ตอนที่ 18-23 สถานการณ์ประหลาด

เงาร่างหลายร่างพุ่งออกมาจากป่าเขาในเขตหมอกเทาของภูเขาสิ้นหวัง

“หยุดก่อน” ลินลี่ย์คำราม

กลุ่มของลินลี่ย์ทั้งห้าคนตระหนักว่าไม่มีใครสามารถไล่ตามพวกเขาได้ทัน “พวกเทพชั้นสูงเหล่านั้นติดอยู่ในภาพลวงตา...ทำไมพวกเขาไล่ตามพวกเราราวกับคนบ้า?”  บีบีพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ  บุรุษคล้ายสตรีแค่นเสียง“ก็พวกเขาเป็นคนบ้าน่ะสิ!”

“พวกเขาติดอยู่ในภาพลวงตา!” บุรุษหนุ่มผมม่วงโบลนตะคอกด้วยความโกรธ

“ข้าเรียกพวกเขาเป็นคนบ้าไม่ได้เรียกเจ้าสักหน่อย ทำไมเจ้าต้องโกรธด้วยเล่า?”  บุรุษผู้คล้ายสตรีพูดด้วยความประหลาดใจ

บุรุษผมม่วงแค่นเสียงเย็นชา

“หยุดเถียงกันเถอะ”  ลินลี่ย์จ้องมองรอบๆ ตัว จากนั้นพูดเบาๆ “ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนบ้าหรือติดอยู่ในภาพลวงตาก็ตาม วิญญาณของเขาผิดปกติไปก็เนื่องมาจากอิทธิพลเขตหมอกเทานี้  ข้าไม่คาดว่าทันทีที่การต่อสู้เริ่มขึ้น  พวกเขาจะลงมากันที่นี่  ดูเหมือนว่า..เราต้องเคลื่อนไหวให้เร็วขึ้นและรีบออกไปจากเขตหมอกเทานี่โดยเร็ว”

“ไม่ต้องรีบ” บุรุษคล้ายสตรีหัวเราะ “บางทีเขตหมอกเทานี้อาจมีผลสิ้นหวังอยู่ข้างในก็ได้”

ลินลี่ย์ชำเลืองมองดูเขา

ผลสิ้นหวังอาจอยู่ในที่ใดที่หนึ่งของภูเขาสิ้นหวังก็ได้ แต่แน่นอนว่าโอกาสที่จะอยู่ในเขตหมอกม่วงมีมากที่สุด  ขณะที่โอกาสมีอยู่ในเขตหมอกขาวมีน้อยที่สุด

“ถ้าเจ้าต้องการรั้งอยู่ในเขตหมอกเทานี้ข้าก็ไม่ขัดข้อง” ลินลี่ย์พูดอย่างใจเย็น “ไปต่อกันเถอะ!”  ทันใดนั้นลินลี่ย์บีบีเดินหน้าต่อไป วอลเล็ทและโบลนไม่ลังเลเช่นกันตามลินลี่ย์ไปทันที  ขณะที่บุรุษผู้คล้ายสตรีขมวดคิ้วไม่พอใจ  แต่หลังจากจ้องมองดูรอบๆเขายังคงติดตามมาด้วยเช่นกัน

ในระหว่างทางหมองเทาม้วนตัวไกลเท่าที่พวกเขาสามารถเห็นได้

กลุ่มของลินลี่ย์ทั้งห้าคนเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ถ้าพวกเขารู้สึกว่าการต่อสู้จะเกิดขึ้นข้างหน้าพวกเขา  พวกเขาจะใช้ทางอ้อมหลีกเลี่ยงผ่านไป  กลุ่มของลินลี่ย์ตระหนักได้ว่าในภูเขาสิ้นหวังถ้าพวกเขาพยายามเดินเป็นเส้นตรงไปตามความรู้สึกของพวกเขา  เป็นไปไม่ได้จริงๆ ที่พวกเขาจะไปได้จนถึงจุดหมายของพวกเขา  อย่างไรก็ตามถ้ามีใครใช้วิธีเดินสุ่มและพยายามอยู่หลายครั้งเขาอาจประสบความสำเร็จ

ก้าวไปทีละขั้น

แม้ว่าดูเหมือนกับพวกเขาจะก้าวหน้าไปช้า  แต่ในความเป็นจริงพวกเขาไปได้เร็วมาก

“ควั่บ!”

