ตอนที่ 27

" ติ๊ง!  ต้องการอัพเกรด รังมังกรขั้นเริ่มต้น เป็นขั้นกลางหรือไม่ ? "

"ใช่!"

อลันตอบยืนยัน และในไม่ช้าเหรียญทองของเขาก็ลดลงไปทันทีหมื่นเหรียญ

ในเวลาเดียวกัน รังมังกรจูเนียร์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้น

พื้นที่ทั้งหมดขยายมากกว่าสิบเท่าในชั่วพริบตา  จากเดิมที่มีแต่หุบเขาคริสตัล ก็มีบางอย่างเพิ่มขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่มีผลึกเวทมนตร์อยู่ในทะเลสาบและเต็มไปด้วยพลังเวทย์มนตร์จางๆ

นอกจากนี้ อลันยังเห็นถึงความแตกต่างของผลึกบางส่วนในภูเขา และมีหินก้อนเล็กๆ ปะปนอยู่ด้วย

หินเหล่านี้มีร่องรอยพลังมังกร!

เมื่อเห็นถึงสิ่งนี้ อลันก็ต้องตกใจ นี่มันหรูหราเกินไป นี่แค่รังมังกรที่สร้างด้วยเหรียญทอง 10,000 เหรียญ

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ การเติบโตของซาฟี่ มีแต่จะเร็วขึ้นเรื่อยๆเท่านั้น

อลันมองไปที่ซาฟี่ซึ่งมีลำตัวยาวสี่หรือห้าเมตรด้วยสายตาคาดหวัง

เขาตั้งตารอวันที่จะได้ขี่ซาฟี่และกลายเป็นอัศวินมังกรตัวจริง

หลังจากเล่นกับซาฟี่ไประยะหนึ่ง อลันก็เริ่มการฝึกฝนของวันนี้และทำความคุ้นชินกับพลังที่เพิ่มขึ้น

สามชั่วโมงครึ่งต่อมา อลันเดินออกจากห้องทำงานด้วยความรู้สึกสดชื่น

หลังจากที่ฝึกกับซาฟี่ทุกวัน เขารู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งเร็วขึ้นกว่าเดิม

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง อลันก็เดินตรงไปที่ห้องใต้ดินซึ่งมีโจรสลัดที่มากกว่า 20 คนถูกจับ

" ไอ้บ้า อย่าเขามาใกล้ข้านะ!"

"ตัวแกเหม็นมาก นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้อาบน้ำ!"

"สถานที่นี้เล็กจริงๆ"

"เฮ้! เจ้าโง่ ใครใช้ให้พวกเจ้าตด!"

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องใต้ดิน อลันก็ได้ยินเสียงโจรสลัดดังทะลุออกมา

" คารวะ นายท่าน !"

ทหารหลายคนที่ทำหน้าที่คุ้มกัน ทำความเคารพทันทีที่เห็นอลัน

"ขอบคุณที่ทำงานหนัก"

อลันตบไหล่พวกเขา

" ไม่เลย  นี่เป็นเกียรติของพวกเรา ท่านลอร์ด"

ทหารหลายคนรู้สึกปลื้มปิติ มองดูอลันด้วยสายตาเทิดทูน

"เอาล่ะ เปิดประตูให้ข้าดูว่าพวกนี้เป็นยังไง"

ปราสาทของอลันเป็นเพียงปราสาทของคหบดีในชนบท เล็กมากและทรุดโทรม

โดยธรรมชาติแล้ว ห้องใต้ดินของเขาจะต้องไม่ใหญ่มาก และสามารถรองรับคนได้ประมาณ 30 คน

เขาอาจใช้พื้นที่จนถึงขีดจำกัดแล้ว

อลันสามารถจินตนาการได้ว่าห้องใต้ดินแออัดแค่ไหนในขณะนี้

เมื่อประตูห้องใต้ดินเปิดออก กลิ่นเหม็นอับก็ตีเข้าที่จมูกของอลัน

" กลิ่นของมันไม่เบาเลย !"

