ตอนที่ 10-37 พลังปืนใหญ่พลังเวท

“เหรอ? แล้วท่านคัดค้านไหม?”  ลินลี่ย์มองดูว็อทส์ด้วยความสงสัย

เขารู้สึกว่าข้อเสนอนั้นค่อนข้างสมเหตุผล  เมื่อกองกำลังศัตรูตกอยู่ในความสับสน การโจมตีอย่างสายฟ้าแล่บจะทำให้กองกำลังของศาสนจักรเจิดจรัสและลัทธิเงาได้เจ็บตัวเป็นแน่

ว็อทส์พูดด้วยความเคารพ  “ท่านลอร์ดลินลี่ย์! เหตุผลที่ข้าคัดค้านเรื่องนี้มีอยู่สามประการ”

สามประการ?

ลินลี่ย์ต้องยอมรับว่าเขาไม่รู้เรื่องการทำสงครามมากนัก  ดังนั้นเขาฟังคำอธิบายของว็อทส์อย่างระมัดระวัง

“ก่อนอื่นเลย โอกาสำเร็จมีไม่มาก เพราะยังมีระยะห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตรจากเมืองค็อคไปที่แม่น้ำ  ถ้าเราส่งกองกำลังไปที่นั่นเมื่อเวลาที่พวกเขามาถึง กองกำลังฝ่ายศัตรูจะมีเกินล้าน  และการจัดการกองทัพจะถูกจัดใหม่อีกครั้ง”

บาร์เกอร์ส่ายศีรษะ  “สำหรับทหารล้านคนการจัดตั้งกระบวนศึกให้แล้วเสร็จไม่ใช่เรื่องที่ทำกันได้ง่าย

ว็อทส์พยักหน้า  “นั่นเป็นเรื่องจริงแน่นอน  ข้าเพิ่งพูดไปว่ากองกำลังของศัตรูจะเตรียมตัวเพื่อการรบ  เรามีกำลังทหารแค่ห้าแสน  เราจะส่งกองกำลังไปโจมตีได้เท่าไหร่กัน?  และนี่คือข้อพิจารณาประการแรก  ประการที่สอง..ข้าเชื่อว่าผู้บัญชาการของศาสนจักรเจิดจรัสและลัทธิเงาคงไม่ทำเรื่องผิดพลาดง่ายๆแบบนี้”

“ถ้าข้าเป็นแม่ทัพของฝ่ายศัตรู...”

ว็อทส์ยิ้ม “เรื่องแรกเลยข้าจะส่งทหารหน่วยฝีมือดีที่สุดข้ามแม่น้ำ  จากนั้นสร้างสภาพปั่นป่วนลวงเพื่อล่อให้ศัตรูโจมตี  เมื่อศัตรูมาโจมตีจริงๆกองทัพฝีมือดีก็จะสร้างความปวดหัวให้พวกเขาได้ทันที”

“ต้องเข้าใจก่อนว่าสิ่งที่สนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราคือกำแพงเมือง”  ว็อทส์พูดอย่างจริงจัง  “ด้วยกำแพงเมือง  เราสามารถสู้แลกชีวิตด้วยสัดส่วนหนึ่งต่อสามชีวิต ดังนั้นพวกเขาต้องการหลอกล่อให้พวกเราเข้าไปสู้ในสนามกับพวกเขาในระดับหนึ่ง”

ลินลี่ย์พยักหน้าเห็นด้วย

ว็อทส์ยังคงพูดต่อ  “เนื่องจากเหตุผลข้อที่สามเป็นเพราะในการทำสงคราม ลูกล่อลูกชนยังสำคัญน้อยกว่ายุทธศาสตร์ในการทำศึก เป้าหมายของเราคือยันศัตรูไว้ด้านนอกให้ปล่อยให้พวกเขาบุกเข้ามาในเมือง  นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด  ตราบใดที่เราทำได้สำเร็จ  อย่างนั้นการสู้รบครั้งนี้จะเป็นชัยชนะของเรา”

“แน่นอน ไม่มีความจำเป็นที่เราจะต้องให้ความสำคัญกับ‘ข้อบกพร่อง’ ของศัตรู  ใครจะรู้ว่าข้อบกพร่องนั้น จริงหรือปลอม?”