ทันใดนั้นเงาร่างลูกไฟพร่าเลือนพุ่งลงมาจากท้องฟ้าและพื้นที่มิติเริ่มเดือดพล่านเป็นฟอง  รัศมีรุนแรงที่ไม่สามารถหยุดได้กดดันลงมาที่ลินลี่ย์ เงาร่างเพลิงพร่าเลือนเลือกบุกเข้าหาลินลี่ย์ในฐานะผู้นำ ดวงตาสีทองเข้มของลินลี่ย์เหลือบมองอย่างเย็นชาและรัศมีสีเหลืองแผ่ออกจากร่างของเขาทันทีและกักร่างพร่าเลือนไว้ภายใน!

สนามพลังศิลาดำ– พลังผลักดัน!

ขณะเดียวกันลินลี่ย์พลิกข้อมือกระบี่เงาลวงกวาดใส่ผ่ามิติเหนือศีรษะลินลี่ย์ขาดเป็นสองส่วนราวกับตัดกระดาษ

ขณะที่ร่างซึ่งติดอยู่ภายในสนามพลังศิลาดำความเร็วตกลงทันทีและเขาไม่ได้ตั้งท่าป้องกันตัวกระบี่ของลินลี่ย์ผ่ากะโหลกของเขาโดยตรง

กระบี่เดียวผ่าครึ่ง

เขาตาย

โบลนบุรุษผมม่วง,บุรุษผู้คล้ายสตรีและวอลเล็ทอดประหลาดใจไม่ได้ รัศมีของผู้ซุ่มโจมตีทำให้มิติสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใครก็คิดได้ว่าคนผู้นี้แข็งแกร่งทรงพลังมากเพียงไหน แต่ผู้โจมตีไม่สามารถต้านทานลินลี่ย์ได้แม้แต่ท่าเดียว!

“รีบไปกัน” ลินลี่ย์พูดอย่างสงบขณะที่เร่งรัด!  คนอื่นๆ ก็เร่งตามไปด้วยเช่นกัน  หลังจากสู้รบในเขตหมอกสีเทานี้  พวกเขาต้องรีบร้อนออกจากบริเวณที่ต่อสู้  มิฉะนั้นในพริบตาเดียวเทพชั้นสูงผู้บ้าคลั่งจะโอบล้อมพื้นที่และรุมโจมตีทันที

“เขาทรงพลังมากจริงๆ”  บุรุษคล้ายสตรีมองดูลินลี่ย์ขมวดคิ้ว  “เนื่องจากพลังของเขา  ถ้าข้ายังติดตามเขา  ต่อให้ข้าได้พบเจอผลสิ้นหวัง..ข้าคงไม่สามารถรับมันได้”  แม้ว่าการติดตามลินลี่ย์จะปลอดภัยกว่าก็ตาม แต่ถ้าลงท้ายพวกเขาต้องต่อสู้เพื่อชิงผลสิ้นหวังพวกเขาคงเอาชนะลินลี่ย์ไม่ได้  ที่สำคัญ,แม้แต่อสูรเจ็ดดาวธรรมดาที่ตกเข้ามาในสนามพลังศิลาดำจะถูกลินลี่ย์ฆ่าตาย

หลังจากกลายเป็นเทพชั้นสูงแล้ว  พลังของลินลี่ย์ตอนนี้แทบใกล้เคียงเทพอสูรธรรมดาในแดนนรก

“ควั่บ!”  กลุ่มของลินลี่ย์ยังคงเดินหน้าต่อไป ทันทีที่พวกเขารู้สึกถึงระลอกกระเพื่อมของมิติ  พวกเขาจะเปลี่ยนทิศทางทันที  ด้วยกลยุทธ์เช่นนี้ทำให้พวกเขาไม่ต้องเผชิญหน้ากับเทพชั้นสูงที่บ้าคลั่งในช่วงเวลาหนึ่ง

………… .

