บทที่ 31 ข้าดูแลเจ้าไม่ไหว
บทที่ 31 ข้าดูแลเจ้าไม่ไหว
เทือกเขาร้อยอสูร ทะเลป่าอันกว้างใหญ่ไพศาลพลิ้วไหวไม่หยุดหย่อน ดอกไม้แปลกตาเบ่งบานอวดโฉม ส่งกลิ่นหอมอบอวล หญ้าวิเศษขึ้นดาษดื่น ไอสมุนไพรระเหยปกคลุม!
เด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังต่อสู้เสี่ยงตายกับอสูรระดับต่ำในพงไพร!
นี่คืออสูรระดับต่ำ "ลิ่นเจาะภูเขา" ระดับของมันเข้าใกล้อสูรระดับกลางอย่างยิ่ง เกราะหนาแน่นทั่วร่าง ดาบกระบี่ธรรมดายากจะฟันแทงเข้า!
เด็กหนุ่มกำดาบหนักพิฆาตในมือแน่น ฟาดฟันประกายดาบคมกริบออกมาต่อเนื่อง ทุกประกายดาบแฝงแรงเหวี่ยงหนักกว่าพันจิน ไล่ต้อนลิ่นเจาะภูเขาจนถอยกรูด!
ลิ่นเจาะภูเขาตระหนักได้ว่าตนสู้ไม่ได้ จึงถอยร่นไม่หยุด หมายจะมุดหนีเข้าไปในซอกหินที่ผนังภูเขา!
"คิดหนี? ฝันไปเถอะ! เจ้าไล่กวดข้ามาตั้งนาน ตอนนี้แหละข้าจะบั่นคอเจ้า!" เด็กหนุ่มมองเจตนาของลิ่นเจาะภูเขาออก ตะโกนลั่นพร้อมกระโดดลอยตัวขึ้น ดาบหนักพิฆาตหนักเกือบสามร้อยจินในมือถูกฟันลงมาด้วยความโกรธเกรี้ยว
ฟิ้ว!
ฉัวะ!
ลำแสงบริสุทธิ์วูบไหวราวสายรุ้ง ปราณดาบยาวเกือบหนึ่งเมตรพุ่งเข้าใส่ลิ่นเจาะภูเขาที่กำลังหลบหนี ผ่าร่างมันขาดเป็นสองท่อนในพริบตา!
ลิ่นเจาะภูเขาที่เกือบจะบรรลุระดับอสูรขั้นกลาง พลังป้องกันของมันแม้แต่อาวุธระดับหนึ่งขั้นสูงสุดยังรับมือได้ แต่กลับไม่อาจต้านทานการโจมตีสุดกำลังของเด็กหนุ่มขอบเขตแรกยุทธ์ผู้นี้!
เด็กหนุ่มผู้นี้คือเซี่ยงเส้าหยุนที่เข้าสู่เทือกเขาร้อยอสูรมาได้สามวันแล้ว!
เทือกเขาร้อยอสูรมีสัตว์อสูรชุกชุมเหลือเกิน สามวันมานี้ปไม่รู้ว่าต้องหนีตายไปกี่ครั้ง ต่อสู้กับอสูรระดับต่ำไปกี่ตัว สภาพดูทุลักทุเลอย่างยิ่ง บาดแผลตามตัวมีไม่น้อย โดยเฉพาะรอยกรงเล็บลึกที่แผ่นหลัง นั่นคือฝีมือของอสูรหมาป่าตั้งแต่วันแรกที่เข้ามา!
หากเขาไม่มีวิชาย่างก้าวทรราชเก้าโลกันตร์ช่วยให้หนีเร็วขึ้น คงได้กลายเป็นอาหารอันโอชะของอสูรหมาป่าไปแล้ว!
โชคดีที่เขาผ่านสามวันอันโหดร้ายมาได้ และเริ่มปรับตัวเข้ากับการเอาชีวิตรอดในป่าดงดิบนี้แล้ว พลังฝีมือเองก็มั่นคงขึ้นอย่างสมบูรณ์ อีกไม่นานคงสามารถเลื่อนระดับสู่ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับแปดได้!
หลังจากสังหารลิ่นเจาะภูเขา เซี่ยงเส้าหยุนก็หาสมุนไพรแถวนั้นมาผสมกับยาที่เตรียมมา บดพอกแผลและพันแผลให้ตัวเอง!
