ตอนที่ 15-18 ความโกรธของซาโลมอน

หน้าของซาโลมอนดุร้ายและความโกรธในใจของเขากำลังเดือดทะลัก

เขาซาโลมอนเป็นบุตรนอกสมรสของตระกูลบอยด์ เขาถูกไล่ออกจากบ้านหลังจากเข้าตระกูลได้วันเดียว!  โดดเดี่ยวเดียวดายและไม่มีแรงสนับสนุนเขาถูกพาตัวไปยังสำนักอาจารย์ยอดฝีมือที่ยอมรับเขาเป็นศิษย์เพราะเห็นแก่หน้าบิดาของเขา

อย่างไรก็ตามอาจารย์ของเขาเป็นคนที่มีนิสัยวิปริตแปลกประหลาดมาก

“ข้าต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกไล่ออกจากตระกูล  และชีวิตของข้าต้องทนทุกข์ทรมานต้องใช้ชีวิตอย่างอดทนกับอาจารย์ ข้าฝันว่าสักวันจะยืนอยู่ที่จุดสุดยอดของแดนนรกและเหยียบย่ำเจ้าพวกบัดซบที่ดูถูกดูแคลนข้า  ทุกอย่างทำไปเพื่อเป้าหมายนี้!” ซาโลมอนนึกย้อนกลับไปถึงหลายปีในอดีต

เขาอดทนมาตลอดเวลา

หลังจากเขาได้รับข่าวจากบ่าวทาสเก่าแก่ว่าตระกูลบอยด์ถูกทำลายแล้ว  และเหลือสายเลือดตระกูลบอยด์อยู่เพียงคนเดียวก็คือเขา  เขาไม่ได้รู้สึกผิดหวังใจสลายแต่กลับดีใจแทบคลั่ง

ถ้าพวกมันตายไปก็ดีแล้ว!  พวกบัดซบที่สมควรตาย!

โอกาสของเขามาถึงแล้ว!

เพราะบ่าวรับใช้ทั้งสองคนนำมรดกจำนวนมหาศาลมากับเขาด้วยตามแผนการที่บิดาของเขาได้วางไว้ก่อนตาย  ซาโลมอนทายาทลับที่ยังเหลือได้อยู่กับอาจารย์ของเขามาเป็นเวลานาน หลังจากฝึกฝนสำเร็จ เขาพาบ่าวทั้งสองคนและน้องสาวที่ไม่รู้อะไรเดินทางมุ่งหน้าสู่ทวีปเจดโฟลท!

การเดินทางครั้งนี้ซาโลมอนวางแผนสยายปีกและกลายเป็นคนไม่มีเพื่อน!

แผนการของเขาสมบูรณ์แบบมาก

คนใช้ทั้งสองคนเป็นหมากสองตัวที่เขาเตรียมเสียสละมาตั้งแต่เริ่มต้น  เมื่อตอนแรกที่เขาเห็นลินลี่ย์แปลงกาย  ซาโลมอนคาดเดาสถานะของลินลี่ย์  เพื่อตีสนิทใกล้ชิดกับลินลี่ย์เขาเปิดเผยสถานะตัวเอง ครั้งนั้นเขาคิดว่าลินลี่ย์จะไม่รู้สถานะจริงของเขาทันที

ที่สำคัญก็แค่ตัวละครตัวเดียว

ซาโลมอนคิดว่าในอนาคตหลังจากลินลี่ย์รู้เรื่องเกี่ยวกับกิจกรรมของตระกูลบอยด์  เขาจะรู้สึกว่าซาโลมอนประพฤติตัวจริงใจต่อเขามาก  ซาโลมอนตกอยู่ในอันตรายเช่นนั้นและยังเปิดเผยสถานะของเขา!  การกระทำนี้เสี่ยงไปบ้าง  แต่เพื่อเป้าหมายเอาชนะใจลินลี่ย์  ก็นับว่าคุ้มค่า

ที่สำคัญมากกว่า...

