ตอนที่ 18-18 หญิงสาวผมแดง

บุรุษหนุ่มชุดดำผมม่วงมีสีหน้าเยือกเย็น  เขากวาดมองห้องอาหาร จากนั้นจ่ายค่าบริการที่เคาน์เตอร์และเดินตามบริกรเข้าไปในห้องของเขา

“ชักจะน่าสนใจมากขึ้นทุกที” หน้าของลินลี่ย์ยิ้มตลอด  เขารินเหล้าใส่แก้วและจิบเล็กน้อย  “บีบี!  ผลสิ้นหวังนี้ค่อนข้างจะล่อลวงผู้คน”  ขณะที่คุยลินลี่ย์จงใจกางสนามพลังเทพป้องกันคนอื่นได้ยินการสนทนาระหว่างเขาเองกับบีบี

มิฉะนั้นคำพูดเหล่านี้จะทำให้คนอื่นหงุดหงิดแน่นอน

“ฝันของพวกเขาทุกคนก็คือเพิ่มพูนพลังได้ทันทีอยากได้สมบัติมหาเทพและกลายเป็นทูตมหาเทพ ข้าว่าอย่างนั้นนะ”  บีบีแค่นเสียง “ข้าไม่เข้าใจเลย ผลสิ้นหวังนี่เป็นยังไงกันแน่?  ทำไมถ้าท่านกินลงไปแล้วท่านจะมีพลังเพิ่มขึ้นอีกมาก และแม้กระทั่งได้รับคำชื่นชมจากมหาเทพและได้เป็นทูตหรือ?  ข้าไม่เข้าใจเลย  ไม่เข้าใจเลยจริงๆ!”

“ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน”  ลินลี่ย์ส่ายศีรษะ  แต่จากนั้นลินลี่ย์คิดอะไรบางอย่างได้ทันที...ศิลาดำของเขา!

ศิลาดำที่เขาได้รับในเทือกเขาอะเมทิสต์!

“ศิลาดำที่ทรงคุณค่าชิ้นเดียวทำให้พลังของข้าก้าวหน้าไปอย่างมาก  ถ้าข้าไม่มีศิลาดำ เนื่องจากข้าเป็นเทพชั้นสูงคนหนึ่งที่หลอมรวมเคล็ดลึกลับได้สามเคล็ด  ทั้งยังครอบครองแหวนมังกรขนดและมีทักษะเทพธรรมชาติมังกรคำราม  ข้าก็คงเป็นแค่อสูรเจ็ดดาวระดับธรรมดา  แต่ด้วยพลังศิลาดำ... ข้าจึงสามารถฆ่าอสูรเจ็ดดาวได้อย่างง่ายดาย”

ลินลี่ย์เริ่มสงสัยว่าผลสิ้นหวังจะเป็นของที่คล้ายกับศิลาดำของเขาหรือไม่

“มีทางเป็นไปได้มาก!”

“ในช่วงเวลาที่ผ่านมานานนับปีไม่ถ้วน  มีผลสิ้นหวังปรากฏขึ้นเพียงสามผลเท่านั้น”  ลินลี่ย์ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับเรื่องนี้

ลินลี่ย์และบีบีกินอาหารในร้านอาหารเสร็จ  จากนั้นเดินเข้าไปในที่พักของตนเองเช่นกัน

ชีวิตในโรงแรมสงบสุขมาก  ในพริบตาผ่านไปห้าวัน ในวันที่ห้าตอนเช้าตรู่ ลินลี่ย์กับบีบีเตรียมตัวเดินทางที่ยากลำบากไปที่ร้านอาหารและสั่งอาหารบางส่วนและเหล้าสองขวด ลินลี่ย์กับบีบีเดินหามุมว่างของร้านอาหารและนั่งลง จากนั้นสนทนาพลางกินไปพลางรอให้เวลากลางคืนมาถึง

