23 แขกผู้มีเกียรติแห่งตระกูลยามานากะ
23 แขกผู้มีเกียรติแห่งตระกูลยามานากะ
แม้ว่า อิโนะ จะอ่อนกว่า เท็นเท็น หนึ่งปี
แต่เพราะนิสัยเฟรนด์ลี่ ทำให้เธอรู้จัก เท็นเท็น ตั้งแต่ โรงเรียนนินจา
คราวนี้เธออาศัยความคุ้นเคยเก่าเข้าหาได้ไม่ยาก
อารมณ์ของ เท็นเท็น กำลังดี
เธอคุยเพลินกับ อิโนะ อย่างออกรส
จนไม่ทันสังเกตว่า อิโนะ กำลังกึ่ง ๆ ไหลข้อมูลอยู่
กระทั่ง อิโนะ เอ่ยชื่อ อากิยามะ มาโคโตะ ซ้ำไปซ้ำมา
เท็นเท็น จึงเริ่มเอะใจ
“เธอสนใจ มาโคโตะ ขนาดนั้นเลยเหรอ?
พวกเธอสองคนก็ไม่ได้รู้จักกันนี่?”
อิโนะ เตรียมข้ออ้างไว้แล้ว
เธอทำหน้าคาดหวังเล็กน้อย
“ได้ยินมาว่าเขากำลังเขียนชีวประวัติของตระกูล อุจิวะ
ฉันเลยอยากรู้เรื่องพวกเขามากขึ้น
จะได้เข้าใจ ซาสึเกะคุง ให้ดีกว่านี้”
“งั้นเหรอ…”
เท็นเท็น เชื่อเหตุผลนั้น
สายตาที่มอง อิโนะ อ่อนลง
รู้สึกเหมือนมีจุดร่วมกันมากขึ้น
ทั้งคู่เดินคุยกันต่อ
แถมยังไปกินราเม็งที่อิจิรากุด้วยกัน
ก่อนจะแยกย้าย
พอถึงตอนนั้น อิโนะ ก็รู้สึกว่าได้ข้อมูลที่ต้องการครบแล้ว
วันถัดไปเป็นสุดสัปดาห์
เหมาะจะเริ่มภารกิจที่สุด
แต่ถ้าจะโผล่ไปหา มาโคโตะ ตรง ๆ เลย
ก็ดูจู่โจมเกินไป…
เอาแบบนี้!
ให้คุณยายช่วยดีกว่า
ก็ในเมื่อ มาโคโตะ ชอบฟัง “เรื่องเล่า”
คุณยายของเธอเคยเป็น โจนิน โคโนฮะ
ย่อมมีเรื่องเล่าที่ไม่ธรรมดาแน่!
บ่ายวันรุ่งขึ้น
อิโนะ ก็ลาก ยามานากะ มายุ ผู้เป็นคุณยาย
ซึ่งแต่งกิโมโนเรียบง่าย
มายืนหน้าบ้านของ อากิยามะ มาโคโตะ
“อะแฮ่ม คุณยาย ต้องทำตามที่หนูบอกนะคะ”
อิโนะ ทำเสียงจริงจังแกล้ง ๆ
เธอบอกคุณยายไว้แล้วว่านี่คือภารกิจ
ไม่อย่างนั้นคุณยายคงไม่เล่นด้วยแน่
ยามานากะ มายุ พยักหน้า
แล้วยกมือไอเบา ๆ สองทีอย่างเสแสร้ง
“อิโนะ จะไม่ยื่น ‘บัตรเยี่ยมเยียน’ ให้ มาโคโตะคุง ก่อนเหรอ?”
อิโนะ ทำตามทันที
เธอเดินไปเคาะประตู
แล้วเอ่ยเสียงร่าเริง
“สวัสดีตอนบ่าย มาโคโตะคุง!
ตระกูล ยามานากะ มาขอเข้าเยี่ยมค่ะ!”
ตามที่เห็นจาก “การจำลอง” มาก่อน
มาโคโตะ รู้ว่าจะมีวันนี้
แต่ก็ยังงง ๆ กับวิธีเข้าหาแบบเป็นทางการของ อิโนะ อยู่ดี
จำเป็นต้องเป็นพิธีรีตรองขนาดนี้เลยเหรอ…
เขาทำได้เพียงลุกขึ้น
ผายมือเชื้อเชิญอย่างสุภาพ
“ยินดีต้อนรับครับ
ผม อากิยามะ มาโคโตะ
คุณผู้หญิงคือ…?”