ว็อทส์หัวเราะอย่างใจเย็น “ทั้งหมดที่เราต้องทำก็คืออยู่ภายในเมืองค็อดและอาศัยความได้เปรียบของกำแพงเมืองเฝ้าระวังป้องกัน  เว้นแต่เกิดบางอย่างที่เกินคาดขึ้นมา  ชัยชนะจะต้องตกเป็นของเราแน่นอน”

ราตรีผ่านไป  แสงตะวันค่อยๆ สว่าง

คาร์ดินัลมืดเวสพอร์ตเตอร์กำลังขี่พยัคฆ์ปีศาจสายธาตุมืด ขณะที่เขาจ้องมองเข้าไปในตำแหน่งของเมืองค็อด

“กิลเยโม!  ข้ามีความรู้สึกว่านี่จะต้องเป็นสงครามที่สู้กันหนักมาก”  เวส พอร์ตเตอร์พูดอย่างหงุดหงิด  “เราชะลอความเร็วของกองทัพลงขณะข้ามแม่น้ำ  และทำให้กองทัพของเราอยู่ในสภาพสับสนแต่ปฏิกิริยาของเมืองค็อดเหมือนกับว่าพวกเขาไม่สังเกตเห็นอะไร  พวกเขาไม่ส่งใครออกมาโจมตีเลย”

กิลเยโมพยักหน้า

พวกเขาเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับศัตรูไว้แล้ว  แต่โชคไม่ดีที่แผนล้มเหลว

ตอนนี้ทหารทั้งหมดข้ามแม่น้ำและได้พักกันทั้งคืน  พวกเขากำลังจะเดินหน้ามุ่งสู่หัวเมืองค็อด  กำลังพลของพวกเขามีหนึ่งล้านหกแสนนายกองทัพที่มีขนาดใหญ่น่ากลัวนั้นครอบคลุมทั้งพื้นที่เหมือนคลื่นไม่มีที่สิ้นสุด

“ข้าไม่กลัวว่าแม่ทัพบัญชาการของลินลี่ย์จะฉลาดหรือเจ้าเล่ห์ สิ่งที่ข้ากลัวก็คือเขาแค่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองเหมือนเต่าหดหัวในกระดอง”  เวส พอร์ตเตอร์กล่าว

กิลเยโมพยักหน้าด้วยเช่นกัน

ถ้าศัตรูอาศัยความได้เปรียบของกำแพงเมืองการบุกทลายเมืองค็อดอาจทำให้ฝ่ายพวกเขาต้องสูญเสียอย่างหนัก  แม้ว่าพวกเขาจะมีกำลังพลหนึ่งล้านหกแสนนาย  พวกเขาไม่ยินดีจะสูญเสียชีวิตมากมาย

“เวส พอร์ตเตอร์”  กิลเยโมกล่าว “อย่างนั้นเราจะทำยังไง?”

แม่ทัพผู้สั่งการในการสู้รบครั้งนี้ปกติจะเป็นกิลเยโมและเวสพอร์ตเตอร์ ในเรื่องการวางยุทธศาสตร์กิลเยโมยังด้อยกว่าเวส พอร์ตเตอร์  เวสหัวเราะอย่างใจเย็น  “ยังไม่มีอะไรสำหรับเรา,  ตอนนี้ ไปทดสอบกำลังของศัตรูกันก่อน”

เพียงเมื่อฝ่ายหนึ่งรู้จักคู่ต่อสู้และรู้จักตนเองก็สามารถรับชัยชนะได้เหมือนเคย

ทั่วทั้งเมืองค็อดถูกเปลี่ยนเป็นป้อมค่ายทหารขนาดใหญ่  พลเมืองอพยพออกไปนานแล้วบ้านส่วนใหญ่มีทั้งได้รับการบูรณะและรื้อถอน ทั้งอุโมงค์และหลุมถูกขุด  ทหารจำนวนมากเรียงรายอยู่บนกำแพงเมืองตะวันออกและทิศใต้ส่วนด้านตะวันตกและเหนือมีทหารอยู่น้อย

อาวุธทุกอย่างระดมมาไว้บนกำแพงเมือง

ลินลี่ย์และบาร์เกอร์สวมชุดเกราะทำตัวเป็นนายทหารตรวจสอบอยู่ที่กำแพงเมืองด้านใต้ กำแพงเมืองเป็นแหล่งของกิจกรรม และกำแพงเมืองก็ยาวหลายกิโลเมตรมีผู้คนจับกลุ่มกันมีคนเกินกว่าแสนบนกำแพงเมืองทิศใต้

“คนมากมายนัก” ลินลี่ย์และบาร์เกอร์จ้องมองจากที่ไกล

พวกเขามองดูเหมือนกระจุกดาวหนาแน่น  ทหารหนึ่งล้านหกแสนนายของศาสนจักรเจิดจรัสและลัทธิเงาเต็มภาคพื้นมุ่งหน้าสู่เมืองค็อด  คนหนึ่งล้านหกแสนคน!  เป็นจำนวนที่พูดง่าย  แต่เมื่อทหารมากมายบุกเข้ามา...

