ตอนที่ 18-10 วิธีตาย

ร่างคนหลายสิบบินออกมาในอากาศจากที่พักที่สุดหรูและเทพหลายสิบคนที่ปรากฏตัวอยู่แล้วในวังหลวงก็บินมาสมทบด้วยความหวาดหวั่นเช่นกัน  ในช่วงเวลาสั้นๆ พวกเทพแปดสิบสองคนมาประชุมรวมกัน  พวกเขาหวาดหวั่นและกังวลใจจ้องมองลินลี่ย์  พวกเขาไม่รู้ว่าลินลี่ย์จะทำอะไรกับพวกเขา

พวกเขาท้อแท้เช่นกันลินลี่ย์ทรงพลังขนาดนั้นได้ยังไง? พวกเขามาพร้อมกับโอดินจากพิภพจองจำเกบาโดสแต่พวกเขาไม่เคยยืดถือตำนานเรื่องลินลี่ย์เป็นเรื่องสำคัญแต่อย่างใด

แต่ดูเหมือนว่า..ลินลี่ย์แข็งแกร่งอย่างไม่มีเหตุผล

“ลอร์ดลินลี่ย์ เรื่องทั้งหลายเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับเรา เราแค่ฟังคำสั่งลอร์ดโอดิน” หนึ่งในนั้นที่เป็นบุรุษวัยกลางคนผมเขียวรีบกล่าว

“ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับเราเลยลอร์ดลินลี่ย์ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ”

เทพทั้งแปดสิบสองคนร้องขอความเมตตา  เมื่อเห็นพลังของลินลี่ย์แล้ว พวกเขาเข้าใจว่าลินลี่ย์สามารถใช้สำนึกเทพของเขาโจมตีเทพทั้งแปดสิบสองคนได้  ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่หลบหนีได้

“หุบปากพวกเจ้าซะ”  ลินลี่ย์กล่าวอย่างไม่ไยดี

ทันใดนั้นพวกเทพแปดสิบสองคนเงียบทันทีไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว  ทั่วทั้งวังหลวงที่พังตกอยู่ในความเงียบสนิท  เหล่าเสนาอำมาตย์ มหาดเล็กข้าราชบริพารและทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่ในที่ไกลตกอยู่ในความแตกตื่นเช่นกัน ตลอดหลายปีมานี้..พวกเขารู้ว่ายอดฝีมือเหล่านั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของโอดินมีความแข็งแกร่งมาก

แต่วันนี้โอดินถูกทุบตีราวกับสุนัขและบัดนี้นอนอยู่กับพื้น  คนทั้งแปดสิบสองยืนนิ่งกับที่เหมือนกับกลุ่มทาสไม่กล้าส่งเสียง และคนที่ทำให้พวกเขาเป็นอย่างนั้นก็คือบุรุษผมสีน้ำตาลนั่น!

“น้องสี่ เดเลีย ถ้าเจ้าต้องการแก้แค้นทำตามที่เจ้าชอบใจได้” ลินลี่ย์คุยผ่านสำนึกเทพ

ลินลี่ย์ไม่มีทางเลือกอื่น  เขาไม่สามารถผนึกพลังเทพของร่างแยกนี้ได้  เพราะคนผู้นี้เป็นเทพชั้นสูง! ลินลี่ย์ต้องอาศัยศิลาดำเพื่อทำให้โอดินอยู่ในสภาวะมึนงง

“เจ้าบัดซบนี่!”เรย์โนลด์ตวาด และเขาพุ่งวาบมาข้างหน้าเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้า  ตลอดทั้งร่างของเราเริ่มมีไฟลุกไหม้  และขาขวาของเขาตวัดออกเหมือนกับพายุหมุน  “ปัง!” เขาเตะใส่เอวของโอดินส่งผลให้โอดินกลิ้งไปตามพื้นและกระแทกกับเสาหินของวังที่พังทลาย  ร่างของโอดินกระแทกเข้าไปในเสาหิน  และเสาหินพังทลายทันที

“บัดซบ, เลวทราม!” เรย์โนลด์พึมพำ ตาของเขาแดงขณะจ้องมองโอดิน เขาบินเข้ามาอีกครั้งและย่ำใส่โอดินซ้ำๆ

“ปัง!”  “ปัง!”  “ปัง!”

