ตอนที่ 12-36 โอลิเวอร์มาแล้ว

“ใครกันเพิ่งกลายเป็นเทพ?” ลินลี่ย์คิดถึงความเป็นไปได้หลายอย่างทันที

“หวังว่าคงไม่ใช่เซียนจากต่างพิภพ”  เดลี่พูดเบาๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเดลี่ ลินลี่ย์พยักหน้าเช่นกัน  ในทวีปยูลานเทพท้องถิ่นมีอยู่น้อย ถ้าคนที่เพิ่งกลายเป็นเทพนี้ยังเป็นหนึ่งในเทพจากพิภพอื่น...

อย่างนั้นสถานการณ์ของพวกเขาจะกลายเป็นย่ำแย่มากขึ้น

“เดลี่, มาเถอะ, ไปดูกันว่าใครกลายเป็นเทพกันแน่”  ลินลี่ย์กล่าว

เดลี่ลังเล แต่จากนั้นก็หัวเราะเช่นกัน  “ก็ได้,ไปดูให้รู้กันว่าใครคือผู้โชคดีได้รู้แจ้ง” เกี่ยวกับเทพชั้นต้นเหล่านั้นที่เป็นเทพมานานระดับหลายพันปีหรือหมื่นปีพวกเขายังจะกังวลอยู่บ้าง แต่พวกเขาไม่กลัวเทพใหม่เช่นกัน

ลินลี่ย์และเดลี่บินขึ้นเหนือด้วยความเร็วสูงทันที

เดลี่ยังคงมีทักษะเคลื่อนที่ได้เร็วเช่นกัน  หลังจากกลายเป็นเทพความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นถึงระดับน่าอัศจรรย์ แม้ว่าเขาจะยังไม่เร็วเท่าลินลี่ย์ ขณะที่พวกเขาทั้งสองบินด้วยกัน เพียงแต่พวกเขาต้องใช้เวลาสั้นๆก่อนจะมาถึงที่เหนือป่าดำ  ขณะนั้นเองทั้งสองคนสัมผัสได้ว่ากฎธรรมชาติและระลอกพลังหายไป

“อยู่ทางเหนือ และไกลมาก” ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว

เขาเพิ่งแผ่สัมผัสเทพออกไป แต่ก็ทำได้แค่ขยายไปถึงขอบทะเลเหนือ ยังคงค่อนข้างไกลจากแหล่งของระลอกพลัง

“เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นที่ขั้วโลกน้ำแข็ง?”  เดลี่คาดการณ์

เนื่องจากมันไกลเกินตอนเหนือของทวีปยูลานไปอีกก็มีความเป็นไปได้สองประการ ประการแรกก็คือทะเลเหนือ ขณะที่ประการที่สองก็คือดินแดนน้ำแข็งขั้วโลก  ลินลี่ย์และเดลี่ทั้งสองคนสงสัยกันมาก  ใครกันที่จะกลายเป็นเทพ?  นอกจากสงสัยแล้ว  ลินลี่ย์ยังรู้สึกคาดหวัง

เขาหวังว่าคนที่กลายเป็นเทพจะเป็นคนฝ่ายทวีปยูลาน

“เดลี่, ข้ายังไม่เคยไปแดนน้ำแข็งขั้วโลกกันเลย ท่านจะว่าอะไรไหมถ้าจะไปที่นั่นกับข้า?” ลินลี่ย์หันมาหัวเราะให้เดลี่

“แน่นอนว่าไม่ขัดข้อง” เดลี่ก็มีข้อเสนอเช่นเดียวกัน

ทันใดนั้นลินลี่ย์และเดลี่กลายเป็นร่างเงาเลือนรางบินตัดท้องฟ้าและเพิ่มความเร็วสูงมุ่งสู่ดินแดนน้ำแข็งขั้วโลก

