บทที่ 35 มุ่งสู่แหล่งน้ำพุดาราปฐพี
บทที่ 35 มุ่งสู่แหล่งน้ำพุดาราปฐพี
สิงโตโลหิตทมิฬเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า แรงปะทะหนักหน่วงเกินพันจิน ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับเก้าทั่วไปอย่าหวังว่าจะต้านทานไหว!
เพราะจุดแข็งที่สุดของสัตว์อสูรคือร่างกายที่แข็งแกร่งทนทาน ซึ่งเป็นสิ่งที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่อาจเทียบติด!
เซี่ยงเส้าหยุนเร่งพลังเนตรสังเกตการณ์จนถึงขีดสุด สายตาจับจ้องสิงโตโลหิตทมิฬเขม็ง ร่างกายไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว!
เห็นเพียงสิงโตโลหิตทมิฬกระโจนเข้ามาประชิดตัว ปากที่เต็มไปด้วยเลือดอ้ากว้าง หมายจะขย้ำศีรษะเขาให้จมเขี้ยว!
อานุภาพความน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หากเป็นคนธรรมดาคงฉี่ราดไปแล้ว!
ในวินาทีชีวิต เซี่ยงเส้าหยุนยกแขนข้างที่ไม่บาดเจ็บขึ้น พลังปราณพุ่งพล่านไปตามเส้นชีพจรแขน
ดัชนีทะลวงปราณ!
ฟิ้ว!
ประกายดัชนีสายนี้ทรงพลังและดุดันกว่าครั้งก่อน ๆ ที่เซี่ยงเส้าหยุนเคยใช้ออกมามากนัก พุ่งตรงเข้าไปในปากที่อ้ากว้างของสิงโตโลหิตทมิฬอย่างแม่นยำ!
โฮก!
สิงโตโลหิตทมิฬคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ร่างกายยังคงพุ่งเข้าหาเซี่ยงเส้าหยุนตามแรงเฉื่อย
ยามนี้เอง เซี่ยงเส้าหยุนจึงกัดฟันข่มความเจ็บปวด เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง
สิงโตโลหิตทมิฬตะปบพลาด ร่างกระแทกพื้นอย่างแรง ดิ้นพราด ๆ ชักกระตุก เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกจากปากไม่หยุด ดูท่าอวัยวะภายในคงถูกการโจมตีของเซี่ยงเส้าหยุนทำลายจนยับเยิน!
"ตายซะ!" เซี่ยงเส้าหยุนตวัดดาบหนักพิฆาตขึ้น มือกระชับด้ามดาบแน่น ถ่ายเทพลังลงสู่คมดาบ ฟันฉับเดียวศีรษะสิงโตโลหิตทมิฬก็ขาดกระเด็น
สิ้นดาบนี้ สีหน้าของเขาก็แสดงความเจ็บปวดออกมา บาดแผลที่สมานตัวแล้วกลับปริแตก เลือดซึมออกมาอีกครั้ง!
"คืนนี้กินสิงโตน้ำแดง บำรุงเลือดกันหน่อย!" เซี่ยงเส้าหยุนยิ้มร่า
ในบรรดาสัตว์อสูรระดับต่ำ สิงโตโลหิตทมิฬมีเลือดลมเข้มข้นที่สุด เหมาะแก่การบำรุงเลือดลมที่เสียไปของเขายิ่งนัก!
เซี่ยงเส้าหยุนจัดการแล่เนื้อสิงโตอย่างลวก ๆ แล้วก่อไฟย่างกินทันที
กลิ่นหอมจางลอยฟุ้ง เจ้าลูกเสือน้อยแลบลิ้นแผล็บ ๆ น้ำลายสอด้วยความอยากกิน!
ไม่นานเนื้อสิงโตก็สุกได้ที่ เจ้าตัวเล็กรีบกระโจนเข้าไปกัดกินอย่างอดใจไม่ไหว!
เมี๊ยว!
เนื้อย่างร้อนจัด ลวกปากเจ้าตัวเล็กจนร้องเสียงหลง!
เซี่ยงเส้าหยุนหัวเราะร่า "ฮ่าฮ่า สมน้ำหน้าเจ้าตะกละ!" หยุดครู่หนึ่งเขาก็กล่าวต่อ "ในเมื่อเจ้าตามข้ามาแล้ว ก็ต้องมีชื่อ ดูจากขนสีขาวของเจ้า ไม่แน่อาจมีสายเลือดพยัคฆ์ขาวระดับสุดยอดผสมอยู่ งั้นต่อไปเรียกเจ้าว่า 'เสี่ยวไป๋' (ขาวน้อย) ก็แล้วกัน! คู่กับพี่น้องข้า 'ต้าเฮย' (ดำใหญ่) หนึ่งดำหนึ่งขาว รวมกันเป็นยมทูตขาวดำ! ฮ่าฮ่า!"