“พี่ใหญ่!มีคนค่อนข้างมากอยู่ในห้อง” บีบีกวาดสายตามองในห้อง

“ทุกคนกำลังเตรียมตัวเข้าไปในภูเขาสิ้นหวัง  ดังนั้นพวกเขาทุกคนจึงมากันวันนี้” ลินลี่ย์ยังคงสังเกตว่าหลายคนอยู่ในห้องในวันนี้มีจำนวนมากกว่าสามสิบคน นอกจากนี้ทุกคนที่อยู่ในที่นี้เป็นเทพชั้นสูง ขณะที่ระดับพลังของเทพชั้นสูงยากจะบอกได้ว่ามีระดับไหน

ลินลี่ย์ถอนหายใจด้วยความทึ่งผลสิ้นหวังช่างดึงดูดใจผู้คนนัก

“อย่างไรก็ตาม เราแตกต่างจากพวกเขา”  ลินลี่ย์คุยทางใจ“เมื่อไปถึงยอดเขาสิ้นหวังการเข้าพบมหาเทพเป็นเป้าหมายของเรา”  ผลสิ้นหวังน่ะหรือ?ไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับลินลี่ย์ แม้ว่านั่นคือสมบัติ  แต่ก็มีคนพบเจอเพียงสามคนในช่วงเวลานานนับปีไม่ถ้วนทุกคนย่อมคิดได้ว่ายากเย็นแค่ไหน

“ครืด..” ที่นั่งที่อยู่ใกล้ถูกดึงออก และบุรุษหนุ่มผมม่วงชุดดำนั่งลง

ลินลี่ย์ชำเลืองมองบุรุษชุดดำผมม่วงผู้อยู่ห่างเขาไปสี่หรือห้าเมตร  “เขาอีกแล้ว!”

บุรุษหนุ่มผู้นี้สั่งเหล้าและไม่ได้สั่งอย่างอื่น  เขานั่งกับที่ตามลำพัง และดื่มเงียบๆแม้ว่าเขาจะนั่งนิ่งอยู่กับที่ แต่ลินลี่ย์มีความรู้สึกว่า.. แม้ว่าคนผู้นี้จะเป็นเหมือนกับธารน้ำแข็งถ้าใครทำให้เขาโกรธเขาคงระเบิดอารมณ์ราวกับภูเขาไฟ

“พี่สาว, เรามีอาคันตุกะคนหนึ่ง” เด็กหนุ่มชุดเขียววิ่งเข้ามา และด้านหลังเขาเป็นบุรุษร่างกำยำและมีตาเพียงตาเดียวเหมือนยักษ์ไซคลอป  บุรุษหนุ่มร่างกำยำกำลังก้าวเดินเข้ามาและกวาดตามองดูกลุ่มผู้คนในห้องด้วยตาเดียวของเขา

แต่เมื่อเขาทำเช่นนั้น

“หือ?” หน้าของชายหนุ่มบึ้งตึงทันที และดาบยาวสองเมตรปรากฏอยู่ในมือของเขาทันทีและมีเปลวเพลิงลุกพรึ่บ

“ควั่บ!”

จากเคาน์เตอร์มาที่ห้องอาหารระยะห่างยี่สิบเมตร บุรุษหนุ่มตาเดียวเหลือแต่เพียงเงาเพลิงสีแดงขณะที่เขาพุ่งไปข้างหน้า ดาบในมือของเขาสับลงที่ศีรษะของบุรุษหนุ่มชุดดำผมม่วงโดยตรง  ดาบตัดผ่านมิติฉีกขาดอย่างเห็นได้ชัด

การโจมตีทันทีครั้งนี้ทำให้ทุกคนในห้องอาหารรู้สึกสะดุ้งตกใจ

“ฮึ่ม!”  บุรุษหนุ่มชุดดำที่กำลังดื่มเหล้าแค่นเสียงเบาๆ  เขาซัดแก้วเหล้าในมือทันทีและแก้วเหล้าเล็กนั้นมีประกายไฟฟ้าคลุมส่งเสียงหวีดหวิวแหวกอากาศกระแทกเข้ากับคมดาบ  เสียงต่ำสั่นสะท้านดังขึ้น...