เรย์โนลด์ระบายความโกรธของเขา

ขณะที่ลินลี่ย์แค่มองเหตุที่เกิดขึ้นนี้อย่างไร้ความรู้สึก  ขณะเดียวกันบอลน้ำลอยออกมาจากหน้าผากของลินลี่ย์และแสงสีฟ้าเลือนรางสะท้อนเหตุการณ์ที่อยู่ไกล ลินลี่ย์ใช้พลังร่างแยกธาตุน้ำของเขาใช้ทำผลึกบันทึกเหตุการณ์นี้ไว้

“เรย์โนลด์” เดเลียตวาด

เรย์โนลด์สูดหายใจหันไปมองเดเลียจากนั้นก้าวถอยเปิดทางให้นาง ขณะที่เดเลียนางถือหอกคอร์เตซในมือ จากนั้นนางแทงใส่ร่างของโอดินอย่างดุดัน อก ขา ต้นขา แขน เอว..เดเลียใช้หอกแทงเขาพลางสาปแช่งเขาไม่หยุด และขณะที่นางทำเช่นนั้นนางหลั่งน้ำตาเช่นกัน  “พี่ใหญ่..”

ดิ๊กซี่ตายแล้ว  ไม่ว่านางจะแก้แค้นยังไง  เดเลียก็ยังไม่อาจทำใจยอมรับได้

“เดเลีย, นาง...” ลินลี่ย์สามารถคาดคิดได้ถึงความเจ็บปวดที่เดเลียมี...เพราะเขาก็เจ็บปวดอย่างเดียวกัน!  ความตายไม่น่ากลัวในตนเอง แต่ตายอย่างที่เยลพบเจอหลังจากถูกทรมานจนแทบบ้าล่ะ? นั่นน่ากลัว  “ไม่ว่าเราจะทรมานโอดินผู้นี้ยังไง  ก็ยังไม่สาสม ยังไม่เพียงพอ!!! และความตายของร่างแยกวิถีมรณะ..ข้า..จะต้องทำลายให้จงได้เช่นกัน!”

“ช่างโหดร้าย” พวกเทพแปดสิบสองคนมองดูขณะที่เดเลียและเรย์โนลด์ลงมือล้างแค้น  และหัวใจพวกเขาสั่นสะท้านขณะมองดู

เรย์โนลด์และเดเลียสูดหายใจทั้งคู่

“พวกเจ้าแปดสิบสองอคน”  ลินลี่ย์หันไปมองพวกเขา

“ลอร์ดลินลี่ย์”  เทพทั้งแปดสิบสองคนแสดงความเคารพอย่างยิ่ง

ลินลี่ย์พูดอย่างเย็นชา  “พวกเจ้าแต่ละคนจงมาพร้อมกับวิธีทำลายชื่อเสียงของโอดิน  จำเอาไว้แค่หยามอัปยศ! แทงเขาด้วยกระบี่ยังไม่พอ! ถ้าใครหาวิธีไม่ได้  ข้าจะฆ่าคนนั้น”

เทพทั้งแปดสิบสองตะลึง

“โอว?” สายตาของลินลี่ย์เหมือนกับมีดน้ำแข็งขณะที่เขากวาดตามองพวกเขา “หรือว่าพวกเจ้าอยากตายมากกว่า?”