ในแผ่นดินยูลาน ทวีปยูลานกินพื้นที่เล็กๆของมิติจากเหนือจรดใต้ขนาดของทวีปก็เพียงแค่สองหมื่นกิโลเมตร  แต่แต่จากทิศตะวันออกไปตะวันตกซึ่งยาวมากกว่าก็กินพื้นที่ราวสามหมื่นกิโลเมตร  เทียบกับทะเลแล้ว มีความแตกต่างกันมาก

ลืมเรื่องทะเลใต้ไปได้เลย ทะเลใต้ใช้คำอธิบายง่ายๆ ว่าไม่มีที่สิ้นสุด

หมื่นทวีปยูลานก็ยังไม่เท่าหนึ่งในสิบของทะเลใต้

ทะเลเหนือตรงกันข้าม กลับเล็กกว่ามาก  แต่ก็ยังใหญ่กว่าทวีปยูลานมาก

“วิ้ววว” สายลมพัดเย็น

ยิ่งพวกเขาขึ้นไปทางเหนือ อากาศก็ยิ่งหนาวมากขึ้นนอกจากนี้ยังเป็นช่วงเดือนมกราคม จึงเป็นฤดูที่หนาวที่สุด  แม้แต่ด้วยความเร็วของลินลี่ย์ก็ต้องบินอยู่หลายชั่วโมงก่อนที่พวกเขาจะสามารถเห็นขั้วโลกเหนือที่ขาวโพลนอยู่ในระยะไกล

ลินลี่ย์และเดลี่ลงที่ขอบพื้นที่ของขั้วโลกเหนือ

“ดินแดนขั้วโลกเป็นแดนน่าอัศจรรย์จริงๆ”ลินลี่ย์ถอนหายใจชื่นชม

ที่นี่หนาวจัด สายลมเย็นรู้สึกเหมือนมีดสายลม นักรบที่อ่อนแอผู้มาถึงที่นี่จะถูกสายลมตัดเป็นชิ้น  แต่แน่นอน สำหรับลินลี่ย์กับเดลี่  สายลมเย็นนั้นไม่มีผลอะไร

ดินแดนขั้วโลกถูกสร้างขึ้นมาจากภูเขาน้ำแข็งลูกแล้วลูกเล่า

ในทวีปยูลานภูเขาที่สูงเกินสิบกิโลเมตรถือว่าเป็นระดับความสูงที่หาได้ยากแล้ว แต่ที่นี่ภูเขาน้ำแข็งที่สูงเกินสิบกิโลเมตรเป็นเรื่องธรรมดา  มีแสงอาทิตย์ในดินแดนขั้วโลก แต่แสงอาทิตย์ไม่ได้ช่วยให้เกิดความอุ่นแต่อย่างใด

สายลมซึ่งพัดจนน้ำแข็งเป็นชิ้นอย่างต่อเนื่องทำให้โลกเหมือนจะกลายเป็นสีเทาและไม่ชัดเจน

“อย่างนั้นคนที่กลายเป็นเทพจริงๆ ก็คือโอลิเวอร์”  ลินลี่ย์มีรอยยิ้ม

“เจ้าพบเขาแล้วหรือ?” หน้าของเดลี่มีแววดีใจ เดลี่แม้ว่าจะฝึกมาเป็นพันๆปีแต่ในแง่พลังวิญญาณถือว่าด้อยกว่าลินลี่ย์ที่ดูดซับแก่นวิญญาณ 20 ล้านดวง

นี่คือเหตุผลที่โบมอนต์และพ่อมดผู้วิเศษต้องการกลั่นแก่นวิญญาณอย่างมาก

“มาเถอะ” ลินลี่ย์บินตรงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ และเดลี่บินตามด้านหลังของเขา

หลังจากบินมาหลายพันกิโลเมตรลินลี่ย์กับเดลี่ก็มาถึงพื้นที่ภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่สูงแสนเมตร ตอนนี้เดลี่พบว่าเดลี่อาศัยอยู่ลึกเข้าไปในภูเขาน้ำแข็งนี้  ขณะนี้เองบุรุษคนหนึ่งไว้ผมวางสีดำขาวเดินออกมาจากในถ้ำภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่

