยชน์กับเจ้า จึงเป็นที่เข้าใจได้ว่าเจ้าถึงได้โยนมันทิ้งไป”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงพูดอย่างใจเย็น  “ลินลี่ย์, เจ้าจงนำร่างแยกของเจ้ามาที่นี่ มิฉะนั้น...”

“มิฉะนั้นอะไร?”  เบรุตพูดบ้าง เบรุตเงยหน้ามองดูประมุขมหาเทพแห่งแสง “ประมุขมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่  ท่านกำลังตั้งใจจะคุกคามเทพคนหนึ่งงั้นหรือ?”

ประมุขมหาเทพแห่งแสงก้มหน้ามองดูเบรุตด้วยสายตาเย็นชา

“ลินลี่ย์, นำร่างแยกของเจ้ามาและให้ข้าตรวจสอบแหวนมิติพวกเขา”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงพูดอย่างใจเย็น  “หลังจากตรวจสอบแล้ว  ข้าจะไม่ลงมือกับเจ้า”  เนื่องจากมีมหาเทพหลายคนมองดูอยู่ตอนนี้ ประมุขมหาเทพแห่งแสงไม่ต้องการหลีกเลี่ยงความจริงใจและโจมตีพารากอน

“ประมุขมหาเทพ” ลินลี่ย์เงยหน้า จ้องมองประมุขมหาเทพอย่างเย็นชา  “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อท่าน  เพียงแต่คำพูดของท่านทำให้ข้าไม่อาจเชื่อถือท่านได้  เมื่อครู่นี้ท่านยังคุกคามข้าอยู่เลย เป็นไปได้อย่างไรที่ข้าจะกล้าเอาร่างแยกของตนออกมา?  ถ้าข้าเอาร่างแยกตนเองมาทั้งหมดแต่ลงท้ายถูกท่านสังหาร ข้าลินลี่ย์ก็ยังไม่มีโอกาสจะสาปแช่งท่านด้วยซ้ำ”

ประมุขมหาเทพแห่งแสงมีสีหน้าบึ้งตึงเมื่อได้ยินเช่นนี้

“ไม่มีทางที่ข้าจะเอาร่างแยกของข้ามาแดนนรก  อย่างไรก็ตามร่างแยกของข้าไม่มีมุกวิญญาณทั้งเก้าแน่” ลินลี่ย์พูดอย่างชัดเจน  “ข้า,ลินลี่ย์ สาบานเรื่องนี้ได้!  ต่อจอมเทพวิถีชะตา ถ้าร่างแยกของข้าลินลี่ย์ที่อยู่ในพิภพยูลานในตอนนี้มีมุกวิญญาณทั้งเก้า  อย่างนั้นขอให้วิญญาณของข้าแตกสลายและตัวข้าตกตาย!”

ลินลี่ย์จ้องมองประมุขมหาเทพแห่งแสง

“หืม?” ประมุขมหาเทพแห่งแสงขมวดคิ้วเล็กน้อย

มหาเทพรอบๆที่ปรึกษาคุยกันผ่านสำนึกเทพก็เริ่มคุยกันอย่างเปิดเผย

“เป็นไปได้ไหมที่เขาไม่มีของอยู่จริง?”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงสงสัย

“หรือว่าของจะอยู่ที่สหายหรือครอบครัวของลินลี่ย์?”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงรำพึง  เขาอดมองไปที่บีบีที่อยู่ข้างลินลี่ย์ไม่ได้และตะคอก  “ลินลี่ย์! บางทีมุกวิญญาณทั้งเก้าไม่ได้อยู่กับเจ้าแต่เจ้าคงจะซ่อนอยู่กับสหายของเจ้า  อย่างเช่นเจ้าคนที่อยู่ข้างตัวเจ้า”

สีหน้าของลินลี่ย์ดูบิดเบี้ยว

“ประมุขมหาเทพ!  ถ้าท่านต้องการตรวจสอบ  อย่างนั้นก็เชิญตรวจสอบได้เลย”  ลินลี่ย์มองดูบีบี  “บีบี เอาแหวนเก็บสมบัติของเจ้าให้ประมุขมหาเทพแห่งแสง”

