ตอนที่ 12-16 ห้าปี

สงครามระหว่างจักรวรรดิบาลุคและโรฮอลท์อยู่ในสภาพชะงักงัน

“ท่านพ่อ, ทุกท่าน พวกท่านคิดว่าเราจะทำยังไงดี?”  ภายในห้องประชุมใหญ่ของปราสาทเลือดมังกรมีคนกลุ่มหนึ่งร่วมประชุมกัน ประกอบไปด้วยซีน่า วอร์ตัน เกทส์ ฮิลแมนและนีน่า พวกเขากำลังปรึกษาวิธีรับมือยอดฝีมือระดับเซียนใหม่สองคนที่ปรากฏออกมาในจักรวรรดิโรฮอลท์อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

วอร์ตัน ซาสเลอร์ เกทส์และคนอื่นๆเพิ่งฟังคำอธิบายของซีน่าจบ

พวกเขาตกใจกันมาก

“จักรวรรดิโรฮอลท์นี้...ไปได้เซียนที่ทรงพลังสองคนเมื่อใดกัน?” ฮิลแมนขมวดคิ้ว

ตอนนี้เขาสามารถฝึกพลังปราณจนถึงระดับสุดยอด  เขาเป็นนักรบระดับแปดแล้ว  แม้ว่าพลังของเขายังด้อยกว่าวอร์ตันเกทส์และคนอื่นๆ ห่างไกล แต่สถานะของเขาในปราสาทเลือดมังกรยังคงสูงส่งมาก

“ท่านพ่อ, ท่านลุงท่านมั่นใจไหมว่าจะสามารถจัดการกับยอดฝีมือทั้งสองเหล่านี้ได้?”  ซีน่ามองมาทางวอร์ตันและเกทส์

วอร์ตันพึมพำ “แม้ว่าเราจะไม่มีความรู้แจ้งกฎในระดับสูง แต่เรามีสมบัติเทพและเป็นสุดยอดนักรบ ถ้าเราต้องสู้กับเซียนทั้งสองนั่นจริงๆ เราน่าจะคว้าชัยชนะได้สำเร็จ”

เกทส์ อังเก้และคนอื่นๆ พยักหน้ากันหมด

ซาสเลอร์หัวเราะเบาๆ “วอร์ตัน, เจ้าตั้งใจจะแก่งแย่งกับเจ้าพวกนั้นหรือเปล่า?”

“เป็นยังไงหรือ?” วอร์ตันมองดูซาสเลอร์

“ซาสเลอร์, ท่านคิดว่านั่นไม่ใช่ทางเลือกหรือ?”  เกทส์และอังเก้มองดูซาสเลอร์

ซาสเลอร์หัวเราะเบาๆ แต่เสียงเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและน่ากลัว  “ก่อนอื่นเลย ข้าอยากถามพวกเจ้า  ถ้าข้าขอให้เจ้าคนหนึ่งสู้กับมังกรทองและมังกรหฤโหดพร้อมกัน  พวกเจ้าจะเอาชนะมังกรเซียนทั้งสองนั้นได้ง่ายๆหรือเปล่า?”

“นี่...” วอร์ตัน เกทส์และคนอื่นๆ ลังเลกันหมด

สู้กับอสูรเวทระดับเซียนตัวเดียวอาจจะค่อนข้างง่าย

แต่กับสอง.. พวกมันสามารถสู้ได้ยันเอาไว้

“ฮืม.. เจ้าไม่สามารถทำเช่นนั้นแล้วเจ้ายังต้องการจะไปอีกหรือ?” ซาสเลอร์หัวเราะอย่างยโส “หรือว่าพวกเจ้าลืมไปแล้วว่าลอร์ดลินลี่ย์พูดอะไรไว้ก่อนจะขังตัวฝึกฝน?”

วอร์ตันและคนอื่นๆ ตกใจทันที

ตอนนี้พวกเขาจำได้แล้ว

ครั้งหนึ่งลินลี่ย์ได้ย้ำนักย้ำหนากับพวกเขาไว้ว่าถ้าเผชิญกับสถานการณ์ที่แปลก  วอร์ตันและคนอื่นถูกห้ามฝืนทำอะไรเกินตัว  นอกจากนี้ลินลี่ย์ยังคงกล่าวว่าสงครามครั้งนี้มีอันตรายใหญ่แฝงอยู่ในนี้  นี่คือเหตุผลที่ลินลี่ย์ไม่สบายใจ

