ตอนที่ 19-7 เพลิงลุกโหม

เหนือสนามต่อสู้เวทีอาบเลือด

หลายคนกำลังพูดคุยสนทนากันเองและหัวข้อทั้งหมดเกี่ยวข้องกับลินลี่ย์ที่ยืนอยู่เหนือเวทีอาบเลือด เพราะเมื่อครู่นี้เองลินลี่ย์ประสบความสำเร็จได้รับชัยชนะร้อยศึก  แต่ความสำเร็จของเขาทำให้ทุกคนเข้าใจว่า...เป็นไปได้ในอนาคตคงยากจะได้เห็นลินลี่ย์สู้อีกครั้ง

“เฮ้, เมื่อครู่นี้เจ้าตะโกนอย่างตื่นเต้น”พี่ใหญ่พี่ใหญ่“เจ้ารู้จักท่านลีย์หรือ?” หญิงสาวผมเงินนางหนึ่งชำเลืองมองบีบี

“แน่นอนข้ารู้จักเขา เขาเป็นพี่ใหญ่ข้า” บีบีลูบจมูกพูดด้วยความมั่นใจ

“ใช่แล้ว แน่นอนและเขาก็เป็นพี่ชายข้า” สตรีผมเงินแค่นเสียง และจากนั้นมองลินลี่ย์ด้วยสายตาชื่นชม สตรีผมเงินเติบโตมาในทาร์ทารัสและได้รับผลจากสภาพแวดล้อมท้องถิ่น  ความชื่นชมที่คนที่นี่รู้สึกต่อยอดฝีมือกล้าแข็งยิ่งกว่ายมโลกส่วนอื่น

“นางไม่เชื่อข้าเลย” บีบีพูดไม่ออกเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีผมเงินที่ไม่เชื่อเขา

ขณะนี้เอง...

เสียงก้องลึกดังอยู่ในเวทีอาบเลือด  “ทุกท่าน!”  เสียงยังคงดังต่อไปขณะที่ร่างของคนผู้หนึ่งบินขึ้นไปในอากาศเหนือเวทีอาบเลือดไปยืนอยู่ข้างลินลี่ย์ คนผู้นี้สวมชุดยาวสีทองและเขาไว้ผมยาวสีทอง  เขาหัวเราะขณะพูดเสียงแจ่มชัด  “วันนี้,มีผู้ชนะร้อยศึกอีกคนหนึ่งเกิดขึ้นมาจากเวทีอาบเลือด  เขาคือ..ลีย์!”

ลินลี่ย์ยิ้มและพยักหน้าให้กับบุรุษผมทอง

ลินลี่ย์กำลังรอการได้รับการยืนยันเป็นผู้ชนะในร้อยศึก   เหรียญตราเวทีอาบเลือด ด้วยตราอาบเลือดนี้เขามีคุณสมบัติท้าต่อสู้กับลอร์ดทาร์ทารัส

“ทุกท่าน, โปรดเงียบ!”  บุรุษผมทองกล่าวด้วยเสียงชัดเจน

ทันใดนั้นผู้ชมในสนามต่อสู้อาบเลือดหยุดการสนทนาและมองดู

“บัดนี้ข้าจะมอบเหรียญตราเกียรติยศตราอาบเลือดให้กับลีย์ ผู้ชนะร้อยศึกของเรา!”  ขณะที่เขากล่าวบุรุษผมทองดึงตรารูปดาวหกแฉกสีแดงและยิ้มพร้อมกับมอบให้ลินลี่ย์  “ลีย์, ตั้งแต่วันนี้ไปชื่อของเจ้าและชัยชนะของเจ้าจะปรากฏอยู่ในสนามต่อสู้อาบเลือดของเรา”

ลินลี่ย์หัวเราะและรับไว้

“นี่น่ะหรือ?”  ลินลี่ย์ก้มหน้ามองดู เหตุผลที่เขาสู้มาถึงร้อยรอบก็เพื่อให้มีคุณสมบัติท้าทายลอร์ดทาร์ทารัสได้