“ลินลี่ย์, เดลี่ เชิญเข้ามาก่อน”  โอลิเวอร์มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า

ลินลี่ย์และเดลี่ตกใจทั้งคู่

ผมของโอลิเวอร์มีสีดำแซมขาว  แต่ตอนนี้ผมของโอลิเวอร์เป็นสีขาว  นอกจากนี้รัศมีของโอลิเวอร์ยังสว่างมาก

“โอลิเวอร์ เจ้าเข้าถึงระดับเทพชั้นต้นผ่านกฎแสงหรือนี่?”  เดลี่โพล่งออกมา

โอลิเวอร์ไม่ตอบรับ เขายังแต่พยักหน้า

ลินลี่ย์และเดลี่บินตามหลังโอลิเวอร์ลงไปในอุโมงค์  ถ้ำน้ำแข็งนี้อยู่ลึกมาก  ลินลี่ย์และเดลี่ต้องไปตามอุโมงค์คดเคี้ยวบินลงไปอย่างต่อเนื่องกินระยะทางหลายสิบกิโลเมตรพวกเขาก็มาถึงที่อยู่ของโอลิเวอร์

“ที่นี่หนาวจัด”  เดลี่ถอนหายใจ

โอลิเวอร์อาศัยลึกลงไปในภูเขาน้ำแข็งที่นี่หนาวมากจริงๆ  หนาวมากเป็นสิบๆเท่ายิ่งกว่าพื้นที่ด้านนอกของขั้วโลก

“ติ๋ง ติ๋ง”

มีสระน้ำอยู่ใกล้น้ำแข็งเหนือสระมีหยดน้ำสีเขียวหยดลงในสระซึ่งปล่อยความเย็นออกมาอย่างน่าประหลาด

“นี่คือพื้นที่ซึ่งหนาวที่สุดในขั้วโลกเหนือ”  โอลิเวอร์พูดพลางหัวเราะ  “ในอดีต, ข้าขุดลึกลงไปอย่างต่อเนื่องพวกเจ้าไม่รู้ว่าน้ำแข็งที่อยู่ลึกลงไปนั้นแข็งแค่ไหน  มันเทียบได้กับแร่ที่มีค่ามาก  หลังจากขุดลึกลงไปเป็นเวลานานในที่สุดข้าก็ขุดถึงแกนกลาง กล่าวไปก็คือที่นี่นั่นเอง...”

โอลิเวอร์ชี้ไปที่สระน้ำนั้น

“ดาบน้ำแข็งลึกลับของข้าก็มาจากบ่อน้ำแข็งนั่นเช่นกัน” สำหรับการมีสระน้ำในสถานที่เยือกเย็นประหลาดอย่างนั้นเป็นเรื่องค่อนข้างประหลาด  แต่การมีกระบี่น้ำแข็งลึกลับภายในนั้นเล่า? ลินลี่ย์และเดลี่ทั้งสองคนเดาว่ากระบี่น้ำแข็งลึกลับต้องมีประวัติความเป็นมาใหญ่หลวงแน่

“เข้ามานั่งข้างในเถอะ”

โอลิเวอร์นำลินลี่ย์และเดลี่เข้าไปในโถงใหญ่ซึ่งเขาขุดออกมา

“อ๋า?” ลินลี่ย์และเดลี่ตกใจทั้งคู่

ภายในห้องโถงนี้มีโอลิเวอร์อีกร่างหนึ่ง มีผมยาวสีดำโอลิเวอร์ผมหงอกขาวเดินเข้าไปหา และจากนั้นก็รวมร่างเป็นหนึ่งกับโอลิเวอร์ผมดำ  โอลิเวอร์ทั้งสองรวมร่างเป็นหนึ่งเดียวกันจากนั้นผมของเขากลายเป็นสีเทา

น่าทึ่ง!

