บทที่ 27 ดัชนีทะลวงปราณ
บทที่ 27 ดัชนีทะลวงปราณ
"ฝ่ามือหักกระดูก ทักษะยุทธ์ระดับสองขั้นต้น หนึ่งฝ่ามือสั่นสะเทือนอวัยวะภายใน หักกระดูก! มูลค่าหนึ่งพันห้าร้อยคะแนน"
"หมัดเจ็ดสำเนียง ทักษะยุทธ์ระดับสองขั้นต้น หนึ่งหมัดซัดออก ปราณส่งเสียงหวีดหวิว พลังทำลายล้างน่าตื่นตะลึง! มูลค่าหนึ่งพันเจ็ดร้อยคะแนน"
"ทวนหมุนพายุคลั่ง ทักษะยุทธ์ระดับสองขั้นกลาง ควงทวนดั่งพายุหมุน ห่าฝนทวนหนาแน่น ไร้ช่องโหว่ให้ป้องกัน! มูลค่าสองพันคะแนน!"
……
......
เซี่ยงเส้าหยุนเดินวนเวียนอยู่ในหอทักษะยุทธ์ฝ่ายใน กวาดตามองคำอธิบายทักษะยุทธ์ที่ถูกฉายขึ้นด้วยพลังค่ายกลไม่หยุดหย่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น
ตอนนี้ เขาเหลือคะแนนเพียงหนึ่งพันสี่ร้อยแต้ม จะแลกทักษะยุทธ์ระดับสองสักวิชายังยากเลย!
"นึกว่าสองพันคะแนนก็เยอะแล้ว เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าตัวเองมันยาจกชัด ๆ!" เซี่ยงเส้าหยุนคิดในใจ
หลังจากเดินวนอยู่รอบหนึ่ง สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ทักษะยุทธ์วิชาหนึ่งนามว่า "ดัชนีทะลวงปราณ"!
ดัชนีทะลวงปราณ ทักษะยุทธ์ระดับสามฉบับไม่สมบูรณ์ หนึ่งดัชนีสามารถทะลวงเกราะปราณสังหารศัตรู อานุภาพน่าตื่นตะลึง มูลค่าสามพันคะแนน!
"วิชาพวกนี้ล้วนเป็นทักษะที่ไม่สมบูรณ์ ไม่ใช่ทักษะระดับสามฉบับเต็ม จึงถูกวางไว้ที่ชั้นหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นมูลค่าก็ยังสูงลิบลิ่ว!" เซี่ยงเส้าหยุนกวาดตามองทักษะยุทธ์รอบข้างแล้วอุทาน หยุดครู่หนึ่งเขาก็กล่าวต่อ "ดัชนีทะลวงปราณ นับเป็นวิชาดัชนีที่หาได้ยาก ต่อให้ไม่สมบูรณ์ ขอแค่สำแดงอานุภาพได้เพียงเสี้ยวเดียว ก็เพียงพอจะคุกคามยอดฝีมือขอบเขตพลังดาราได้แล้ว!"
ยิ่งคิด เซี่ยงเส้าหยุนก็ยิ่งถูกใจวิชาดัชนีทะลวงปราณนี้ อยากจะแลกมาเดี๋ยวนี้เลยใจจะขาด
น่าเสียดายที่คะแนนเขายังขาดอีกกว่าครึ่ง!
"อย่าดูเลย วิชาดัชนีทะลวงปราณนี้เงื่อนไขการฝึกโหดหินสุด ๆ ต่อให้แลกไปก็เสียคะแนนเปล่า!" เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูเซี่ยงเส้าหยุน
เซี่ยงเส้าหยุนหันไปมอง พบหวังเจิ้นชวนที่เคยเจอกันครั้งหนึ่งปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า!
ก่อนหน้านี้ ตอนเซี่ยงเส้าหยุนไปกินข้าวที่เหลาอาหารครั้งแรก หวังเจิ้นชวนเป็นคนออกหน้าช่วยรับมือการโจมตีของวางหยางแทนเขา
"สวัสดีศิษย์พี่ วิชาดัชนีทะลวงปราณนี้ฝึกยากตรงไหนหรือ?" เซี่ยงเส้าหยุนถามอย่างนอบน้อม
"ดัชนีทะลวงปราณเดิมทีก็เป็นวิชาไม่สมบูรณ์ ย่อมฝึกฝนให้ถึงขั้นสุดยอดได้ยาก ที่สำคัญกว่านั้นคือกระดูกนิ้วต้องแข็งแกร่งพอ ไม่อย่างนั้นก็ไม่อาจสำแดงอานุภาพของมันออกมาได้แม้แต่น้อย!" หวังเจิ้นชวนตอบ แล้วเสริมว่า "คนที่ฝึกวิชานี้เก้าในสิบคนล้วนถอดใจกลางคัน!"