ตอนแรกเขารู้สึกว่าลินลี่ย์จะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลบอยด์ทันที

ประการที่สองเขาสามารถบอกได้ว่าลินลี่ย์เป็นคนแบบไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากวิธีที่ลินลี่ย์เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยน้องสาวของซาโลมอน นี่ทำให้เขาเข้าใจว่าลินลี่ย์ไม่น่าจะเป็นคนที่หลอกลวงเพื่อสมบัติของสหาย ที่สำคัญลินลี่ย์ยินดีเสี่ยงชีวิตเพื่อน้องสาวของซาโลมอน  เขาจะสนใจกับเงินเล็กน้อยเชียวหรือ?

การคำนวณของซาโลมอนชัดเจนมาก

อย่างไรก็ตามใครจะคิดกันว่าเหตุการณ์ที่ปราสาททรายทำให้กิจการของตระกูลบอยด์ถูกเปิดเผย  ลินลี่ย์และบีบีอดสงสัยซาโลมอนไม่ได้  เพื่อลดความสงสัยของพวกเขา  ซาโลมอนบอกสถานะที่แท้จริงกับลินลี่ย์

ที่สำคัญก็คือนิสัยของลินลี่ย์ เขาไม่ควรจะเป็นคนเปิดเผยเรื่องนี้ได้

ประการที่สองลินลี่ย์รั้งอยู่ในอสูรโลหะมาตลอด  เขาไม่ควรจะมีโอกาสเปิดเผยได้

แต่ตอนนี้...

บุรุษชุดดำสามารถรู้จักเขาได้ในทันที

“ตระกูลบอยด์ถูกทำลายไปแล้ว  และคนใช้เก่าแก่สองคนก็ตายไปแล้วเช่นกันยังจะมีใครอื่นในทั่วทั้งแดนนรกที่รู้ว่าข้าเป็นใคร?  ต้องเป็นลินลี่ย์  ใช่แล้ว เป็นลินลี่ย์  เป็นลินลี่ย์ที่ส่งข่าวให้คนอื่นในเมืองอิลลานผ่านสำนึกเทพเปิดเผยความลับข้า  ต้องเป็นเช่นนั้นแน่”

ซาโลมอนท้อแท้ใจ

“เจ้าบัดซบลินลี่ย์  เขาแสดงละครได้ดีจริงๆ  แม้แต่ข้าก็ยังถูกเขาหลอก  ข้ามองเขาผิดไป!”  ใจของซาโลมอนเต็มไปด้วยความเกลียด  ขณะที่เขาถลึงตามองลินลี่ย์ ดวงตาของเขาเหมือนกับต้องการจะกลืนกินและฉีกกระชากชีวิตของลินลี่ย์

ฝันของเขา!

เป้าหมายของเขาที่เพียรพยายามมาหลายปีนับไม่ถ้วน

มีแนวโน้มเป็นไปได้ว่าเป็นเพราะลินลี่ย์เป็นต้นเหตุให้สูญเปล่า!

เขาจะไม่เกลียดลินลี่ย์ได้ยังไง?

ตอนนี้ลินลี่ย์อึดอัดใจ  ซาโลมอนกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาชิงชัง  แต่เขาไม่ได้เป็นคนเปิดเผยสถานะของซาโลมอน!

“ลินลี่ย์,,, เจ้า.... วิเศษมาก!”  ซาโลมอนขบฟัน ตาของเขาแดง

“ข้า...”ลินลี่ย์รู้สึกว่าถูกเข้าใจผิดอย่างสิ้นเชิง

เขาคาดว่าซาโลมอนผู้นี้เชื่อถืออย่างแน่วแน่ว่าเป็นเพราะเขาลินลี่ย์เป็นคนเปิดเผยความลับ แต่เขาไม่เคยพูดอะไร

“ซาโลมอน” ลินลี่ย์ต้องการพูด

“เจ้าไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว!”  สายตาของซาโลมอนดุร้าย  นีซที่อยู่ข้างเขาคุ้นเคยกับเขารู้สึกว่าใจสั่นสะท้าน นี่คือพี่ชายที่อบอุ่นและเป็นเมิตรของนางหรือ?