ช่างน่ากลัวนัก!

แม้แต่ลินลี่ย์ก็ยังรู้สึกกดดัน

“ใครจะรู้ว่าผู้คนมากมายเพียงไหนต้องมาตายในสงครามครั้งนี้”บาร์เกอร์ถอนหายใจ

ขณะจ้องมองดูทหารจำนวนมากมายลินลี่ย์ยังคงรู้สึกว่าการสู้รบครั้งนี้เป็นสงครามที่โหดเหี้ยมอำมหิต  แต่ว่าตั้งแต่ก่อตั้งสังคมมนุษย์สงครามก็ดำรงคงอยู่มาด้วยเช่นกัน

แม้แต่ลินลี่ย์และคนของเขาก็สามารถเห็นกองทัพของศาสนจักรเจิดจรัสและลัทธิเงาได้ในความเป็นจริงทหารเหล่านั้นยังอยู่ห่างไกลออกไป

เพียงแต่เพราะกองกำลังของศัตรูมีมากเกินไป ทหารบนกำแพงเมืองสามารถมองเห็นได้ไกลออกไป

“ปล่อยให้ว็อทส์จัดการเถอะ  เขาคือแม่ทัพของเรา  เราไม่ยอมให้อะไรเกิดขึ้นกับเขา”  ลินลี่ย์นำบาร์เกอร์ไปที่กำแพงเมืองทางทิศใต้  ว็อทส์ในตอนนี้อยู่ในอาคารเล็กๆไม่เป็นที่สังเกตในทิศใต้ของเมือง

เมื่อเห็นลินลี่ย์และบาร์เกอร์  ว็อทส์แสดงความเคารพทันที

“ว็อทส์!  ใต้เท้าลินลี่ย์กับข้ามาเพื่อคุ้มกันเจ้า”  บาร์เกอร์หัวเราะ

ไม่ว่าปกติว็อทส์จะใจแข็งเพียงใด  แต่ตอนนี้เขาตื่นเต้นมากขึ้น  ลินลี่ย์หัวเราะ  “พอเถอะ จงมีสมาธิกับการเตรียมตัวรับมือศัตรู ท่านมีกลยุทธใดใช้รับมือทหารหนึ่งล้านคนบ้างไหม?”

ว็อทส์หัวเราะ  “ไม่ต้องรีบ ไม่ว่าพวกเขาใช้วิธีใดๆ ก็ตาม  ข้าจะใช้มาตรการตอบโต้ที่เหมาะสมได้”

“ท่านคิดว่าพวกเขาทำไปเพื่ออะไรกับการโจมตีของพวกเขา?”  บาร์เกอร์ถาม

“หลังจากพวกเขาข้ามแม่น้ำ  พวกเขาไม่เร่งโจมตีแต่กลับให้ทหารของพวกเขาได้พักและรอให้ฟ้าสาง ข้าคาดว่า... ในช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมง พวกเขาจะมาถึงเมือง  ตอนบ่ายพวกเขาคงจะเริ่มเปิดการโจมตีระลอกแรก”  ว็อทส์หัวเราะอย่างใจเย็น

“ระลอกแรกไม่น่าจะรุนแรงนัก  พวกเขาเพียงแต่ทดสอบความแข็งแกร่งของเรา  ท่านวางแผนตอบสนองยังไงบ้าง?”  บาร์เกอร์ถาม

“ปืนใหญ่พลังเวท”

ว็อทส์ตอบ

“ท่านจะใช้ปืนใหญ่พลังเวททันทีเชียวหรือ?”บาร์เกอร์ขมวดคิ้ว ปืนใหญ่พลังเวทคืออาวุธลับของพวกเขา ควรจะใช้ช่วงเวลาวิกฤติมากกว่า  ว็อทส์กล่าวด้วยความมั่นใจ  “ท่านแม่ทัพสูงสุด, ไม่ต้องกังวลคอยดูอย่างสบายใจก็พอ  เมื่อถึงเวลา แล้วท่านจะเข้าใจ”

“ท่านสร้างบรรยากาศลึกลับต่อหน้าข้าเชียวหรือ?”  บาร์เกอร์ส่ายศีรษะและหัวเราะ

ลินลี่ย์เพียงแต่นั่งเงียบๆอยู่ที่ด้านหนึ่ง  ทั้งหมดที่เขาต้องทำคือส่งมอบการดำเนินการสู้รบนี้ให้คนเหล่านี้ เวลาผ่านไป..ลินลี่ย์ลืมตาและกล่าวกับว็อทส์  “เริ่มเตรียมตัวได้แล้ว ศาสนจักรเจิดจรัสและลัทธิเงาส่งหน่วยหน้าของพวกเขามาและเตรียมจะโจมตีแล้ว”