เจ้าตัวเล็กร้องประท้วงเบา ๆ แล้วก้มหน้าก้มตากินเนื้อต่อ!
เซี่ยงเส้าหยุนก็ไม่รอช้า เริ่มลงมือจัดการอาหารตรงหน้า!
เนื้อสิบกว่าจินตกถึงท้อง เซี่ยงเส้าหยุนรู้สึกราวกับมีไฟลุกโชนในกาย ความร้อนพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน พลังชีวิตเพิ่มพูนขึ้นตามลำดับ!
"สมกับเป็นสิงโตโลหิตทมิฬ เลือดลมพลุ่งพล่านดีจริง เสียดายไม่มีเหล้า ไม่งั้นคงฟินกว่านี้!" เด็กหนุ่มรำพึงเสียดาย
เมื่ออิ่มหนำ เซี่ยงเส้าหยุนก็นั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรต่อ เร่งฟื้นฟูอาการบาดเจ็บให้เร็วที่สุด!
สองวันผ่านไปไวเหมือนโกหก
ตลอดสองวันนี้ มีอสูรระดับต่ำเข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่เรื่อย ๆ แต่ก็เสร็จเซี่ยงเส้าหยุนทุกราย กลายเป็นอาหารของเขาและเสี่ยวไป๋ไปตามระเบียบ!
ยามนี้ บาดแผลของเซี่ยงเส้าหยุนหายดีไปกว่าเจ็ดแปดส่วน รู้สึกว่าพร้อมออกเดินทางต่อแล้ว
เขาจึงพาเจ้าตัวเล็กออกผจญภัยอีกครั้ง
เขาเปลี่ยนทิศทาง เดินมาถึงตีนเขาแห่งหนึ่ง พบศิลาจารึกสลักคำว่า "ภูเขาถัว" ไว้
เดิมทีเซี่ยงเส้าหยุนไม่ได้ใส่ใจ แต่เดินไปได้สองก้าว สมองพลันแล่นปรู๊ด สีหน้ายินดี "ภูเขาถัว นี่มันทางผ่านไปสู่น้ำพุดาราปฐพีไม่ใช่รึ?"
พอนึกได้ ใจเขาก็เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น!
หลายวันมานี้ในเทือกเขาร้อยอสูร เขาเฉียดตายมาหลายครั้ง อยากจะเก่งขึ้นเดี๋ยวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด!
หากได้น้ำพุดาราปฐพีมาครอง ย่อมเร่งระดับได้เร็วขึ้น ความสามารถในการเอาตัวรอดย่อมเพิ่มขึ้นตามไปด้วย!
"ไม่รู้ป่านนี้โม่ปู้ฮุ่ยกับเหมยเหลียนฮวาไปถึงหรือยัง?" เซี่ยงเส้าหยุนถามตัวเองในใจ แล้วก้าวขึ้นภูเขาถัวไป
ตอนนั้นทั้งสองทิ้งเขาหนีเอาตัวรอดอย่างหน้าไม่อาย ทำให้เขาผูกใจเจ็บ ตอนนี้เขาจะไปเอาน้ำพุดาราปฐพีบ้าง ก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไร!
ภาพแผนที่ที่โม่ปู้ฮุ่ยเคยให้ดูปรากฏขึ้นในหัว เซี่ยงเส้าหยุนเดินตามเส้นทางนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงสัตว์อสูรระดับสูง
ถึงกระนั้น ตลอดทางเขาก็ยังเจออสูรระดับต่ำโจมตีอยู่บ้าง แม้แต่อสูรระดับกลางก็ยังมีโผล่มาให้เห็น
หากไม่ใช่เพราะฝีมือรุดหน้าไปมาก แถมยังมีวิชาย่างก้าวทรราชเก้าโลกันตร์ช่วยหนุน เขาคงกลายเป็นอาหารว่างของอสูรระดับกลางไปแล้ว!