แก้วเหล้ากลายเป็นผุยผง

ขณะนั้นบุรุษชุดดำหายไปกลายเป็นสายฟ้าถอยออกไปด้วยความเร็วสูง

“หยุดนะ!”หญิงสาวพนักงานที่เคาน์เตอร์ตวาดอย่างไม่พอใจ

แต่บุรุษตาเดียวไม่สนใจนางและยังคงไล่ตามโจมตีบุรุษหนุ่มผมม่วง  เพราะเขาไวมาก รอยแยกของมิติจึงเริ่มปรากฏ  และพื้นดินถึงกับสั่นสะเทือน  ระลอกพลังเหล่านี้ทำให้โต๊ะ เก้าอี้แก้วเหล้าและจานภาชนะกลายเป็นผุยผง

“เจ้ากำลังหาที่ตาย!

เสียงทุ้มดังกึกก้องในร้านอาหารพร้อมกับประกายสายฟ้าวูบขึ้น

“ปัง!”  เงาสีแดงและเงาสายฟ้าปะทะกันในร้านอาหาร

“ควั่บ!”  เงาร่างทั้งสองเงาเกิดระเบิดถอยหลังทั้งคู่ทันที

ร่างสีแดงกำลังจะกระแทกกับเคาน์เตอร์ แต่สตรีชุดเขียวด้านหลังเคาน์เตอร์เหยียดมือขวาที่อ่อนนุ่มของนางทันที ทันใดนั้นทั้งแขนของนางเกลี่ยนเป็นสีเขียวเหมือนกับหยกใสมือหยกเขียวฟาดไปกลับไปที่ร่างเงาสีแดงเพลิง

“ปัง!”ร่างสีแดงถอยจากแรงระเบิดและหยุดชะงักเพราะพลังฝ่ามือตบนั้น

ขณะที่ร่างไฟฟ้านั้นเมื่อกระเด็นถอยหลัง เห็นได้ชัดว่ากระเด็นเข้าหาลินลี่ย์กับบีบีลินลี่ย์ขมวดคิ้ว เขายังคงรินเหล้าของเขาต่อ แต่รัศมีสีเหลืองธาตุดินเปล่งออกมาจากร่างเขาทันใดเป็นรูปลูกกลมขยายออกเท่าที่จำเป็นเพื่อป้องกันตัวเขาเองกับบีบี

สนามพลังศิลาดำ- พลังผลัก!

ร่างที่มีไฟฟ้าคลุมทันทีที่ตกเข้ามาในสนามพลังศิลาดำถูกผลักกลับไปด้วยพลังผลักรุนแรง  ร่างของเขาเซไปเล็กน้อยจากนั้นเขาค่อยทรงตัวได้ บุรุษหนุ่มผมม่วงซึ่งมีไฟฟ้าคลุมทั้งร่างหันมามองลินลี่ย์   ดวงตาของเขาประหลาดใจและกระตือรือร้น

“ทรงพลังมาก!”  ความต้องการต่อสู้ตื่นขึ้นในใจของบุรุษหนุ่มผมม่วงผู้นี้

“เจ้ากล้าสู้กันในโรงแรมสิ้นหวัง  พวกเจ้าทั้งคู่ช่างบังอาจจริงๆ” เสียงตวาดด้วยความโกรธดังลั่นและหญิงสาวชุดเขียวเดินออกมาจากด้านหลังเคาน์เตอร์จ้องมองนักสู้ทั้งสองด้วยความโกรธ อย่างไรก็ตามนักสู้ทั้งสองกำลังจ้องมองกันเองไม่ให้ความสนใจสตรีชุดเขียวแต่อย่างใด”

“โบลน!”บุรุษหนุ่มตาเดียวถลึงตามองบุรุษหนุ่มผมม่วง “บังเอิญจริงที่เราพบกันที่นี่!”