ว็อทส์มองดูลินลี่ย์อย่างประหลาดใจ

ลินลี่ย์ไม่อธิบายมากเกินไป แม้ว่าเขาจะไม่ต้องใช้พลังจิตของเขาตรวจสอบ  แต่เนื่องจากพลังรู้แจ้งในกฎธรรมชาติแห่งธาตุลมแม้จะอยู่ห่างหลายกิโลเมตร ลินลี่ย์ก็สามารถรู้สึกถึงทุกอย่างได้ชัดเจนถ้าเขาต้องการทำ

“ใต้เท้ากองกำลังศัตรูทั้งสองเริ่มโจมตีประตูเราแล้วขอรับ”  นายทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาทันที

แม้ว่ากำแพงเมืองจะทอดยาวหลายกิโลเมตรแต่การโจมตีโดยรวมจะอยู่กลางประตูเมือง

ว็อทส์ชำเลืองมองลินลี่ย์จากนั้นเริ่มออกคำสั่งทันที “ดำเนินตามแผนการเดิมของเรา เตรียมปืนใหญ่พลังเวทไว้  มอบของขวัญต้อนรับอาคันตุกะของเราหน่อย”  ว็อทส์หัวเราะ และดวงตาของนายทหารนั้นเป็นประกายตื่นเต้นเช่นกัน  “ขอรับ, ใต้เท้า”

“มาเถอะ ไปดูกัน” ลินลี่ย์ยืนขึ้น

บนกำแพงเมืองลินลี่ย์และบาร์เกอร์กำลังมองดูข้างล่าง พวกเขาเห็นทหารทั้งสองดินแดนจำนวนมากกำลังบุกจู่โจมเข้ามาข้างหน้า  เทียบกับทหารหนึ่งล้านหกแสนคนทหารสี่หมื่นคนนับว่าไม่มาก  แต่เมื่อบุกเข้ามาพวกเขายังรู้สึกหมือนคลื่นผู้บุกรุกโจมตี

“ฆ่า!”

ทหารหลายหมื่นคนข้างล่างยกโล่ของพวกเขาจู่โจมใส่ประตูเมืองด้วยอาวุธในมือ ความโกรธของพวกเขาดังกึกก้องเหมือนเสียงฟ้าผ่า  ทหารจำนวนหนึ่งบุกเข้ามาพร้อมกับบันไดปีนเมืองขณะที่ในใจของพวกเขากังวลว่าจะถูกยิงด้วยธนูจากทหารบนกำแพงเมือง

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจไม่ใช่ธนูแต่เป็นไฟ

“ไฟ!”  เสียงโกรธเกรี้ยวคำราม

อักษรรูนบนปืนใหญ่พลังเวททั้งสิบกระบอกเรืองแสงทันทีและมวลพลังธาตุที่น่ากลัวเริ่มคลุมรอบปืนใหญ่ ทันใดนั้นปืนใหญ่พลังเวทปลดปล่อยเสียงคำรามกึกก้องน่ากลัวขณะที่แสงยิงใส่กองกำลังของศัตรูทันที

“ปืนใหญ่พลังเวท!”  เสียงร้องน่ากลัวดังขึ้น

หนึ่งในบอลเพลิงยิงลงกลางกองกำลังทหารและคนที่อยู่ใกล้บอลเพลิงมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน เมื่อบอลเพลิงกระทบพื้นก็เหมือนเปลววงแหวนเพลิงซึ่งเริ่มขยายเป็นเหมือนระลอกน้ำไปทุกตำแหน่ง ทหารทุกคนที่สัมผัสวงแหวนเพลิงต่างร้องโหยหวนถูกเผาผลาญทั้งเป็น

เวทธาตุไฟ:วงแหวนเพลิง!

ด้วยแรงระเบิดเพียงครั้งเดียวมีคนตายไปเป็นร้อย

ลูกบอลแสงอื่นเช่นบอลแสงสีฟ้าตกลงในกลุ่มทหารเช่นกัน และทหารในพื้นที่รอบๆแข็งเป็นน้ำแข็งทันทีจากนั้นก็แตกกระจายเป็นชิ้นๆ นี่ บอลแสงสีฟ้านี้พอแตกระเบิดก็มีวัตถุยิงออกมาทุกทิศ“ควั่บๆ”ทหารหลายคนถูกอาวุธบินเหล่านี้นับไม่ถ้วนเริ่มร้องโหยหวนทรมานเนื่องจากแรงระเบิดนั้น

เวทธาตุน้ำ: ศรพิรุณทะเลคลั่ง!