“ครั้งนั้นลอร์ดลินลี่ย์พูดว่ามีอันตรายที่น่าสยดสยองซ่อนอยู่ในสงครามครั้งนี้  อันตรายที่แม้แต่นักสู้ระดับเทพก็ยังประมาทไม่ได้”  ซาสเลอร์มองดูวอร์ตันและคนอื่น “พวกเจ้าบอกว่าพวกเจ้าไม่เข้าใจว่าสงครามที่ดูเหมือนง่ายนี้ที่ผลของสงครามแทบจะถูกกำหนดไว้แน่นอนจะมีอันตรายแฝงเร้นได้ยังไงใช่ไหม? ตอนนี้พวกเจ้าก็รู้แล้วนี่”

ตอนสงครามเริ่มแม้แต่ลินลี่ย์ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอันตรายแบบไหนกันแน่

แค่เพียงเพราะคำเตือนของลอร์ดเบรุต  ลินลี่ย์รู้สึกว่าไม่ง่ายดังนั้นเขาจึงเตือนวอร์ตันและคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน

วอร์ตันและคนอื่นๆ ไม่เข้าใจ  พวกเขารู้สึกว่าในสงครามครั้งนี้ไม่น่าจะมีเหตุที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

“ท่านซาสเลอร์, อย่างนั้นท่านตั้งใจจะทำยังไง?”  ซีน่าขมวดคิ้ว

วอร์ตัน เกทส์และคนอื่นๆ ก็ลอบตกใจเช่นกัน

“เจ้าต้องใช้สมอง มีเซียนเพียงไม่กี่คนในทวีปยูลาน อย่างลอร์ดลินลี่ย์และลอร์ดเดลี่น่าจะรู้จักพวกที่ฝึกฝนถือสันโดษจริงไหม?  แต่แต่ทั้งสองกล่าวว่าจักรวรรดิโรฮอลท์ไม่มีเซียนระดับสุดยอดดังนั้นเซียนสองคนนี้จะมาจากไหนกันเล่า?” ซาสเลอร์กล่าว

“พวกเขาจู่ๆก็ปรากฏตัวออกมาและทำให้สงครามอยู่ในภาวะชะงักงัน

ซาสเลอร์หัวเราะอย่างใจเย็น “เห็นได้ชัดว่าอันตรายแฝงเร้นในสงครามครั้งนี้เริ่มจะเผยตัวมันเองออกมาแล้ว”

“อย่างนั้นตอนนี้ เรา...” วอร์ตันมองดูซาสเลอร์ เขาจำสิ่งที่ลินลี่ย์บอกพวกเขาไว้ ถ้าพวกเขาเผชิญกับเหตุการณ์ใหญ่ พวกเขาต้องคุยปรึกษากับซาสเลอร์ผู้มีประสบการณ์สูง

ซาสเลอร์พูดอย่างใจเย็น  “มันง่ายมากไม่ต้องรีบร้อนจัดการกับเซียนทั้งสองนั้น ลอร์ดลินลี่ย์ยังบอกไว้ว่าในสงครามนี้เป้าหมายของเราไม่จำเป็นต้องครอบครองจักรวรรดิอื่นให้ได้ทั้งหมด  จะดีกว่าถ้าเรายึดครองได้น้อยลงบ้าง  แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือเราต้องปกป้องตัวเอง”

ทุกคนพยักหน้าเล็กน้อย

วอร์ตันพูดเสียงต่ำ “ได้, สำหรับตอนนี้ เราแค่มองและดูว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในสงครามนี้”

“ถ้าเราเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ใหญ่สำคัญๆก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง เวลานั้นจะดีที่สุดก็คือไปถามขอความช่วยเหลือจากลอร์ดลินลี่ย์”  ซาสเลอร์กว่า “แต่แน่นอน ตอนนี้, ลอร์ดลินลี่ย์เพิ่งจะฝึกมาครึ่งปี และสถานการณ์ยังไม่รุนแรงเกินไปเราไม่จำเป็นต้องรบกวนลอร์ดลินลี่ย์”

เวลาไหลไปเร็วเหมือนสายน้ำ ในพริบตา ลินลี่ย์ฝึกมานานถึงห้าปีแล้ว

ระหว่างห้าปีนี้ ทวีปยูลานตกอยู่ในสภาพสับสนวุ่นวายลับๆ  สงครามของจักรวรรดิบาลุค,จักรวรรดิยูลานและจักรวรรดิโอเบรียนทั้งหมดอยู่ในสภาพชะงักงันและแม้แต่สหภาพศักดิ์สิทธิ์และพันธมิตรมืดก็มียอดฝีมือลึกลับปรากฏอยู่ในพวกเขาด้วย