"การต่อสู้จริง คือหนทางสู่ความแข็งแกร่งที่รวดเร็วที่สุด! เพียงแค่สามวันสั้น ๆ ข้ารู้สึกได้ว่าพลังต่อสู้ของตัวเองเพิ่มขึ้น นี่อาจไม่ใช่พลังที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน แต่เป็นสัญชาตญาณการต่อสู้ ความเฉียบคมและการสังเกตการณ์ที่เปลี่ยนไปในระหว่างความเป็นความตาย!" เซี่ยงเส้าหยุนครุ่นคิดขณะนั่งพัก
การเอาแต่ก้มหน้าก้มตาฝึกฝนไม่ใช่หนทางเดียวในการยกระดับ บางทีการหยุดคิดทบทวนหาทิศทาง อาจได้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง!
หลังจากนั่งสมาธิไปหนึ่งชั่วยาม และกินเนื้อสัตว์อสูรตากแห้งไปบ้าง สภาพจิตใจของเขาก็ฟื้นฟูกลับมาสมบูรณ์ เลือดลมในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก!
นี่คือประโยชน์ของการกินเนื้อสัตว์อสูร ช่วยเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง!
ขณะที่เซี่ยงเส้าหยุนเตรียมจะออกเดินทางต่อ หูพลันแว่วเสียงสวบสาบดังมาจากไม่ไกล!
เขาไม่รอช้า รีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ที่ใกล้ที่สุดทันที
ไม่นานนัก เขาก็เห็นชายคนหนึ่งที่มีบาดแผลเต็มตัววิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ดูจากสภาพแล้ว น่าจะกำลังถูกสัตว์อสูรไล่ล่า
และเป็นจริงดังคาด เสียงคำรามกึกก้องดังสนั่นหวั่นไหว
โฮก!
นี่คือเสียงพยัคฆ์คำรามลั่นป่าที่น่าสะพรึงกลัว แทบจะสั่นสะเทือนฟ้าดินให้ไหวเอน!
"อสูรพยัคฆ์ที่แข็งแกร่ง! อย่างน้อยต้องเป็นระดับอสูรชั้นสูง!" เซี่ยงเส้าหยุนบนต้นไม้เคร่งเครียดขึ้นมาทันที
ด้วยฝีมือเขาในตอนนี้ หากเจอกับอสูรชั้นสูง มีแต่ตายสถานเดียว หวังเพียงชายตรงหน้าจะรีบไสหัวไปให้พ้น ๆ!
ทว่า ชายคนนั้นกลับล้มคว่ำหมดสติไปที่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ เขาเสียอย่างนั้น
"เวรเอ้ย อะไรจะซวยขนาดนี้!" เซี่ยงเส้าหยุนอดสบถไม่ได้
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกระโดดลงจากต้นไม้ แล้วโกยแน่บหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
เขารู้ดีว่าชายคนนี้ต้องไปแหย่หนวดเสือเข้าให้แล้ว อสูรชั้นสูงตัวนั้นถึงได้ตามล่ามาขนาดนี้ ขืนไม่หนี มีหวังโดนหางเลขไปด้วยแน่!
แต่ทว่า ขณะกำลังวิ่งหนี กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเกาะติดอยู่ที่หลัง
"บัดซบ ตัวอะไรวะเนี่ย ออกไปนะเว้ย!" เซี่ยงเส้าหยุนไม่กล้าหันกลับไปมอง ได้แต่สะบัดหลังสุดแรง หวังจะสลัดไอ้ตัวที่เกาะอยู่ให้หลุด
แต่เจ้าสิ่งนั้นกลับเกาะแน่นราวกับปลิง สะบัดยังไงก็ไม่หลุด
โชคดีที่มันไม่ได้ทำอันตรายอะไรเขา เขาจึงเลิกสนใจ ตั้งหน้าตั้งตาหนีสุดชีวิต!
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีอสูรชั้นสูงปรากฏตัวหรือเปล่า ตลอดทางที่ผ่านมาจึงไม่เจอสัตว์อสูรโจมตีเลย!
หลังจากวิ่งมานาน เซี่ยงเส้าหยุนคิดว่าอสูรชั้นสูงคงไม่ตามมาแล้ว จึงหยุดพัก เอื้อมมือไปข้างหลัง กระชากเจ้าสิ่งที่เกาะอยู่ออกมาดู
เมี๊ยว!