ปืนใหญ่พลังเวทรูปแบบต่างๆจะใช้กับอัญมณีเวทรูปแบบต่างๆ สร้างพลังโจมตีรูปแบบต่างๆ  แต่ไม่ต้องสงสัยเลยแค่อุปสรรคจากปืนใหญ่พลังเวทอย่างเดียวก็ทำให้มีคนบาดเจ็บล้มตายเป็นพัน

แต่จากนั้นปืนใหญ่พลังเวทก็เปล่งแสงอีกครั้ง

“ปัง!”  “ปัง!”  “ปัง!”

แทบจะในเวลาเดียวกันปืนใหญ่พลังเวททำงานอีกครั้งศัตรูถูกเผาจนตาย ถูกยิงถูกแช่แข็ง ถูกฝูงตั๊กแตนกิน หรือถูกพลังสายฟ้าจนตาย...ปืนใหญ่พลังเวททั้งสิบกระบอกยิงใส่ทหารทั้งสองกองทัพนั้นเป็นตัวแทนของสองศาสนจักร

เวสพอร์ตเตอร์และกิลเยโมอยู่ด้วยกัน

“ใต้เท้า” นายทหารแสดงความรพและกล่าวรายงาน “กองทัพร่วมสองฝ่ายเริ่มโจมตีระลอกแรกที่ประตูทิศใต้และประตูตะวันออกเริ่มถอยเช่นกัน  เราพบว่าประตูทิศใต้มีปืนใหญ่พลังเวทสิบกระบอกขณะประตูทิศตะวันออกมีห้ากระบอก ปืนใหญ่พลังเวทเหล่านี้มีพลังโจมตีเทียบเท่านักเวทระดับแปด”

กิลเยโมแค่นเสียงเย็นชา “นี่คือสิ่งที่ข้าเกรงอยู่แล้วว่าพวกเขาจะใช้ปืนใหญ่พลังเวท  ดังนั้นพวกเขาก็มีอยู่จริงๆ  ใครขายมันให้พวกเขา?”

เวสพอร์ตเตอร์หัวเราะอย่างใจเย็น “นั่นยังไม่เป็นปัญหาในตอนนี้ ปืนใหญ่พลังเวทที่พวกเขามีอยู่ มันอยู่ในความคาดการณ์ของเราอยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีเพียงห้ากระบอกในประตูทิศตะวันออก  อย่างนั้นพรุ่งนี้...จะโจมตีเต็มรูปแบบกันจริงๆ”

“โจมตีเต็มรูปแบบ?”  กิลเยโมมองดูเวสพอร์ตเตอร์

เวสพอร์ตเตอร์พยักหน้า  “ใช่แล้ว  เราจะแกล้งทำเป็นให้ความสนใจประตูทิศใต้ขณะที่กองกำลังเล็กๆของเราไปที่ประตูทิศตะวันออก แต่ส่วนน้อยที่โจมตีที่ประตูทิศตะวันออกจะเป็นหน่วยทหารฝีมือดีของเรา”  เวสพอร์ตเตอร์พูดหนักแน่น

“เวส พอร์ตเตอร์,เจ้าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?” กิลเยโมมองดูเขา “เราจะเน้นการโจมตีที่ประตูทิศตะวันออกหรือ?”

อัตราส่วนของกองกำลังไม่ได้ระบุว่าแต่ละกองกำลังจะทรงพลังเพียงใด  ถ้าทหารเป็นพวกฝีมือดี อย่างนั้นคนสักแสนคนก็อาจสามารถเอาชนะทหารธรรมดาสี่แสนได้

“จริงคือเท็จ เท็จคือจริง พวกเขาแค่หลอกศัตรูของพวกเขา ถ้าทหารฝีมือดีแสนคนโจมตีพร้อมกันรวดเดียว ถ้าประตูทิศตะวันออกไม่เตรียมตัวพร้อมเต็มที่  เราอาจไม่สามารถทำลายผ่านไปได้ในรวดเดียว”  เวส พอร์ตเตอร์พูดอย่างมั่นใจ

กิลเยโมหัวเราะ  “ถ้าข้าเป็นผู้บัญชาการของศัตรู  เมื่อข้าเห็นทหารเป็นล้านคนของเจ้าที่ด้านนอกประตูทิศใต้  มีเพียงแสนคนที่ประตูทิศตะวันออก  ข้าจะให้ความสนใจที่ประตูเมืองด้านทิศใต้เช่นกัน