“ซาโลมอน!ทำไมเจ้าจ้องหน้าพี่ใหญ่ข้าอย่างนั้น? นั่นมันท่าทีอะไรกัน? คิดยังไงกันแน่?” บีบีตะโกนลั่นด้วยความโกรธ ในใจของบีบี ลินลี่ย์เหมือนกับพ่อแม่ของเขาหรือไม่ก็คล้ายกับพี่ชายของเขา  เขาไม่ยอมให้ใครทำกับลินลี่ย์แบบนี้ต่อให้เป็นพี่ชายของหญิงสาวที่เขาชอบพอก็ตาม”

ภายในถ้ำแมกม่าทองยังคงเดือดปุดๆ

แต่กลิ่นอายของมันตอนนี้ดูแปลกประหลาด

“เจ้าเด็กตระกูลบอยด์ อย่าถ่วงเวลาข้ามีความอดทนจำกัด” เอลควินอุ้มแมวน้อยสีทองหัวเราะขณะพูดอย่างใจเย็น

ซาโลมอนหันหน้ามาจ้องเขาทันที

“เจ้าต้องการสมบัติตระกูลบอยด์ของข้าน่ะหรือ  ข้าขอบอกเจ้าเรื่องหนึ่ง...”  หน้าซาโลมอนดุร้าย  “ข้าไม่มีมัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเอลควินหายไปเหลือไว้แต่สีหน้าที่เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาจ้องซาโลอนอย่างเย็นชา “ดูเหมือนเจ้าต้องการจะตายสินะ”

“ต่อให้เจ้าฆ่าข้า  ข้าก็ยังไม่มีอยู่ดี”  ซาโลมอนเชิดศีรษะ

“ฮื่ม!”

เอลควินแค่นเสียงเย็นชาและจากนั้นดูเหมือนเขาจะเทเลพอร์ตได้ทันทีกลายเป็นเงาดำเลือนรางมาปรากฏอยู่ต่อหน้าพวกเขา  เอลควินเองมาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าซาโลมอนและใช้ฝ่ามือตบใส่ซาโลมอน

ด้วยมือข้างที่มีสีเหลืองซึ่งสวมถุงมือโปร่งแสง

ตาของซาโลมอนดุร้าย  เขาถอยด้วยความเร็ว ขณะเดียวกันขณะเดียวกันระเบิดแสงสีดำยิงออกมาจากมือของเขา “ครืนนน....”  อากาศหดตัวและแสงสีดำยิงออกมาทางขวาดูเหมือนช้าแต่ความจริงเร็วอย่างเหลือเชื่อ

“ปัง?”

เสียงดังนุ่มนวลมือขวาของเอลควินสั่นสะท้าน จากนั้นเขารู้สึกตัวได้เร็ว มือขวาของเขายังมีสีเหลือง แต่เขาไม่เป็นอันตรายแต่อย่างใด

“เจ้า...นี่คือ...?  บอกข้ามา ใครคืออาจารย์ของเจ้า?” เอลควินมีสีหน้าประหลาดใจ

ซาโลมอนถอยจนไปอยู่ที่สุดขอบถ้ำแค่นเสียง  “ทำไมท่านต้องถามถึงอาจารย์ข้าด้วย? หรือว่าท่านกลัวหลังจากข้าใช้วิชาเพียงเล็กน้อยเท่านี้?”

ร่องรอยความโกรธปรากฏอยู่ในใบหน้าที่ซีดของเอลควิน เขาแค่นเสียงเย็นชา“ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งหนึ่ง  แต่เจ้าไม่รับเอาไว้”  มือขวาของเอลควินเหยียดออกช้าๆ และค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง ขนาดก็ยืดขยายออกเช่นกัน

มือขวาทั้งหมดตอนนี้ใหญ่กว่าหัวของคนธรรมดาเสียอีก  และมีสีแดงเหมือนกับหยดเลือด

เอลควินวางแมวน้อยสีทองในมือของเขาลง  จากนั้นหันไปจ้องซาโลมอน “เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถคุกคามข้าได้ด้วยลูกเล่นเล็กน้อยอย่างนั้นหรือ?”  ขณะที่เขาพูดเอลควินเปลี่ยนเป็นร้อยร่างเต็มพื้นที่ถ้ำในทันใด

กฎแห่งธาตุมืด– วิชาร่างเงาร่างมายา!

