บทที่ 39 ราชันย์เห็ดโลหิต สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำ
บทที่ 39 ราชันย์เห็ดโลหิต สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำ
การปรากฏตัวของวานรยักษ์วัชระ ทำให้วิกฤตของเซี่ยงเส้าหยุนคลี่คลายลงทันที!
เซี่ยงเส้าหยุนยังไม่รีบจากไป แต่ยืนมองการต่อสู้ระหว่างวานรยักษ์วัชระกับกองทหารรับจ้างราชสีห์คลั่งจากระยะไกล แรงสะเทือนเลื่อนลั่นไปไกลถึงพันลี้!
พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึงจนตาค้าง!
โชคดีที่เซี่ยงเส้าหยุนพบเห็นหลายสิ่งมากกว่าคนทั่วไป จึงไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกเท่าใดนัก!
"ตอนนี้แหละคือโอกาสดีที่สุดที่จะไปหาน้ำพุดาราปฐพี!" เซี่ยงเส้าหยุนเผยสีหน้ายินดี
จากนั้น เขาก็มุ่งหน้าสู่กลางหุบเขา
แน่นอน เขาไม่ได้บ้าบิ่นขนาดจะบุกเข้าไปกลางวงต่อสู้ แต่เปลี่ยนทิศทาง ลัดเลาะไปตามเส้นทางเล็ก ๆ เพื่อเข้าใกล้เป้าหมาย
ไม่นานนัก เซี่ยงเส้าหยุนก็มาถึงอีกด้านของภูเขา ซึ่งเป็นด้านที่มีน้ำตกทิ้งตัวลงมา!
"ถ้าจะอ้อมไป ก็ต้องผ่านน้ำตกนี้ เป็นไปไม่ได้เลย!" เซี่ยงเส้าหยุนมีสีหน้าลำบากใจ
น้ำตกนี้ใหญ่โตมโหฬาร แรงกระแทกมหาศาล ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานไหว!
ขณะที่เขากำลังกลัดกลุ้ม เสียงที่ทำให้เขาดีใจจนแทบคลั่งก็ดังขึ้น!
เมี๊ยว!
นี่คือเสียงร้องของเสี่ยวไป๋!
กว่าเซี่ยงเส้าหยุนจะตั้งตัวทัน เสี่ยวไป๋ก็กระโดดเข้ามาในอ้อมอกเขาแล้ว
"เสี่ยวไป๋ เจ้าไม่เป็นไร ฮ่าฮ่า ดีจริง ๆ!" เซี่ยงเส้าหยุนลูบหัวเสี่ยวไป๋อย่างมีความสุข
เมื่อครู่หาตัวไม่เจอ นึกว่าเป็นอะไรไปเสียแล้ว ไม่นึกว่าจะยังอยู่ดีมีสุข ความกังวลในใจมลายหายไปสิ้น!
สำหรับเซี่ยงเส้าหยุนแล้ว เมื่อเทียบกับเสี่ยวไป๋ น้ำพุดาราปฐพีแทบไม่มีค่าให้เอ่ยถึง!
เสี่ยวไป๋กระโดดลงจากอ้อมอกเซี่ยงเส้าหยุน คาบขากางเกงเขา แล้วชี้อุ้งเท้าไปข้างหน้า เหมือนบอกให้เขาตามไป
เซี่ยงเส้าหยุนสงสัย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตามเสี่ยวไป๋ไป
ทิศทางนั้นหญ้ารกทึบ มองไม่เห็นทางข้างหน้าเลยแม้แต่น้อย
เซี่ยงเส้าหยุนระวังตัวแจ กระชับกระบี่หมาป่าทองคำในมือแน่น เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน!
ไม่นาน หลังจากฝ่าดงหญ้ารกทึบมาได้ ก็พบปากถ้ำขนาดพอให้คนลอดผ่านได้ปรากฏอยู่ตรงหน้า!
ปากถ้ำนี้อยู่ติดขอบน้ำตก ถ้าไม่มีเสี่ยวไป๋นำทาง เขาคงไม่มีวันหาเจอ!
ต่อให้ใครเดินผ่านแถวนี้ ก็ยากจะสังเกตเห็น มันซ่อนตัวได้มิดชิดเกินไป!