ยอดฝีมือลึกลับเหล่านี้มีพลังมากมาย

สงครามหยุดชะงัก

ฤดูหนาว ปีศักราชยูลานที่ 10039 ราตรีในฤดูหนาวอันมืดมิดอากาศหนาวจัดมีบุรุษวัยกลางคนสามคนสวมชุดคลุมหนาขี่ม้าลักษณะสง่างามควบผ่านดินแดนรกร้างด้วยความเร็วสูงผ่านถนนที่ไม่มีผู้คนมุ่งสู่เมืองที่อยู่ใกล้

“ฮ่าฮ่า, เมืองบลูเลียนอยู่ข้างหน้าแล้ว  เมื่อเราไปถึงเมืองบลูเลียนเราสามพี่น้องต้องหาเหล้าดีๆ ดื่มช่วยร่างกายให้อบอุ่น”  ผู้นำของทั้งสามคนเป็นบุรุษร่างใหญ่หัวเราะลั่นการเดินทางทำธุรกิจเที่ยวนี้ได้กำไรอย่างงดงามและตอนนี้พวกเขามีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

กำแพงเมืองบลูเลียนปรากฏอยู่ข้างหน้าพวกเขา

พวกเขาควบม้าผ่านเข้าไป

“หือ, แปลก, ทำไมเงียบนักเล่า?”  สามพี่น้องขี่ม้าผ่านประตูเมืองบลูเลียน  แต่พบว่าประตูเปิดและไม่มีผู้คน  พวกเขาไม่พบใครสักคน

“แม้ว่าเมืองบลูเลียนจะไม่ใช่เมืองใหญ่  แต่ก็เป็นเมืองค่อนข้างคึกคัก  มีประชากรแสนคน ทำไมทั้งที่เช้าแล้วแต่ไม่เห็นผู้คนเลยสักคน?”  สามพี่น้องลงจากหลังม้าเดินสำรวจในเมืองด้วยความสงสัย

ถนนกว้างขวาง แต่ไม่มีคนแม้แต่คนเดียว

สงบเงียบ!

นี่เป็นเวลาเช้าราว เจ็ดหรือแปดนาฬิกาว่ากันตามความเป็นจริง ป่านนี้ถนนน่าจะมีเสียงดังคึกคักแล้ว

“นี่มันบ้าอะไรกัน?” สามนักเดินทางผู้มีประสบการณ์รู้สึกใจสั่นสะท้านอย่างช่วยไม่ได้

ฉากภาพแปลกประหลาดข้างหน้าทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจ

“ดูข้างบนสิ, นั่นอะไร?” หนึ่งในสามคนชี้ไปข้างด้วยความตกใจ ใกล้ๆ กันนั้นมีคนสองคนนอนอยู่บนถนน บุรุษวัยกลางทั้งสามคนวิ่งเข้าไปดูใกล้ๆ ทันที

แต่ทันทีที่พวกเขาเข้าไปใกล้...

“พวกเขาตายแล้ว!”  สีหน้าของบุรุษวัยกลางคนทั้งสามเปลี่ยน  คนที่นอนอยู่บนพื้นหลั่งเลือดจากทวารทั้งหมดและรอยเลือดของพวกเขาเปื้อนอยู่บนพื้นเป็นแอ่งเลือดสีม่วงอยู่รอบตัวพวกเขา

ลมฤดูหนาวพัดกระโชกทำให้บุรุษวัยกลางคนทั้งสามสั่นสะท้านทันที

“กรี๊ดดดดด!”  เสียงร้องโหยหวนดังมาจากที่ไกล

บุรุษวัยกลางคนทั้งสามหันหน้าไปดูทันที  พวกเขาเห็นว่าในที่ห่างออกไป  มีสตรีคนหนึ่งผมกระเซิงกำลังวิ่งหนีอย่างหวาดผวา

“เจ้าวิ่งหนีทำไม? เกิดอะไรขึ้น?” หัวของคนทั้งสามตะโกนขึ้นทันที พวกเขาเป็นผู้เดินทางไปมาทั่วแผ่นดิน พบเห็นความตายและคนตายอยู่บ่อยครั้งก็ยังไม่ทำให้เขาตกใจ  สิ่งที่ทำให้พวกเขาไม่สบายใจก็คือ...สภาพแวดล้อมนี้ ยังคงอยู่เหมือนเดิม