“ข้าถูกบังคับให้ต้องใช้วิชานั้นจริงๆหรือนี่?”  ซาโลมอนลังเล

ทันใดนั้นฝ่ามือสีเลือดขนาดพัดตะปบลงมาที่ศีรษะของเขา อากาศโดยรอบฝ่ามือโลหิตบิดเบี้ยวเหมือนกับมีพลังหมุนวน ขณะเดียวกันวังวนมิติโดยรอบดูเหมือนคล้ายมีควันสีดำ

หน้าของซาโลมอนเปลี่ยนไปทันทีและจากนั้นเปลี่ยนเป็นดุร้าย เขายิงพลังออกจากมือมือทั้งคู่ แสงสีดำคลุมมือข้างขวาของเขาซึ่งกระแทกตรงใส่ฝ่ามือโลหิต

“ปัง!”  ถ้ำสั่นสะเทือน

ซาโลมอนถูกกระแทกปลิวถอยหลังเหมือนกับกระสอบทราย“โครม...”  กระดูกแขนของเขาแตกหักขณะที่เลือดและกระดูกกระเด็นกระจายไปทั่ว ซาโลมอนเองกระแทกกับผนังถ้ำ และกระอักโลหิตเต็มปากร่วงลงกองกับพื้น

“พี่ใหญ่!”  นีซร้องเรียกอย่างตื่นตกใจ

ลินลี่ย์,เดเลียและบีบีขมวดคิ้วกันทุกคน

“ลินลี่ย์!  ทำไมซาโลมอนทำท่าแบบนั้นกับเจ้า?หรือว่าเป็นเพราะสถานะของเขา เขาคิดว่าเจ้าเปิดเผยสถานะของเขา?”  เดเลียถามผ่านสำนึกเทพของนาง

ลินลี่ย์รู้สึกอึดอัดใจและเขาตอบกลับไป  “คงจะเป็นอย่างนั้น,  แต่ข้า...”

“ข้ารู้” แน่นอนว่าเดเลียรู้ว่าลินลี่ย์ไม่ใช่คนเปิดเผยความลับ ที่สำคัญในแดนนรกลินลี่ย์จะรู้จักคนสักกี่คน?  ต่อให้ต้องการส่งข้อมูลให้ใคร  เขาก็ไม่มีความสามารถทำได้

ลินลี่ย์มองดูซาโลมอนที่บาดเจ็บสาหัส  ทั้งหมดที่เขาทำได้คือลอบส่ายหน้าเป็นไปได้ว่าไม่ว่าเขาจะพูดยังไง ซาโลมอนก็คงไม่เชื่อเขา

“อย่าฆ่าข้า” ซาโลมอนยืนขึ้นและรีบตะโกน

“โอว, ตอนนี้เจ้าไม่อยากตายแล้วหรือ?”  เอลควินแค่นเสียงเยาะเย้ย  ขณะเดียวกันแค่เพียงเขาโบกมือแมวน้อยสีทองก็กลับเข้ามาในอ้อมแขนของเขาขณะที่มือโลหิตของเขากลับคืนสู่สภาพปกติ  “อะไรกันหรือว่าเจ้าเตรียมจะยกสมบัติตระกูลบอยด์ให้ข้าแล้วใช่ไหม?”