“โอลิเวอร์  ข้าคาดไม่ถึงเลย”  ลินลี่ย์และเดลี่ย์เริ่มหัวเราะ  “นั่นไม่เพียงแต่เจ้าเข้าถึงระดับเทพในกฎแห่งแสงเท่านั้น  เจ้ายังกลายเป็นเทพในกฎธาตุมืดด้วย  เยี่ยมจริงๆ ยอดเยี่ยม!”

“จริงสิ,ร่างดั้งเดิมของเจ้าอยู่ที่ใด?” เดลี่ถามทันที

เพราะโอลิเวอร์สามารถสร้างร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ได้สองร่างเพิ่มร่างดั้งเดิมของเขาอีกด้วย เขาจึงมีร่างถึงสามร่าง

“ข้าตัดสินใจใช้ประกายศักดิ์สิทธิ์หนึ่งเข้ากับร่างของข้า  ขณะที่อีกประกายศักดิ์สิทธิ์หนึ่งไว้ในภายนอก”  โอลิเวอร์พูดอย่างใจเย็น  “ข้าไม่ต้องการฝึกกฎอื่นอีกต่อไป ตราบใดที่ข้าสามารถฝึกจนถึงขีดจำกัดของกฎธาตุแสงและธาตุมืดนั่นก็เพียงพอสำหรับข้าแล้ว”

ลินลี่ย์และเดลี่ย์ลอบพยักหน้า

เนื่องจากเขาเลือกฝึกแค่เพียงสองสายธาตุ  ไม่จำเป็นที่เขาต้องมีร่างที่สามเลย  ถ้าเขาทำเช่นนั้นวิญญาณของเขาจะต้องถูกฉีกออกเป็นสามส่วน ในการตัดสินใจปัจจุบันของเขา โอลิเวอร์เพียงแต่ต้องฉีกวิญญาณเป็นสองส่วนเท่านั้น

ลินลี่ย์ถามอย่างมึนงง “โอลิเวอร์, เกิดอะไรขึ้นกับผมของเจ้า? เมื่อเจ้ากลายเป็นเทพที่ต่างกันสองด้าน เจ้าควรจะมีผมขาวดำเมื่อเจ้าใช้ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ธาตุแสงเมื่อเจ้าใช้ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ธาตุมืด เจ้าควรจะมีผมดำ ทำไมกลับกลายเป็นว่าเมื่อเจ้าหลอมรวมร่างเข้าด้วยกัน จึงมีผลเป็นแบบนี้?”

“เป็นเพราะ...”

โอลิเวอร์หัวเราะอย่างใจเย็น  “หลังจากข้าหลอมรวมร่างทั้งสอง ข้าสามารถหลอมรวมพลังแสงศักดิ์สิทธิ์พร้อมกับพลังศักดิ์สิทธิ์ธาตุมืดและใช้ธาตุทั้งสองด้วยกัน  ส่วนผมของข้าสร้างมาจากพลังศักดิ์สิทธิ์  ข้าแค่ทำตามที่ข้าพอใจ”

ลินลี่ย์และเดลี่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าโอลิเวอร์จะมีนิสัยด้านนี้อยู่ในตัวด้วย

แต่พวกเขาประหลาดใจมาก ลินลี่ย์รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะผสานพลังงานรูปแบบแตกต่างเข้าด้วยกัน เพราะโอลิเวอร์ประสบความสำเร็จอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งก็หมายความว่าพลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย

“โอลิเวอร์ เจ้าสามารถบอกเราได้ไหมเจ้าประสบความสำเร็จขนาดนี้ได้ยังไง?” เดลี่ลังเลอยู่นานก่อนจะถาม

โอลิเวอร์ชำเลืองมองเขา แต่ก็ยังตอบ  “ลินลี่ย์!  จำได้ไหมการประลองของข้ากับเฮนด์เซน?  ตอนนั้นเจ้าก็ดูอยู่ด้วย”

“ข้าจำได้”  ลินลี่ย์พยักหน้า  เฮนด์เซนเกือบจะฆ่าโอลิเวอร์  แต่สิบปีต่อมาโอลิเวอร์มาท้าทายเขาอีกและครั้งนี้เขาฆ่าเฮนด์เซนในดาบเดียว