"หรือว่า... ที่นี่จะมีสมบัติล้ำค่า?" เซี่ยงเส้าหยุนสงสัย
เซี่ยงเส้าหยุนไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไป เขาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบปากถ้ำอย่างละเอียด จนแน่ใจว่าไม่มีสัตว์อสูรเข้าออกเป็นเวลานานแล้ว จึงมุดตามเสี่ยวไป๋เข้าไป
ปากถ้ำชื้นแฉะ หญ้าขึ้นรก ผนังถ้ำขรุขระ ดูแล้วน่าจะเป็นถ้ำธรรมชาติ!
ภายในมืดสนิท เซี่ยงเส้าหยุนมองไม่เห็นทาง จึงต้องใช้พรสวรรค์เนตรสังเกตการณ์ช่วย เพิ่มประสิทธิภาพการมองเห็นให้ดีขึ้น!
"ไม่รู้ทำไม ข้าถึงมีพรสวรรค์ด้านการเข้าฌานและเนตรสังเกตการณ์ติดตัวมาแต่เกิด วันหน้าอาจฝึกจนบรรลุเนตรสวรรค์ที่มองเห็นทุกสรรพสิ่งได้!" เซี่ยงเส้าหยุนคิดในใจ
เซี่ยงเส้าหยุนไม่เก็บมาคิดมาก เดินตามเสี่ยวไป๋ลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
ไม่นาน เขาก็พบว่าหญ้าที่นี่เจริญงอกงามดีมาก แม้แต่หญ้าธรรมดาที่ไม่มีสรรพคุณอะไรยังส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพร เหมือนกำลังจะกลายสภาพเป็นสมุนไพรแก่!
มิหนำซ้ำ ยิ่งลึกเข้าไป เขายิ่งสัมผัสได้ว่าพลังปราณฟ้าดินที่นี่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง ราวกับหลุดเข้ามาในแดนสวรรค์!
"หรือว่าที่นี่จะเป็นที่ตั้งของน้ำพุดาราปฐพี!" เซี่ยงเส้าหยุนอุทานอย่างดีใจ
เขารู้อยู่แล้วว่ากลางหุบเขานี้มีน้ำพุดาราปฐพี แม้ตำแหน่งในแผนที่จะไม่ใช่ตรงนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่อยู่ที่นี่ บางทีนี่อาจเป็นทางเข้าอีกทางก็ได้!
เซี่ยงเส้าหยุนเร่งฝีเท้า แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นเสี่ยวไป๋ขุดอะไรบางอย่างออกมาจากมุมหนึ่ง
"เสี่ยวไป๋ ต่อไปจะกินสมุนไพรแก่ ช่วยให้ข้าดูก่อนได้ไหม! นั่นเห็ดโลหิตอายุเกือบสองร้อยปีเชียวนะ ช่วยบำรุงเลือดลม รักษาอาการบาดเจ็บได้ดีเยี่ยม!" เซี่ยงเส้าหยุนมองเสี่ยวไป๋กลืนของดีลงท้องแล้วยิ้มขื่น
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่สนใจสมุนไพรแก่แบบนี้ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป สมุนไพรแก่ทุกต้นล้วนสำคัญต่อเขา
เสี่ยวไป๋ฟังรู้เรื่อง รีบวิ่งไปข้างหน้า ขุดสมุนไพรแก่ออกมาอีกต้น แล้วคาบมาให้เซี่ยงเส้าหยุน
"สมุนไพรแก่อีกต้น!" เซี่ยงเส้าหยุนมองเห็ดโลหิตอายุรุ่นราวคราวเดียวกันด้วยความยินดี
เซี่ยงเส้าหยุนเก็บเห็ดโลหิตขึ้นมา แล้วเดินหน้าต่อ
ไม่นาน เขาก็พบดงเห็ดโลหิตนับสิบต้นงอกงามอยู่ข้างหน้า ในจำนวนนั้นมีราชันย์เห็ดโลหิตอายุเกินสามร้อยปีรวมอยู่ด้วย!
