ตอนที่ 19-8 พายุก่อตัว

“โอว?” ลอร์ดเรดคลิฟหันควั่บทันทีสายตาที่แหลมคมของเขามองดูลินลี่ย์

“เขา...” พ่อบ้านแกนโมลีจ้องดูลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจ  เมื่อครู่นี้ลอร์ดเรดคลิฟแสดงพลังที่ไม่ธรรมดา  แต่ลีย์ผู้ลึกลับนี้ก็ยังกล้าท้าสู้กับเขาเจ้าผู้นี้โง่หรือกล้าหาญกันแน่? แกนโมลีมองลินลี่ย์อย่างใกล้ชิดอีกครั้งหนึ่ง

“แต่แน่นอน ข้าสามารถยกเลิกการท้าประลองได้”  ลินลี่ย์เปลี่ยนแนวทางการสนทนาทันที

“โอว?” ลอร์ดเรดคลิฟมองดูลินลี่ย์

“พี่ใหญ่...” บีบีเรียกอย่างแตกตื่น

ลินลี่ย์กล่าวราบเรียบ “ลอร์ดเรดคลิฟ เหตุผลที่ข้าท้าประลองท่านมีสองข้อ ประการแรกข้าต้องการไปให้ถึงระดับสูงสุดของการฝึกฝนและการกลายเป็นลอร์ดทาร์ทารัสถือว่าเป็นการตรวจสอบความสามารถในปัจจุบันของข้า  อย่างไรก็ตามเหตุผลประการที่สองก็คือข้าจะได้มีคุณสมบัติพอจะเข้าร่วมสงครามมหาพิภพ! ถ้าท่านลอร์ดเรดคลิฟยินดีจะให้เราสองพี่น้องเข้าไปในสมรภูมิมหาพิภพ ขณะเดียวกันยินยอมให้เราสองคนเที่ยวไปมาตามประสงค์ในสมรภูมิได้  อย่างนั้นข้าจะยอมสละการท้าประลองนี้ได้”

ความตั้งใจเดิมของลินลี่ย์ก็คือเข้าสมรภูมิมหาพิภพ

ถ้าลอร์ดเรดคลิฟนี้ยินดีจะพาตัวเขาและบีบีเข้าไปและเชื่อฟังคำสั่งของเขาก็คงจะไม่มีเรื่องยุ่งยากอะไรมากไม่ใช่หรือ?

“สมรภูมิมหาพิภพ?” ลอร์ดเรดคลิฟกวาดสายตาเย็นชามองดูพวกเขาทั้งสองคน “พวกเจ้าสองคนกล้าเข้าไปในสมรภูมิมหาพิภพเพื่อเอาพลังมหาเทพหรือ?  แค่ความกล้าหาญนี้อย่างเดียวก็คู่ควรทำให้ข้าชื่นชมได้แล้ว” ลินลี่ย์เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็เข้าใจว่าสมบัติที่นักรบได้รับเพื่อแลกเปลี่ยนความดีความชอบทางทหารคงไม่ใช่จำกัดแต่แค่สมบัติมหาเทพ  พลังมหาเทพก็ยังเป็นไปได้เช่นกัน

“พวกเขากำลังหาเรื่องตาย” แกนโมลีที่อยู่ใกล้ๆ พูดเบาๆ

“ไม่ว่าเราจะเป็นหรือตายไม่เห็นท่านต้องกังวล”  บีบีแค่นเสียง

“ไม่มีทางที่ข้าจะเห็นพ้องด้วยกับคำขอของพวกเจ้า”  ลอร์ดเรดคลิฟพูดอย่างใจเย็น

“อย่างนั้นข้าจะดำเนินการท้าประลองต่อไป”  ลินลี่ย์พูดตามตรง

ดวงตาสีม่วงของลอร์ดเรดคลิฟจ้องลินลี่ย์เขม็ง  เขาพูดเสียงเบา “เด็กน้อย!  เจ้ากำลังหาที่ตาย!”