"ยากขนาดนั้นเลยรึ!" เซี่ยงเส้าหยุนอุทาน
"ใช่แล้ว ข้าเห็นเจ้าสะพายดาบ สู้ไปเลือกวิชาดาบระดับสองมาฝึกยังจะเข้าท่ากว่า!" หวังเจิ้นชวนแนะนำ
"ขอบคุณศิษย์พี่ที่เตือน!" เซี่ยงเส้าหยุนกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็เอ่ยกับหวังเจิ้นชวน "ศิษย์พี่ท่านนี้ ไม่ทราบว่าพอจะให้ข้ายืมสักหนึ่งพันห้าร้อยคะแนนได้หรือไม่ วันหน้าข้าจะคืนให้เป็นสองเท่า!"
"หนึ่งพันห้าร้อยคะแนน?" หวังเจิ้นชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย
คะแนนจำนวนนี้สำหรับศิษย์ฝ่ายในอย่างเขาก็นับว่าเป็นจำนวนมหาศาลเช่นกัน!
เซี่ยงเส้าหยุนนึกว่าหวังเจิ้นชวนไม่เชื่อใจ จึงรีบหยิบป้ายหยกของตนออกมา "นี่คือป้ายหยกหอขีดจำกัด เชื่อว่าอีกไม่นาน ข้าจะหาคะแนนได้มากกว่านี้! ถึงตอนนั้นการคืนคะแนนศิษย์พี่คงไม่ใช่เรื่องยาก!"
หวังเจิ้นชวนมองป้ายหยกหอขีดจำกัดของเซี่ยงเส้าหยุนด้วยความประหลาดใจ "สมกับเป็นอัจฉริยะผู้ชักนำห้าดาราฉายฟ้าคราม ถึงกับผ่านการท้าทายขีดจำกัดได้!" หยุดครู่หนึ่งเขาก็กล่าวต่อ "คะแนนข้าให้ยืมได้ แต่เจ้าต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่ง!"
"ศิษย์พี่มีเรื่องอันใดให้ข้าช่วย? ขอเพียงข้าเซี่ยงเส้าหยุนทำได้ ข้าไม่เกี่ยงงอนแน่นอน!" เซี่ยงเส้าหยุนตบหน้าอกรับคำ
"ถ้าเป็นไปได้ ข้าหวังว่าเจ้าจะช่วยแนะนำข้าให้รู้จักกับผู้อาวุโสราชันอัสนีม่วง! ข้าอยากฝากตัวเป็นศิษย์ท่าน!" หวังเจิ้นชวนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
"ที่แท้ก็เรื่องนี้ ได้เลย ข้าจัดการให้เอง!" เซี่ยงเส้าหยุนรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ พลางคิดในใจ "เจ้ากราบจื่อฉางเหอเป็นอาจารย์ ส่วนข้าเป็นศิษย์น้องเขา เจ้าก็ต้องกลายเป็นศิษย์หลานข้า เช่นนั้นคะแนนนี้ก็ไม่ต้องคืนแล้วใช่ไหม? ฮี่ ๆ!"
"ดี งั้นเราไปทางโน้น ข้าจะโอนคะแนนในป้ายหยกให้เจ้า!" หวังเจิ้นชวนกล่าว
"ใจนักเลง!" เซี่ยงเส้าหยุนตอบอย่างดีใจ
จากนั้น ทั้งสองก็ไปที่เคาน์เตอร์แลกเปลี่ยนคะแนนเพื่อโอนคะแนนให้กัน
คราวนี้คะแนนของเซี่ยงเส้าหยุนพุ่งขึ้นเป็นสองพันเก้าร้อยแต้ม บวกกับส่วนลดสองส่วนจากป้ายหยกหอขีดจำกัด การจะคว้าวิชาดัชนีทะลวงปราณมาครองย่อมไม่ใช่ปัญหา
เมื่อเซี่ยงเส้าหยุนได้วิชาดัชนีทะลวงปราณมาแล้ว หวังเจิ้นชวนก็อดทักท้วงไม่ได้ "ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึ ว่าวิชานี้ฝึกยาก!"
"ฝึกยากไม่ได้แปลว่าข้าฝึกไม่ได้!" เซี่ยงเส้าหยุนตอบกลับไปประโยคหนึ่ง แล้วถามต่อ "ศิษย์พี่ท่านนี้มีนามว่ากระไร? วันหลังข้าจะได้แนะนำท่านกับศิษย์พี่จื่อถูก!"
"ศิษย์ฝ่ายใน หวังเจิ้นชวน!" หวังเจิ้นชวนตอบอย่างจริงจัง
"ได้ รอฟังข่าวดีจากข้า!" เซี่ยงเส้าหยุนรับคำ
จากนั้น เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง กล่าวลาหวังเจิ้นชวนทันที!
สามวัน เวลาเพียงสามวัน เขาต้องฝึกวิชาดัชนีทะลวงปราณให้สำเร็จ เพื่อเป็นหลักประกันความปลอดภัยในการเดินทางครั้งนี้!