นักสู้ชั้นเทพทั้งแปดสิบสองคนมองหน้ากันเอง  ที่สำคัญโอดินเป็นผู้นำของเขา  แต่หลังจากลังเลเล็กน้อย  พวกเขาทุกคนเริ่มเดินมาหาโอดิน  พวกเขารู้ขีดจำกัดของพวกเขาดี...และพวกเขาสามารถบอกได้ว่าโอดินกำลังจะตายแน่นอน  เนื่องจากเขากำลังจะตายการหยามเขาให้อัปยศไม่ใช่เรื่องใหญ่

“โอดิน, ใครจะคิดกันเล่าว่าท่านจะมีวันอย่างนี้?” หนึ่งเทพนักสู้ชั้นเทพกล่าวและแทงคอของโอดินอย่างดุดัน

“อย่าฆ่าเขา!”  ลินลี่ย์ตวาด

ส่วนที่สำคัญที่สุดคือศีรษะ  เนื่องจากเป็นจุดสถิตย์ของประกายเทพ

“จำเอาไว้ หยามหยันเขาให้อัปยศ!”  ลินลี่ย์พูดอย่างเย็นชา “พวกเจ้าจะเรียกว่าความอัปยศอย่างเดียวก็ยังไม่พอ!”

พวกเทพเหล่านี้มองดูลินลี่ย์และจากนั้นกัดฟันพวกเขาเริ่มใช้วิธีการต่างๆ หยามหยันให้อัปยศแต่ละคนใช้หอกแทงร่างกายส่วนต่างๆ ของโอดินบ้าง หรือไม่ก็ฉีกเสื้อผ้าของเขาบ้าง..ร่างกายของโอดินอยู่ในสภาพน่าอดสู แต่เมื่อเห็นอย่างนี้แล้ว ลินลี่ย์ไม่ได้รู้สึกพอใจเลยแม้แต่น้อย

ตาของเขาเหมือนกับมีน้ำแข็งเคลือบ

“พี่ใหญ่, ทุกอย่างพร้อมแล้ว”  เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังของเขา  เป็นวอร์ตัน

“พาคนเหล่านั้นมา”  ลินลี่ย์สั่ง

ทันใดนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งเริ่มเดินเข้ามาจากรอยแตกของกำแพงวัง  พวกเขาคือ...ขอทาน! คนเหล่านี้คือขอทานที่ถูกเรียกมาจากที่ต่างๆ รอบๆ วังหลวง  แม้ว่าวังหลวงจะร่ำรวยรุ่งเรือง  แต่ก็ยังมีพื้นที่ของคนยากจนด้วยเช่นกัน  และมีขอทานอยู่มากมาย  ขอทานหลายร้อยคนถูกหลอกให้เข้ามาในวังหลวง

“โอว.. นี่มันคือวังหลวง”  ตาของพวกขอทานทุกคนเป็นประกาย

“เอาเลย เชิญพวกเจ้านึกหาวิธีหยามหยันอัปยศเจ้าคนที่อยู่บนพื้น พวกเจ้าทุกคนจะได้รับทองคนละเหรียญและใครก็ตามทำได้ดีจะได้รางวัลพิเศษเพิ่มอีกร้อยเหรียญทอง” บุรุษที่ดูเยาว์วัยพูดเชิญชวนขอทานพวกนี้ด้วยเสียงชัดเจน

“ร้อยเหรียญทอง?”

ขอทานเหล่านั้นตาเป็นประกาย

“ฮ่าฮ่า หยามหยันคนให้อัปยศเหรอ?  ง่ายมาก” คนตัวโตผู้หนึ่งวิ่งเข้ามา

“ร้อยเหรียญทองต้องเป็นของข้าแน่นอน”

ขอทานหลายร้อยคนทุกคนต้องการจะเป็นคนแรก ไม่มีใครต้องการรั้งท้ายจึงแย่งกันขึ้นหน้า พวกเขาไม่รู้ว่าคนที่อยู่บนพื้นเป็นเทพชั้นสูง ไม่รู้ว่านี่คือจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโอดิน  ทั้งหมดที่พวกเขารู้ก็คือ...ถ้าพวกเขาทำได้ดีพวกเขาจะได้รับรางวัลร้อยเหรียญทอง  สำหรับขอทานเหล่านี้ ร้อยเหรียญทองเป็นจำนวนเงินที่ทำให้พวกเขาคลั่งได้

