บทที่ 34 รักษาอาการบาดเจ็บและเลื่อนระดับ
บทที่ 34 รักษาอาการบาดเจ็บและเลื่อนระดับ
หลังจากลั่วหลิวเฟิงถูกขู่จนหนีไป เซี่ยงเส้าหยุนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก สภาพร่างกายของเขาตอนนี้ย่ำแย่มาก หากอีกฝ่ายยังอยู่ เขาคงไม่มีทางสู้ได้อย่างแน่นอน!
เซี่ยงเส้าหยุนไม่กล้าดึงลูกธนูที่ปักคาไหล่ออก เขาฝืนทนความเจ็บปวด เดินโซซัดโซเซไปยังจุดที่ลูกเสือน้อยอยู่
"เจ้าตัวเล็ก อย่าตายนะ!" เซี่ยงเส้าหยุนภาวนาในใจ
ไม่ว่าจะอย่างไร ในช่วงเวลาวิกฤตที่สุด เจ้าตัวเล็กนี่ก็ได้ช่วยชีวิตเขาไว้ ดังนั้นจึงไม่อยากให้มันเป็นอะไรไปจริง ๆ!
เซี่ยงเส้าหยุนยังเดินไปไม่ถึง ลูกเสือน้อยก็เดินโซเซกลับมาหาเขา แม้จะดูบอบช้ำจากการถูกเหวี่ยง แต่ดูเหมือนมันจะยังทนไหว!
"เยี่ยม! สมกับเป็นสัตว์อสูร!" เซี่ยงเส้าหยุนอดเอ่ยชมไม่ได้
เมี๊ยว!
เจ้าตัวเล็กส่งเสียงตอบรับเซี่ยงเส้าหยุนราวกับฟังภาษาคนรู้เรื่อง แล้ววิ่งเข้ามาคลอเคลียที่เท้าของเด็กหนุ่มแสดงความสนิทสนม!
เซี่ยงเส้าหยุนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ใช่แล้ว มันคือความอบอุ่น!
นึกย้อนไปถึงตอนที่เขาถูกคนที่ไว้ใจที่สุดสองคนหักหลัง ความเจ็บปวดรวดร้าวทำให้เขาระแวงผู้คนไปทั่ว ดังนั้นใครก็ตามที่จริงใจต่อเขา เขาจะจดจำไว้ในใจตลอดไป!
เจ้าตัวเล็กนี่แม้จะเป็นสัตว์อสูร แต่กลับน่าเชื่อถือยิ่งกว่ามนุษย์เสียอีก!
"แม่ของเจ้าอาจจะจากไปแล้ว ในเมื่อเจ้าติดตามข้าเซี่ยงเส้าหยุน ต่อไปก็อยู่ข้างกายข้า ร่วมกันแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยกัน!" เซี่ยงเส้าหยุนกล่าวกับลูกเสือน้อยอย่างจริงจัง แล้วกวักมือเรียก มันก็กระโดดขึ้นมาเกาะบนไหล่ข้างที่ไม่บาดเจ็บของเขาทันที
เซี่ยงเส้าหยุนกัดฟันเดินไปเก็บห่อผ้านั้นขึ้นมา เมินร่างเด็กหนุ่มที่ตนสังหาร แล้วรีบจากไปทันที!
ตอนนี้สภาพของเขาไม่สู้ดีนัก ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับของระดับต่ำเหล่านั้น
โชคดีที่แถบนี้เพิ่งมีอสูรระดับสูงปรากฏตัว ทำให้อสูรระดับต่ำและระดับกลางไม่กล้าโผล่หัวออกมา นี่จึงเป็นโอกาสรอดชีวิตของเซี่ยงเส้าหยุน
ไม่อย่างนั้น แค่เจอสัตว์อสูรอีกสักตัวสองตัว เขาคงแย่แน่!
หลังจากเดินมาได้สักพัก เซี่ยงเส้าหยุนรู้สึกหนักหัวขึ้นเรื่อย ๆ อาการนี้เกิดจากการเสียเลือดมากเกิน!
เขาหยิบโสมเหลืองต้นนั้นออกมา เคี้ยวส่วนเล็ก ๆ อย่างละเอียดแล้วกลืนลงไป!