“เฮ้,ในเมื่อยังไม่ได้สู้กันก็ไม่มีอะไรที่แน่นอน” บีบีแหงนหน้าพูดด้วยความถือดีขณะที่พูด และลินลี่ย์หัวเราะอย่างสงบ  “ลอร์ดเรดคลิฟ ท่านมีสถานะของลอร์ดทาร์ทารัสผู้ทรงเกียรติ  ข้าเองก็ฝึกมาหลายปีแล้ว และในความฝันของข้าข้าเองก็ปรารถนาว่าสักวันจะกลายเป็นลอร์ดทาร์ทารัสให้ได้ ข้าเชื่อว่าท่านลอร์ดก็คงจะไม่กลัวการท้าประลองของข้า”

“พี่ใหญ่!  เท่าที่ข้าเห็น  เขากลัว” บีบีพูดทันที

ลอร์ดเรดคลิฟมองบีบี แต่ไม่ได้โกรธแต่อย่างใด  เขาออกคำสั่งอย่างเยือกเย็น  “แกนโมลี, ส่งแขก”

“ขอรับ, ท่านลอร์ด” แกนโมลีคำนับ และจากนั้นพูดกับลินลี่ย์และบีบี  “ท่านทั้งสอง โปรดตามข้ามา”

ลินลี่ย์และบีบีตะลึงทั้งคู่  ขณะเดียวกันลินลี่ย์สังเกตว่าลอร์ดเรดคลิฟหันหลังจากเดินจากไป  ลินลี่ย์รู้สึกแตกตื่นทันที  “ลอร์ดเรดคลิฟผู้นี้จะทำอะไร?  เขาพยายามจะหลบเลี่ยงการต่อสู้หรือ?” วันนี้เมื่อลอร์ดเรดคลิฟเชิญลินลี่ย์เข้ามา  ลินลี่ย์มีความรู้สึกที่ประหลาด

“ท่านลอร์ด, หรือว่าท่านจะกลัว?”  เสียงของลินลี่ย์ดังขึ้น แต่ร่างของลอร์ดเรดคลิฟหายลับสายตาของลินลี่ย์ไปแล้ว

ขณะที่ลินลี่ย์และบีบีรู้สึกท้อและแตกตื่นนั้นเองมีเสียงเยือกเย็นดังขึ้น “หนึ่งเดือนจากนี้ไป ในพื้นที่รกร้างทางทิศตะวันออกของเมืองในเมื่อเจ้าหาเรื่องตาย ข้าจะสงเคราะห์ให้ตามที่เจ้าต้องการ”

เมื่อได้ยินเสียงเช่นนี้รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของบินลี่ย์และบีบี

“ท่านลีย์, จริงๆ แล้วท่าน...เอ่อ”  พ่อบ้านแกนโมลีส่ายศีรษะถอนหายใจ  “ข้ายอมรับชื่นชมความตั้งใจของท่าน  แต่ท่านไม่มีหวังจะท้าสู้กับท่านลอร์ดได้เลย แม้ว่าสนามพลังโน้มถ่วงของท่านจะน่าประทับใจ  แต่ใต้เท้าเชี่ยวชาญในกฎธรรมชาติธาตุดินท่านจะใช้กับเขาไม่ได้ผล เท่าที่ข้าเห็นเขาตอบโต้จุดแข็งของท่านได้อย่างสมบูรณ์”

ลินลี่ย์ได้ยินเรื่องนี้ก็หัวเราะอย่างใจเย็น

กล่าวโดยทั่วไปเมื่อยอดฝีมือสองคนฝึกมาในกฎธาตุเดียวกันต้องมาต่อสู้กัน โดยทั่วไปคนที่มีระดับความเข้าใจสูงกว่าสามารถตอบโต้คนที่อ่อนแอกว่าได้  อย่างไรก็ตามจะมีใครกันที่คาดว่าอีกฝ่ายจะมีทักษะเทพธรรมชาติ