“ตาย, ทุกคนตายแล้ว ทุกคนตายหมด” สตรีนางนั้นมองดูบุรุษวัยกลางคนสามคน ตานางเบิกกว้างและสั่นสะท้าน

“เจ้าหมายความว่ายังไง พวกเขาตายหมด?”  แววตื่นกลัวเกิดขึ้นในใจของทั้งสามคน

“คนทั้งหมดในเมืองนี้ตายแล้ว  ทุกคนตาย ทุกคนตายกันหมด!”  สตรีนางนั้นพูดด้วยท่าทางแปลกๆ

บุรุษวัยกลางคนทั้งสามตะลึงหวาดกลัวทันที

ทุกคนในเมืองนี้ตาย?

“ตายหมด ทุกคนตาย!”  สตรีประหลาดวิ่งวนไปอย่างบ้าคลั่ง

ในคืนเดียว เมืองบลูเลียนที่มีประชากรแสนคนตอนนี้มีผู้โชคดีรอดชีวิตเพียงไม่กี่สิบคน ที่เหลือตายกันหมด  ผู้โชคดีรอดตายพอตอนกลางวันก็วิ่งออกจากประตูเมืองอย่างหวาดผวาหนีไปจากเมืองที่น่าสยดสยองแห่งนี้

เมืองแห่งความตาย!

ข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว และรู้ถึงจักรพรรดิซีน่า

ซีน่ากริ้วและส่งคนไปสืบสวนทันที ทำไมและเหตุใดเมืองบลูเลียนถึงกลายเป็นเมืองแห่งความตายเพียงชั่วข้ามคืน  ขณะเดียวกันเขาส่งคนไปถามพวกคนที่รอดชีวิตถึงเหตุที่เกิดขึ้น

เมื่อการสืบสวนเสร็จสิ้น ซีน่ารู้สึว่าหลายอย่างกำลังจะกลายเป็นเลวร้ายจึงรีบมาที่ปราสาทเลือดมังกรทันที

ภายในปราสาทเลือดมังกร

มีคนหลายคนประชุมรวมกันในปราสาท  ไม่ใช่แค่วอร์ตันและเกทส์, แม้แต่นีน่า,รีเบ็คกา, ลีนาและคนอื่นๆ ก็มาด้วยเช่นกัน ทุกคนรู้สึกว่านี่คือปัญหาที่ยากลำบากและทุกคนมาประชุมพูดคุยกันถึงวิธีคลี่คลายปัญหานี้

“สถานการณ์แปลกมาก ประชาชนเกือบแสนคนในเมืองตายกันหมดเลือดไหลออกจากทวารและไม่มีรอยแผลอื่นบนร่างกาย ตั้งแต่ทารกยันนักรบระดับเจ็ด.. เป็นเหมือนกันหมด” ซีน่ากล่าว

ในช่วงเวลาคืนเดียว ประชาชนทั้งเมืองตายด้วยอาการประหลาดอย่างนั้น

แม้แต่ยอดฝีมืออย่างวอร์ตันและคนอื่นๆก็ยังรู้สึกหนาวยะเยือกในหัวใจพวกเขา

“จากสิ่งที่ข้ารู้นี่ไม่ใช่เป็นครั้งแรกที่คนทั้งเมืองตายอย่างนี้” ซีน่าพูดอย่างเคร่งขรึม

“โอว?” วอร์ตันมองดูซีน่า

ซีน่ายังคงพูดต่อ “จากสิ่งที่ข้ารู้ เมื่อหนึ่งเดือนมาแล้ว ที่ชายแดนของจักรวรรดิโอเบรียนมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับพวกเขาเช่นกัน เพียงคืนเดียวผู้คนในเมืองตายกันหมด อย่างไรก็ตามเพราะเรื่องไม่ได้เกิดภายในเขตแดนของจักรวรรดิเราข้าจึงไม่ได้สนใจมากนัก”

พ่อบ้านแอชลี่ย์ขมวดคิ้ว “เหตุการณ์นี้แปลกมาก  ตัวอย่างว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชาวเมืองบลูเลียนตั้งแสนคน และทำไมถึงมีคนรอดเพียงไม่กี่สิบคน?”