ป่าเขาของเขตหมอกเทาของภูเขาสิ้นหวัง

ใต้ต้นไม้ใหญ่ขนาดห้าหกคนโอบรอบได้มีคนหลายสิบคนกำลังนั่งขัดสมาธิ คนเหล่านี้ดวงตาแดงราวกับเลือดแฝงความบ้าเลือดอยู่ในนั้นแต่พวกเขาไม่สู้กันเอง พวกเขานั่งอยู่ในตำแหน่งต่างๆ ใต้ต้นไม้ เมื่อพวกเขามองหน้ากันเอง พวกเขาดูเหมือนสัตว์ป่าที่เฝ้าดูสัตว์ป่าอื่นอย่างระมัดระวัง

“วืด..!”

ร่างเลือนรางกระพริบวาบผ่านออกไปด้วยความเร็วสูง

แทบในทันทีนั้นคนทั้งหลายสิบที่นั่งขัดสมาธิอยู่เงียบๆหันมามองพร้อมกัน... กลุ่มของลินลี่ย์ห้าคนผ่านเข้ามาในสายตาของพวกเขา

“เอ๊?” กลุ่มของลินลี่ย์ห้าคนตะลึงกันหมด

สีหน้าของคนหลายสิบเหล่านี้บูดบึ้งทันทีและพวกเขาทุกคนพุ่งออกมาจากพื้นไปข้างหน้าราวกับสายฟ้า

“ไปกัน!”  ลินลี่ย์ตะโกนทันที

ไม่ใช่ว่าเขากลัวคนเหล่านี้แต่เขาค่อนข้างกลัวว่าคนเหล่านี้จะทำให้พวกเขาช้าลงเป็นผลให้การต่อสู้ดึงดูดเทพชั้นสูงเข้ามาโจมตีเป็นร้อยคนพันคน!  นั่นคือหายนะอย่างแท้จริง! สามารถรอดอยู่ที่นี่ได้ก็หมายความว่า เทพชั้นสูงผู้บ้าคลั่งเหล่านี้เป็นยอดฝีมือที่ทรงพลังทุกคนเป็นไปได้ว่าอย่างน้อยก็มีพลังระดับอสูรหกดาว

“ฮ่า..”สตรีผมม่วงคนหนึ่งควงเคียวยมทูตสับลงมาอย่างบ้าคลั่งแสงสีดำพุ่งเป็นแนวโค้งเข้าหากลุ่มของลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูง

“กรรร!” นักรบร่างกำยำสวมเกราะปล่อยหมัดออกมาอย่างดุดัน  เมื่อเขาปล่อยหมัดออกมาระลอกพลังกระจายออกรอบมือของเขาพุ่งทะลวงเป็นแนวตรงเข้าหากลุ่มของลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูง

ในทันใดนั้นเงาร่างหลายสิบร่างเหล่านั้นเริ่มจู่โจมด้วยพลังโจมตีที่ทรงพลังที่สุดและพลังเหล่านี้เป็นพลังโจมตีวัตถุอย่างมิต้องสงสัย

พลังโจมตีวัตถุหลากหลายสีสันทำให้เกิดรอยแยกมิติมากมายมีทั้งพลังที่โปร่งใส พลังที่เลือนรางได้โจมตีรายล้อมกลุ่มของลินลี่ย์ทั้งห้าคนไว้  ไม่ว่าพวกเขาจะหนีได้เร็วเพียงไหน  พวกเขาก็ไม่เร็วไปกว่าพลังโจมตีเหล่านี้

พลังโจมตีหลายสิบสายเป็นเพราะพวกเขาเน้นไปที่การโจมตีพื้นที่แทนที่จะเป็นคนๆหนึ่งและเป็นการโจมตีที่กระจายตัว ดังนั้นแต่ละคนต้องเผชิญกับการโจมตีสามครั้ง  ในกลุ่มนี้บีบีรับมือได้ง่ายที่สุดเขาแค่ใช้หมัดกระแทกเพื่อสลายพลังโจมตี ขณะที่ลินลี่ย์อาศัยอาวุธประกายเทพเขาก็ต้านทานได้อย่างง่ายๆ

แต่อีกสามคนอยู่ในสภาพทุลักทุเล

“หนี!”  บุรุษหนุ่มผมม่วงแทบจะไม่สามารถสกัดพลังโจมตีสองครั้งพอครั้งที่สามเขาได้รับบาดเจ็บแขนซ้าย เขาตะโกนขณะบินไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง

“บัดซบ!” บุรุษผู้คล้ายหญิงคำรามขณะที่แสงดำวาบออกจากมือของเขาขณะที่เขาผ่าแสงสีดำที่กำลังโจมตีเขา

อกของบุรุษผู้คล้ายสตรีถูกแทบทะลุเช่นกันแต่เขากัดฟันหนี

คนที่แย่ที่สุดคือวอลเล็ท! เขาเชี่ยวชาญพลังโจมตีวิญญาณ และเห็นได้ชัดว่าเขาพบกับความยากลำบากในการป้องกันพลังโจมตีวัตถุเหล่านี้  เขาแทบไม่สามารถป้องกันพลังโจมตีแรกได้แต่จากพลังโจมตีต่อมาสองครั้งต่อเนื่อง พลังสายหนึ่งฟันร่างท่อนล่างของเขา  ขณะที่อีกสายหนึ่งฟันผ่านไหล่ของเขา  ขาข้างหนึ่งของเขาขาดขณะที่เขาหนีและแขนขวาของเขาถูกตัดขาดเช่นกัน

แต่วอลเล็ทยังคงหนีเตลิดไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง

“ไวขึ้นอีก” ลินลี่ย์ตวาด ขณะเดียวกันเขาใช้งานสนามพลังศิลาดำ กลุ่มของลินลี่ย์ไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ขณะที่เทพชั้นสูงผู้บ้าคลั่งหลายสิบยังคงร้องตะโกนต่อเนื่องขณะที่พวกเขาไล่ตามกลุ่มของลินลี่ย์ทั้งห้าโดยไม่ยอมหยุดพัก  เหมือนกับว่าพวกเขากำลังไล่ล่าศัตรูที่พวกเขาเกลียดชังที่สุด

ต้นไม้ยักษ์ที่สามารถมองเห็นได้ทุกที่ทั่วภูเขาสิ้นเขา บนใบไม้ของต้นไม้ใหญ่งูเขียวตัวหนึ่งปรากฏร่างขึ้นทันทีจ้องมองกลุ่มของลินลี่ย์ทั้งห้าที่กำลังหนีไป

ในเวลาต่อมากลุ่มของลินลี่ย์ห้าคนก็โผล่กลับมาในพื้นที่ว่างระหว่างเขตหมอกขาวและเขตหมอกเทา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเลือกผิดเส้นทางและพวกเขาไปไม่ถึงเขตหมอกม่วง

“เรากลับมาแล้ว”  บีบีพูดอย่างจนใจ

“โชคดีแล้วที่เราออกมาได้”  วอลเล็ทระบายลมหายใจโล่งอก  เขารีบฉวยโอกาสรักษาแผลบนร่างกายของเขา โบลนและบุรุษที่คล้ายสตรีเริ่มรักษาตัวเองเช่นกัน  การบินเตลิดนั้นทำให้พวกเขารู้สึกกังวลมากถ้าพวกเขาถูกเทพชั้นสูงกลุ่มที่สองล้อม อาจเกิดหายนะได้

โชคดีเนื่องจากพวกเขาหนีกันอย่างแตกตื่น  พวกเขาจึงโผล่ออกมาจากเขตหมอกเทาได้

“เตรียมตัว อีกสักครู่ เราจะกลับเข้าไปอีก”  ลินลี่ย์กล่าว

“ท่านเข้าไปได้เลย ข้าจะเดินทางด้วยตัวเอง”  บุรุษคล้ายสตรีพูดพลางหัวเราะอย่างใจเย็น  “ขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือ ท่านลินลี่ย์... แต่ข้าคุ้นเคยกับการไปด้วยตัวเองมากกว่า  นอกจากนี้กลุ่มห้าคนเป็นเป้าหมายใหญ่เกินไปและง่ายต่อการดึงดูดศัตรูเข้ามามาก”

“เอ่?” โบลนและวอลเล็ทมองดูเขาทั้งคู่

“ตามที่เจ้าต้องการเลย”  ลินลี่ย์พูดอย่างสงบ

บีบีมองดูเขาและแค่นเสียง  “โอว...ไปด้วยตนเองหรือ?  เท่าที่ข้าเห็น  เจ้าต้องการหาผลสิ้นหวังสินะ”