“ฉันคือ ยามานากะ อิโนะ
ด้านนอกคือคุณยาย ยามานากะ มายุ
คุณยายอยากมาเล่าเรื่องให้คุณฟัง
ไม่ทราบว่าตอนนี้สะดวกไหมคะ?”
มาโคโตะ พยักหน้า
รับบัตรเยี่ยมอย่างเป็นทางการไว้
จากนั้นจึงขอร้องคุณตาที่กำลังเล่าเกร็ด
เรื่อง “สมัย อุจิวะ เคยเลี้ยงแมว” ให้เขาฟังอยู่
ให้ไปรับชาที่ลานบ้านสักครู่
แล้วจึงเชิญ ยามานากะ มายุ เข้าไปด้านในอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
โดยปกติ มาโคโตะ เป็นเด็กกำพร้า
ไม่น่ารู้วิธีวางตัวกับ “ตระกูลใหญ่” อย่าง ยามานากะ
แต่ประสบการณ์จากโลกจำลองถึงสามชาติ
ชาติหนึ่งเขาเคยเป็น ‘ที่ปรึกษาคาเสะคาเงะ’ ด้วยซ้ำ
ดังนั้น เมื่อยืนต่อหน้า ยามานากะ มายุ
เขาจึงนิ่งสงบไร้ที่ติ
ท่าทีสุขุมยิ่งกว่าพวกนินจาเกษียณวัยหกสิบเจ็ดสิบ
ที่นั่งอยู่ที่ลานเสียอีก
ความผิดปกตินี้
สะกิดใจทั้งคุณยายและหลานสาวแห่งตระกูล ยามานากะ ทันที
เมื่อเตรียมน้ำชาและของว่างเรียบร้อย
ยามานากะ มายุ ก็เผลอชมออกมาตรง ๆ
“มาโคโตะคุง ไม่รู้ไปเรียนกิริยามารยาทอันละเอียดอ่อนพวกนี้จากไหน
ทำได้ดีกว่า ‘หลานสาว’ ของฉันเองเสียอีกนะ”
“คุณยาย~!” อิโนะ ทำแก้มพองประท้วง
แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความทึ่ง
เดิมทีเธอคิดว่า มาโคโตะ เป็นเพียงหนุ่มหน้าตาดี
ที่โชคดีจนเข้าตาท่านโฮคาเงะเท่านั้น
ทว่า… พอเห็นกับตา
นอกจากเรื่อง ‘พลัง’ ที่ยังด้อยกว่าเธออยู่
แทบทุกด้านเขาดู ‘เหนือกว่า’ เธอหมด
ขนาดเทียบกับ ซาสึเกะ… ก็ยังดูโดดเด่นกว่า…
คิดได้เท่านั้น อิโนะ ก็สะดุ้ง
รีบเบือนหน้าไปอีกทาง
ทำเป็นยุ่งกับการสำรวจห้องแทน
มาโคโตะ เพียงยิ้มสุภาพตอบ ยามานากะ มายุ
“ยกย่องเกินไปแล้วครับ”
“เขาว่ากันว่า ‘ในหนังสือมีเรือนทอง ในหนังสือมีโฉมงาม’
ผมก็แค่อ่านหนังสือเยอะ
เลยได้ ‘หลักการ’ ตายตัวมาบ้าง
เทียบกับรากเหง้าและมรดกทางวัฒนธรรมของตระกูลใหญ่
ยังห่างชั้นนักครับ”
ตอนนี้เขาอ้างได้เพียงว่า “อ่านหนังสือเยอะ” เท่านั้น
และต่างจากครั้งแรก ๆ ที่รู้สึกเกร็งเวลาใช้ข้ออ้างนี้
บัดนี้ใจเขานิ่งสนิท
ขอเพียงรักษาไม่ให้ไปขัดใจท่านโฮคาเงะรุ่นที่สาม
สักครึ่งปีจากนี้
พอถึง สอบจูนิน
เขาก็มั่นใจว่าตัวเองจะไปถึงระดับ โจนิน ได้เต็มตัว
ตอนนั้นโลกทั้งใบก็เปิดทางแล้ว
นี่แหละ “ต้นตอของความมั่นใจ”
ที่แผ่จากตัวเขาโดยไม่ต้องฝืน
“ถ้อยคำชั้นเลิศ ฉันจะจำไว้
เอาไปใช้เตือนใจเด็กรุ่นหลังของตระกูล ยามานากะ บ้าง”
คำชมของ ยามานากะ มายุ จริงใจ
แต่จากสายตาที่พินิจพิเคราะห์
ก็ดูชัดว่าเธอไม่เชื่อข้ออ้างเรื่อง “อ่านเยอะ” สักเท่าไร
ถ้าเติบโตมาถึงชั้นเชิงแบบนี้ด้วยการอ่านอย่างเดียว
บ้านเขาคงต้องแน่นขนัดไปด้วยหนังสือ
ทว่าบนโต๊ะมีเพียงไม่กี่เล่ม
ส่วนใหญ่ยังเป็นหนังสือใหม่เสียด้วย
ทั้งหมดบอกเป็นนัยว่า มาโคโตะ “มีความลับบางอย่าง”…
แต่เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับตระกูล ยามานากะ กัน?