เอลควินกังวลใจเช่นกัน  กังวลว่าซาโลมอนจะไม่ได้นำสมบัติติดตัวมากับเขานี่คือเหตุผลที่เอลควินไม่ต้องการฆ่าซาโลมอนโดยตรงเช่นกัน

“อาจารย์ของข้าชื่ออีเล็คตรา”  ซาโลมอนรีบตอบ

เอลควินขมวดคิ้วสีหน้าที่น่าเกลียดปรากฏบนใบหน้าของเขา  “อย่างนั้นก็เป็นเจ้าตัวประหลาดอีเล็คตราจริงๆ  เมื่อข้าเห็นแสงทำลายล้างที่เจ้าสร้างขึ้นมาข้าก็รู้แล้ว เจ้าเด็กตระกูลบอยด์ เพราะเจ้าเป็นศิษย์ของเขาก็หมายความว่าเจ้ามีคุณสมบัติที่อดทนมาก”  เอลควินหัวเราะหึหึ

หน้าของซาโลมอนหมอง เขานึกย้อนไปถึงเวลาที่เขายังอยู่กับอาจารย์ของเขาซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดจริงๆ

“สมบัติตระกูลบอยด์เล่า?  มันอยู่ไหน?” เอลควินถามต่อ

ซาโลมอนหน้าตึงทันที  ตอนนี้เขาหวังว่าเมื่อได้ยินชื่อของอาจารย์ของเขาคนผู้นี้จะยอมยกเลิก  อย่างไรก็ตาม..ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะไม่สนใจอาจารย์ของเขาเท่าใด

เอลควินมองดูสีหน้าของซาโลมอนก็เข้าใจ  เขาหัวเราะเย็นชากล่าวว่า “อะไรกันเจ้านึกหรือว่าแค่เพราะอ้างชื่ออาจารย์ของเจ้าแล้วข้าจะกลัว? ที่สำคัญคือไม่ต้องพูดถึงอารมณ์ของอาจารย์ของเจ้า  ต่อให้เจ้าตาย เขาก็ไม่มาล้างแค้นให้เจ้า  นอกจากนี้ต่อให้อาจารย์เจ้ามา  ข้า..เอลควินก็ไม่กลัวตัวประหลาดเฒ่านั่น!”

ซาโลมอนลังเลเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหน้าของเอลควินค่อยๆ ดูน่ากลัวขึ้น เขารีบกล่าว  “ท่านเอลควิน,โปรดให้เวลาข้าสักนิด”

“ก็ได้” เอลควินพยักหน้าเล็กน้อย

เขาไม่ต้องการบีบบังคับซาโลมอนมากเกินไป ที่สำคัญคือใครจะรู้ว่าซาโลมอนเก็บสมบัติไว้ในที่อื่น

ตอนนี้ภายในถ้ำนอกจากกลุ่มของลินลี่ย์แล้วยังมีอสูรเทพชั้นสูงอีกหลายกลุ่มผู้ยังคงอยู่อย่างเงียบๆ อสูรเทพชั้นสูงเหล่านี้เมื่อได้ยินการสนทนาระหว่างซาโลมอนและเอลควินก็สามารถคาดเดาได้ว่าสมบัติอะไรที่พวกเขากำลังรับหน้าที่คุ้มกัน

“งั้นเจ้าผู้นี้ก็เป็นสมาชิกตระกูลบอยด์จริงๆ”  อสูรเทพชั้นสูงเหล่านั้นมองดูซาโลมอน

แต่ซาโลมอนเองกำลังถลึงตามองลินลี่ย์  เขาพูดเสียงเบาๆ  “ลินลี่ย์,เจ้ารู้ไหมว่าข้ารอวันนี้มากี่ปีแล้ว?”

“ซาโลมอน, ข้าเปล่า...”

“ไม่ต้องพูด” ซาโลมอนตวาดเสียงเย็นชาและกวาดสายตามองลินลี่ย์ด้วยแววตาที่โกรธดุร้าย “ลินลี่ย์, เพื่อให้มีวันนี้ ข้าฝึกฝนมาเกินล้านปี!  หนึ่งล้านปี! เจ้ารู้ไหมว่าเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานเพียงไหน?  นอกจากนี้ข้ายังต้องทนทรมานจากเจ้าเฒ่าประหลาดอีเล็คตรา!”