“เจ้ายังอ่อนแอเกินไปค่อยมาหาข้าเมื่อเจ้าแข็งแกร่งขึ้น” บุรุษหนุ่มผมม่วงกล่าวเฉื่อยชา และจากนั้นบุรุษหนุ่มผมม่วงมองดูลินลี่ย์ที่อยู่ใกล้ๆ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาต้องการสู้อย่างแรงกล้า เห็นได้ชัดว่าบุรุษหนุ่มชุดดำสังเกตเห็นพลังของลินลี่ย์แล้วและต้องการท้าทายลินลี่ย์

สำหรับเทพชั้นสูงในร้านอาหารพวกเขาแค่มองเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ช่างแข็งแกร่งทรงพลัง”คนเหล่านี้ตะลึงกันหมดทุกคน

บุรุษหนุ่มตาเดียวบุรุษหนุ่มผมม่วง สตรีชุดเขียว ลินลี่ย์ ในเสี้ยววินาทีทุกคนเผลอแสดงร่องรอยพลังของตนออกมา อย่างไรก็ตามร่องรอยพลังนั้นเพียงพอทำให้คนเหล่านี้ตกใจขวัญผวาได้

“พวกเจ้าทั้งสองคน!” หน้าของสตรีชุดเขียวดูเหมือนจะปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็ง  “พวกเจ้าชักจะมากเกินไปแล้ว!”

“ควั่บ!”

สตรีผมเขียวปรี่เข้าหาบุรุษหนุ่มตาเดียว ขณะเดียวกันฝ่ามือเงาเขียวปรากฏคลุมไปทั้งท้องฟ้าแต่ละฝ่ามือดูเหมือนจะอ่อนหยุ่น บุรุษหนุ่มตาเดียวตวัดดาบฟันใส่สตรีชุดเขียวอย่างดุดันอำมหิต

“ปัง!”  “ปัง!”  “ปัง!”

เมื่อฝ่ามือเขียวเหล่านั้นปะทะกับดาบดาบซึ่งดูเหมือนมีพลังฉีกมิติได้ดูเหมือนถูกกักไว้รุมล้อมขณะที่เงาฝ่ามือกระแทกใส่อกของบุรุษหนุ่มตาเดียวจนยุบเขากระอักโลหิตคำโตขณะกระเด็นถอยหลัง

ภาพเช่นนี้ทำให้ทั่วทั้งร้านอาหารตกอยู่ในความเงียบ

“โอว!”  ลินลี่ย์ตาเป็นประกาย  “ยอดฝีมือธาตุน้ำ!”

สุภาพสตรีชุดเขียวผู้ทำหน้าที่เป็นพนักงานเก็บเงินให้โรงแรมสิ้นหวังเป็นยอดฝีมือที่มีพลังใกล้กับระดับอสูรเจ็ดดาว

“และเจ้า!”  สตรีชุดเขียวหันไปมองบุรุษหนุ่มชุดดำ  “ข้าขอให้เจ้าออกไปด้วยเหมือนกัน!”  สตรีชุดเขียวสะบัดมือ แส้เขียวปรากฏขึ้นซึ่งแส้เขียวนั้นกลายเป็นเหมือนกิ่งหลิวนับไม่ถ้วนกวาดและม้วนใส่บุรุษหนุ่มชุดดำผมม่วง

บุรุษหนุ่มผมม่วงตาเป็นประกาย

“ยอดเยี่ยม!”  เสียงตะโกนร้องดังขึ้น  ตามมาด้วยแสงไฟฟ้าสีม่วงอ่อนแพรวพราว  เงากระบี่ที่ร้ายกาจฟันใส่กิ่งหลิวนับไม่ถ้วนจากนั้นยังคงฟันใส่สตรีชุดเขียว