สนามพลังศิลาดำของลินลี่ย์ตามความเป็นจริงแล้วก็คือทักษะเทพธรรมชาติของรีสเจม  ลอร์ดเรดคลิฟไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

“เชิญท่านทั้งสอง”

แกนโมลีนำทางขณะพูดต่อไป “เป็นเรื่องยากจริงๆ ที่ใต้เท้าจะอารมณ์ดีอย่างเช่นที่เห็นในวันนี้  เขาเห็นว่าท่านมีพรสวรรค์ เหตุผลที่เขาเชิญท่านมาในวันนี้เป็นเพราะเขาจะรับท่านเป็นบริวาร! เมื่อเวลามาถึงพวกท่านจะกลายเป็นมือขวาและมือซ้ายของลอร์ดเรดคลิฟ ในเขตเรดคลิฟท่านจะเป็นรองแค่ลอร์ดเรดคลิฟเองเท่านั้น  แต่ท่าน... เฮ้อ..ทำไมท่านต้องทำอย่างนี้!”

ลินลี่ย์และบีบีมองหน้ากัน พวกเขาอดหัวเราะไม่ได้

“พี่ใหญ่, ท่านลอร์ดต้องการรับท่านเป็นบริวารนะ”  บีบีหัวเราะ

ตอนนี้ลินลี่ย์เริ่มเข้าใจวัตถุประสงค์เบื้องหลังคำเชิญ แต่เห็นได้ชัดว่าการสนองตอบของเขาทำให้ลอร์ดเรดคลิฟโกรธมาก เขาไม่พูดอะไรในเรื่องเชิญลินลี่ย์ให้เป็นบริวารของเขา  เขาเพียงแต่จากไปเฉยๆ

“ข้าไม่เสียใจที่ทำให้ท่านลอร์ดผิดหวัง”  ลินลี่ย์กล่าว เขายิ้มมุมปาก

แกนโมลีเห็นการสนองตอบของลินลี่ย์ ก็ได้แต่ส่ายศีรษะ

เท่าที่เขาเห็น,ลินลี่ย์เป็นนักรบที่ชอบในการต่อสู้ไขว่คว้าความสำเร็จ แม้เมื่อลินลี่ย์ระบุว่าเขาต้องการจะเข้าสมรภูมิมหาพิภพ  แกนโมลีก็ยังถือว่าเขาเป็นคนบ้า  ไม่มีความกล้าเพียงพอ ไม่มีความปรารถนาจะผจญภัยคงไม่มีใครกล้าเข้าสมรภูมิมหาพิภพเป็นแน่

ระหว่างทางกลับ ลินลี่ย์กับบีบีคุยกันตามถนนโดยปกติ  เมื่อกลายเป็นคนดังในเขตเรดคลิฟได้ไม่นานนี้ลินลี่ย์สังเกตว่าทันทีที่เขาปรากฏตัวจะมีหลายคนมองดูพวกเขาลินลี่ย์ต้องเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเขาและใช้ชุดยาวสีเหลืองทำให้เขาไม่ต้องตกเป็นที่สังเกต

“โชคดี ที่เราจัดการหลายอย่างได้ค่อนข้างเร็วในเวลานี้”  ลินลี่ย์หัวเราะ

“ใช่แล้ว เกี่ยวกับรายงานข่าวกรองของเราบอกว่าการท้าทายอาจขยายออกไปอีกสองสามปีหรือกระทั่งสองสามร้อยปี” บีบีพยักหน้าขณะพูด นี่เป็นแค่เรื่องเล่า คงไม่นานขนาดนั้น”

แต่ทันใดนั้น...

“ทุกท่าน!”  เสียงหนึ่งจู่ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง  “มีข่าวดี ข่าวที่ยอดเยี่ยม!!! ถึงตอนนี้คำพูดนั้นดังมาจากคฤหาสน์ของเจ้าปกครอง  นับจากนี้ไปอีกหนึ่งเดือนใต้เท้ากับท่านลีย์จะประลองอย่างเป็นทางการที่พื้นที่รกร้างด้านตะวันออก นี่เป็นครั้งแรกที่ใต้เท้าจะต่อสู้ในที่สาธารณะในรอบสิบล้านปี!”