“พวกเจ้าทุกคนมา”  เด็กหนุ่มที่เป็นหัวหน้าตะคอก

“ฮ่าฮ่า...” ขอทานคนแรกรีบง้างปากโอดินทันที

“ไม่เห็นมีอะไรเลย”  ขอทานคนที่สองแค่นเสียงขณะเดินมาหาโอดินเช่นกัน

ขอทานเดินเข้ามาทีละคนต่างก็ใช้จินตนาการของตนเองทั้งหมดเพื่อเอาชนะให้ได้รางวัลร้อยเหรียญทอง  พวกเขาใช้ทุกวิถีทางเพื่อหยามหยันอัปยศคนผู้นี้

“นี่...นี่....”  เมื่อเห็นเช่นนี้เทพทั้งแปดสิบสองคนถึงกับตกใจ และหน้าของพวกเขาซีดขาว

เทียบกับขอทานเหล่านี้แล้ว  การกระทำของพวกเขานับว่าสุภาพมากสิ่งที่พวกเขาทำอาจนับได้ว่าเป็นการลงโทษแล้ว แต่ขอทานเหล่านี้ทำกับคนผู้หนึ่งจนอยู่ในสภาพเลวร้ายยิ่งกว่าตาย

“เฮ้ย..หนังของเจ้าผู้นี้แข็งยิ่งนัก ข้าไม่สามารถตัดให้เปิดออกได้ไม่ว่าข้าจะทำยังไงก็ตาม!”  ขอทานคนหนึ่งร้องบอก ขอทานผู้นี้ถือเข็มเล่มหนึ่งเหมือนกับว่าต้องการจะทำการลงโทษเขา  แต่โชคไม่ดี.. ที่สำคัญนี่เป็นร่างของเทพชั้นสูง  แม้ว่าโอดินไม่ได้เชี่ยวชาญในการฝึกฝนร่างกาย  แต่ว่าร่างกายของเขาก็ยังเกิดขึ้นจากพลังเทพ

เป็นไปได้อย่างไรที่ขอทานธรรมดาจะแทงผิวหนังของร่างคนที่เกิดจากพลังเทพ?

“คนต่อไป” บุรุษหนุ่มพูดอย่างเฉยชา

“ข้าควรจะเป็นผู้ชนะแน่นอน  ร้อยเหรียญทองควรจะตกเป็นของข้า  ข้าไม่มีโอกาสจะใช้ฝีมือข้าเลย”  ขอทานที่ถือเข็มบ่นทันที

“ไสหัวหลบไป” ขอทานหนึ่งที่อยู่ด้านหลังของเขาผลักเขาหลบ  “ฮ่าฮ่า..ถึงตาบิดาบ้างล่ะ”  ขณะที่พูดเขาพลิกร่างโอดิน...

“นั่น...นั่นกระทำเกินไปหน่อยนะ”  เสนาบดีบางคนไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไป”

แต่ลินลี่ย์แค่มองเหตุการณ์นี้อย่างเฉยเมยไม่มีแววอารมณ์ใดๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา ลินลี่ย์ต้องยอมรับว่า...ลูกเล่นเทคนิคเหล่านี้เกินเลยไปมาก  และพอจะทำให้คนเป็นบ้าเพราะความอับอายได้ แต่เขาก็ได้แต่หยามหยันอัปยศคนเพียงคนเดียวก็คือโอดิน  ขณะที่โอดินเล่า?  เขาทำลายสมาชิกสำคัญของหอการค้าดอว์สันบังคับให้เยลฆ่าครอบครัวของเขาด้วยมือตนเอง

นอกจากนี้เขาไม่ยอมให้เยลได้ตาย  แต่กลับทรมานเยลแทน

เทียบกับภาพข้างหน้านี้แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกับโอดินถือว่าใจดีมากแล้ว

“ให้พวกเขาไปได้”  ลินลี่ย์พูดอย่างใจเย็น

“ขอรับ” บุรุษหนุ่มพูดด้วยความเคารพและนำพวกขอทานจากไปทันที

ลินลี่ย์จ้องมองร่างสกปรกเปลือยเปรอะเลือดสวมชุดขาดรุ่งริ่ง  แต่ไม่มีความรู้สึกสงสารในใจแม้แต่น้อย  ขณะเดียวกัน ลินลี่ย์รั้งพลังวิญญาณกลับ  แต่ขยายสนามพลังศิลาดำอีกครั้งกักโอดินไว้ภายใน

โอดินลืมตา!

