ตอนที่ 18-24 โชคหรือเคราะห์?
ตอนที่ 18-24 โชคหรือเคราะห์?
“เร็ว รีบไปกัน!” หน้าของลินลี่ย์ดุดันขณะเขาตะโกนเร่งรัด
คนอื่นเมื่อได้ยินลินลี่ย์ตะโกนอย่างแตกตื่นก็ไม่กล้าละเลยและมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นพวกเขาทุกคนเป็นเหมือนลินลี่ย์เผ่นหนีไปข้างหน้า
“มีงูเขียวอยู่มากมายจริงๆ เกิดอะไรขึ้น?” ขณะที่หนีไปข้างหน้าลินลี่ย์ไตร่ตรองปัญหานี้อย่างกระวนกระวาย “นอกจากนี้เมื่อเราเข้ามาในเขตหมอกเทาในตอนแรก เราไม่เห็นงูเขียวมากไปกว่าตัวเดียว แต่ที่นี่ มีงูเขียวอยู่มากมายนัก! งูเขียวเหล่านี้... พวกมันสามารถผสานเข้ากับใบไม้เขียวโดยไม่มีระลอกพลังงานได้อย่างไร?”
เมื่อเทพใช้เคล็ดอย่างเช่นเคล็ดเดินดินหรือเคล็ดร่างเพลิง พวกเขาจะต้องเปลี่ยนร่างไปเป็นพลังงาน แต่เคล็ดวิชาที่ใช้อย่างนี้มีผลให้เกิดระลอกพลังงาน ไม่มีทางที่พวกเขาจะเป็นเหมือนงูเขียวพวกนี้ที่เงียบมากและพรางตัวได้ดีจนเข้ามาใกล้โดยไม่สังเกตเห็น
ลินลี่ย์รู้สึกว่าแปลกประหลาดมาก!
แต่ในขณะนี้เขาไม่มีเวลาคิดอย่างระมัดระวัง
“มันควรจะได้เวลาแล้วนี่ พวกงูเขียวคงไม่ไล่ตามเราแล้ว” บีบีคุยทางใจ “ไปต่อ เร่งให้เร็วขึ้น” ลินลี่ย์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ขณะที่กลุ่มของลินลี่ย์ทั้งสี่คนหนีไปข้างหน้า ทันใดนั้น...
“ควั่บ!” “ควั่บ!” “ควั่บ!”
ในขณะนั้นเงาร่างสีเขียวเลือนรางพุ่งออกมาในท้องฟ้า พวกมันดูเหมือนว่าส่วนใหญ่จะมาจากทั้งสองข้างและจากด้านหลัง มีเงาเลือนรางสีเขียวจำนวนน้อยที่มาจากข้างหน้า งูเขียวบินมาข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง...พวกมันเหมือนกับธนูเขียวพุ่งแหวกผ่านอากาศทันที จำนวนของพวกมันมีมากมาย
หน้าของทุกคนในกลุ่มของลินลี่ย์เปลี่ยนไปทันที
“ครืนนน...” สนามพลังศิลาดำขยายออกไปทันที
ขยายจากเส้นผ่าศูนย์กลางห้าเมตรไปเป็นสิบห้าเมตร
งูเขียวทุกตัวที่เข้ามาในสนามพลังศิลาดำนี้จะช้าลงอย่างเห็นได้ชัด แต่พวกมันยังบุกเข้าหากลุ่มของลินลี่ย์ทั้งสี่คน มีเรื่องแปลกก็คือ..ไม่มีแม้แต่ตัวเดียวในงูเขียวหลายสิบตัวที่โจมตีบีบีพวกมันทั้งหมดโจมตีใส่ลินลี่ย์ โบลนและวอลเล็ทแทน แต่ละคนต้องพบกับความยากลำบากจากการโจมตีจากงูเขียวเกือบสิบตัว
ตาของลินลี่ย์เย็นชาทันใดนั้นมีเสียงแครกดังขึ้น พื้นที่รายรอบก่อตัวเป็นกำแพงสีธาตุดิน
“โครม!” งูเขียวทะลุผ่านกำแพงธาตุดินได้ง่ายๆ
ลินลี่ย์ควงกระบี่เงาลวงในมือของเขาและกระบี่เปลี่ยนไปเป็นสายลมฟันใส่งูเขียวหลายครั้ง หลังจากสู้กับงูเขียวมาแล้วลินลี่ย์รู้ว่าการจะฆ่าพวกมันได้ เขาต้องเล่นงานที่ศีรษะของมัน อย่างไรก็ตามงูเขียวมีความคล่องแคล่วเกินไป และหัวของวพวกมันเล็กมาก จะฆ่าพวกมันและบดศีรษะของพวกมันเป็นเรื่องที่ยากมาก!