กล้ามเนื้อใบหน้าของบุรุษผู้คล้ายสตรีกระตุก  แต่เขายังคงหัวเราะ  “ผลสิ้นหวังน่ะหรือ?  นั่นเป็นเรื่องของโชค  ข้าไม่สามารถหาได้แค่เพียงเพราะข้าต้องการหามันหรอกนะ”

บีบีแค่นเสียงและไม่พูดอะไรอีกต่อไป

ครู่ต่อมาลินลี่ย์มองดูวอลเล็ทและโบลน  บาดแผลของพวกเขาสมานตัวดีแล้ว  ลินลี่ย์พูดขึ้น  “ตอนนี้พวกท่านทั้งสองน่าจะพร้อมดีแล้ว  งั้นเราออกไปกันเถอะ!” วอลเล็ทและโบลนตามลินลี่ย์และบีบีออกไป และเข้าไปในเขตหมอกเทาอีกครั้ง

เมื่อบีบีเข้าไปในหมอกเทาเขาหันหน้าไปมองบุรุษผู้คล้ายสตรีและหัวเราะเย้ย

บุรุษคล้ายสตรีนั้นยังคงยิ้มขณะมองดูทั้งสี่คนจากไป

“ฮึ!”บุรุษคล้ายสตรีนั้นแค่นเสียงเย็นชา “การหาผลสิ้นหวังไม่ใช่แค่เรื่องของพลัง แต่ยังต้องอาศัยโชคด้วย  พวกเจ้าตอนนี้มีพลังมากกว่าข้า  แต่ถ้าข้าหาผลสิ้นหวังพบ พลังของข้าจะเพิ่มขึ้นอีกมากมาย เมื่อข้าได้สมบัติมหาเทพ...อย่างนั้นเมื่อถึงเวลานั้น...!” บุรุษคล้ายสตรีใช้พลังสีดำคลุมร่างทำให้เขามีรูปร่างเลือนรางไม่ชัดเจน

เหมือนกับภาพลวงตาบุรุษผู้คล้ายสตรีถลันเข้าไปในเขตหมอกเทาเงียบๆ

กลุ่มของลินลี่ย์ยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างระมัดระวังไม่กล้าเคลื่อนที่เร็วเกินไป

“อย่างนั้นเทพชั้นสูงผู้บ้าคลั่งก็ไม่ได้สู้กันอยู่ตลอด  บางครั้งพวกเขาก็ซ่อนตัวอยู่ในที่บางแห่ง”  ลินลี่ย์มองรอบตัวอย่างรอบคอบ  “เทพชั้นสูงผู้บ้าคลั่งเหล่านี้เหมือนกับอสูรเวทในเทือกเขาอสูรวิเศษของทวีปยูลานโหดเหี้ยม อำมหิต”

ขณะที่ผ่านไปตามภูเขาสิ้นหวัง ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนกับว่าเขายังอยู่ในวันเวลาที่เยาว์วัยทันทีช่วงเวลาที่ผจญภัยในเทือกเขาอสูรวิเศษ

เพียงแต่ตอนนั้นสิ่งที่เขาต้องทำคือรับมือกับอสูรเวทแต่ตอนนี้สิ่งที่เขาเผชิญเจอก็คือกลุ่มเทพชั้นสูงที่บ้าคลั่ง! และสถานที่เขาอยู่ก็คือภูเขาอันดับหนึ่งของยมโลกที่พำนักของมหาเทพ..ภูเขาสิ้นหวัง!

“ดูสิ!”  บีบีอุทานเบาๆ

กลุ่มของลินลี่ย์มองดูทันทีตอนนี้ที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาก็คือศพที่ลอยนิ่งกับที่ติดอยู่กับกิ่งไม้  ในการเดินทางรอบนี้กลุ่มลินลี่ย์พบเห็นศพมากแต่..ศพนี้เป็นคนที่คุ้นเคยคนหนึ่ง บุรุษที่คล้ายสตรีผู้นั้น!