แนวทางเอาตัวรอดของพวกเธอ
คือทำหน้าที่ให้ดี
แก้ปัญหาให้ โฮคาเงะ
ส่วนอย่างอื่นปล่อยให้ โฮคาเงะ กับคณะที่ปรึกษาจัดการ
“ไหน ๆ ก็พูดถึงหนังสือแล้ว
มาโคโตะคุง ขอฉันดูต้นฉบับที่เธอเขียนหน่อยได้ไหม
จะได้กะน้ำเสียงในการเล่าเรื่องของฉันถูก”
“ด้วยความยินดีครับ คุณผู้หญิง”
มาโคโตะ ยกต้นฉบับที่หนากว่าหนึ่งเล่มให้
อิโนะ รีบคว้าไปเปิด
อ่านต่อหน้าตัวเองและคุณยายด้วยความสนใจจริง ๆ
แม้มาที่นี่ในฐานะ ‘ภารกิจ’
แต่เธอก็อยากรู้เนื้อหาในหนังสือของเขาอยู่แล้ว
อ่านได้แค่หน้าเดียว… ก็โดนดูดเข้าไปเต็ม ๆ
หัวใจถูกบีบด้วยบรรยากาศดิบเหี้ยมของ “ยุคสงครามระหว่างแคว้น”
ส่วน ยามานากะ มายุ
ราวกับได้ย้อนกลับไปเผชิญหน้าความเป็นตายของตัวเองอีกครั้ง
สีหน้าค่อย ๆ ซีดลง
นัยน์ตาเอ่อคลอด้วยน้ำตาที่ไม่ยอมไหล
จนกระทั่งทั้งคู่อ่านถึงหน้าสุดท้าย
อิโนะ จึงค่อย ๆ ปิดต้นฉบับด้วยความเสียดาย
ยามานากะ มายุ เอ่ยในที่สุด
“มาโคโตะคุง เธอช่างเป็น ‘อัจฉริยะ’ จริง ๆ”
“ผมไม่คู่ควรกับคำชมขนาดนั้นหรอกครับ
เรียกผมแค่ชื่อก็พอ”
“ถ้าอย่างนั้น เธอก็อย่าเรียกฉันว่า ‘คุณผู้หญิง’ เลย
เรียก ‘คุณยาย’ เฉย ๆ จะอบอุ่นกว่า”
“เอ๊ะ?!” อิโนะ หลุดเสียงดัง
มาโคโตะ ได้เลื่อนขั้นมาถึงระดับที่เรียกคุณยายว่า “คุณยาย” ได้ตอนไหนกัน?!
ทำไมความสัมพันธ์เขยิบไกลขนาดนี้ โดยที่เธอยังตั้งตัวไม่ทัน!
ยามานากะ มายุ เห็นหลานสาวงุนงง
ก็ยิ้ม ลูบหัวเบา ๆ
“มาโคโตะคุง จะต้องเขียนหนังสืออีกมากมายในอนาคต
และหนังสือของเขา
ย่อมกลายเป็น ‘คลาสสิก’ ใน โคโนฮะ แน่นอน
บางที สักวันหนึ่ง
ชื่อของตระกูล ยามานากะ ของพวกเราก็จะอยู่ในหนังสือของเขาด้วย”
“คนอย่างเขา สมควรเป็น ‘แขกผู้มีเกียรติ’ ของตระกูล ยามานากะ โดยธรรมชาติอยู่แล้ว”
จบตอน