เขาไม่อยากกลายเป็นอาหารของสัตว์อสูรเพียงเพื่อแลกกับน้ำพุดาราปฐพีหรอกนะ!
เซี่ยงเส้าหยุนแวะไปเหลาอาหาร ใช้คะแนนที่เหลือแลกเสบียงอาหาร แล้วกลับมายังเรือนพัก นำคัมภีร์ดัชนีทะลวงปราณออกมาเริ่มอ่าน
เขากวาดสายตาอ่านเคล็ดวิชาดัชนีทะลวงปราณอย่างรวดเร็ว แล้วดูภาพประกอบการฝึกนิ้วในตอนท้าย ไม่นานก็จดจำเนื้อหาสำคัญได้ทั้งหมด!
นี่คือความสามารถในการจดจำที่แม่นยำราวกับถ่ายภาพของเขา!
หากต้องการฝึกดัชนีทะลวงปราณ เงื่อนไขสำคัญที่สุดคือกระดูกนิ้วต้องแข็งแกร่ง อย่างน้อยต้องมีความแข็งเทียบเท่าอาวุธระดับหนึ่งจึงจะฝึกขั้นต้นได้ หากแข็งแกร่งระดับอาวุธระดับสองก็จะสำแดงอานุภาพได้มากขึ้น และต้องมีกระดูกนิ้วที่แข็งแกร่งเทียบเท่าอาวุธระดับสามจึงจะฝึกจนบรรลุขั้นสูงได้!
ความแข็งแกร่งของกระดูกนิ้วคือกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จในการฝึกวิชานี้!
นี่คือเหตุผลที่หวังเจิ้นชวนพยายามห้ามปรามเซี่ยงเส้าหยุน!
โดยปกติ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งถึงสอง กระดูกนิ้วย่อมไม่อาจเทียบความแข็งแกร่งกับอาวุธระดับหนึ่งได้ การฝึกฝนจึงยากเย็นแสนเข็ญ!
"ด้วยสภาพร่างกายข้าตอนนี้ กระดูกนิ้วน่าจะทนทานอาวุธระดับหนึ่งได้ ข้าสามารถฝึกฝนได้อย่างไม่มีปัญหา!" เซี่ยงเส้าหยุนคิดในใจ จากนั้นก็ถอนหายใจเบา ๆ "ดัชนีทะลวงปราณมีเนื้อหาแค่สองในสาม ขาดส่วนสุดท้ายไป น่าเสียดายจริง ๆ!"
จากนั้น เขาก็เข้าสู่สภาวะเข้าฌานทันที ภาพการฝึกฝนแต่ละภาพหมุนเวียนอยู่ในสมองไม่หยุด!
การเข้าฌาน!
นี่คือพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของเขา และเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เขาเรียนรู้ทักษะยุทธ์ได้อย่างรวดเร็ว!
ตั้งแต่ยังเล็ก เขาก็มีความสามารถเช่นนี้ติดตัว ทำให้เขาโดดเด่นเหนือใคร!
ในสภาวะเข้าฌาน เคล็ดลับท่วงท่าที่เชื่อมโยงกันจากภาพเหล่านั้นถูกเขาทำความเข้าใจอย่างถ่องแท้
เมื่อเข้าใจเคล็ดลับท่วงท่า ประกอบกับเคล็ดวิชา การฝึกฝนย่อมได้ผลดีเกินคาด!
ปัง! ปัง!
หลังจากเข้าใจวิชาดัชนีทะลวงปราณอย่างถ่องแท้ เซี่ยงเส้าหยุนก็เริ่มใช้นิ้วจิ้มใส่เสาไม้ไม่ยั้ง!
ร่างกายของเขาแข็งแกร่งไม่ธรรมดาอยู่แล้ว บวกกับพลังดัชนีที่รวบรวมไว้ที่ปลายนิ้ว จิ้มใส่เสาไม้จึงไม่รู้สึกเจ็บปวดมากนัก!
ตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือทำให้กระดูกนิ้วรองรับพลังดาราที่ปล่อยออกมาได้ จนกระทั่งพลังทะลุออกจากปลายนิ้ว เช่นนั้นจึงจะถือว่าบรรลุขั้นต้น!
ผ่านไปหนึ่งวัน เขาจิ้มเสาไม้ไปไม่รู้กี่ครั้ง นิ้วแทบจะเปื่อยเน่า แต่น่าเสียดายที่ยังไปไม่ถึงขั้นปล่อยประกายดัชนีออกมาได้!
โชคดีที่ไม่ได้คว้าน้ำเหลว เขาเริ่มจับทางพลังที่ไหลเวียนไปยังกระดูกนิ้วได้ลาง ๆ แล้ว ขอเพียงรวบรวมพลังให้เป็นหนึ่งเดียว การบรรลุขั้นต้นย่อมไม่ใช่เรื่องยาก!