“ปัง!”  แส้กิ่งหลิวของนางแตกกระจายจนสตรีชุดเขียวต้องถอยกลับ

“เจ้ายังไม่ใช่คู่มือของข้า”  บุรุษหนุ่มชุดดำพูดด้วยความถือดี

“พี่ใหญ่!  คนผู้นี้แข็งแกร่งทรงพลังมาก”  บีบีคุยชื่นชมในใจ  ขณะที่ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อยเช่นกัน  “กระบี่สายฟ้าของเขาดูร้ายกาจ คล้ายๆกับกระบี่เลือดม่วงของข้า”

ขณะนั้นเอง....

“กึก กึก..”

เสียงฝีเท้าเดินลงบันไดดังขึ้น  สตรีงามผมแดงถือคันเบ็ดและถังเดินลงบันไดคิ้วโก่งของนางขมวด สตรีผมแดงทำให้บุรุษหนุ่มผมม่วงชุดดำรู้สึกได้ถึงความเย็นชาของนาง  “เกิดอะไรขึ้น?”

“หัวหน้า!”  สตรีชุดเขียวคำนับเล็กน้อยทันที่  “บุรุษหนุ่มผมม่วงนี้และคนข้างนอกกำลังสู้กัน อย่างไรก็ตามบุรุษหนุ่มผมม่วงนี้แข็งแกร่งมาก  แข็งแกร่งกว่าข้าเล็กน้อย  ข้าไม่สามารรับมือเขาได้”

“กึก กึก..”

หญิงงามผมแดงยังคงถือคันเบ็ดเดินตรงเข้าไปหาบุรุษหนุ่มผมม่วงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้านาง “เจ้ากล้าสู้กันในโรงแรมของข้าหรือ? เจ้ากล้าจริงๆ! ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าจ่ายค่าชดเชยค่าเสียหายเหล่านี้  แต่...ข้าจะต้องลงโทษเจ้าสักเล็กน้อย”  สตรีงามกล่าวขณะที่บุรุษหนุ่มผมม่วงยิ้มเย็นชา

“ควั่บ!”

สตรีผมแดงตวัดคันเบ็ดของนางออกในทันทีเบ็ดแหวกอากาศเป็นแนวโค้งพุ่งเข้าหาบุรุษหนุ่มผมม่วง

“ฮึ่ม!”เสียงแค่นเย็นชา  ร่างของบุรุษหนุ่มผมม่วงบุกเข้ามาข้างหน้า ขณะที่กระบี่สายฟ้าในมือของเขางอโค้งและแทงแหวกอากาศสร้างรอยแยกในมิติเล็กน้อย

“ครืน...” ในขณะที่กระบี่ยาวสายฟ้าและคันเบ็ดปะทะกัน กระบี่ยาวสายฟ้าเบี่ยงไปข้างหนึ่ง ขณะที่ร่างบุรุษหนุ่มผมม่วงถลาไปข้างหน้าอย่างไม่อาจควบคุมได้  อย่างไรก็ตามการเบี่ยงของกระบี่ยาวนี้ทำให้กระบี่ถูกปัดไปทางแขกที่กำลังดื่มกินและชมดูฉากภาพนี้

คนเหล่านี้หลบกันอย่างแตกตื่น  แต่กระบี่ยาวมีความไวมากและด้วยแรงฟันนี้ทำให้ระลอกของพลังกวาดใส่แขกที่ดื่มกินอยู่ในระยะประมาณสิบเมตรรวมทั้งกลุ่มของลินลี่ย์ด้วย  เทพชั้นสูงคนอื่นหลบกันหมดทุกคน  แต่ลินลี่ย์ไม่หลบ เพราะ...