ลินลี่ย์บีบีหันไปมองทั้งคู่

ในกลางถนน มีบุรุษผมทองกำลังพูดเสียงดัง  ทันใดนั้นผู้คนมากมายเข้ามารุมล้อมเขา

“ว่าไงนะ? อีกแค่เดือนเดียว? ที่รกร้างนอกเมืองทางทิศตะวันออกใช่ไหม? เจ้าแน่ใจนะ?”

“ในอีกหนึ่งเดือน ใต้เท้าจะประลองกับท่านลีย์ใช่ไหม?”

เสียงนับไม่ถ้วนดังขึ้น

ในทาร์ทารัสลอร์ดทาร์ทารัสทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นสูง การท้าประลองต่อหน้าสาธารณชนทุกครั้งระหว่างลอร์ดทาร์ทารัสและผู้ท้าประลองจะดึงดูดฝูงชนที่บ้าคลั่งมารวมตัวกัน90% ของประชากรในแต่ละภูมิภาคจะรีบเร่งไปดูการต่อสู้

“เฮ้,ถ้าเจ้าไม่เชื่อ เจ้าก็ไปที่คฤหาสน์ท่านลอร์ดได้ ข่าวนี้สลักไว้บนแผ่นศิลาที่ตั้งไว้ข้างคฤหาสน์”  บุรุษชุดยาวผมทองรีบกล่าว

“เป็นความจริง!  ข้าก็เห็นมาเหมือนกัน

“เราไปดูที่คฤหาสน์ท่านลอร์ดกัน”

คนส่วนใหญ่ที่สัญจรไปมาอยู่บนถนนพากรูไปที่คฤหาสน์ของลอร์ดเรดคลิฟ  พวกเทพผู้มีอายุขัยไม่จำกัดเมื่อมีผู้ชนะในการต่อสู้ร้อยศึกก็สร้างความตื่นเต้นให้กับพวกเขาแล้ว แต่สิบล้านปีอาจจะผ่านไปโดยไม่มีผู้ท้าชิงตำแหน่งของลอร์ดทาร์ทารัสเลย

นี่เป็นเหตุการณ์ใหญ่สำหรับทั่วทั้งภูมิภาค!

ภายในร้านอาหาร

ลินลี่ย์และบีบีปลอมตัวนั่งดื่มเหล้าอยู่ในมุมหนึ่ง

“บ้าแล้ว, พวกเขาบ้ากันไปหมดแล้ว”  บีบีพึมพำ

ลินลี่ย์ชำเลืองมองคนอื่นในร้านอาหาร  คนอื่นๆ ที่อยู่ในร้านอาหารไม่เคยหยุดคุยถึงเรื่องการต่อสู้ระหว่างลินลี่ย์และลอร์ดเรดคลิฟที่จะเกิดขึ้น  หลายคนตื่นเต้นมากจนหน้าของเขาแดง  และคนอื่นก็พูดคุยถึงความสำเร็จก่อนหน้านี้ของลอร์ดเรดคลิฟ

“พี่ใหญ่, คนผู้นี้พูดถึงความสำเร็จและความดึงดูดใจของท่าน”  บีบีแค่นเสียง

“พวกเขาใส่ใจกับการต่อสู้นี้ ไม่ใช่เพราะข้า  แต่เป็นเพราะลอร์ดเรดคลิฟ”  ลินลี่ย์หัวเราะ  สองคนพูดคุยกันอยู่ที่มุมกางสนามพลังเทพป้องกันเสียงพวกเขาไว้

“ลอร์ดเรดคลิฟมีสถานะและเกียรติยศสูงส่ง การต่อสู้อย่างเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชนจะเพิ่มความตื่นเต้นให้กับทุกคน  ตัวอย่างเช่นย้อนกลับไปยังทวีปยูลาน การต่อสู้ระหว่างเซียนจะทำให้คนธรรมดาถึงกับคลั่งไคล้”  ลินลี่ย์พูดพลางหัวเราะอย่างเยือกเย็นขณะที่ยังคงฟังพวกเทพเหล่านี้พูดถึงการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นกับลอร์ดเรดคลิฟ