“ตอนนั้น ข้าอยู่ในอาการวิกฤติหลายเดือนหลังจากฟื้นขึ้นแล้ว ข้าสามารถผสานพลังสองรูปแบบเข้าด้วยกัน”  โอลิเวอร์กล่าวง่ายๆ แต่คำตอบนี้ทำให้ลินลี่ย์และเดลี่รู้สึกประหลาดใจทั้งคู่  แม้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะรู้วิธี  แต่พวกเขาไม่อาจทำซ้ำได้

ลินลี่ย์เริ่มเข้าใจดีเช่นกัน

หลายๆคนงงกับสาเหตุที่โอลิเวอร์อยู่ในอาการวิกฤติมาหลายเดือนหลังจากได้รับบาดเจ็บจากเฮนด์เซน

ทั้งนี้เป็นเพราะไม่ว่าร่างกายจะได้รับความเสียหายอย่างไร  เวทรักษาธาตุแสงก็สามารถฟื้นฟูได้ ดังนั้นมีเหตุผลอะไรที่ทำให้โอลิเวอร์อยู่ในอาการวิกฤติ?  ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเซียนที่ตายไป  แต่สำหรับเซียนที่ตกอยู่ในอาการวิกฤติมาหลายเดือนเป็นเรื่องที่อาจไม่พบเห็นมาในช่วงเป็นหมื่นปี  ไม่มีใครรู้เบื้องหลังนั้นทำไมเขาถึงตกอยู่ในอาการวิกฤติ

แต่ตอนนี้ พวกเขาค่อนข้างเข้าใจขึ้นมาบ้าง

“อาการวิกฤตินั้นจะทำกับวิญญาณของเขา  มีแนวโน้มว่าเป็นเหตุผลให้วิญญาณของโอลิเวอร์มีความพิเศษมากในตอนนี้”  ลินลี่ย์ยังคงจำได้ว่าราชาเนตรมายาพยายามจะแช่แข็งวิญญาณของโอลิเวอร์แต่ล้มเหลว

ลินลี่ย์มองดูโอลิเวอร์ “ข้าพนันได้ว่าโอลิเวอร์นี้ยังคงกันรายละเอียดบางส่วนไว้   การเปลี่ยนแปลงของดวงวิญญาณนี้ส่งผลต่อวิถีการฝึกฝนที่ทำให้เขาเข้าใจความรู้ลึกลับกฎที่ตรงข้ามสองอย่างตรงข้ามกัน”  ลินลี่ย์เข้าใจเรื่องนี้ แต่เป็นธรรมเนียมที่เขาจะไม่สอบถามวิธีฝึกฝนของคนอื่น

พอแล้วสำหรับการฝึกตัวเองให้เพียงพอ

“โอลิเวอร์ เรามาว่าถึงภารกิจสำคัญในครั้งนี้กันเถอะ”  ลินลี่ย์ตรงเข้าประเด็นและอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในจักรวรรดิโรฮอลท์ให้โอลิเวอร์ฟังและสถานการณ์ทั่วไปในทวีปยูลาน

โอลิเวอร์ฟังพลางขมวดคิ้ว “ข้าคาดไม่ถึงเลยว่าภายในเก้าปี ทวีปยูลานจะเกิดเรื่องราวมากนัก”

“โอลิเวอร์ ตัดสินใจเรื่องยอดฝีมือภายนอกนี้ยังไง? เจ้าจะอยู่ที่นี่ในขั้วโลก หรือว่าจะ...” ลินลี่ย์มองหน้าโอลิเวอร์อย่างคาดหวัง โอลิเวอร์ควงกระบี่ลึกลับ และแยกร่างที่แยกเป็นสองผสานเข้าด้วยกัน

พลังของเขาคือพลังที่แม้แต่ลินลี่ย์ก็ไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้