“แต่แน่นอนตราอาบเลือดนี้ยังคงแสดงว่าตอนนี้ท่านมีคุณสมบัติไปท้าสู้กับท่านลอร์ดผู้ปกครองเขตเรดคลิฟได้!” บุรุษผมทองพูดด้วยเสียงดังชัดเจนและหัวเราะลั่น  “ท่านลีย์ ข้าขอถามเรื่องนี้ท่านจะไปท้าทายลอร์ดเรดคลิฟสู้ไหม? คำพูดนี้ทำให้ทั่วเวทีอาบเลือดมีเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง

“ท้าประลองท่านลอร์ด!”

“ท้าประลองเขา!”

“ลีย์,ท้าประลองท่านลอร์ด!”

ผู้ชมจำนวนมากในสนามต่อสู้ต่างเรียกร้อง อย่างไรก็ตามทุกคนเข้าใจว่านี่เป็นคำถามที่ถูกถามทุกครั้งที่มีการมอบเหรียญตราอาบเลือด  ขณะที่ผู้ชมตะโกนพร้อมกัน  ทุกคนหวังว่าจะได้ดูการต่อสู้เพื่อชิงตำแหน่งลอร์ดทาร์ทารัส  แต่พวกเขาทุกคนเข้าใจ...

นี่เป็นแค่พิธีการเท่านั้น

เป็นเรื่องที่ยากมากที่ใครบางคนจะท้าประลองกับลอร์ดทาร์ทารัสได้จริง กล่าวโดยทั่วไปเรื่องจะเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งในช่วงทุกร้อยล้านปี  แต่ละครั้งที่มีคนกล้าท้าประลองลอร์ดทาร์ทารัส  คนผู้นั้นโดยทั่วไปแล้วจะต้องมีระดับความมั่นใจเช่นเดียวกับมีทักษะพิเศษให้พึ่งพาได้  แม้ว่าลินลี่ย์ดูเหมือนจะฝีมือดีมาก แต่เท่าที่ผู้ชมเห็นเขาน่าจะฝีมือห่างจากระดับของลอร์ดทาร์ทารัส

ที่สำคัญไม่ว่าจะเป็นแพมหรือเชพเพิร์ดเมื่อเทียบกับลอร์ดทาร์ทารัสแล้ว พวกเขาเหมือนกับทารกกับผู้ใหญ่

“เจ้าบอกว่าลีย์เป็นพี่ใหญ่ของเจ้า  อย่างนั้นบอกข้าที  ลีย์จะท้าประลองกับลอร์ดทาร์ทารัสไหม?”  สุภาพสตรีผมเงินหัวเราะขณะมองบีบี  และบีบีพยักหน้าด้วยความมั่นใจ  “ไม่ต้องสงสัย พี่ใหญ่ของข้าจะต้องท้าประลองกับลอร์ดทาร์ทารัสแน่นอน!”

“ฮ่าฮ่า...”  สุภาพสตรีผมเงินเริ่มหัวเราะเบาๆ ทันที  “เจ้าไม่รู้แม้กระทั่งวิธีโกหก”

“ถ้าเจ้าไม่เชื่อ ก็ดูต่อไป”  บีบีกล่าว

“ขอบอกตามตรง เหตุผลที่ข้ามาเพื่อต่อสู้ที่เวทีอาบเลือด...!”  เสียงของลินลี่ย์ดังขึ้นทันที

การสนทนารอบๆ เวทีอาบเลือดเบาเสียงลงทันที

ลินลี่ย์มีรอยยิ้มบนใบหน้า “...ก็เพื่อให้ได้มีคุณสมบัติท้าประลองกับลอร์ดเรดคลิฟ!”