สมกับเป็นโสมเหลืองที่เกือบจะเทียบเท่าสมุนไพรวิญญาณระดับต่ำ ฤทธิ์ยารุนแรงมาก ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายเซี่ยงเส้าหยุนโดยตรง เติมเต็มพลังชีวิตให้เขาไม่น้อย
ด้วยพลังจากโสมเหลืองช่วยพยุง เซี่ยงเส้าหยุนจึงเดินต่อได้อีกระยะหนึ่ง ก่อนจะเลือกหาสถานที่มิดชิดแล้วนั่งลง
"ต้องรีบดึงลูกธนูออก ไม่อย่างนั้นแผลอักเสบขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่!" เซี่ยงเส้าหยุนคิดในใจ
จากนั้น เขานำสมุนไพรออกมา รวมถึงหญ้าห้ามเลือดร้อยปีที่แลกมาจากตำหนักวู่ถังก่อนหน้านี้ บดสมุนไพรทั้งหมดเข้าด้วยกัน เตรียมพร้อมสำหรับการห้ามเลือด
บาดแผลภายนอก การพอกยาภายนอกจะช่วยให้หายเร็วขึ้น!
เมื่อเตรียมพร้อมแล้ว เซี่ยงเส้าหยุนฉีกเสื้อท่อนบนออก เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์มากมายตามร่างกาย!
บาดแผลเหล่านี้ล้วนเกิดจากการต่อสู้กับสัตว์อสูรตลอดหลายวันที่ผ่านมา แต่ที่หนักหนาสาหัสที่สุดคือลูกธนูของลั่วหลิวเฟิงที่ปักลึกเข้าไปในกระดูก
"แค้นนี้ต้องชำระ!" เซี่ยงเส้าหยุนพึมพำด้วยแววตาอาฆาต มือข้างหนึ่งจับก้านธนูแน่น แล้วกระชากออกสุดแรง
อ๊าก!
ลูกธนูหลุดออก เลือดพุ่งกระฉูดจากหัวไหล่ราวกับน้ำพุ ย้อมร่างเขาจนแดงฉาน ความเจ็บปวดแทบทำให้เขาสิ้นสติ!
พรสวรรค์การเข้าฌาน!
เซี่ยงเส้าหยุนรีบเข้าสู่สภาวะเข้าฌานทันที แยกสมาธิเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด มืออีกข้างรีบคว้าสมุนไพรบดโปะลงไปที่ปากแผล!
ซี๊ด!
เมื่อสมุนไพรสัมผัสแผล เซี่ยงเส้าหยุนสูดปากด้วยความแสบ เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มใบหน้า
โชคดีที่เขาเพ่งสมาธิไปที่เรื่องอื่น ช่วยลดทอนความเจ็บปวดไปได้ส่วนหนึ่ง จึงพอจะทนไหว!
เมื่อสมุนไพรเริ่มออกฤทธิ์ ความเจ็บปวดของเซี่ยงเส้าหยุนจึงค่อยทุเลาลง
พอหายใจหายคอได้สะดวกขึ้น เขาก็หยิบยาฟื้นฟูจากห่อผ้ามากิน
พอกยาภายนอก กินยาภายใน บาดแผลจะหายเร็วยิ่งขึ้น!
ผ่านไปราวครึ่งวัน อาการของเซี่ยงเส้าหยุนดีขึ้นมาก แต่สีหน้ายังคงซีดเผือด จำเป็นต้องบำรุงเลือดลมจึงจะฟื้นตัวได้ดีกว่านี้!
เซี่ยงเส้าหยุนหยิบเนื้อแห้งออกมาเคี้ยวกิน พร้อมโยนส่วนหนึ่งไปให้ลูกเสือน้อย
ลูกเสือน้อยเองก็คงหิวโซ คาบเนื้อไปกินจนหมดในพริบตา!
เนื้อแห้งที่เซี่ยงเส้าหยุนพกมามีไม่มาก เขาเก็บส่วนของตัวเองไว้ แล้วยกที่เหลือให้ลูกเสือน้อยกินจนหมด
เจ้าตัวเล็กกินจุมาก แป๊บเดียวก็ฟาดเรียบ จากนั้นก็เลียมือเซี่ยงเส้าหยุนอย่างอิ่มเอมใจเป็นการแสดงความรัก!