ลินลี่ย์ไม่อิจฉาโอลิเวอร์กลับตรงกันข้าม เขามีความสุขมาก ในช่วงเวลานี้กำลังท้องถิ่นของทวีปยูลานมีมากขึ้นอย่างนั้นคงจะง่ายที่พวกเขาจะปกป้องทวีปยูลานไว้ได้

“เจ้าจำเป็นต้องขอด้วยหรือ?” รอยยิ้มเย็นชาปรากฏอยู่ที่ริมฝีปากโอลิเวอร์  “นี่เป็นสนามหญ้าหน้าบ้านเราเจ้าพวกบัดซบกล้าประหัตประหารผู้คนในที่ของเราเชียวหรือ?  ถ้าเราไม่ลงมือ พวกเขาคงคิดว่าเรากลัวพวกเขาแน่”  โอลิเวอร์ไม่ค่อยกลัวใครอยู่แล้ว

เมื่อเขาเพิ่งมาถึงดินแดนขั้วโลก  เขาก็กล้าท้าทายต่อสู้กับลูเธอร์ฟอร์ด

“ที่ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้ข้าเป็นเทพแล้วเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะบรรลุอะไรใหม่ๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ  ได้เวลาออกไปหาประสบการณ์ต่อสู้ให้สมใจดีกว่า”  ตาของโอลิเวอร์เป็นประกายราวกับมีไฟ  “งั้นก็มียอดฝีมือภายนอกหลายคนที่มาที่นี่  ข้าจะปล่อยให้การต่อสู้ดีๆ อย่างนี้หลุดมือไปได้อย่างไร?”

ลินลี่ย์กับเดลี่มองหน้ากัน  ดูเหมือนพวกเขากังวลมากกันไปเอง

เนื่องจากอารมณ์ของโอลิเวอร์ เขาคงไม่ยินดีอยู่ในดินแดนน้ำแข็งขั้วโลกเหมือนแต่ก่อน  ตอนนี้เขาเป็นเทพตนหนึ่งแล้ว

โอลิเวอร์เหลือบมองลินลี่ย์  ความจริงมีบางอย่างที่เขาไม่ได้พูด..ในสุสานเทพเจ้าลินลี่ย์ช่วยเขาไว้หลายครั้ง ถ้าไม่มีอะไรอื่น เพื่อตอบแทนน้ำใจที่ลินลี่ย์มีต่อเขาโอลิเวอร์จะไม่หลบลี้หนีหน้าเอาแต่ซ่อนตัวเป็นแน่

“ฮ่าฮ่า, เยี่ยม, เมื่อมีท่านโอลิเวอร์อยู่ด้วย เราสามคนจะกลัวโบมอนต์ได้ยังไง?”  ลินลี่ย์หัวเราะลั่น

“โบมอนต์ข้าต้องการดูว่าเขาจะป้องกันกระบี่ข้าได้ยังไง” ตาของโอลิเวอร์เต็มไปด้วยความมั่นใจ

เดลี่ย์เริ่มหัวเราะเช่นกัน

“ไปกันเถอะ, ไปปราสาทเลือดมังกรของลินลี่ย์ เราจัดการให้เซียนนอกดินแดนแจ้งให้โบมอนต์มาที่ปราสาทเลือดมังกรของเรา”  เดลี่กล่าว “เราจะรอโบมอนต์อยู่ที่ปราสาทเลือดมังกร”

ลินลี่ย์เริ่มหัวเราะ “ข้าสงสัยว่าโบมอนต์คงใช้สัมผัสเทพค้นหาและพบว่าเรามีเทพปรากฏอยู่ถึงสามแล้วตกใจไม่กล้ามาหรือเปล่า?”

โอลิเวอร์และเดลี่อดหัวเราะไม่ได้

จากนั้นเดลี่และโอลิเวอร์สามเทพออกจากดินแดนน้ำแข็งขั้วโลกเดินทางข้ามทะเลเหนือและกลับมาที่ปราสาทเลือดมังกร  ภายในปราสาทเลือดมังกร  พวกเขารอการมาถึงของโบมอนต์อย่างเงียบๆ