บทที่ 43 ไว้คราวหน้าให้เจ้าดูคืนก็แล้วกัน
บทที่ 43 ไว้คราวหน้าให้เจ้าดูคืนก็แล้วกัน
ในช่วงเวลาคับขัน เซี่ยงเส้าหยุนก็นึกถึงพรสวรรค์เนตรสังเกตการณ์ของตนขึ้นมาได้ สายตาพลันแหลมคมขึ้น ทิศทางการแทงกระบี่ของกงฉินอินถูกเขามองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง ราวกับภาพเคลื่อนไหวช้า เปิดโอกาสให้เขาหลบหลีกได้ทันท่วงที!
ย่างก้าวทรราชเก้าโลกันตร์!
เซี่ยงเส้าหยุนผสานวิชาท่าเท้าหลบฉากออกมา แล้วเริ่มตอบโต้ทันควัน!
เคล็ดกระบี่ทองคำหมาป่าสังหาร!
ปราณกระบี่แปลงร่างเป็นหมาป่า พุ่งเข้าขย้ำลำคอของกงฉินอินโดยตรง
กงฉินอินตกใจ รีบถอยหลังหนี
หากนางช้าไปเพียงก้าวเดียว คงต้องจบชีวิตลงใต้คมกระบี่ของเซี่ยงเส้าหยุนอย่างแน่นอน!
แน่นอน เซี่ยงเส้าหยุนสามารถปล่อยพลังดาราไล่ตามโจมตีต่อได้ แต่เขาก็ไม่ได้ทำ!
ไม่ใช่เพราะเหตุอื่นใด แต่เป็นเพราะเขารู้สึกผิดที่ดันไปเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของนางเข้าโดยไม่ตั้งใจ!
"พอได้แล้ว! อย่าบีบข้าอีกเลย เมื่อกี้มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด!" เซี่ยงเส้าหยุนฉวยโอกาสตะโกนบอกกงฉินอิน
"แค่คำว่าเข้าใจผิดคำเดียว ก็แก้ปัญหาทุกอย่างได้แล้วหรือ?" กงฉินอินจ้องมองเซี่ยงเส้าหยุนด้วยสายตาเย็นชา
"แล้วเจ้าจะเอายังไง? หรืออยากให้ข้ารับผิดชอบเจ้าจริง ๆ? ถึงเจ้าจะหน้าตาไม่เลว แต่ถ้าอยากจะเป็นฮูหยินเอกของข้า ดูเหมือนยังขาดคุณสมบัติไปหน่อยนะ!" เซี่ยงเส้าหยุนกวาดสายตามองกงฉินอินขึ้นลง
ต้องยอมรับว่ากงฉินอินในตอนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อยเช่นนี้ ยิ่งเพิ่มรสชาติชวนมองไปอีกแบบ!
แต่คำพูดของเซี่ยงเส้าหยุน เปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงกองไฟ ทำให้กงฉินอินโกรธจัดจนระเบิดโทสะ!
"ไอ้โจรราคะ เจ้าตายไม่ดีแน่!" กงฉินอินใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ กระบี่ในมือเปล่งพลังดารายาวหลายเมตร แสงสีฟ้าส่องประกายวูบวาบไปทั่วทิศ!
คลื่นสมุทรโหมกระหน่ำ!
ประกายกระบี่แปรเปลี่ยนเป็นเกลียวคลื่นลูกแล้วลูกเล่า โถมเข้าใส่เซี่ยงเส้าหยุนจากทุกทิศทาง!
นี่คือการโจมตีที่แฝงด้วยความโกรธเกรี้ยวของกงฉินอิน ดูดุดันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตพลังดาราระดับสี่มาเจอก็ใช่ว่าจะรับมือได้โดยง่าย !
เซี่ยงเส้าหยุนไม่กล้าออมมือ กระตุ้นพลังเก้าดาราขึ้นมา พลังดาราพุ่งทะยานในพริบตา กระบี่หมาป่าทองคำในมือฟันสวนออกไปอย่างเกรี้ยวกราด!
ตูม! ตูม!
สองขุมพลังปะทะกัน ก่อเกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาล ต้นไม้รอบข้างหลายต้นหักโค่นลง!