เขาไม่สามารถคิดย้อนไปถึงเมื่อปีที่เขาประลองกับโอลิเวอร์หรือเฮนเซนด์  นั่นก็ดึงดูดยอดฝีมือมาดูนับไม่ถ้วนเช่นกัน

“จริงสิ ถ้าปู่ถูกออกประกาศไปว่าจะประลองกับใคร  ข้าก็คงไปดูด้วยความตื่นเต้นเหมือนกัน”  บีบีแค่นเสียง

“มีคนไม่มากนักหรอกที่กล้าท้าทายเบรุต”  ลินลี่ย์พูดพลางถอนหายใจ

ถ้าเขาสามารถมีพลังระดับเบรุต  เขาคงไม่จำเป็นต้องใช้เวลามากมายเลือกคู่ต่อสู้ผู้เพิ่งเกิดมาเพื่อไล่ล่าหาความสมบูรณ์ สำหรับคนอย่างเบรุต..เขาสามารถเลือกคู่ต่อสู้ได้และจากนั้นก็เอาชนะได้อย่างง่ายดาย

เวลาไหลไปเหมือนสายน้ำ ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในพริบตาเดียวผ่านไปหนึ่งเดือน  ถนนและร้านอาหารของเมืองเรดคลิฟแทบไม่มีที่ว่าง เว้นแต่พวกเขามีเรื่องบางอย่างที่สำคัญมากต้องทำในวันนี้ผู้คนในเขตเมืองเรดคลิฟจะรีบไปหาพื้นที่รกร้างทิศตะวันออกของนอกเมืองรอดูการต่อสู้ที่สั่นสะท้านโลกซึ่งกำลังจะเกิดขึ้น

พื้นที่รกร้างทิศตะวันออก

บริเวณนี้สมกับเป็นเขตรกร้างเพราะเป็นที่กันดารรกร้างอย่างสิ้นเชิง ไม่มีหญ้าขึ้นแม้แต่ต้นเดียว ไม่มีอะไรอยู่บนพื้นนอกจากดินและหิน ปกติมีน้อยคนนักจะมาที่นี่อย่างไรก็ตามวันนี้คลื่นมหาชนล้วนรวมกันอยู่ที่นี่

“ดูนั่น ผู้ท้าชิง ท่านลีย์”

“ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงลอร์ดเรดคลิฟเลย  ถ้าสักวันหนึ่งข้ามีพลังได้เท่ากับท่านลีย์  ข้าคงตายตาหลับ”  บุรุษและสตรีคู่หนึ่งพูดสนทนากัน  และบุรุษหนุ่มผู้สวมชุดสีฟ้ากล่าวตาของเขาเต็มไปด้วยประกายความปรารถนา “ข้าก็เหมือนกัน หวังว่าสักวันจะถูกเหล่าเทพเล็กเทพน้อยมองดูข้ากับลอร์ดทาร์ทารัสประลองกัน!  ถ้าข้าทำได้สำเร็จถึงขั้นนั้นถึงตายข้าก็ไม่เสียใจ”

“หยุดฝันได้แล้ว”  สตรีที่อยู่ใกล้เขาพูดเหยียดหยาม

มีคลื่นมหาชนปรากฏอยู่ในที่รกร้างทิศตะวันออกยืนอยู่บนพื้น  ในกลางอากาศมีอยู่เพียงคนเดียว ลินลี่ย์!  ไม่มีเหล่าเทพที่มาชมดูลอยตัวอยู่ในอากาศ พวกเขาทุกคนมองดูจากพื้นข้างล่างเป็นการให้เกียรติลินลี่ย์และลอร์ดเรดคลิฟ