"ราชันย์เห็ดโลหิต สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำ! ข้างหน้าต้องเป็นแหล่งน้ำพุดาราปฐพีแน่ ไม่งั้นจะมีเห็ดโลหิตขึ้นเยอะขนาดนี้ได้ยังไง!" เซี่ยงเส้าหยุนตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่ลังเล หยิบเห็ดโลหิตต้นหนึ่งใส่ปากเคี้ยว เพื่อชดเชยเลือดลมที่สูญเสียไปตลอดหลายวันที่ผ่านมา!
ส่วนที่เหลือเขาปล่อยทิ้งไว้ก่อน เอาไว้ขากลับค่อยมาเก็บก็ยังไม่สาย!
ตอนนี้ภารกิจสำคัญที่สุดคือเอาน้ำพุดาราปฐพีมาเพิ่มพลังให้ได้ก่อน!
สมกับเป็นสมุนไพรแก่บำรุงเลือดลม พอกลืนลงท้อง เซี่ยงเส้าหยุนรู้สึกเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน พลังสายเล็กสายน้อยเข้าไปเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป ทำให้เขารู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง!
เซี่ยงเส้าหยุนกำลังจะเร่งฝีเท้าเข้าไป แต่เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็ได้ยินเสียงร้องตกใจของเสี่ยวไป๋
เซี่ยงเส้าหยุนเข้าไปดูใกล้ ๆ พบโครงกระดูกยาวยืดทอดตัวลึกเข้าไปในถ้ำ
"นี่... นี่มันกระดูกงู? ไม่สิ งูจะมีนิ้วเท้าได้ยังไง? หรือว่านี่จะเป็นงูที่กำลังกลายร่างเป็นมังกรวารี?" เซี่ยงเส้าหยุนพิจารณาอย่างละเอียด
ตอนนี้ เซี่ยงเส้าหยุนเข้าใจแล้วว่าทำไมที่นี่ถึงมีเห็ดโลหิตขึ้นมากมาย!
น่าจะเป็นเพราะงูมังกรวารีตัวนี้มาตายที่นี่ เลือดลมที่แห้งเหือดของมันหล่อเลี้ยงผืนดิน จึงให้กำเนิดเห็ดโลหิตเหล่านี้ขึ้นมา!
เซี่ยงเส้าหยุนเดินสำรวจ พบว่าความยาวของงูมังกรวารีตัวนี้ไม่ต่ำกว่าสิบเมตร นี่ต้องเป็นสัตว์อสูรระดับสูงขึ้นไปอย่างแน่นอน!
โชคดีที่มันตายแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รอด!
เมื่อเดินมาถึงส่วนหัวของโครงกระดูก ก็พบลูกแก้วขนาดเท่าหัวแม่เท้าวางอยู่บนกะโหลกศีรษะ
"ผลึกอสูร!" เซี่ยงเส้าหยุนอุทาน
ขณะที่เขากำลังจะเข้าไปหยิบ เสี่ยวไป๋ก็กระโดดคว้าผลึกอสูรไปคาบไว้ในปากหน้าตาเฉย
"เวรเอ้ย! เจ้าตัวเล็ก ไม่กลัวโดนพลังระเบิดร่างรึไง!" เซี่ยงเส้าหยุนอดสบถไม่ได้!
ผลึกอสูร มีเพียงระดับราชันอสูรเท่านั้นจึงจะควบแน่นผลึกพลังงานนี้ได้!
สัตว์อสูรทั่วไปหากกินเข้าไป มีหวังร่างระเบิดตายเพราะพลังมหาศาลแน่!
ต้องเป็นระดับอสูรชั้นสูงขึ้นไปเท่านั้นจึงจะกินได้ เพื่อเพิ่มพลังต่อสู้และใช้ควบแน่นผลึกอสูรของตนเอง
เสี่ยวไป๋ตัวแค่นี้ กินผลึกอสูรเข้าไป คงรอดยาก!
เซี่ยงเส้าหยุนรีบเข้าไปจะจับเสี่ยวไป๋ บังคับให้มันคายผลึกอสูรออกมา!
โฮก!
ทันใดนั้น เสียงพยัคฆ์คำรามก็ดังออกมาจากปากเสี่ยวไป๋ ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นในพริบตา!