หลังจากปะทะกันด้วยพลังทั้งหมด เซี่ยงเส้าหยุนก็ยังเป็นรองอยู่ขั้นหนึ่ง ถูกกระแทกถอยหลังไปหลายก้าว!
ขณะที่กงฉินอินกำลังจะฉวยโอกาสรุกไล่ เซี่ยงเส้าหยุนก็พลิกตัววิ่งหนีไปอีกครั้ง!
คราวนี้ เซี่ยงเส้าหยุนไม่กั๊กพลังอีกต่อไป ใช้ย่างก้าวทรราชเก้าโลกันตร์ถึงขีดสุด พุ่งหายลับเข้าไปในป่าทึบ
ขอเพียงเข้าไปในป่าทึบได้ ลูกธนูของกงฉินอินก็จะหมดความหมาย!
และเป็นดังคาด เมื่อกงฉินอินรู้ตัวว่าไล่ตามไม่ทัน เซี่ยงเส้าหยุนก็หายเข้าไปในป่าทึบแล้ว นางไม่อาจยิงธนูผ่านต้นไม้มากมายเข้าไปสังหารเขาได้!
"บัดซบ! ต่อให้เจ้าหนีไปสุดขอบฟ้า ข้าก็จะตามไปฆ่าเจ้าให้ได้!" กงฉินอินกระทืบเท้าด่าทอ แล้วรีบไล่ตามไปทางที่เซี่ยงเส้าหยุนหายไป
การวิ่งหนีสุดชีวิตของเซี่ยงเส้าหยุนทำให้สัตว์อสูรตื่นตกใจ ส่งเสียงคำรามระงม บางตัวถึงกับวิ่งไล่ตามมา!
โชคดีที่ฝีมือของเซี่ยงเส้าหยุนพัฒนาขึ้นมาก ความเร็วในตอนนี้เทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้เลย จึงไม่ถูกสัตว์อสูรพวกนี้ตามทัน!
แต่คนที่ซวยคือกงฉินอินที่ตามมาข้างหลัง!
นางอยากจะไล่ล่าเซี่ยงเส้าหยุน แต่กลับถูกสัตว์อสูรพวกนี้ขัดขวาง จำต้องหยุดสู้กับพวกมัน ตัวไหนสู้ไม่ได้ก็ต้องรีบหนี!
ส่วนพวกกองทหารรับจ้างราชสีห์คลั่ง ก็รีบบุกลงมาด้วยความเร็วสูงสุด
แต่เมื่อพวกเขามาถึงหน้าทะเลสาบ เซี่ยงเส้าหยุนก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว!
เซี่ยงเส้าหยุนที่หนีไปอีกทางยังคงวิ่งต่อไปไม่หยุด คิดในใจว่า "กองทหารรับจ้างราชสีห์คลั่งงั้นรึ? บัญชีแค้นนี้ข้าจดไว้แล้ว วันหน้าข้าจะกลับมาล้างบางพวกเจ้า!"
เขาแค้นเคืองเพียงกองทหารรับจ้างราชสีห์คลั่ง ไม่ใช่กงฉินอิน เพราะแม่นางคนนั้นไม่ได้ผิดอะไร เป็นใครโดนแอบดูจนหมดเปลือกแบบนั้น ก็คงทนไม่ได้เหมือนกัน!
"ช่างเถอะ ไว้คราวหน้าให้เจ้าดูคืนก็แล้วกัน ถ้ายังไม่พอ พี่ชายยอมเสียเปรียบให้ดูคืนสักสองสามรอบก็ได้ ถือว่าหายกัน!" เซี่ยงเส้าหยุนพูดอย่างหน้าไม่อาย
หากกงฉินอินได้ยินคำพูดนี้ คงโกรธจนกัดฟันกรอด อยากจะฆ่าเขาให้ตายคามือเป็นแน่!
เซี่ยงเส้าหยุนไม่ชักช้า วิ่งไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนรู้สึกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว จึงหยุดพัก
เขาจัดการอสูรระดับกลางแถวนั้นมาตัวหนึ่ง ย่างกินเป็นอาหาร แล้วพักผ่อนอยู่ตรงนั้น
เขาคิดว่าเทือกเขาร้อยอสูรกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ คนอื่นจะตามหาเขาเจอนั้นคงไม่ใช่เรื่องง่าย
ส่วนสาเหตุที่เขาหยุดไม่ไปต่อ เพราะยังไม่อยากกลับ เขาต้องการเพิ่มพูนฝีมือให้แข็งแกร่งกว่านี้ก่อนค่อยกลับตำหนักอู่ถัง!
เขาปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นตลอดเวลา เพื่อกลับไปยังบ้านที่แท้จริงของเขาในอีกสิบปีข้างหน้า เขาจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของเขา!
เงื่อนไขคือต้องมีพลังยุทธ์ที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานเสียก่อน!
ส่วนกองทหารรับจ้างราชสีห์คลั่งและคนตระกูลอู เป็นเพียงหินก้อนเล็ก ๆ ที่ขวางทางในกระบวนการเติบโตของเขาเท่านั้น!
"ห่อผ้าพวกนี้พกพาลำบากชะมัด เสี่ยวไป๋ เจ้าช่วยข้าเฝ้าหน่อยนะ อย่าให้หายล่ะ!" เซี่ยงเส้าหยุนอิ่มแล้วก็กำชับเสี่ยวไป๋ จากนั้นก็นั่งสมาธิเริ่มฝึกเคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์ พลังหมุนเวียนไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ เพิ่มพูนความแข็งแกร่งทีละน้อย!
เคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์สมเป็นวิชาโบราณระดับสูง ความเร็วในการแปรเปลี่ยนพลังนั้นน่าตื่นตะลึง ที่สำคัญที่สุดคือมันสามารถแบ่งพลังออกเป็นเก้าส่วน ส่งเข้าสู่เก้าดาราได้!
"ดวงดาวแฝงไว้ด้วยจักรวาล หากข้าสามารถรวบรวมพลังดาราให้กลายเป็นทะเลดาราได้ ก็จะสามารถใช้เก็บสิ่งของได้สารพัด เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องแบกของพะรุงพะรังไปไหนมาไหนแล้ว ที่สำคัญคือสามารถหล่อเลี้ยงอาวุธคู่กายของตัวเองได้ น่าเสียดายที่การจะไปถึงขั้นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย!" ยามนี้ เซี่ยงเส้าหยุนกำลังขบคิดเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง!
ทะเลดาราจักรวาล คือการเปลี่ยนพลังดาราเป็นไอ แล้วเปลี่ยนไอเป็นของเหลว ก่อตัวเป็นมหาสมุทร สามารถกักเก็บสรรพสิ่ง บรรจุจักรวาลไว้ภายใน!
นี่คือสัญลักษณ์ของการเปิดศักยภาพของมนุษย์!
ต้องมีความแข็งแกร่งในระดับสูงมากจึงจะทำได้!
ตอนนี้เซี่ยงเส้าหยุนเพิ่งอยู่ขอบเขตพลังดารา แต่กลับคิดเรื่องนี้แล้ว ไม่รู้ว่าเขาใฝ่สูงเกินศักดิ์ หรือมั่นใจในตัวเองกันแน่!
"ช่างเถอะ คุณชายมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ไม่แน่อาจจะเหนือกว่าคนทั่วไปก็ได้ ลองดูสักตั้ง!" เซี่ยงเส้าหยุนคิดปุ๊บทำปั๊บ เริ่มเข้าสู่โหมดการฝึกฝนแบบใหม่ทันที!
หลอมรวมทะเลดาราจักรวาล!
นี่ต้องใช้วิชาโบราณพิเศษจึงจะเปิดความสามารถนี้ได้ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้!
เซี่ยงเส้าหยุนเจนจบตำรานับร้อย มียอดวิชาหลอมรวมทะเลดาราจักรวาลอยู่ในหัวนานแล้ว เขาใช้วิชาโบราณควบคู่ไปกับเคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์เพื่อกระตุ้นเก้าดารา!
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เก้าดาราในกายส่องแสงระยิบระยับ ลำแสงบริสุทธิ์สายแล้วสายเล่ามารวมตัวกัน หมายจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว!
น่าเสียดาย การจะทำให้พลังที่รวมกันนี้กลายเป็นของเหลว ไม่ใช่สิ่งที่เขาในตอนนี้จะทำได้!
ในขณะที่เซี่ยงเส้าหยุนรู้สึกว่าพลังเริ่มไม่พอ เขาก็คว้าถุงน้ำจากห่อผ้ามา เงยหน้ากระดกน้ำดื่มทันที!