อลันบีบจมูกของเขาและถอยหลังไปสองก้าว

ขณะนี้มีชายร่างใหญ่มากกว่ายี่สิบคนเบียดเสียดกันในห้องใต้ดินขนาดเล็ก  ซึ่งส่วนใหญ่นิ่งเงียบไปกันแล้ว

แต่ก็มีผู้ชายที่มีพลังอยู่สองสามคนที่ยังคงโต้เถียงกันอยู่

" เฮ้! ข้าจำได้ว่ามีผู้ชายคนนึงที่ชื่อเร็กซ์ เค้าอยู่ที่นี่มั้ย ? "

อลันเหลือบมองไปรอบๆและเปิดปากถาม

"ข้า.....ข้าอยู่นี่! "

เสียงของเร็กซ์ดังขึ้นจากมุมห้องและใขณะนี้ขุนนางหนุ่มกำลังถูกบีบให้เข้าไปในมุมโดยคนของตัวเอง

เร็กซ์ซึ่งถูกอลันปลดชุดเกราะออกและถูกมาร์โคใช้ทักษะบางอย่างผนึกพลังจิตวิญญาณต่อสู้ไว้

หากไม่มีชุดเกราะและจิตวิญญาณต่อสู้เร็กซ์ผู้ผอมเพรียวก็ถูกชายคนอื่นๆที่มีเอวใหญ่และกลมทับจนหมดสิ้น

เร็กซ์ไม่สามารถเบียดเจ้าพวกนี้ได้เลย เขาทำได้เพียงถูกบีบให้ชิดขอบกำแพงเท่านั้น

ดูเหมือนว่า การที่เขาสามารถยืนหยัดอยู่ได้นานหลายชั่วโมงในสถานการณ์นี้ซึ่งถือว่ามีความพยายามมาก

“อ่า~ เจ้าอยู่นี่เอง นำชายอัปลักษณ์ที่อยู่มุมตรงนั้นมา ข้ามีเรื่องจะถามมัน”

อลันยิ้มและหันไปพูดกับทหารที่อยู่ด้านข้าง

หลังจากพูดจบ อลันก็หันหลังและจากไป

.

.

ด้านนอกปราสาท

อลันกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ ซึ่งเป็นโต๊ะที่ข้ารับใช้ยกมาจากปราสาท มันเต็มไปด้วยผลไม้ ,ไวน์ และบาร์บีคิว

และไม่ไกลจากอลัน มีเสาไม้และมีชายที่เร็กซ์ถูกมัดอยู่

ในขณะนี้ เร็กซ์มองดูอลันกำลังกินบาร์บีคิวและดื่มไวน์ และคอของเขาก็ขยับไม่ได้

" ข้าได้ยินเจ้าพูดว่าเป็นบารอนของอาณาเขตบลูมูน ? ถ้างั้นทำไมเจ้าถึงแต่งตัวเป็นโจรสลัดและโจมตีเมืองโรสทาวน์ของข้า ?

อย่าบอกว่าเจ้าโลภจิตวิญญาณธรรมชาติ ด้วยสถานะของเจ้าที่เป็นทั้งบารอนและอัศวินในอายุมากแล้ว

ดูเหมือนจะมาจากตระกูลใหญ่และเป็นไปไม่ได้ที่ตระกูลใหญ่จะไม่มีจิตวิญญาณธรรมชาติ

อีกทั้งยังไม่คุ้มค่าที่ต้องเสี่ยงข้ามมหาสมุทรเพื่อโจมตีเรา "

อลันพูดสบายๆ

เร็กซ์อยากจะกระอักเลือด

ข้าอายุแค่ยี่สิบห้าและยังเด็ก !

...

เร็กซ์ก่นด่าอลันอย่างบ้าคลั่งในใจลึก ๆแต่เขาไม่กล้าพูดออกไป เพราะชีวิตของเขาอยู่ในกำมือของอีกฝ่าย