ตอนที่ 297 - ชดเชยปีใหม่ครับ

นครใต้พิภพแห่งจักรวรรดิโอดินกัส... เป็นผลงานชิ้นเอกที่ทำให้อลันต้องตกตะลึง

อารยธรรมโบราณแห่งนี้ผสมผสานศาสตร์แห่งการเล่นแร่แปรธาตุชั้นสูงเข้ากับเวทมนตร์ได้อย่างลงตัว

ระบบป้องกันและโจมตีของเมืองมีอานุภาพเทียบเท่าระดับศักดิ์สิทธิ์เลยทีเดียว

มิน่าล่ะ... ดยุคเชเกอร์ถึงทำอะไรที่นี่ไม่ได้

ถ้าเชคมาเจอที่นี่ในยามสงบ เขาคงค่อยๆ แก้ไขปริศนาและยึดครองมันได้ไม่ยาก

แต่น่าเสียดายที่โชคชะตาไม่เข้าข้างเขา เชคช่วยอลัน 'ล้างผลาญ' พลังงานป้องกันของเมืองไปจนเกือบหมด

แล้วอลันก็เข้ามา 'ชุบมือเปิบ' ยึดครองต่อได้อย่างง่ายดาย

สำหรับอลัน... สถานที่แห่งนี้คือขุมทรัพย์ทางปัญญา มันไม่ใช่แค่ป้อมปราการหรือหลุมหลบภัย

แต่คือคลังเทคโนโลยีโบราณที่ประเมินค่าไม่ได้

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องส่งคนมาศึกษาระบบนิเวศและเทคโนโลยีของที่นี่อย่างละเอียดในอนาคต

แต่ตอนนี้... ภารกิจเร่งด่วนคือการพาผู้รอดชีวิตออกไป

...

อลันใช้เวลาเกือบครึ่งวันกว่าจะทำความเข้าใจระบบพื้นฐานในห้องควบคุม

เมื่อเขาอุ้มแอนนี่เดินออกมาพร้อมกับครูว์ ก็พบว่ามีฝูงชนมารออยู่หน้าประตูกันเนืองแน่น

จากการประเมินด้วยสายตา น่าจะมีผู้รอดชีวิตประมาณ 3-4 พันคน

นี่น่าจะเป็นประชากรกลุ่มสุดท้ายของจักรวรรดิโอดินกัสที่หลงเหลืออยู่

"ครูว์ ช่วยเช็กจำนวนคนหน่อย ถ้าพร้อมแล้วเราจะได้ออกเดินทางกัน" อลันสั่งการ

ขณะที่รอกระบวนการ ชาวเมืองต่างซุบซิบและชี้ชวนกันมองอลันด้วยความสนใจ

"ดูผู้ชายคนนั้นสิ... เขาดูสะอาดสะอ้านและสง่างามกว่าท่านวอล์คเกอร์อีกนะ"

"เสื้อผ้าเขาหรูหรามาก ต้องเป็นขุนนางใหญ่โตแน่ๆ"

"ได้ยินเขาพูดไหม? เขาบอกว่าข้างบนมีอาหารกินจนอิ่มด้วยนะ!"

"จริงเหรอ? มีแม่น้ำใสๆ มีท้องฟ้าสีครามด้วยงั้นสิ?"

เสียงพูดคุยเซ็งแซ่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ไม่นานนักครูว์ก็เดินกลับมารายงาน

"เรียบร้อยครับท่านอลัน คนส่วนใหญ่มากันครบแล้ว แต่อาจมีบางส่วนที่หลบซ่อนอยู่ตามซอกตึกซึ่งหายากมาก"

"ไม่เป็นไร เอาเท่านี้ก่อน" อลันพยักหน้า

"เดี๋ยวพอข้าขึ้นไปแล้ว ข้าจะส่งทีมค้นหาลงมาเก็บตกคนที่เหลือเอง"

...

ขบวนอพยพเคลื่อนที่ผ่านอุโมงค์มืดมิด จนกระทั่งมาถึงบันไดหินใต้ประตูวิหารทองสัมฤทธิ์

เมื่อประตูยักษ์ถูกเปิดออก แสงสว่างจากโลกภายนอกก็สาดส่องเข้ามา

แม้จะเป็นเวลาเย็นมากแล้ว แสงแดดเริ่มอ่อนลงจนเกือบมืดสลัวในสายตาคนบนดิน

แต่สำหรับชาวเมืองที่อยู่ใต้ดินมาทั้งชีวิต แสงนี้มันเจิดจ้าบาดตาราวกับดวงอาทิตย์เที่ยงวัน

"แสง! นั่นมันแสงสว่าง!"

"สวยเหลือเกิน... แต่มันแสบตาจัง!"

หลายคนยกมือขึ้นป้องตา น้ำตาไหลพรากเพราะปรับสายตาไม่ทัน

อลันเห็นดังนั้นจึงไม่เร่งรีบ เขาใช้เวทมนตร์รักษาดวงตาหมู่ช่วยบรรเทาอาการระคายเคืองให้ทุกคน

รอจนพวกเขากระพริบตาถี่ๆ และเริ่มชินกับแสงแล้ว จึงพาเดินออกจากวิหาร

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู... สายลมเย็นสดชื่นที่เจือด้วยกลิ่นไอดินและหิมะก็พัดปะทะใบหน้า

"นี่คือ... อากาศบนพื้นดินงั้นหรือ?" ใครคนหนึ่งพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน

ภาพเบื้องหน้าของพวกเขา คือโลกที่กว้างใหญ่ไพศาล แม้ป่าอารุกบางส่วนจะถูกทำลายจากการต่อสู้จนดูเสียหายไปบ้าง