ตาของเอลควินมีร่องรอยขำ  “ล้านปีหรือ? ความอดทนของสหายน้อยนี่แข็งแกร่งมากจริงๆ”

ตาของซาโลมอนเปลี่ยนเป็นสีแดง  “ข้าอดทนมาตลอดเวลาในช่วงนี้  รอคอย!  ความหวังสุดท้ายของตระกูลบอยด์ความหวังสุดท้ายของข้าเอง ซาโลมอน!  ข้า, ซาโลมอนเชื่อใจเจ้าและบอกสถานะตัวเองต่อเจ้า แต่..ข้าคาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเปิดเผยมันออกไป!  เจ้า, ลินลี่ย์  เจ้าทำลายความหวังเดียวของข้า”

“ข้ามองเจ้าผิดไป!”

ซาโลมอนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน  “เจ้าคือสุนัขป่าจอมโลภ  ข้าสำคัญเจ้าผิดไป!!!”

ซาโลมอนหันไปจ้องเอลควิน  “ท่านเอลควิน ข้าทึ่งจริงๆที่ท่านสามารถส่งคนสอดแนมอย่างลินลี่ย์เข้ามาในภารกิจคุ้มกันภัยของหน่วยอสูรได้  ข้านับถือท่านจริงๆ  ข้าชื่นชมท่านมากและอยากคารวะท่าน!” ทุกคำพูดของซาโลมอนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เอลควินเลิกคิ้ว  จากนั้นหัวเราะ  เขาไม่ปฏิเสธ

เสียงหัวเราะของเอลควินเมื่อซาโลมอนเห็น นั่นเป็นเสียงหัวเราะดีใจกับตัวเอง เขายิ่งโกรธมากขึ้น

“พี่ลินลี่ย์, เป็นท่านจริงๆ หรือ?”  ถึงตอนนี้นีซเริ่มเข้าใจ  นางจ้องมองลินลี่ย์อย่างเหลือเชื่อ  “ท่านเป็นคนฝ่ายเอลควินจริงๆ หรือ?  ท่านเป็นคนเผยสถานะของพี่ใหญ่ข้าจริงๆหรือ?” นีซไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายรู้สถานะของพี่ชายนางได้ยังไง

แต่ตอนนี้นางเข้าใจแล้ว

ลินลี่ย์รู้สึกเจ็บปวดใจ  เขาพูด “ซาโลมอน, นีซ,ถ้าข้าบอกพวกเจ้าว่าไม่ใช่ข้าที่เป็นคนเปิดเผย พวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่?”

“นินนี่!”ใบหน้าที่คมสัน ละเอียดอ่อนของบีบีเต็มไปด้วยความโกรธ  “พี่ใหญ่ของข้าบอกว่าไม่ได้เปิดเผยก็หมายความว่าเขาไม่ได้เปิดเผยมัน นอกจากนี้ เราไม่รู้จักบุรุษชุดดำผู้นี้!  ข้ารับรองได้ด้วยชีวิตของข้า  นินนี่ หรือว่าเจ้าไม่เชื่อข้า”

“แต่พี่ชายข้า..เขา..”  นีซรู้ดีว่าพี่ใหญ่นางลำบากมามากเพียงไหน

เมื่อเขาประสบความสำเร็จในกิจการนี้  พี่ชายนางจะขึ้นสู่สวรรค์ตามลำพัง

“เหลวไหล” ซาโลมอนมองบีบีอย่างเย็นชา “นินนี่,  เจ้าอาจพูดได้ไหมว่าบีบีเตีสนิทกับเจ้าอาจเป็นส่วนหนึ่งของแผนการก็ได้?”เมื่อได้ยินเช่นนี้หน้าของนีซซีดขาวอย่างช่วยไม่ได้  หลังจากโซโลมอนพูดแล้ว เขาหันไปทางเอลควิน  “ท่านเอลควิน ข้ารู้ว่าลินลี่ย์อยู่ฝ่ายท่านแต่.. ข้าหวังว่าท่านจะฆ่าเขาซะ!  มิฉะนั้นอย่าหวังว่าจะได้สมบัติของตระกูลเรา!”