งูเขียวตัวแล้วตัวเล่าเข้ามาในสนามพลังศิลาดำและพวกมันรู้สึกถึงผลกระทบที่ยิ่งใหญ่จากมัน
“แครก...”รัศมีของแสงกระบี่นับไม่ถ้วนเหมือนกับเครื่องบดเนื้อบดใส่งูตัวแล้วตัวเล่าทันที
ภายในสนามพลังศิลาดำงูเขียวจะช้าลงใช่แล้วแต่นั่นเป็นการพูดเปรียบเทียบ ความเร็วเดิมของพวกมันจะเร็วอย่างน่าประหลาด..และภายในพื้นที่น้อยกว่าสิบเมตรพวกมันพยายามอย่างหนักเพื่อหลบหลีกกระบี่ของลินลี่ย์ ในทันทีนั้นงูเขียวเก้าตัวบุกจู่โจมใส่ลินลี่ย์ มีหกตัวที่ศีรษะถูกกระแทกเละ และพวกมันร่วงลงพื้นทันที
ขระที่งูเขียวอีกสามตัวแม้ว่าพวกมันจะได้รับบาดเจ็บ แต่พวกมันยังคงพุ่งเข้าหาลินลี่ย์
“ควั่บ!” หางมังกรของลินลี่ย์ปรากฏฟาดใส่งูเขียวสองตัวจนเละ
งูเขียวที่เหลือ..ขณะที่มันเตรียมจะกัดลินลี่ย์มันโดนพลังฝ่ามือกระแทกใส่จนตายในครั้งเดียว!
“อีกสองคนเล่า..” ลินลี่ย์หันไปมอง
บุรุษหนุ่มผมม่วงโบลนสามารถรับมือกับงูเขียวได้อย่างง่ายดายเนื่องจากความเร็วของพวกมันตกลงอย่างมาก บุรุษหนุ่มผมม่วงในตอนแรกอาศัยกระบี่ยาวร้ายกาจของเขาฆ่างูเขียวไปห้าตัวและจากนั้นสร้างสนามพลังหมอกไฟฟ้ารอบร่างกายของเขา
งูเขียวเหล่านั้นช้าลงแล้วภายในสนามพลังศิลาดำ เมื่อพวกเขาเข้ามาในพื้นที่หมอกไฟฟ้า พวกมันช้าลงอีกครั้ง
บุรุษหนุ่มผมม่วงพบว่าสามารถฆ่างูเขียวที่เหลือได้อย่างง่ายดาย
“วอลเล็ท...” ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว
วอลเล็ทเป็นยอดฝีมือที่ฝึกมาทางวิถีมรณะและเขาก็จัดการงูเขียวได้หลายตัวเช่นกัน แต่มีงูเขียวอยู่ตัวหนึ่งที่เจาะทะลุมือของวอลเล็ทเจาะเข้าไปในร่างของเขา
“เขาจะปลอดภัยหรือไม่?” บีบีและโบลนมองดูด้วยเช่นกัน
วอลเล็ทยืนนิ่งกับที่ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ครู่ต่อมา...