แต่สำหรับคนที่เห็นแต่เพดานถ้ำมืดๆ มาตลอดชีวิต ทิวทัศน์ของท้องฟ้าที่กว้างไร้ขอบเขต

ปุยเมฆสีขาวที่ลอยล่อง และต้นไม้สีเขียวขจีไกลสุดสายตา... มันคือภาพวาดที่งดงามที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเห็น

"ว้าว! สวยจังเลย!" แอนนี่ตาเป็นประกาย ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

เด็กๆ เริ่มวิ่งเล่นและส่งเสียงเชียร์ ผู้ใหญ่บางคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงร้องไห้ด้วยความปิติ

แต่แล้ว... ความเงียบงันก็เข้าครอบงำฝูงชนอย่างกะทันหัน

"กรรรรรร!"

เงาทะมึนขนาดมหึมาร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า แรงกดดันมหาศาลกดทับจนทุกคนตัวแข็งทื่อ

มังกรสีน้ำเงินยักษ์... ซาฟี่ ร่อนลงจอดเบื้องหน้า

เกล็ดสีไพลินของมันส่องประกายวาววับ ไอเวทมนตร์หมุนวนรอบตัว ดวงตาขนาดใหญ่จ้องมองมาที่ฝูงชนอย่างสงสัย

"สัตว์ประหลาด!"

"มังกร! นั่นมันมังกร!"

"พระเจ้าช่วย! พวกเราจะถูกกินแล้ว!"

"หนีเร็ว! มันน่ากลัวมาก!"

ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที หน้าที่เปื้อนยิ้มเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

"ซาฟี... อย่าแกล้งพวกเขาแบบนั้นสิ" อลันดุเบาๆ

เขาเดินออกไปยืนขวางหน้าระหว่างมังกรกับชาวเมือง พร้อมกับยกมือขึ้นเพื่อให้ซาฟีลดหัวลงมาให้เขาลูบเล่นอย่างเชื่องเชื่อ

"ไม่ต้องกลัวทุกคน!" อลันตะโกนก้อง

"ข้าลืมแนะนำเพื่อนของข้าไป...นี่คือ 'ซาฟี' มังกรคู่ใจของข้า... และข้าคือ อลัน ดยุคแห่งราชรัฐนี้และเป็นอัศวินมังกร!"

ภาพของชายหนุ่มที่ยืนลูบหัวสัตว์ร้ายในตำนานอย่างสนิทสนม

ทำให้ความหวาดกลัวเปลี่ยนเป็นความศรัทธาและความยำเกรง

"อัศวินมังกร!?"

"โอ้พระเจ้า... ท่านเป็นอัศวินมังกรจริงๆ ด้วย!"

อลันหันไปพูดกับครูว์ที่ยืนตัวแข็งทื่อ

"ครูว์... ป่าแห่งนี้คือถิ่นของสัตว์อสูร สมัยก่อนที่เจ้าพยายามหนีออกมา เจ้าเจอกับสัตว์อสูรเจ้าถิ่น ซึ่งด้วยพลังของเจ้าในตอนนั้น การเอาชนะพวกมันเป็นเรื่องยาก...

แต่วอล์คเกอร์ฉวยโอกาสนั้นโกหกพวกเจ้าว่าโลกทั้งใบเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย"

"ข้าเข้าใจแล้ว..." ครูว์พยักหน้าช้าๆ ความโกรธแค้นที่มีต่อวอล์คเกอร์ปะทุขึ้นอีกครั้ง

"ไอ้คนลวงโลกนั่น... มันขังพวกเราไว้ในความมืดมาตลอด!"

"ช่างมันเถอะ อดีตผ่านไปแล้ว... ตอนนี้ตามข้ามา"

อลันนำขบวนผู้อพยพเดินลัดเลาะผ่านป่า จนกระทั่งมาถึงแนวป้องกันชายป่า

ที่นั่น... กองทัพนับแสนนายรอคอยการกลับมาของราชา

"ท่านดยุคกลับมาแล้ว!"

"ทำความเคารพ!"

"ยินดีต้อนรับท่านดยุค!"

เสียงโห่ร้องดังกึกก้อง ทหารม้า อัศวินทองคำ

และกองทัพพันธมิตรนับแสนนายพร้อมใจกันคุกเข่าลงทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง

ภาพความยิ่งใหญ่นี้กระแทกใจชาวเมืองใต้ดินเข้าอย่างจัง จนพวกเขาแทบลืมหายใจ

ครูว์มองภาพกองทัพมหึมาที่สยบแทบเท้าชายหนุ่มตรงหน้า...

เขาเพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองว่า ชายที่เขาเดินคุยด้วยมาตลอดทาง ยิ่งใหญ่เกรียงไกรขนาดไหน

"ท่าน... อลัน?" ครูว์ถามเสียงสั่น ไม่กล้าเรียกชื่อห้วนๆ อีกต่อไป

"คนพวกนี้... คือคนของท่านทั้งหมดเลยหรือ?"

อลันหันมายิ้มอย่างอ่อนโยน เขาไม่ถือตัวแม้แต่น้อย

"ใช่แล้วครูว์ ข้าบอกแล้วไงว่านี่คืออาณาจักรของข้า..."

เขากระชับอ้อมกอดแอนนี่แน่นขึ้น แล้วชี้มือออกไปเบื้องหน้า

"มาเถอะ... วันนี้ข้าจะพาพวกเจ้าไปดูโลกที่แท้จริง!"