“ได้เลย, พี่ใหญ่”  บีบีไม่ลังเล

เมื่อเห็นลินลี่ย์ตรงไปตรงมา ประมุขมหาเทพแห่งแสงเพียงแต่พูดอย่างเย็นชา “ไม่จำเป็นต้องเล่นเกมทายปริศนาอีกต่อไปแล้ว  ข้ารู้ว่าทั้งเขาและทั้งเจ้าไม่ได้ถือไว้กับตัว  ถ้าเขามี เขาก็คงเอาไว้ในพิภพยูลานเช่นกัน!  ลินลี่ย์!  เท่าที่ข้าเห็นมุกวิญญาณทั้งเก้าต้องอยู่ในทวีปยูลาน ถ้าไม่อยู่ที่ร่างแยกของเจ้า ก็ต้องอยู่ที่สมาชิกครอบครัวของเจ้า”

ประมุขมหาเทพแห่งแสงไม่รู้ว่าเครื่องรางทั้งสองอยู่กับตัวบีบี!

“ประมุขมหาเทพ!  ท่านต้องการค้นตัวข้า  ข้าก็ยอมให้ท่านค้น!  ท่านตรวจสอบร่างแยกของข้า  ข้าก็สาบานต่อจอมเทพ!  ท่านสงสัยน้องข้า  ข้าก็ให้เขาเอาแหวนเก็บสมบัติของเขาให้ท่านค้น!  และบัดนี้ท่านยังมาสงสัยครอบครัวข้า! ข้าคิดว่าต่อให้ข้านำครอบครัวและสหายมาอยู่ต่อหน้าให้ท่านค้นหลังจากท่านหาไม่เจอบางทีท่านอาจบอกว่าข้าเอาแหวนเก็บสมบัติซ่อนไว้ที่พิภพยูลานบ้านเกิดของข้าก็เป็นได้”  ลินลี่ย์เสียงเบา

ประมุขมหาเทพแห่งแสงตกใจ

“เพื่อจะหลีกเลี่ยงความสงสัยและยุ่งยากทั้งหมด  ทำไมเราไม่ทำให้มันตรงไปตรงมาอีกสักครั้งเล่า  ประมุขมหาเทพ เอาเลยส่งเทพชั้นสูงกลุ่มใหญ่ไปบ้านเกิดข้า  ทวีปยูลานและค้นหาดู”  ลินลี่ย์มีสีหน้าบึ้งตึง “ข้ารับรองได้ว่าครอบครัวและสหายของข้าและร่างแยกของข้าจะยอมให้พวกเขาค้นดูท่านสามารถให้คนของท่านค้นดูได้ทั่วทวีปยูลานก็ได้  ข้าไม่ว่าอะไรในเรื่องนี้”

ประมุขมหาเทพแห่งแสงชำเลืองมองเบรุตที่อยู่ใกล้

ไปยูลานน่ะหรือ?

ในฐานะมหาเทพเขาไม่สามารถเข้าไปในพิภพยูลานได้ ถ้าเขาส่งกลุ่มเทพชั้นสูงเข้าไป พวกเขาก็ต้องทำตามกฎของเบรุตอย่างว่าง่ายไม่ใช่หรือ?

“ออกุสตา!  เมื่อคิดว่าลินลี่ย์ถึงขั้นยินยอมให้ไปตรวจแล้ว...ก็ช่างเถอะ บางส่วนของข้อมูลเกี่ยวกับภารกิจของจอมเทพอาจจะจริงก็ได้  แต่ส่วนอื่นอาจเป็นของปลอม”  มหาเทพเรดบุดหัวเราะขณะที่นางพูด

ประมุขมหาเทพแห่งแสงถลึงตามองลินลี่ย์อย่างเย็นชา

ในใจของเขากำลังไตร่ตรอง  “คำพูดของลินลี่ย์...ฟังผิวเผินเขาขอให้ข้าเข้าไปค้นหา แต่ถ้าข้าส่งคนไปที่นั่น พวกเขาจะตกอยู่ในขอบข่ายอำนาจของเบรุต แล้วพวกเขาจะค้นหาได้อย่างไร? เขาแค่ทำเป็นพูดไปอย่างนั้นเอง เขาไม่เชื่อว่ามุกวิญญาณทั้งเก้าจะอยู่กับคนธรรมดา ดูเหมือนมุกวิญญาณทั้งเก้าจะต้องอยู่กับครอบครัวหรือสหายของลินลี่ย์”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงได้ข้อสรุปเช่นนี้

“ลินลี่ย์!”