“ทุกคน, ตอนนี้ข้าไม่เป็นไรแล้ว ไปกันต่อเถอะ” วอลเล็ทหัวเราะ แต่หน้าของเขาค่อนข้างซีด
“งูเข้าไปในร่างของเจ้า รู้สึกยังไงบ้าง?” บีบีถาม
วอลเล็ทพยักหน้าและตอบ “เมื่องูเขียวเข้าไปในร่างข้า ข้าแตกตื่นทันทีและข้าใช้พลังเทพและพลังวิญญาณโจมตีต่อเนื่อง!” ลินลี่ย์หัวเราะกับตนเอง ถ้างูเขียวเข้าไปในร่างของเขาบางทีเขาอาจใช้วิธีเดียวกัน
“แต่ใครจะคิดกันเล่าว่า...งูเขียวจะเปลี่ยนไปเป็นแสงพลังงานและโถมตัวเองตรงเข้าไปในใจของข้าด้วยความเร็วสูง? แต่..งูเขียวอ่อนแอลงภายใต้การโจมตีด้วยพลังวิญญาณของข้า ข้าต้องทุ่มเทพลังและแทบจะไม่สามารถกำจัดพลังงานสีเขียวนั้นได้!” วอลเล็ทพูดโดยยังมีร่องรอยความกลัว
ลินลี่ย์พยักหน้า
“อย่างนั้นงูเขียวนี้เมื่ออยู่ภายใต้พลังโจมตีวิญญาณก็จะอ่อนแอลงอย่างต่อเนื่อง!” ลินลี่ย์เริ่มเข้าใจขึ้นบ้าง พลังงานสีเขียวซึ่งก่อตัวเป็นงูเขียวน่าจะคล้ายกับโครงสร้างพลังทางจิตวิญญาณ
“เอาละทุกคน, ระมัดระวังตัวเพิ่มขึ้นด้วย!” ลินลี่ย์กล่าว “ข้าทำทั้งหมดเท่าที่ช่วยได้แต่พวกท่านจะรอดหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกท่าน” ลินลี่ย์ยังคงสนามพลังศิลาดำไว้และเมื่อมีสนามพลังนี้..โบลนและวอลเล็ทก็อยู่ภายใต้พลังกดดันด้วยเช่นกัน
มิฉะนั้นทั้งสองคนคงตายไปในสถานการณ์ก่อนหน้านั้นแล้ว
“ลินลี่ย์, ขอบคุณมาก” วอลเล็ทและโบลนรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ ที่สำคัญลินลี่ย์สามารถทิ้งพวกเขาได้
“ไปกันต่อเถอะ” ลินลี่ย์กล่าว
หลังจากลินลี่ย์ออกไปบุรุษผมน้ำตาลคนหนึ่งค่อยโผล่ออกมาจากพื้น สายตาของเขาเย็นชาลึกซึ้งเหมือนทะเล เขาตรวจสอบพื้นที่รอบตัวอย่างระมัดระวัง
“งูเขียวมากมายนัก...” ตาของบุรุษกำยำค่อยๆ เป็นประกาย“เป็นเวลาหลายปีแล้ว ข้าลืมเวลาที่มีอยู่ไปแล้ว แต่วันนี้ก็มาถึงจนได้!” บุรุษร่างกำยำตื่นเต้นจนตัวสั่น จากนั้นเขาตรวจสอบรอบๆ อย่างระมัดระวัง และเหมือนกับว่าเขารู้สึกถึงระลอกพลังจากข้างหน้า เขารีบเดินหน้าไปทันที
กลุ่มของลินลี่ย์ไม่เคยคิดว่าหลังจากสู้กับงูเขียวมากมายขนาดนั้นไม่นานนักหลังจากเดินไปเป็นช่วงเวลาสั้นๆพวกเขากลับถูกงูเขียวจำนวนมากโจมตีอีก นอกจากนี้ขนาดพลังโจมตีจากงูเขียวเห็นได้ชัดว่ามากกว่าครั้งก่อน มีงูเขียวมากกว่าร้อยตัว
และมันก็เหมือนกับครั้งก่อน...
งูเขียวไม่ได้โจมตีบีบีมันโจมตีลินลี่ย์ วอลเล็ทและโบลนเท่านั้น
“ฟ่อ...”