ทันใดนั้นทุกคนตกอยู่ในความเงียบ

ทุกคนมองดูลินลี่ย์ บุรุษผมทองที่อยู่ข้างลินลี่ย์มองดูเขาด้วยสายตาที่เหลือเชื่อ  “ไม่มีทาง, ท่านลีย์ผู้นี้ในวันนี้เขาจะท้าประลองกับลอร์ดเรดคลิฟจริงๆ หรือนี่?  บ้าไปแล้ว บ้าเกินไปแล้ว!”  แม้ว่าผู้ชนะร้อยศึกจะเป็นผู้ทรงพลังแต่ก็อาจมีขึ้นได้บ่อย

แต่ใครเล่าจะท้าประลองกับลอร์ดทาร์ทารัส?นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งในรอบร้อยล้านปี

“ไม่มีทาง” สุภาพสตรีผมเงินกระวนกระวาย นางอดมองบีบีที่ยืนหัวเราะด้วยความมั่นใจอยู่ข้างๆ นางไม่ได้

ทุกคนฟังอย่างระมัดระวังและกระตือรือร้น

“บัดนี้, ในที่สุดข้าก็มีคุณสมบัติที่จำเป็น”  ลินลี่ย์จ้องมองพวกเขา  “วันนี้, ต่อหน้าของทุกคนข้าขอประกาศต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการว่า! ข้าขอท้าสู้ประลองกับลอร์ดเรดคลิฟ!”

“ท้าประลอง!!!”

เสียงของเขาดังกึกก้องไปทั้งสนามต่อสู้อาบเลือด  ทุกคนเงียบเป็นเวลานาน

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบล้านปีที่มีคนในเขตเรดคลิฟท้าประลองกับลอร์ดเรดคลิฟผู้ทรงอำนาจ!

ลอร์ดเรดคลิฟผู้ได้รับการยกย่องว่าทรงพลัง!

ทุกคนที่ท้าประลองเขาล้วนแต่ตายทั้งนั้น

แต่ยอดฝีมือหลายคนในหมู่ผู้ชมดูจะไม่ยอมแพ้  เพราะเพื่อประโยชน์แก่ฝันของพวกเขา  เป้าหมายของพวกเขา!  แม้ว่าพวกเขาจะต้องตาย  พวกเขาจะท้าทายตนเองอย่างต่อเนื่องปะทะกันต่อเนื่อง..ในที่สุดก็มาถึงวันที่พวกเขาจะเอาชนะลอร์ดเรดคลิฟและกลายเป็นลอร์ดเรดคลิฟคนใหม่  อย่างไรก็ตามถนนสายนี้... มีคนตายไปมากมายนัก!

ผู้ชมมากกว่าล้านคนในที่นั้นจ้องมองลินลี่ย์ที่อยู่ตรงกลาง

ในสายตาของพวกเขา ลินลี่ย์เป็นนักรบที่ไม่กลัวตายถึงกับท้าประลองชิงตำแหน่งของลอร์ดทาร์ทารัส!

“ลีย์!” ผู้อาวุโสผมหงอกเป็นคนแรกที่เรียกขานชื่อเขาอย่างจริงจัง

“ลีย์!”  คนจำนวนมากที่อยู่ในบริเวณโดยรอบนั้นร้องเรียกชื่อเขาออกมา

“ลีย์!” ทั่วทั้งเวทีอาบเลือดเรียกขานชื่อนี้พร้อมกัน

เหมือนกับน้ำฝนที่ตกถล่มทั่วโลก คนเหล่านี้พร้อมใช้ทุกวิธีการเพื่อสนับสนุนให้กำลังใจลินลี่ย์!  ในสายตาพวกเขาทุกคนที่กล้าท้าประลองลอร์ดทาร์ทารัส ล้วนเป็นวีรบุรุษ!  เป็นวีรบุรุษผู้กล้า!