ประมุขมหาเทพแห่งแสงจ้องมองลินลี่ย์อย่างเย็นชา  “อย่ามาเล่นอุบายกับข้า  ครอบครัว สหายและร่างแยกของเจ้าทั้งหมดจะต้องมายังแดนนรก ข้า, ออกุสตาสาบานว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่ถ้าเจ้าปฏิเสธ... อย่างนั้นเจ้าจะต้องตาย!”

เขากำลังทำเกินไป!

ประมุขมหาเทพแห่งแสงกำลังคุกคามชีวิตลินลี่ย์ครั้งแล้วครั้งเล่ามหาเทพที่อยู่รอบๆ เริ่มรู้สึกแบบนี้ แต่มหาเทพเหล่านี้ไม่ยินดีล่วงเกินมหาเทพแห่งแสง  และพวกเขาได้แต่ดู

“หัวหน้ามหาเทพแห่งแสง!ถ้าข้าให้ครอบครัวและสหายของข้ามาที่นี่ขณะที่ร่างแยกของข้ารั้งอยู่ที่นั่น  อย่างนั้นยอมรับได้ไหม?”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น

“แน่นอนว่าไม่” ประมุขมหาเทพแห่งแสงไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เท่าที่เขาเห็น  ถ้าตระกูลและสหายของลินลี่ย์มา เป็นไปได้ว่ามุกวิญญาณทั้งเก้าจะถูกส่งมอบให้ร่างแยกของลินลี่ย์

“ฮ่าฮ่า...”

ลินลี่ย์ที่อยู่ข้างล่างโกรธจนหัวเราะออกมา  “ประมุขมหาเทพ และท่านมหาเทพทั้งหลาย การกระทำของข้าชัดเจนต่อหน้าพวกท่านทุกคนแล้ว  ข้ายืนยันครั้งแล้วครั้งเล่าและยอมให้ประมุขมหาเทพค้นตัวข้า ข้าสาบานกระทั่งต่อจอมเทพและยินดีให้ครอบครัวและสหายของข้ามาแดนนรก  แต่ท่านเล่า?”

“ความตั้งใจของท่านชัดเจนมาก  ท่านยืนยันให้ข้าเอาร่างแยกทั้งหมดออกมา!”

ความโกรธของลินลี่ย์เริ่มทวีสูงมากขึ้น  “ถ้าข้านำร่างแยกทั้งหมดมาพบท่านที่นี่ อย่างนั้นชีวิตของข้าก็ไม่อยู่ในการควบคุมของตัวเองอีกต่อไปไม่ใช่หรือ?  เป็นไปได้ว่า ถึงตอนนั้นท่านจะฆ่าข้าก็ได้ถ้าท่านรู้สึกอยากทำ  ข้าลินลี่ย์ไม่ใช่คนโง่ ข้าลินลี่ย์ให้ความเคารพนับถือต่อท่านมากพอแล้วในวันนี้  ทุกสิ่งที่ข้าทำ  มหาเทพทั้งหมดนี้เป็นพยานได้  ถ้าท่านต้องการคุกคามชีวิตของข้าต่อไป  ข้าจะทำอะไรได้เล่า?  ทำหมดที่ข้าทำได้คือบอกท่านได้แค่นี้ว่าข้าไม่สามารถปฏิบัติตามได้!”

“ถ้า..แค่อาศัยพลังของท่านในฐานะมหาเทพ  ก็ฆ่าข้าไปเลยข้าไม่สามารถสู้ตอบโต้ได้อยู่แล้ว ลงมือได้ตามชอบใจเลย” ลินลี่ย์จ้องมองประมุขมหาเทพแห่งแสงอย่างเย็นชา  “ในใจของข้ามหาเทพเป็นผู้มีศักดิ์ศรีฐานะสูงส่ง ข้าเคารพนับถือมหาเทพทั้งหลายอย่างสุดซึ้งอยู่แล้ว  แต่ประมุขมหาเทพข้าแค่อยากจะบอกกับท่านอย่างหนึ่ง... อย่าทำให้ข้าต้องดูถูกท่านอีกเลย!”