งูเขียวกลุ่มใหญ่พุ่งเข้าหาลินลี่ย์ในกลางอากาศด้วยความบ้าคลั่งสุดขีด
“พี่ใหญ่!” บีบีรีบเข้ามาช่วยลินลี่ย์เช่นกัน
“งูพวกนี้เป็นบ้าจริงๆ!” กระบี่เงาลวงของลินลี่ย์เริ่มเคลื่อนไหว ในทันใดนั้นลินลี่ย์สร้างเงากระบี่เลือนรางนับไม่ถ้วน และงูเขียวที่กระแทกใส่กระบี่เงาลวงเหล่านั้นทั้งหมดแหลกเละ บรรดางูเขียวห้าสิบตัวมีเพียงตัวเดียวที่ฝ่าแนวป้องกันของกระบี่เงาลวงเข้ามาได้
และงูตัวนี้ถูกบีบีจับได้
“เฮ้, พี่ใหญ่ทำไมกระบี่คราวนี้ที่ท่านใช้ถึงไวกว่าครั้งก่อนมากเล่า?” บีบีถามด้วยความประหลาดใจ
ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น “เพราะครั้งนี้ข้าใช้พลังธาตุลม!”
ลินลี่ย์ต้องถอนหายใจอย่างมีอารมณ์เช่นกัน ตลอดหลายปีมานี้เพราะความรู้แจ้งของกฎธรรมชาติธาตุดินของเขาอยู่เหนือความรู้เข้าใจกฎธาตุลม ลินลี่ย์แทบจะใช้แต่กฎธรรมชาติธาตุดิน...จนติดเป็นนิสัย แต่ขณะนี้เมื่อเผชิญหน้ากับงูเขียวมากมายในที่สุดลินลี่ย์ก็รู้สึกตัว! เนื่องมาจากร่างที่ทรงพลังของเขาและอาวุธประกายเทพที่คมกล้า พลังโจมตีของเขาแข็งแกร่งมากพอจะฆ่างูเขียวได้
ถ้าเขาใช้กฎธรรมชาติธาตุดิน ผลที่ได้มีแต่ทำให้พลังโจมตีของเขาแข็งแกร่งมากขนาดทำให้มิติฉีกขาดได้!
แต่กับงูเขียวเหล่านี้พลังของร่างมังกรแปลงและกระบี่เงาลวงก็เพียงพอเหลือเฟือ! ยิ่งใช้พลังโจมตีไปมาก ก็คงมีแต่จะสิ้นเปลือง
การใช้กระบี่ด้วยกฎธรรมชาติธาตุดินของเขาทรงพลังแน่นอน แต่ไม่ได้ช่วยเพิ่มความเร็วเท่าใดนัก
ขณะที่กฎธรรมชาติธาตุลม..แม้ในการใช้พลังกระบี่เงาลวงโจมตีจะไม่มีพลังเพิ่มขึ้น แต่ความเร็วในการโจมตีแต่ละครั้งเพิ่มมากขึ้นหลายพันเท่า แม้ว่าจะมีงูเขียวมากมายในครั้งนี้ แต่ทั้งหมดถูกกระแทกแหลกเหลว
“เพียงแต่ระดับความก้าวหน้าของกฎธรรมชาติธาตุลมยังช้าเกินไป นี่เกือบจะสองพันปีแล้ว แต่ข้าก็ยังไม่สามารถหลอมรวมสัจธรรมแห่งความเร็วเข้ากับเคล็ดลมมิติได้แม้แต่น้อย” ลินลี่ย์ลอบถอนหายใจให้ตนเอง มีเคล็ดธาตุลมอยู่เก้าเคล็ดและเขาเพียงเชี่ยวชาญสัจธรรมแห่งความเร็วตั้งแต่อยู่ที่ทวีปยูลานแล้วเมื่อตอนเขาหลอมรวมเคล็ดเร็วกับเคล็ดช้าเข้าด้วยกัน
สัจธรรมแห่งความเร็วและเคล็ดลมมิติเป็นธรรมชาติที่ใกล้กันมากและนั่นเองคือสาเหตุที่ทำให้ลินลี่ย์เริ่มจะหลอมรวมเข้าได้บ้าง
แต่เขายังอยู่ห่างจากการหลอมรวมกันได้สำเร็จ
“ต้านรับการโจมตีเป็นกลุ่มแบบนี้ใช้กฎธรรมชาติธาตุลมก็เพียงพอแล้ว” ลินลี่ย์ถอนหายใจโล่งอก
ในแง่พลังโจมตีพลังโจมตีของเขาด้วยธาตุดินทรงพลังอย่างเห็นได้ชัด แต่ต้านรับการโจมตีเป็นกลุ่มจากงูเขียวพวกนี้เห็นได้ชัดว่าทำให้เขาพบกับความยากลำบาก
นอกจากนี้มีแต่คนอย่างลินลี่ย์ที่สามารถใช้วิธีการนี้!