ทุกคนในเขตเรดคลิฟปรารถนาจะท้าประลองกับลอร์ดเรดคลิฟและกลายเป็นลอร์ดผู้ปกครองคนถัดไป  แต่พวกเขาทุกคนรู้ระดับพลังของตนเองดี  ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีความกล้าที่จะทำเช่นนั้น  แต่ลึกๆ ในใจพวกเขา...พวกเขามีความปรารถนานี้  สำหรับลินลี่ย์ในตอนนี้กำลังท้าทาย  คนกลุ่มนี้รู้สึกว่าลินลี่ย์เป็นตัวแทนพวกเขา

พวกเขาหวังว่าจะเห็นลินลี่ย์ชนะ!

แม้ว่าลึกๆ ในใจพวกเขา พวกเขาเชื่อว่าลินลี่ย์จะตาย ก็เหมือนกับผู้ท้าประลองกับลอร์ดเรดคลิฟคนอื่นๆ

ภายในเวทีอาบเลือด ต่อหน้าผู้คนมากกว่าล้าน ผู้ชนะร้อยศึกลีย์ท้าประลองกับลอร์ดเรดคลิฟโดยเปิดเผย! ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วเขตเรดคลิฟอย่างรวดเร็วเหมือนกับไฟป่าลามทุ่งหญ้า ประชากรร้อยล้านของเขตเรดคลิฟล้วนพูดคุยกันเรื่องนี้

พวกเขาทุกคนกระตือรือร้นที่จะดู

กระตือรือร้นที่จะดูลินลี่ย์สู้กับลอร์ดเรดคลิฟ!

เมืองเรดคลิฟภายในลานว่างโรงแรม

ลินลี่ย์และบีบีนั่งจิบเหล้าตามปกติ

“บีบี, บอกข้าที,ลอร์ดเรดคลิฟจะได้ยินคำประกาศท้าสู้ของข้าไหม? ไม่จำเป็นให้ข้าต้องไปเคาะประตูบ้านท้าทายเขาอีก”  ลินลี่ย์พูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

“พอเถอะพี่ใหญ่ แค่รอต่อไป”  บีบีพูดตามปกติ  “ลอร์ดทาร์ทารัส...พวกเขามีสถานะระดับใดแล้ว? พวกเขาก็เหมือนเจ้าแคว้นหรือแม่ทัพขุมนรกแห่งแดนนรก  พวกเขาเป็นคนมีเกียรติน่ายกย่อง  ในแง่สถานะอย่างเดียว  พวกเขาก็เป็นรองเพียงมหาเทพ  คนที่มีสถานะอย่างนั้นจะละเลยการยั่วยุของท่านได้ยังไง?”

ลินลี่ย์หัวเราะขณะที่เขามองลินลี่ย์  “วิธีที่เจ้าเสนอมา จริงๆ เลย..”

ทันใดนั้นลินลี่ย์หันไปมองที่ประตูลาน  บีบีก็มองเช่นกัน

“ก๊อก ก๊อก!”  เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“ข้าคิดว่าคนของท่านลอร์ดคงจะมาถึงแล้ว”  บีบีรีบวิ่งไปเปิดประตู บุรุษหนุ่มชุดดำผมขาวยืนอยู่นอกประตูกำลังมองเข้ามาในลาน  เมื่อสายตาเขาเห็นลินลี่ย์ ใบหน้าเขามีรอยยิ้ม  “ท่านลีย์!  ข้าชื่อแกนโมลี เป็นพ่อบ้านของลอร์ดเรดคลิฟ”

“เชิญเข้ามา”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น

บีบีหัวเราะขณะหลิ่วตาให้ลินลี่ย์และคุยทางใจ  “พี่ใหญ่, ข้าทายถูกไหมล่ะ เอ่?  คนของเขามาจริงๆ”

แกนโมลีหัวเราะขณะเดินเข้ามา จากนั้นกล่าว “ท่านลีย์! ข้ามาในฐานะตัวแทนของลอร์ดเรดคลิฟท่านลอร์ดอยากจะเชิญให้ท่านไปที่พำนักของเขาและพูดคุยเรื่องการท้าประลองกับเขา”

“พูดคุย?”  ลินลี่ย์เลิกคิ้ว  “พูดคุยเรื่องเวลาและสถานที่น่ะหรือ?”