เมื่อลินลี่ย์พูดออกมาเช่นนี้ประมุขมหาเทพแห่งแสงหน้าเขียวคล้ำ

ลินลี่ย์เพียงแต่เงยหน้าจ้องมองประมุขมหาเทพแห่งแสงไม่ยอมก้มหัวให้แม้แต่น้อย

ลินลี่ย์รู้ว่ายิ่งเขาเปิดทางมาก  ประมุขมหาเทพแห่งก็จะยิ่งรุกกดดันเขา สำหรับลินลี่ย์..ต่อให้เขาส่งมอบมุกวิญญาณรักษาชีวิตได้  เขายิ่งไม่อาจส่งมอบได้  นั่นเป็นความหวังที่จะนำปู่เดลินกลับมามีชีวิต!  ต่อให้เขาตาย  ก็เป็นความตายของร่างหลักและร่างแยกอีกร่างหนึ่ง

เป็นไปได้อย่างไรที่ชีวิตของปู่เดลินจะมีค่าน้อยกว่าหนึ่งในร่างแยกและร่างหลักของเขา?

ในอดีตถ้าไม่ใช่ปู่เดลิน ลินลี่ย์บางทีอาจจะเป็นแค่นักรบธรรมดาในทวีปยูลานไม่มีโอกาสล้างแค้น  ถ้าไม่ใช่ปู่เดลินเสีสละชีวิตของเขา  บางทีลินลี่ย์อาจถูกทหารของศาสนจักรเจิดจรัสฆ่าตายไปแล้ว

เขาจะยอมตาย  ดีกว่าส่งมอบออกไป!

“วิเศษ วิเศษ!” ประมุขมหาเทพแห่งแสงโกรธจัด ในตอนนี้เขาต้องการฆ่าลินลี่ย์จริงๆ

แต่คำพูดสุดท้ายของลินลี่ย์  ‘อย่าทำให้ข้าต้องดูถูกท่าน’ ทำให้ประมุขมหาเทพแห่งแสงต้องการลงมือ แต่ก็ทำไม่ได้ มหาเทพอื่นหลายคนกำลังมองดูเขา เขาฆ่าลินลี่ย์จริงๆ อย่างนั้นบางทีเขาอาจเสียหน้าต่อมหาเทพทั้งปวง

“ข้าไม่เข้าใจ” บีบีที่อยู่ด้านข้างเม้มปากพึมพำ “เมื่อประมาณสามสิบปีที่แล้ว มีเทพชั้นสูงคนหนึ่งชื่อโบรดีหลอมรวมกับประกายเทพปรากฏตัวในทวีปมูจา  ตอนนั้นเขาครอบครองเพชรกระจับแดงและอาศัยเพชรจึงฆ่าอสูรหกดาวได้อย่างง่ายดาย ตอนนั้นเราทุกคนแน่ใจว่าเป็นสมบัติที่แท้จริง  แต่เราไม่สามารถยืนยันว่าเป็นเครื่องรางจอมเทพหรือไม่  น่าเศร้า, โบรดีเองคงจะหนีผ่านวงเวทเทเลพอร์ตออกจากแดนนรกไปแล้ว อนิจจาแทนที่จะไปตามหาเครื่องรางจอมเทพที่ปรากฏขึ้นมาจริงๆแต่ท่านกลับตามหาตัวลินลี่ย์ผู้ไม่มีมุกวิญญาณและเอาแต่ยืนยันว่าเขามี  ข้าไม่เข้าใจจริงๆ”

“โบรดี? เพชรกระจับแดง?”

ทันใดนั้นกลุ่มมหาเทพเริ่มพูดคุยกัน

“เพชรกระจับแดงปรากฏจริงๆ หรือ?”