“แครก!”ฝ่ามือข้างหนึ่งยื่นออกและคีบจับตัวกระบี่สายฟ้าไว้

บุรุษหนุ่มผมม่วงตะลึง  ขณะที่สตรีผมแดงมองดูด้วยความทึ่งเช่นกัน

บีบีคีบจับกระบี่ยาวไฟฟ้าอยู่ในมือข้างขวาและกล่าวอย่างไม่พอใจ  “เฮ้,เราไม่ได้อยู่ในโรงแรมนี้เพื่อดูพวกเจ้าสู้กันนะ ถ้าพวกเจ้าต้องการสู้  ก็เชิญสู้กันไปแต่อย่ารบกวนเรา  ข้ากับพี่ใหญ่จะดื่มเหล้า!”  ขณะที่เขาพูด เขาเหวี่ยงกระบี่ยาวไฟฟ้าไปด้านหนึ่ง  ฉากภาพเช่นนี้ทำให้ทุกคนในห้องตะลึง

ใช้มือเดียวจับกระบี่ของอสูรเจ็ดดาวที่กำลังโจมตีได้?

ลินลี่ย์แค่ส่ายศีรษะหัวเราะ  แม้แต่ในร่างมังกรแปลง  ถ้าเขาใช้มือเดียวคีบจับกระบี่ยาวดำ  เขาอาจจะบาดเจ็บได้  เขาไม่สามารถทำแบบบีบีและมือของบีบีไม่ได้รับบาดเจ็บ

“โอว..น่ากลัวจริงๆ”  สตรีงามผมแดงหัวเราะ  “พูดได้ดี งั้นเราคงไม่รบกวนเจ้า”

ขณะที่นางพูดสตรีผมแดงเหวี่ยงคันเบ็ดของนางอีกครั้งพร้อมกันนั้นสายเบ็ดเต้นระริกอยู่ในกลางอากาศ  เรื่องที่แปลกก็คือ..สายเบ็ดที่ตวัดแต่ละครั้งเหมือนกับจะปล่อยคลื่นพลังออกมาด้วยเป็นวังวนดึงดูดแปลกประหลาดล้อมบุรุษหนุ่มผมม่วงไว้

ลินลี่ย์และบีบีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“ยอดฝีมือชั้นสูง!  สุดยอดฝีมือธาตุน้ำ!”  ลินลี่ย์ตะลึง

การหมุนวนของสายเบ็ดทำให้มิติก่อวังวนขึ้น ในทันใดนั้นลินลี่ย์รู้สึกได้ถึงรัศมีหมุนวนของมิติที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนกำลังจะกลายเป็นวังวนราวกับตาข่ายที่หนาแน่นรายล้อมบุรุษหนุ่มผมม่วงไว้  บุรุษหนุ่มผมม่วงก็คือปลา!

แม้ว่าเขาจะดิ้นรนต่อสู้อย่างดุเดือด แต่พื้นที่มิติหมุนวนรอบตัวเขามีแต่มากขึ้นหนาแน่นขึ้น

และในพริบตาเดียว...

ข่ายดักปลาได้กักพันธนาการบุรุษหนุ่มผมม่วงไว้อย่างสิ้นเชิงและดูเหมือนจะเปล่งแสงสีเขียว  บุรุษหนุ่มผมม่วงถูกตรึงไว้แน่นหนา  และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเขาจ้องมองสตรีงามผมแดงด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ “ท่าน?  ท่านเป็นใคร?” พลังของบุรุษหนุ่มเทียบเท่าอสูรเจ็ดดาว แต่เมื่อเทียบกับสตรีงามผมแดงนี้ เขายังอ่อนแอกว่ามาก

“ไม่มีทาง,ท่านเป็นสมาชิกของปราสาทใบไม้เขียว ท่าน.ต้อง..เป็นหนึ่ง..ใน..เจ้าปราสาท..ใบไม้เขียว!” บุรุษหนุ่มผมม่วงรีบกล่าว