"กินเก่งจริงนะเจ้าตัวเล็ก! สงสัยข้าต้องรีบหายโดยไว จะได้หาของกินมาให้เจ้าเพิ่ม!" เซี่ยงเส้าหยุนลูบหัวลูกเสือน้อย
เขาสัมผัสได้ถึงความพิเศษของเจ้าตัวเล็ก ตัวแค่นี้แต่กลับแสนรู้ สายเลือดคงไม่ธรรมดาเหมือนเสือลายพาดกลอนทั่วไปแน่!
ไม่ว่าอย่างไร ในเมื่อเขาตัดสินใจเลี้ยงดูมันแล้ว ก็จะตั้งใจฟูมฟักให้มันแข็งแกร่งขึ้น!
"เจ้าไปวิ่งเล่นแถวนี้ก่อน อย่าไปไกลล่ะ!" เซี่ยงเส้าหยุนบอกให้ลูกเสือน้อยออกไป เขาต้องการฟื้นฟูพลัง
เมื่อลูกเสือน้อยเดินออกไปอย่างว่าง่าย เซี่ยงเส้าหยุนก็หยิบโสมเหลืองออกมา แล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว
เซี่ยงเส้าหยุนรวมสมาธิ โคจรเคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์ ฤทธิ์ยาบริสุทธิ์ค่อย ๆ แตกตัวออก
ผ่านการต่อสู้เสี่ยงตายมา พลังขอบเขตแรกยุทธ์ระดับเจ็ดของเซี่ยงเส้าหยุนสะสมจนเต็มเปี่ยม อาศัยพลังจากโสมเหลืองช่วยทะลวงระดับย่อมไม่ใช่เรื่องยาก!
เมื่อพลังแตกตัวออก อาการบาดเจ็บตามร่างกายก็ได้รับการเยียวยาไปส่วนหนึ่ง ขณะที่เก้าดาราในกายดูดซับพลังส่วนใหญ่ไป แล้วสะท้อนกลับออกมา ส่งผลให้เซี่ยงเส้าหยุนก้าวขึ้นสู่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับแปดในรวดเดียว!
โสมเหลืองอายุเกือบสามร้อยปี เพียงพอให้ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปเลื่อนขั้นได้ถึงสองระดับสบาย ๆ!
แต่พื้นฐานของเซี่ยงเส้าหยุนแน่นหนาเกินไป แถมยังปลุกเก้าดาราแล้ว พลังจากโสมเหลืองช่วยให้เลื่อนหนึ่งระดับก็นับว่าดีถมไป ยิ่งต้องแบ่งพลังส่วนหนึ่งไปรักษาแผล ทำให้เขาหยุดอยู่ที่ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับแปดขั้นต้นเท่านั้น!
ถึงกระนั้น เซี่ยงเส้าหยุนก็สัมผัสได้ว่าพละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน ไม่ใช่แค่เพิ่มขึ้นร้อยจินเหมือนคนทั่วไป แต่อย่างน้อยต้องมากกว่าคนอื่นสามถึงห้าเท่า!
นี่คงเป็นข้อดีของการปลุกดวงดาวก่อนกำหนด!
เมื่อพลังของเซี่ยงเส้าหยุนทะลวงผ่าน สภาพร่างกายของเขาก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เลือดลมสูบฉีดแรงกล้า ส่งผลให้บาดแผลหายเร็วยิ่งขึ้น!
เขานั่งสมาธิต่ออีกครึ่งวัน จึงรู้สึกว่าความเจ็บปวดจากบาดแผลค่อยทุเลาลง!
ยามนี้เข้าสู่ช่วงค่ำคืน เป็นเวลาที่สัตว์อสูรออกหากิน
ลูกเสือน้อยกลับมาอยู่ข้างกายเขา ไม่กล้าวิ่งซนไปไหนไกล
โฮก!
เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังขึ้นไม่ไกล เงาดำทมิฬค่อย ๆ ย่างสามขุมเข้ามาทางเซี่ยงเส้าหยุน
เซี่ยงเส้าหยุนมองไปอย่างระแวดระวัง รูม่านตาหดเล็กลง อุทานเบา ๆ "สิงโตโลหิตทมิฬ! โชคดีที่ไม่ใช่ตัวเต็มวัย น่าจะเป็นแค่อสูรระดับต่ำขั้นสูงสุดเท่านั้น!"
สิงโตโลหิตทมิฬสัมผัสได้ถึงสายตาท้าทายของเซี่ยงเส้าหยุน ไม่รอช้า กระโจนเข้าใส่หมายขย้ำทันที