“แน่นอน!”  บีบีแน่ใจ“โบรดีผู้นั้นใช้ร่างแยกหนึ่งของเขาถ่วงคนกลุ่มหนึ่งเอาไว้ ข้าคิดว่าเมื่อเขาไปจากแดนนรกเขาคงใช้ร่างแยกเทพแท้และภรรยาของเขาที่ยังเป็นเทียมเทพ”  บีบีพูดด้วยความมั่นใจ

“มูจา ไปตรวจสอบเร็ว”

มหาเทพทุกคนมองไปที่มหาเทพมูจา ร่างพลังงานของมหาเทพมูจาปรากฏตัวอยู่ที่นี่  แต่ร่างหลักของเขายังอยู่ในทวีปมูจาที่ห่างไกล  มหาเทพมูจาเริ่มสืบสวนเรื่องนี้ทันที

มหาเทพอื่นมีความคิดอยู่ว่าประมุขมหาเทพแห่งแสงคงรู้สึกอยากจะฆ่าลินลี่ย์จริงๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้มีมหาเทพอยู่มากทำให้เขาไม่กล้าวู่วามลงมือ

ทันใดนั้น...

“ออกุสตา เจ้ามาที่แดนนรกทำไม?” เสียงทุ้มลึกดังกึกก้อง

ขณะเดียวกัน พลังงานสีดำบริสุทธิ์ปรากฏในกลางอากาศและรัศมีที่น่ากลัวกวาดไปทั่ว  เหมือนอสูรร้ายทำลายโลกขนาดยักษ์ปรากฏตัว  แต่จากนั้นพลังก็รวมตัวกันเป็นร่างมนุษย์  นี่คือร่างที่เต็มไปด้วยแสงสีดำ มีรัศมีกล้าแข็งจนข่มรัศมีของประมุขมหาเทพแห่งแสงได้

“คารวะประมุขมหาเทพ!”

“คารวะประมุขมหาเทพ!”

มหาเทพอื่นๆทุกคนทำความเคารพทันที เห็นได้ชัดว่าประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างมีศักดิ์ศรีที่ยิ่งใหญ่สูงส่ง

ลินลี่ย์ตกใจ  “รัศมีของวิถีทำลายล้างนี้...ประมุขมหาเทพหรือนี่? ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้าง? หนึ่งในประมุขมหาเทพของสี่วิถี บุคคลในตำนาน?”  ลินลี่ย์เข้าใจว่าเนื่องจากรัศมีนี้ทรงพลังมากมายเพียงไหน เห็นได้ชัดว่าประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างมาด้วยตนเอง  ถ้าเขาต้องการส่งร่างพลังงานมาบางทีเขาคงมาถึงนานแล้ว

ลินลี่ย์มองดูประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างอย่างระมัดระวัง  แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไง เขาก็ไม่สามารถเห็นคนผู้นี้ผ่านรัศมีดำได้ชัดเจน

“เจ้าก็มาเหมือนกัน,  หรือว่าเจ้าก็สนใจเครื่องรางจอมเทพด้วย?”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงมองดูเขา

“เจ้ายังจำข้อตกลงที่เราทำกันเมื่อหมื่นปีที่แล้วได้ไหม?”  ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างพูดอย่างเยือกเย็น

“แน่นอนข้าจำได้”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงพูดอย่างใจเย็น

“ดีมาก, ลินลี่ย์นี้คือทูตของข้า  ต่อให้เจ้าต้องการกดดันเขาก็อย่าได้กระทำเกินเลยไป” ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างพูดอย่างเยือกเย็น  คำพูดเหล่านี้ทำให้กลุ่มมหาเทพทุกคนมองดูประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้าง  แม้แต่มหาเทพเรดบุดและมหาเทพบลัดริจก็ยังมีแววประหลาดใจอยู่ในดวงตา  แม้แต่พวกเขาก็ยังไม่ทราบเรื่องนี้

“ทูตมหาเทพของเขา?”  ลินลี่ย์ใจสั่นสะท้าน

“ของเจ้า?” ประมุขมหาเทพแห่งแสงมองดูประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างจากนั้นหัวเราะและพยักหน้า  “ก็ได้อย่างนั้นเรื่องนี้เป็นอันจบลงแค่นี้”

แต่ขณะนั้นเองมหาเทพมูจาส่งเสียงหัวเราะลั่น “ประมุขมหาเทพ, ท่านออกุสตา.. และทุกท่าน, ข้าเพิ่งจะสืบค้นดูอย่างรวดเร็วและพบว่าเมื่อสามสิบปีที่แล้วมีเทพแท้และเทียมเทพชายหญิงใช้ประตูเทเลพอร์ตเข้าพิภพโลกธาตุธรรมดา  เป็นเรื่องยากที่เทพแท้และเทียมเทพจะใช้ประตูเทพเลพอร์ต  ในช่วงสามสิบปีที่แล้วมีเพียงกลุ่มนี้เท่านั้น”