“เขาเองหรือ?” ลินลี่ย์ขมวดคิ้วขณะเข้าไปใกล้

หน้าของบุรุษที่คล้ายสตรีซีดขาวและมีรูอยู่ที่หน้าผากของเขา

“เป็นฝีมือของงูเขียว!”  ลินลี่ย์ได้ข้อสรุปทันทีและบีบีแค่นเสียง “คนผู้นี้มีนิสัยหยิ่งยโสอย่างไม่น่าเชื่อ เขาคิดว่าตนเองเลิศเลอและต้องการไปหาผลสิ้นหวังด้วยตนเอง..ฮึ..ข้าคาดไม่ถึงเลยว่าเขาไม่สามารถรับมือกับงูเขียวแม้แต่ตัวเดียว

ลินลี่ย์ลอบส่ายศีรษะเช่นกัน

ถ้าเขาไม่สามารถรับมือกับงูเขียวตัวเดียวได้ด้วยตนเอง  ทำไมเขาต้องเดินทางตามลำพังด้วย?  บางทีเขาคงมั่นใจในตนเองเกินไป

“ไปกันเถอะ ระวังทางให้ดี”  ลินลี่ย์เดินหน้าต่อไป

วอลเล็ทและโบลนมองดูศพของบุรุษที่คล้ายสตรีนี้อย่างระมัดระวังขณะที่พวกเขาส่ายศีรษะ และเดินทางต่อไปข้างหน้า

แต่สิ่งที่กลุ่มของลินลี่ย์ไม่ได้สังเกตก็คือ...

มีรูมากกว่าหนึ่งรูบนศพของบุรุษคล้ายสตรีนี้  อกของเขาและต้นขาก็มีรูเช่นกัน  มีรวมสวมรู!ถ้าพวกเขาสังเกตเห็นสามรู บางทีกลุ่มของลินลี่ย์อาจจะยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น

“พี่ใหญ่,ข้ารู้สึกเหมือนว่ามีบางอย่างผิดปกติ” บีบีคุยทางใจ

สีหน้าของลินลี่ย์จริงจัง  “ข้าก็มีความรู้สึกเหมือนกัน  ไม่มีเสียงเข่นฆ่าในพื้นที่นี้” หลังจากคุ้นเคยกับเสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวจากการต่อสู้แล้ว   ตอนนี้ทุกอย่างเงียบสงัด  เป็นความรู้สึกที่แปลกจริงๆ  ขณะที่โบลนและวอลเล็ทมองดูรอบๆอย่างระมัดระวังด้วยเช่นกัน ขณะที่พวกเขาตามลินลี่ย์ไปช้าๆ

ในพื้นที่โดยรอบ...

บนใบไม้เขียวของต้นไม้ใหญ่แต่ละต้นงูเขียวตัวหนึ่งลอบจ้องมองดูกลุ่มของลินลี่ย์ จำนวนของงูเขียวเยอะมากจนกลุ่มของลินลี่ย์อาจจะกลัวจนตัวชาได้ถ้าเขารู้  น่าเสียดายที่กลุ่มของลินลี่ย์ไม่สามารถตรวจสอบการปรากฏตัวของงูเขียวได้แม้แต่น้อย

“พี่ใหญ่, งูเขียวตัวหนึ่ง!”  ทันใดนั้นบีบีพูดทางใจสายตาของเขาจ้องมองต้นไม้ธรรมดาข้างหน้าพวกเขา งูเขียวลอบมองจากตรงนั้น แต่เมื่องูเขียวตระหนักว่าบีบีกำลังจ้องมันกลับ มันหายไปทันที เปลี่ยนไปเป็นพลังงานสีเขียวซึ่งผสานรวมกับใบไม้เขียวและหายไป

“มันหายไปแล้วหรือ?  มันสามารถผสานเข้าในใบไม้หรือ?”  ลินลี่ย์อดประหลาดใจไม่ได้

ลินลี่ย์มีความสงสัยขึ้นมาทันใดและเขาหันไปมอง สายตาของเขากวาดมองใบไม้รายรอบต้นไม้รวดเร็วราวสายฟ้า  และขณะที่เขามองอย่างระมัดระวัง  สิ่งที่เขาเห็นทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที...

การกวาดสายตามองรวดเดียวนี้พบเจองูเขียวมากกว่าสิบตัว!