ทั้งนี้เป็นเพราะงูเขียวแต่ละตัวมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งเช่นกันการฆ่ามันเป็นเรื่องที่ยาก นักสู้ต้องใช้พลังโจมตีที่มากพอ! เป็นไปได้ยังไงที่โบลนและวอลเล็ทจะเป็นเหมือนลินลี่ย์ที่สามารถฆ่างูเขียวได้โดยอาศัยพลังกายที่แข็งแกร่งและความคมกล้าของอาวุธเขา?
“ทั้งสองคน...” ลินลี่ย์หันไปมอง
โบลนและวอลเล็ทยังคงยืนสิ่งกับที่
“วอลเล็ทตายแล้ว” บีบีถอนหายใจกล่าว
ในสถานการณ์เช่นนั้นลินลี่ย์ต้องมุ่งเน้นไปที่ตนเอง และบีบีก็เข้ามาช่วยลินลี่ย์ ทำให้วอลเล็ทและโบลนต้องพึ่งพาตนเอง
“เฮ้อ!” โบลนลืมตา หน้าผากของเขาหลั่งเหงื่อเยียบเย็น
“วอลเล็ทตายหรือ?” โบลนตะลึง
“ใช่แล้ว” ลินลี่ย์พยักหน้า
โบลนมองลินลี่ย์ ใบหน้าของเขามีสีหน้าซับซ้อน “ลินลี่ย์, เราควรจะไปไหนกันต่อ? ข้ามีความรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ประการแรกเราถูกงูหลายสิบตัวโจมตีในครั้งแรก แต่ครั้งนี้มีงูเป็นร้อย ข้าเกรงว่า..ครั้งต่อไปจะมีมากยิ่งกว่านี้!”
โบลนสูญเสียความมั่นใจไปเช่นกัน
นี่เป็นเพราะเมื่อครู่งูเขียวตัวหนึ่งเข้าไปในร่างของเขา โชคดีที่พลังป้องกันวิญญาณของโบลนแข็งแกร่งมาก และเขาแทบไม่สามารถกำจัดมันได้
“เราควรจะไปไหนดี?” ลินลี่ย์มองดูรอบๆ
พื้นที่โดยรอบมีหมอกและพุ่มไม้ผสมผสานกัน ลินลี่ย์ไม่รู้จะไปทางไหนเช่นกัน
“ตรงไปเลย” มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ลินลี่ย์บีบีและโบลนหันไปมอง บุรุษร่างล่ำสันผมน้ำตาลโผล่ออกมาจากพื้นบุรุษผมน้ำตาลมองดูลินลี่ย์ที่มีรัศมีและอยู่ในร่างมังกรแปลงทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“โบลน!” บุรุษร่างกำยำหันไปมองโบลน หน้าของเขามีรอยยิ้ม
โบลนเห็นหน้าคนผู้นี้ถึงกับตะลึง
“พี่ใหญ่..”โบลนเรียกเขาด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ
บุรุษร่างกำยำหัวเราะทันที
“ท่าน..ท่านยังมีชีวิตอยู่อีกหรือพี่ใหญ่?” ใบหน้าที่เย็นชาของโบลนตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหลั่งน้ำตาอย่างมิอาจควบคุมได้ โบลนไม่เคยลืม... หลายวันที่เขาใช้ชีวิตอยู่ข้างพี่ชายท่องเที่ยวอยู่ในยมโลก เมื่อสองคนอยู่ด้วยกันเขาพึ่งพาอาศัยพี่ชายของเขา!
เขาไม่เคยกลัวอะไร เพราะพี่ชายของเขาอยู่กับเขาด้วย
แต่พอวันที่เขากลายเป็นเทพชั้นสูง พี่ชายของเขาหายสาบสูญไปในภูเขาสิ้นหวัง! แต่จากนั้น...เวลาผ่านไปหลายร้อยล้านปี โบลนเองไม่แน่ใจว่าเวลาผ่านไปเท่าใด เขาคิดว่าพี่ชายของเขาตายไปนานแล้ว แต่..