“นั่นเป็นส่วนหนึ่ง” แกนโมลีหัวเราะ

“ไม่จำเป็นต้องคุย ท่านแค่ประกาศเวลาและสถานที่มา  แค่นั้นก็พอแล้ว”  ลินลี่ย์พูดพร้อมกับยิ้มอย่างสงบ

“ท่านลีย์!  มีเรื่องอื่นด้วยเช่นกัน  เดินทางไปเองจะดีที่สุด” แกนโมลีกล่าว

ลินลี่ย์และบีบีมองหน้ากันจากนั้นลินลี่ย์ลุกขึ้นยืนและยิ้มให้ “ในเมื่อพ่อบ้านแกนโมลีและลอร์ดทาร์ทารัสเชิญ อย่างนั้นเราสองพี่น้องจะร่วมเดินทางกับพ่อบ้านแกนโมลีครั้งนี้” บีบีเผยรอยยิ้มเต็มหน้าขณะที่ส่งสำนึกเทพคุยกับลินลี่ย์  “พี่ใหญ่, ลอร์ดเรดคลิฟคงไม่พยายามลอบฆ่า ใช่ไหม?”

“เขาคงไม่ทำ ถ้าเขาต้องการฆ่าเรา ก็แค่ฆ่าเราต่อหน้าสาธารณชนดีกว่า การลอบฆ่าเราจะไม่ช่วยรักษาสถานะให้เขา” ลินลี่ย์ตอบกลับ

“ใช่แล้ว” บีบีส่งสำนึกเทพตอบ “พี่ใหญ่คำพูดของท่านสมเหตุผล ช่างเถอะ  ถ้าเขาพยายามเล่นตลก  ข้าจะใช้ไม้ตาย ‘กินเทพ’ กับเขาทันที”

ภายใต้การนำทางของแกนโมลี ลินลี่ย์กับบีบีมาถึงที่พำนักของลอร์ดเรดคลิฟโดยเร็ว คฤหาสน์ของลอร์ดเรดคลิฟมีทหารลาดตระเวนอยู่จำนวนมาก  ลินลี่ย์กวาดตามองพวกเขา  “คนค่อนข้างมาก  ที่ชั้นนอกมีคนเกือบหมื่น ทั้งหมดเป็นเทพชั้นสูง!”

ประชากรทาร์ทารัสไม่สูงเท่าใดนัก

อย่างไรก็ตามคนที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นเทพชั้นสูง นักรบลาดตระเวณที่คฤหาสน์ของลอร์ดเรดคลิฟเป็นเทพชั้นสูงทุกคนเช่นกัน

คฤหาสน์ของลอร์ดเรดคลิฟมีขนาดใหญ่โตมาก  ลินลี่ย์และบีบีติดตามอยู่นานกว่าพวกเขาจะมาถึงที่ลานฝึกฝีมือ ที่นี่บุรุษร่างกำยำสวมเสื้อแขนสั้นและกางเกงขายาวกำลังยืนตัวตั้งตรงแม้ว่าเป็นบุรุษหนุ่มที่มีรูปร่างดูเหมือนจะคล้ายๆ กับบีบี...

อย่างไรก็ตาม...

คนผู้นี้ดูเหมือนจะเปล่งกลิ่นอายที่น่ากลัว

“ท่านลอร์ด!  พวกเขามากันแล้ว”  แกนโมลีพูดด้วยความเคารพ

ลินลี่ย์อดหรี่ตาขณะมองบุรุษหนุ่มร่างกำยำสวมเสื้อแขนสั้นผู้นี้ไม่ได้  “อย่างนั้นเขาก็ดูเหมือนกับที่บันทึกไว้ในผลึกบันทึกจริงๆ”