“ใช่แล้ว, ทำไมถึงมีคนรอดเพียงไม่กี่สิบคน?”  ซาสเลอร์เองรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องน่าสงสัยมาก

ถ้าเป็นนักสู้ที่ทรงพลังมากใช้วิชาเวทต้องห้ามบางอย่างที่ไม่รู้จักเพื่อฆ่าพวกเขา  ทุกคนที่อยู่ในรัศมีเวทน่าจะต้องตายไปด้วย  แม้ว่าจะมีคนโชคดีไม่กี่คน ผู้รอดชีวิตน่าจะเป็นตัวนักสู้ที่ทรงพลังเอง  แต่ผู้โชคดีรอดชีวิตกลับเป็นสามัญชนธรรมดา

“นอกจากนี้ยังไม่มีการทำความเสียหายให้กับอาคารที่อยู่อาศัยแม้แต่น้อย”  ซีน่ากล่าวต่อ

ทุกคนในห้องประชุมสับสน

“ข้าใช้คนไปสืบดู แต่เราไม่สามารถหาร่องรอยอะไรพบเลย” ซีน่าละอาย  “โอว..จริงสิ  มีคนธรรมดาหลายสิบคนที่รอดชีวิตมาได้”

ทุกคนในห้องประชุมหันไปมองซีน่าทันที

“ผู้โชคดีรอดตายเหล่านั้นจะอยู่ในพื้นที่ยากต่อการเข้าถึงตัวอย่างเช่น มีผู้โชคดีรอดตายครึ่งหนึ่งถูกขังลึกอยู่ในคุกเมืองบลูเลียนส่วนคนอื่นๆ ทุกคนจะอยู่ในใต้ดินหรือไม่ก็พื้นที่ยากเข้าถึง”  ซีน่าอธิบาย

“พื้นที่ยากเข้าถึง.. ดังนั้นพวกเขาเลยไม่ตาย?”  ซาสเลอร์พยักหน้า  “บางทีนี่ไม่ใช่เวทมนต์ก็เป็นได้  ที่สำคัญคือ เวทจะสามารถครอบคลุมได้ทั้งเมืองไม่ต้องสนใจว่าจะเป็นพื้นที่ยากเข้าถึงหรือไม่”

“ข้าขอเสนอว่าเราควรขอความช่วยเหลือจากลอร์ดลินลี่ย์”  ซาสเลอร์ถอนหายใจ

“ลอร์ดลินลี่ย์?” สายตาของวอร์ตันและคนอื่นเป็นประกาย

ถ้าลินลี่ย์ออกมาพวกเขาจะรู้สึกมั่นใจกับการปรากฏตัวของผู้นำเขาและคงไม่อยู่ในสภาพยุ่งเหยิงเมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้น

“ใช่แล้วในช่วงเวลาห้าปีที่ผ่านมา มีเหตุการณ์แปลกประหลาดเกิดขึ้นมากมายตัวอย่างเช่นสงครามเข้าสู่สภาวะชะงักงัน หรือสองศาสนาลึกลับใหม่ปรากฏขึ้นในจักรวรรดิของเรา หรืออย่างเมืองมรณะนี้..”  ซาสเลอร์พูดรวดเดียว

“ข้าเห็นด้วยว่าเราควรพูดกับพี่ใหญ่ของข้า”  วอร์ตันพยักหน้า

หน้าของลีนามีรอยยิ้ม “ถ้าพี่ใหญ่ลีย์ออกมา เรื่องนี้จะคลี่คลายได้ง่ายอย่างแน่นอน  พี่ใหญ่ลีย์ฝึกฝนมานานถึงห้าปีแล้วข้าสงสัยว่าตอนนี้พี่ลีย์บรรลุไปถึงระดับใดแล้ว”

หน้าของทุกคนมีรอยยิ้มเมื่อพวกเขาพูดถึงลินลี่ย์

ที่สำคัญ วอร์ตัน เกทส์และซาสเลอร์ทำหน้าที่เป็นตัวแทนกลุ่มและเดินไปที่ประตูทางเข้าห้องฝึก

“รอสักครู่” ร่างของวอร์ตันคลุมไปด้วยชั้นปราณ และจากนั้นเขาเดินตรงเข้าไปในห้องมิติ

ครู่ต่อมา

“แครก  แครก” ชั่วเวลาต่อมาวอร์ตันและลินลี่ย์ที่อยู่ในชุดยาวสีฟ้าและผมยาวสยายเดินผ่านกระแสพลังโจมตีออกมา  ซาสเลอร์ เกทส์ เมื่อเห็นลินลี่ย์รู้สึกสบายใจมากขึ้นทันที

“เกทส์, ซาสเลอร์ เกิดอะไรขึ้นกับทุกคนหรือถึงต้องเร่งรีบมาหาข้า?” ลินลี่ย์พูดพลางยิ้ม