“ฮ่าฮ่า” บุรุษร่างกำยำเดินเข้ามาและกอดโบลนทันที
โบลนผู้เย็นชาดูเหมือนจะกลายเป็นเด็กคนหนึ่ง เขากอดบุรุษร่างกำยำไว้แน่น “พี่ใหญ่, ท่านยังไม่ตาย นี่ดีจริงๆยอดเยี่ยมจริงๆ!”
“พี่ใหญ่! ข้าขอแนะนำ สองคนนี้มาจากแดนนรก เขาชื่อลินลี่ย์ ส่วนอีกคนหนึ่งชื่อบีบี ข้ารอดอยู่ในเขตหมอกเทานี้ได้ต้องขอบคุณลินลี่ย์” โบลนกล่าว
บุรุษร่างกำยำมองลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจจากนั้นพูด “ท่านลินลี่ย์ ข้าชื่อบิลลีย์,ขอบคุณที่ดูแลน้องชายของข้า”
ลินลี่ย์พยักหน้า
“โบลน! ตามข้ามา” บิลลี่ย์คว้าตัวโบลนต้องการจะไปข้างหน้า
“พี่ใหญ่?” โบลนมองเขาด้วยความงงงวย
บิลลี่ย์มองดูลินลี่ย์จากนั้นหัวเราะตรงๆ “อาจกล่าวได้ว่าเจ้าแสดงความกรุณากับน้องชายของข้า อย่างนั้นข้าจะบอกเจ้า... ตามปกติจะไม่มีทางที่งูเขียวมาปรากฏอยู่ในเขตหมอกเทา เมื่อหลายนับไม่ถ้วนนานมาแล้ว เมื่อข้ามาถึงที่นี่เป็นครั้งแรกข้าเผชิญพบเจอเหตุการณ์เดียวนี้หลายครั้ง ครั้งนั้น...ผลสิ้นหวังปรากฏภายในเขตหมอกเทา อย่างไรก็ตามครั้งนั้น คนอื่นได้มันไป ตามการคาดการณ์ของข้ามีความเป็นไปได้ว่าสาเหตุที่มีงูเขียวมากมายเป็นเพราะผลสิ้นหวังกำลังจะปรากฏอีกครั้ง เจ้าแสดงน้ำใจกับน้องชายข้า ดังนั้นข้าจะให้โอกาสนี้กับเจ้า ผลสิ้นหวังจะเป็นของใครก็ได้ที่ได้มันไป!”
“เหตุผลที่งูโจมตีเจ้าเป็นเพราะเจ้ามุ่งหน้าไปถูกทาง ถ้าข้าคาดไม่ผิด ราวๆพันเมตรข้างหน้าคงจะมีผลสิ้นหวังอยู่เป็นแน่!” บิลลี่ย์กล่าว
โบลนตะลึง
“พี่ใหญ่...” เขาไม่ประหลาดใจกับการปรากฏของผลสิ้นหวัง แต่เขาค่อนข้างสงสัยว่าทำไมพี่ชายของเขาถึงบอกความลับนี้กับลินลี่ย์และบีบี
“ไปกันเถอะถือเสียว่าเราใช้หนี้บุญคุณให้เจ้า” บิลลี่ย์ก้าวเดินไปทันที “อย่างไรก็ตาม, ถ้าเจ้าพบเจอผลสิ้นหวัง นั่นอาจกล่าวได้ว่าเป็นทั้งโชคและเคราะห์พอๆกัน ถ้าเจ้าต้องการได้ผลสิ้นหวัง..เจ้าจำเป็นต้องเตรียมตัวเตรียมใจเสียชีวิตของเจ้าด้วย”
ลินลี่ย์ถอนสายตากลับด้วยความสงสัย
“บีบี, เราควรจะไปดีไหม?” ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น เดิมทีลินลี่ย์ไม่ได้ตั้งใจตามหาผลสิ้นหวังเนื่องจากมีโอกาสต่ำมาก แต่...ตอนนี้มันปรากฏขึ้นแล้ว
“แน่นอนเราต้องไปดูกัน” บีบีหัวเราะ
ลินลี่ย์และบีบีไม่ลังเลแม้แต่น้อยรีบมุ่งไปข้างหน้า