“เอ๋?” โอดินมองสารรูปตัวเอง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

“ปัง!”พลังเทพธาตุลมม้วนตัวคลุม และร่างของโอดินสะอาดอีกครั้งพร้อมกับสวมชุดใหม่

โอดินฝืนลุกขึ้นยืนจ้องมองลินลี่ย์  “เจ้าทำอะไรกับข้า?”

“ข้าทำอะไรน่ะหรือ?”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น  “ทำไมเจ้าไม่ดูด้วยตัวเองในสิ่งที่ถูกทำลงไปเล่า”  แค่เพียงคิดลินลี่ย์สร้างผลึกกลมอยู่เหนือเขาและฉายแสงสีฟ้าสร้างภาพขนาดใหญ่กลางอากาศเหนือพวกเขา ภาพเริ่มเคลื่อนไหวฉายเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นซ้ำอีกที

ลินลี่ย์บันทึกภาพเหตุการณ์ไว้ทั้งหมด

ที่สำคัญโอดินอยู่ในสภาพมึนงง  ถ้าเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นโอดินจะรู้ตัวว่าถูกทรมานได้ยังไง?

“นี่...” หน้าของโอดินเปลี่ยนและเขาอดหันไปมองเรย์โนลด์และเดเลียไม่ได้

ผลึกบันทึกฉายภาพที่เดเลียและเรย์โนลด์ลงมือจบ ต่อไปก็เริ่มฉายการกระทำของนักสู้ระดับเทพแปดสิบสองคน วิธีการที่เทพแปดสิบสองคนใช้นั้นเกินกว่าจะยอมรับได้  หน้าของโอดินซีด และเขาอดหันไปจ้องมองบุรุษทั้งแปดสิบคนเหล่านั้นไม่ได้  “พวกเจ้า...วิเศษมาก”

กลุ่มเทพทั้งแปดสิบคนรู้สึกสะดุ้งตกใจ..  แต่จากนั้นพวกเขาค่อยรู้สึกตัวและมีคนหนึ่งหัวเราะ “เฮอะ..โอดิน..เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้ว เจ้ายังจะหยิ่งยโสไปทำไม?”

“เจ้า...” เมื่อเห็นเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น โอดินยิ่งโกรธจนพูดไม่ออก

“โอดิน, ดูต่อไปฉากที่ดีที่สุดเพิ่งจะเริ่ม” ลินลี่ย์พูดอย่างใจเย็น

ในผลึกบันทึกพวกขอทานเริ่มปรากฏตัว

ตาของโอดินแทบถลน  “ขอทาน?” เขา โอดินเป็นเทพชั้นสูงที่ได้รับความเคารพยกย่อง สำหรับเทพชั้นสูง  แม้แต่เซียนก็เป็นเหมือนกับมด  ขณะที่สำหรับมนุษย์ธรรมดา  พวกเขาจะถูกฆ่าตามที่เขาพอใจ.. คนต่ำต้อยอย่างขอทานพวกนี้ไม่ควรใส่ใจมองด้วยซ้ำ

เขาเป็นเทพชั้นสูงกลับถูกพวกขอทานชาวมนุษย์ถ่มน้ำลายใส่?  ยิ่งคิดก็ยิ่งแทบเป็นบ้า

แต่ผลึกบันทึกฉายภาพบางอย่างที่แย่ยิ่งกว่าที่เขาคิด

ขอทานคนแรกจับเขาอ้าปาก

โอดินกำหมัดแน่และหน้าของเขาซีด จากนั้นกลายเป็นดำคล้ำ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดง  ตาของเขาดูเหมือนแทบมีไฟพวยพุ่งขณะมองดูภาพ

ขอทานพวกนั้นเพื่อให้ได้ทองร้อยเหรียญต่างก็ใช้วิธีการที่พวกเขาคิดออกมาทั้งหมดแต่ละคนลงมือด้วยวิธีการเกินกว่าจะยอมรับได้ ฉากภาพเช่นนั้นน่ารังเกียจเดียดฉันท์อย่างที่สุด  โอดินเป็นคนที่ไขว่คว้าหาความสมบูรณ์แบบและใส่ใจต่อหน้าตาของเขา  แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในผลึกบันทึกเลวร้ายยิ่งกว่าฆ่าเขา  โอดินสั่นไปทั้งตัว  และใจของเขาอยู่ในสภาพปั่นป่วน

หยามหยันอัปยศ!