เสียงร้องเล็ก ๆ ของลูกสัตว์ดังออกมา
เซี่ยงเส้าหยุนเพ่งมอง พบว่าในมือคือลูกเสือลายพาดกลอนตัวน้อย หัวกลมดิ๊ก ขนส่วนใหญ่เป็นสีขาว แซมด้วยสีดำและเหลือง ดวงตากลมโตกลอกไปมา ท่าทางน่าสงสารจับใจ ใครเห็นก็คงทำร้ายไม่ลง!
"เป็นเจ้าตัวเล็กนี่เองที่เกาะข้ามา! เจ้าคงไม่ใช่ลูกของอสูรพยัคฆ์ตัวนั้นหรอกนะ งานเข้าแล้วสิ!" เซี่ยงเส้าหยุนมองลูกเสือน้อยแล้วยิ้มแห้ง
นี่เป็นเพียงลูกเสือแรกเกิด ดูท่าคงเป็นชายคนนั้นขโมยมา แต่ดันไปกระตุกหนวดแม่อสูรพยัคฆ์เข้า เลยโดนไล่ล่าปางตาย
ลูกเสือน้อยตัวนี้คงหนีออกมาตอนชายคนนั้นล้มลง แล้วพอดีเห็นเขาวิ่งหนี เลยกระโดดเกาะมาด้วย!
โดยปกติผู้ฝึกยุทธ์ที่อยากได้สัตว์อสูรเป็นสัตว์ขี่ วิธีที่ดีที่สุดคือสยบสัตว์อสูรที่อ่อนแอกว่าตน จะได้สัตว์ขี่เร็วที่สุด อีกวิธีคือเลี้ยงลูกสัตว์อสูร รอให้โตขึ้นก็จะกลายเป็นสัตว์ขี่ที่ซื่อสัตย์และรู้ใจ
ชายคนเมื่อครู่คงกะจะจับลูกเสือไปเลี้ยงหรือเอาไปขายแน่ ๆ!
ลูกสัตว์อสูรตัวหนึ่งราคาสูงลิบลิ่ว ยิ่งสายเลือดสูงส่ง ราคายิ่งแพงหูฉี่!
เหตุผลพวกนี้เซี่ยงเส้าหยุนเข้าใจดี แต่เขาไม่อยากตกเป็นเป้าหมายของอสูรชั้นสูง โดยเฉพาะอสูรชั้นสูงระดับท็อป หลังจากมันฆ่าชายคนนั้นเสร็จ มันต้องตามกลิ่นมาแน่ ถึงตอนนั้นเขาก็ไม่รอด!
เซี่ยงเส้าหยุนตัดสินใจอย่างเด็ดขาดทันที!
"เจ้าตัวเล็ก เจ้าอยู่ที่นี่ไปเถอะ ข้าดูแลเจ้าไม่ไหว!" เซี่ยงเส้าหยุนวางลูกเสือลงข้างทางแล้วกล่าว
ถึงเขาจะอยากเลี้ยงลูกเสืออสูรเหมือนกัน แต่เสือลายพาดกลอนสายเลือดไม่สูงนัก อย่างมากก็โตไปเป็นแค่อสูรชั้นสูง!
สำหรับเขาแล้ว มันไม่มีประโยชน์เท่าไหร่นัก!
ทว่า หลังจากวางลูกเสือน้อยลง เซี่ยงเส้าหยุนก็เตรียมเผ่นอีกรอบ!
แต่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกหนักที่หลังอีกครั้ง เจ้าลูกเสือตัวดีกระโดดเกาะหลังเขาอีกแล้ว
"เวรเอ้ย เจ้าตัวเล็กนี่กะจะให้ข้าตายให้ได้ใช่ไหม! เชื่อไหมข้าฆ่าเจ้าทิ้งเดี๋ยวนี้เลย!" เซี่ยงเส้าหยุนกระชากลูกเสือออกมา ขู่ฟ่อ
เมี๊ยว!
ลูกเสือน้อยร้องเบา ๆ ลิ้นเล็ก ๆ เลียแขนเซี่ยงเส้าหยุน ทำท่าออดอ้อนอย่างน่ารักน่าชัง!
เซี่ยงเส้าหยุนที่กำลังง้างมือจะทุ่มมันทิ้ง เห็นท่าทางแบบนี้เข้า ใจก็อ่อนยวบ "ช่างเถอะ พาเจ้าไปด้วยก่อน รอแม่เจ้ามาค่อยคืนให้ หวังว่าแม่เจ้าคงไม่จับข้ากินนะ!"