“ที่นี่มีคนมากจริงๆ”  ลินลี่ย์กวาดตามองดูข้างล่าง  “มีคนอยู่ในพื้นที่รัศมีร้อยกิโลเมตร!  อย่างน้อยก็มีคนอยู่ร้อยล้านคน  หรืออาจจะมากกว่า”

“พี่ใหญ่”เสียงของบีบีดังขึ้นในใจของลินลี่ย์ทันที “วันนี้พวกที่มาดูไม่ใช่แค่คนเขตเรดคลิฟเท่านั้น แม้แต่คนในเขตปกครองใกล้เคียงก็ยังมาได้ทันเวลา  พี่ใหญ่..มีคนหลายคนดูอยู่ท่านต้องเอาชนะให้ได้อย่างสวยงาม”

ลินลี่ย์อดหัวเราะไม่ได้

ทันใดนั้นสายตาของลินลี่ย์กวาดมองไปทางทิศตะวันออก

เงาร่างสีเหลืองบินมาด้วยความเร็วสูง  เร็วจนแม้แต่ลินลี่ย์อดตึงเครียดไม่ได้

“ไวมาก! ความเร็วในการบินนี้อย่างน้อยเร็วกว่าเราหลายเท่า...และนี่ยังไม่ใช่ขีดจำกัดของเขา”

ผู้ชมที่คุยกันก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะพลอยลดเสียงของเขาลงไปด้วย  เพียงไม่กี่วินาทีชาวเทพเกินกว่าร้อยล้านคนในพื้นที่รกร้างพลันเงียบเสียงลงทันที  ได้ยินแต่เพียงเสียงลมพัดโหยหวนอยู่ไกลๆ  ทุกคนเงยหน้ามองคนทั้งสองในกลางอากาศ

ลินลี่ย์และลอร์ดเรดคลิฟ!

“ควั่บ!” ร่างสีเหลืองเลือนรางหยุดชะงักทันทีเผยให้เห็นร่างของลอร์ดเรดคลิฟ

ร่างกายของเขาค่อนข้างเล็ก แต่กลับสร้างความระย่อให้กับคนที่เห็นเขา เขายืนนิ่งกับที่กลางอากาศอยู่ในชุดรัดกุมเสื้อแขนสั้นกางเกงขายาว  ดวงตาสีม่วงประหลาดจ้องมองลินลี่ย์  เขาพูดแค่นเสียง  “เจ้ามาเร็วดีนี่  ต่อให้เจ้าต้องการตายไม่จำเป็นต้องเร่งร้อนขนาดนั้น”

“ยังเร็วเกินไปที่จะบอกว่าใครจะเป็นฝ่ายตาย”  ลินลี่ย์พูดและหัวเราะอย่างสงบ

ในขณะนั้นคนทั้งร้อยล้านกำลังมองดูพวกเขา  ลินลี่ย์และลอร์ดเรดคลิฟยังคงสนทนากันอยู่

“ฮึ่ม..”

ลอร์ดเรดคลิฟแค่นเสียงเย็นชา  เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันทันที  “ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอีกต่อไป  การต่อสู้จะเริ่มขึ้นบัดนี้  ข้าจะให้โอกาสเจ้า  เจ้าลงมือก่อน!”  ลอร์ดเรดคลิฟจงใจพูดด้วยเสียงที่ดังมาก  เสียงของเขาดังไปไกลหลายกิโลเมตรและเทพทุกคนที่อยู่ด้านล่างภายในพื้นที่ได้ยินคำพูดของเขาชัดเจน  พวกเขาจึงทราบได้ทันที

“การต่อสู้กำลังจะเริ่ม!”

เทพทุกคนกลั้นหายใจทันทีจ้องมองร่างทั้งสอง  ทุกคนสงสัยว่า...

การต่อสู้ที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินจะเป็นเหมือนผู้ท้าชิงคนอื่นหรือไม่  ผู้ท้าชิงตายและลอร์ดเรดคลิฟชนะ?  หรือว่า... ลอร์ดเรดคลิฟคนใหม่จะปรากฏ!