“พวกเขาไปพิภพโลกธาตุไหน?”  มหาเทพธาตุลมเทเรเซียพูดขึ้นบ้าง

ขณะเดียวกันมหาเทพหลายคนมองมาที่มหาเทพมูจารวมทั้งประมุขมหาเทพแห่งแสง!  ขณะที่ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้าง...ลินลี่ย์ไม่สามารถเห็นลักษณะที่แท้จริงของเขาได้ชัดเจนมองไม่รู้ว่าเขามีท่าทีอย่างไร

ใจของลินลี่ย์เริ่มสั่นสะท้าน“พิภพโลกธาตุ?”

ในที่สุดเขาก็รู้สถานที่ซึ่งโบรดีไป!  ยังมีความหวังค้นพบเพชรกระจับแดง!

“ฮ่าฮ่า, ข้าไม่สนใจเครื่องรางจอมเทพเท่าใดนัก ดังนั้นข้าบอกพวกท่านก็ได้ พิภพโลกธาตุที่สองสามีภรรยาไปถึงมีชื่อว่าพิภพโอคาลุนด์!” มหาเทพมูจาพูดชัดเจน

พวกมหาเทพเริ่มพูดคุยกันในหมู่พวกเขาทันที

“ทุกคน, ข้าจะกลับไปเดี๋ยวนี้”  เสียงชัดเจนดังขึ้น  ร่างของประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างหายไป

พอเมื่อประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างแยกจากไป  มหาเทพอื่นก็เริ่มแยกย้ายจากไปเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่า...ข้อมูลเรื่องเพชรกระจับแดงที่ทรงค่านี้ทำให้มหาเทพตื่นเต้นกันทุกคน

“ลินลี่ย์!  เจ้าจะไปพิภพโอคาลุนด์ไหม?”  ประมุขมหาเทพแห่งแสงมองดูลินลี่ย์

“แน่นอน” ลินลี่ย์พูดจริงจัง

ประมุขมหาเทพแห่งแสงหัวเราะเย็นชาจากนั้นหายไป

ต่อมามหาเทพอื่นก็จากไปเช่นกันไม่เหลือแม้แต่คนเดียว

“ลินลี่ย์?” เบรุตหัวเราะขณะมองดูลินลี่ย์  “เจ้าจะไปพิภพโอคาลุนด์จริงๆหรือ?”

“ใช่แล้ว ข้าจะไป..และจะไปเดี๋ยวนี้เลย!”  ลินลี่ย์กล่าว

หลังจากรู้ตำแหน่งของพิภพโอคาลุนด์แล้ว  ลินลี่ย์รู้สึกมั่นใจเต็มที่!  มหาเทพไม่สามารถเข้าไปในพิภพโลกธาตุได้  อย่างนั้นเขาจะต้องกลัวใครอีกเล่า?  ต่อให้พารากอนอื่นทำตามคำสั่งมหาเทพก็ตาม  แต่ตอนนี้ลินลี่ย์หลอมรวมพลังเทพทั้งสี่ธาตุได้  พลังของเขามากกว่าในอดีตถึงสิบเท่า!

ความจริงความทนทานของร่างกายของเขาอาจใกล้เคียงกับสมบัติมหาเทพในตอนนี้

“เพชรกระจับแดงต้องเป็นของข้า”  หัวใจของลินลี่ย์ตื่นเต้นดีใจ

หลังจากลงมือจนได้เพชรกระจับแดงมาแล้ว  ลินลี่ย์ตัดสินใจว่าจะยอมสละได้ทุกอย่าง  ถ้าพวกเทพมาห้ามเขา  เขาก็จะฆ่าพวกเทพนั้น!  พารากอน,อสูรศักดิ์สิทธิ์...ต่อให้มีมหาเทพหนุนหลังก็ตาม...  ถ้าพวกเขาต้องการหยุดเขา  เขาจะไม่ปราณี!

เพื่อให้ปู่เดลินกลับมามีชีวิต...

ลินลี่ย์ตัดสินใจจมเรือทิ้งเสบียง เขายอมสละทุกอย่าง แต่จะไม่ยอมหันหลังกลับ