เดินมาเช่นนี้สามวัน ก็เข้าสู่ใจกลางรอบนอกของเทือกเขาร้อยอสูร
สามวันมานี้ เซี่ยงเส้าหยุนได้ของติดไม้ติดมือมาบ้าง เป็นสมุนไพรแก่หลายต้น ต้องขอบคุณความแสนรู้ของเสี่ยวไป๋ ดูเหมือนสมุนไพรที่ซ่อนอยู่มิดชิดแค่ไหนก็ไม่รอดพ้นจมูกมัน!
แต่เจ้าลูกเสือน้อยนี่ก็แปลก กินเนื้อย่างไปตั้งเยอะ แถมยังมีสมุนไพรบำรุงอีก แต่ตัวกลับไม่โตขึ้นเลยสักนิด!
ปกติตอนเด็กเป็นช่วงที่ร่างกายเจริญเติบโตเร็วที่สุด กินเยอะก็โตเร็ว แต่เจ้าตัวเล็กนี่กลับเหมือนเดิมเป๊ะ ทำเอาเซี่ยงเส้าหยุนกลุ้มใจไม่น้อย!
เขายังหวังจะให้มันโตไว ๆ จะได้ใช้ขี่แทนเดิน แล้วก็ช่วยสู้ได้ด้วย!
"ตามแผนที่ อีกสองลูกเขาก็ถึงแล้ว น่าจะใช้เวลาอีกประมาณวันครึ่ง!" เซี่ยงเส้าหยุนหยุดพักแล้วพึมพำ
หลายวันมานี้ พลังขอบเขตแรกยุทธ์ระดับแปดของเขามั่นคงดีแล้ว พลังปราณที่ปล่อยออกมาพุ่งได้ไกลถึงหนึ่งเมตร เทียบเท่าขอบเขตพลังดาราระดับหนึ่งได้สบาย!
หมายความว่า ตอนนี้ถ้าเจออสูรระดับกลางขั้นหนึ่ง เขาก็พอมีทางสู้ได้!
นอกจากนี้ เขายังฝึกทักษะกระบี่ระดับสอง "เคล็ดกระบี่ทองคำหมาป่าสังหาร" ที่ได้มาจากห่อผ้าคนตายด้วย!
เคล็ดกระบี่ทองคำหมาป่าสังหาร เป็นสุดยอดวิชาในหมู่ทักษะกระบี่ระดับสอง หากฝึกจนสำเร็จขั้นสูงสุด สามารถรวมปราณเป็นรูปร่างหมาป่า เปลี่ยนปราณสังหารเป็นทองคำ สร้างพลังทำลายล้างมหาศาล!
ทักษะยุทธ์ระดับสอง มีเพียงผู้บรรลุขอบเขตพลังดาราเท่านั้นจึงจะสำแดงอานุภาพที่แท้จริงได้ สามารถปล่อยพลังดาราบริสุทธิ์ออกจากร่าง เพื่อผลลัพธ์การโจมตีที่ดีที่สุด!
เซี่ยงเส้าหยุนฝึกมาสามวัน พอจะเห็นผลบ้างแล้ว สามารถควบคุมพลังดาราได้ดั่งใจ!
เซี่ยงเส้าหยุนออกเดินทางต่อ เดินไปได้ไม่ไกลก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
"ฮี่ ๆ ร้องเข้าไป ร้องให้คอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก!"
……
......
"เสียงเหมยเหลียนฮวานี่นา!" เซี่ยงเส้าหยุนจำเสียงได้ รีบย่องเข้าไปดูลาดเลาข้างหน้าทันที
เขาซ่อนกลิ่นอาย แอบมองผ่านพงไม้หนาทึบ เห็นเหมยเหลียนฮวากำลังถูกชายฉกรรจ์หลายคนจับตัวไว้ เตรียมจะข่มขืนนาง!
เซี่ยงเส้าหยุนไม่ลังเล ย่องเข้าไปทีละก้าว สายตาฉายแววดุร้าย!
เมื่อสบโอกาสเข้าใกล้คนกลุ่มนั้น เขาก็ลงมือทันที!
"เดรัจฉาน!" เซี่ยงเส้าหยุนด่ากราด ลงมืออย่างอำมหิต กระบี่ยาวฟันฉับ ปราณกระบี่รูปหมาป่าทองคำคำรามก้อง!
ฉึก! ฉึก!
คนพวกนั้นกำลังมัวเมาอยู่กับเรือนร่างของเหมยเหลียนฮวา จึงถูกเซี่ยงเส้าหยุนฟันตัวขาดสองท่อนไปสองคนในพริบตา!
"ใครวะ!" คนที่เหลือกระโดดหลบพร้อมตวาดลั่น