“ควั่บ” ลอร์ดเรดคลิฟหันมามองพวกเขา ม่านตาสีม่วงในแนวตั้งทำให้ลินลี่ย์และบีบีรู้สึกตกใจ  แม้ว่าพวกเขาจะเคยเห็นในผลึกบันทึก แต่ก็มีข้อจำกัดในเรื่องความชัดเจนของบันทึก  ลินลี่ย์สามารถเห็นร่างทั้งสองต่อสู้แต่ไม่สามารถมองเห็นม่านตาได้ชัด

“คารวะท่านลอร์ด” ลินลี่ย์กล่าว

ลอร์ดเรดคลิฟแค่มองดูลินลี่ย์และบีบีมีความรู้สึกว่าทั้งสองคนนี้ไม่ใช่คนอ่อนแอ  เขาพูดอย่างเยือกเย็น  “วันนี้,ข้าเชิญพวกเจ้าทั้งสองคนมาที่นี่เพราะข้าไม่ต้องการเข้าต่อสู้ให้พวกเขาดู  ขณะเดียวกันข้าไม่มีความสนใจจะฆ่าเจ้าด้วย  ดังนั้นจะดีที่สุดเจ้าจงไปประกาศโดยเปิดเผยว่าเจ้าขอยกเลิกการท้าประลอง  และกลับไปฝึกต่อซะ”

ลินลี่ย์กับบีบีตะลึง

“เฮ้..ทำไมท่านพูดอะไรอย่างนี้?”  บีบีอดพูดบ้างไม่ได้

“ลอร์ดเรดคลิฟ!  ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว  ข้าขวนขวายจะสู้กับท่านเอง”  ลินลี่ย์กล่าว

ลอร์ดเรดคลิฟขมวดคิ้วขณะที่เขามองดูลินลี่ย์

“ฮึ่ม” ลอร์ดเรดคลิฟสะบัดมือของเขา

“ควั่บ!” ดูเหมือนมีแส้หวดฝ่าอากาศอย่างรุนแรงกระแทกใส่พื้นที่มิติ  ท่าปล่อยหมัดง่ายๆ  แต่หมัดทะลวงเข้าไปในมิติว่างเปล่า...

“บึ้ม  บึ้ม  บึ้ม  บึ้ม!”

ปรากฏรูมิติระเบิดตามมาอย่างรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นชุดวงแหวนตามกันแรงระเบิดในพื้นที่สร้างรอยฉีกในมิติขนาดใหญ่ยาวมากกว่าสิบเมตรเพียงแต่หลังจากนั้นก็เริ่มจางหายไป

“พลังหมัดที่น่ากลัวมาก” ลินลี่ย์หรี่ตา  “เคล็ดชีพจรโลกเคล็ดแก่นธาตุดิน เคล็ดพลังธาตุ เคล็ดชีวิต..จากหมัดที่ง่ายๆอย่างนี้ข้าสามารถรู้สึกได้ถึงเคล็ดลึกลับสี่เคล็ด  ข้าไม่แน่ใจว่าจะมีเคล็ดที่ห้าแฝงไว้ด้วยหรือไม่  ทรงพลังมาก มิน่าเล่าเขาสามารถทำลายสมบัติเทพชั้นสูงได้ง่ายเพียงหมัดเดียว”  ลินลี่ย์ต้องยอมรับระดับความเข้าใจของลอร์ดเรดคลิฟในเรื่องกฎธาตุดินยังเหนือกว่าลินลี่ย์มาก

“ถ้าเจ้ามั่นใจว่าทนรับหมัดนี้ได้  อย่างนั้นก็จงเลือกท้าประลองข้าต่อไป”  ลอร์ดเรดคลิฟพูดอย่างเยือกเย็น

แกนโมลีที่อยู่ใกล้ๆ หัวเราะเบาๆ ขณะมองดูเรื่องนี้  เขาเชื่อว่าลินลี่ย์คงจะยอมแพ้แน่นอน

“อย่างนั้นลอร์ดเรดคลิฟ โปรดนัดเวลา สถานที่ประลองเรา”  ลินลี่ย์ให้คำตอบเขา