อับอายไม่มีใครเกิน!

แย่ยิ่งกว่าตาย!

“ลินลี่ย์, เจ้าจะต้องตายในเงื้อมมือของข้าอย่างแน่นอน!!!” โอดินจ้องมองลินลี่ย์เขม็ง

“โอดิน, วันนี้ยังเป็นแค่วันแรก  เราจะต่อกันพรุ่งนี้”  ลินลี่ย์พูดอย่างเยือกเย็น

โอดินโกรธจัดจนมีรอยเลือดออกมาตามริมฝีปาก

แต่จากนั้นโอดินแหงนหน้ามองฟ้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่งทันที  “ฮ่าฮ่า...เจ้าโหดเหี้ยม อำมหิตนัก!”  โอดินจ้องมองลินลี่ย์ราวกับว่าต้องการถลกหนังเขาทั้งเป็น “ลินลี่ย์,  ข้าต้องขอบอกตามตรง..ฝีมือในการหยามหยันอัปยศผู้คนของเจ้ายังค่อนข้างอ่อน  เทียบกับสิ่งที่เข้าทำกับพี่ใหญ่ของเจ้า เยล?เจ้ายังห่างชั้นอีกนัก! เจ้ารู้ไหมว่าข้าทรมานเขายังไง เมื่อมัดเขาไว้กับต้นไม้ในวัง?  ฮ่าฮ่า ข้าคิดว่า.. เขาคงไม่กล้าบอกกับใคร  เขาไม่กล้าคิดถึงมัน ฮ่าฮ่า...”  แม้ว่าเขากำลังหัวเราะเรื่องนี้โอดินเองก็ถูกทรมานจนแทบเป็นบ้า

ลินลี่ย์เพียงแต่จ้องมองเขาอย่างเยือกเย็น

“ไม่ว่าเจ้าจะเก่งเหลือเชื่อแค่ไหนก็ตามทั้งหมดที่เจ้าสามารถทำได้ก็แค่ทำลายร่างแยกธาตุลมของข้า ร่างที่สำคัญที่สุดของเขาก็คือร่างแยกวิถีมรณะ  ถ้าร่างแยกธาตุลมของข้าถูกทำลายไปก็ช่างมันปะไร ไม่เห็นจะสำคัญอะไร ถ้าลูกชายข้าตาย ข้าค่อยมีอีกคนก็ได้  ฮ่าฮ่า...ข้าจะบอกเรื่องนี้กับเจ้าก็ได้  ร่างแยกวิถีมรณะของข้าไปยมโลกนานแล้ว ถ้าเจ้ามีความสามารถทำได้ก็มาหาข้าในยมโลกได้เลย!  ฮ่าฮ่า...จะหยามหยันให้ข้าอัปยศมากขึ้นไปอีกหรือ.. ฮ่าฮ่า.. ฝันไปเถอะ!”

“ปัง!”

ขณะที่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง  ร่างของโอดินระเบิดทันที

“ระเบิดตัวเอง?” กลุ่มยอดฝีมือที่อยู่รายรอบต่างพาตะลึงกันหมด ไม่มีใครในพวกเขาคิดว่าโอดินจะเลือกตายด้วยวิธีนี้  เห็นได้ชัดว่าโอดินไม่สามารถทนทรมานและหยามหยันเช่นนี้อีกต่อไปได้จึงเลือกฆ่าตัวตายแทน

ดวงตาของลินลี่ย์เย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็ง

“ยมโลก?” ลินลี่ย์พึมพำอยู่คนเดียว