ตอนที่ 10-21 กฎแห่งแสง

โอเซนโนและเลห์แมนบินด้วยความเร็วสูงมุ่งสู่ภูเขาแบล็คคราเวน  ขณะเดียวกัน พวกเขาได้กระจายพลังจิตของพวกเขาปิดล้อมภูเขาแบล็คคราเวน

“ลินลี่ย์อยู่ที่ภูเขาแบล็คคราเวน  เขาเป็นคนที่สวมชุดสีฟ้า!”  โอเซนโนพูดทันที

“เข้าใจแล้ว”

ตาของเลห์แมนเป็นประกายแสง และขณะเดียวกันพลังในร่างของเขาเริ่มพุ่งสูงในมือของเลห์แมนมีไม้เท้ายาวสามเมตรปรากฏขึ้นมาทันที  แม้ว่าจะเป็นไม้เท้ายาวสำหรับเขา แต่สำหรับคนธรรมดาต้องใช้คำว่ากิ่งไม้จึงจะเหมาะกว่า  อย่างไรก็ตามเนื่องจากเลห์แมนมีส่วนสูงถึง 2.5เมตรมือที่ใหญ่ของเขาสามารถกำได้รอบไม้เท้าหนาซึ่งมีอักษรรูนลึกลับสลักไว้

“อสูรเวทประเภทหนูไม่อยู่ที่นั่น,แต่ยังมีเซียนอีกสองคนปรากฏตัวอยู่ รวมทั้งสตรีธรรมดาอีกคนหนึ่ง  หรือว่าจะเป็นเดเลีย?”  โอเซนโนค่อนข้างสงสัย

แต่มาถึงตอนนี้แล้ว ไม่มีความจำเป็นที่พวกเขาจะต้องคิดมาก

“บึ้ม” เหมือนกับสายฟ้าฟาดระเบิดข้างล่าง เลห์แมนกระชับไม้เท้าในมือพุ่งลงไปข้างล่างด้วยความเร็วสูง  เขาไม่สนใจคนอื่น เป้าหมายของเขามีอยู่คนเดียวนั่นคือลินลี่ย์

ลินลี่ย์และเดเลียในตอนนี้กำลังต้อนรับอาคันตุกะ  เดลี่และภรรยา! เดลี่กับภรรยาเพิ่งจะเดินทางไปที่ตำหนักเจ้าแม่น้ำแข็งหิมะและระหว่างทางกลับ พวกเขาแวะมาเยี่ยมลินลี่ย์เพื่อแสดงความยินดีกับเขา  ขณะที่สองสามีภรรยากำลังสนทนาอย่างมีความสุข...

พลังงานที่น่ากลัวก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้า  เป้าหมายอยู่ที่ลินลี่ย์!

“หลบไปให้พ้น!”  ลินลี่ย์สีหน้าเปลี่ยนและผลักเดเลียออกไปทันที กระแสลมทะลักรอบตัวเดเลียทันที ขณะที่ลินลี่ย์เองแปลงร่างเป็นนักรบเลือดมังกรทันที ชุดสีฟ้าของเขาขาดเป็นชิ้นๆและดาบหนักอดาแมนเทียมปรากฏอยู่ในมือของเขา

ไม้เท้ายาวที่บรรจุพลังไม่มีที่สิ้นสุดปรากฏอยู่ต่อหน้าต่อตาลินลี่ย์

“วืดดด!”

ตัวอากาศเป็นระลอกและชั้นราวกับว่ามิติเองถูกฉีกออกไม้เท้าเงินกระแทกใส่ลินลี่ย์โดยตรงเขารู้สึกว่ากำลังเผชิญอันตรายอย่างใหญ่หลวงอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เขาสามารถรู้สึกได้ว่าเขาถูกตรึงอากาศโดยรอบกดดันใส่เขา

“ลินลี่ย์” เดเลียถูกผลักออกไปด้านข้าง จ้องมองเขาด้วยนัยน์ที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แต่ขณะนี้เอง...

ลำแสงที่ขาวนวลเหมือนน้ำนมปรากฏอยู่ข้างหน้าลินลี่ย์ลักษณะเหมือนกับผ้าไหมสีขาว ไม้เท้าเงินซึ่งดูเหมือนบรรจุพลังไว้มากมายเพียงพอจะถล่มเขาแบล็คคราเวนได้ทั้งลูกกระแทกใส่ลำแสงสีขาวน้ำนมและเหมือนกับผ้าไหมสีขาวที่สร้างขึ้นจากพลังงาน

ผ้าไหมขาวเพียงแต่ยุบเข้าไปเล็กน้อย  และไม้เท้ายาวไม่สามารถดันเข้าไปได้อีก

แต่ไม้เท้ายาวกลับสะท้อนพลังของเลห์แมนส่งผลให้เขาปลิวกระเด็นกลับไปก่อนจะลงยืนกับพื้นห่างออกไปร้อยเมตร  โอเซนโนลงมายืนอยู่ข้างเลห์แมนจ้องมองเดลี่อย่างประหลาดใจ เขารู้ว่าคนผู้นี้เป็นผู้ขัดขวางเลห์แมน

“เจ้าเป็นใคร?” โอเซนโนกล่าว

“โอเซนโน, เป็นเจ้านั่นเอง!”  ลินลี่ย์มีสีหน้าน่ากลัว  เดเลียวิ่งมาอยู่ข้างลินลี่ย์  นางกังวลมาก

ตอนนี้ลินลี่ย์และเดลี่อยู่ในใจกลางทะเลสาบ  ขณะที่เลห์แมนและโอเซนโนอยู่ที่ริมฝั่ง  ทั้งสองฝ่ายต่างจ้องหน้ากันโดยมีน้ำกั้นกลาง

“กองกำลังของศาสนจักรเจิดจรัส?”  เดลี่ขมวดคิ้ว

ลินลี่ย์ลอบตกใจ “เดลี่เคยเป็นคนของศาสนจักรเจิดจรัส เขาคงไม่รู้สึกอาลัยอาวรณ์ผูกพันกับพวกเขาหรอกนะ?”  ในเวลาเดียวกัน ลินลี่ย์คุยกับบีบีทางใจ  “บีบี!  เลิกเล่นที่ไพรทมิฬก่อน  รีบกลับมาได้แล้ว กองกำลังของศาสนจักรเจิดจรัสบุกมาเคาะประตูบ้านแล้ว”

“พี่ใหญ่,ข้าจะรีบกลับไปอย่างสุดฝีเท้าทันที” บีบีตอบทันที

ลินลี่ย์มองดูโอเซนโนและเลห์แมนอย่างระมัดระวังทันที  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเลห์แมนผู้มีร่างสูงถึง 2.5เมตรให้ความรู้สึกที่น่ากลัวและน่าจดจำแก่ลินลี่ย์  “งั้นคนที่เพิ่งโจมตีข้าก็คือคนตัวใหญ่นี่สินะ  คนตัวโตนั้นไม่ได้อ่อนด้อยกว่าโอเซนโนเลย”

“เดเลีย!  เจ้าต้องปกป้องตัวเองให้ดีก่อน”  ลินลี่ย์กระซิบบอกเดเลียที่อยู่ข้างๆ เขา

เดเลียไม่กล้าส่งเสียง นางไม่ต้องการรบกวนลินลี่ย์

“เจ้าเป็นใคร?” โอเซนโนจ้องมองเดลี่ “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างลินลี่ย์กับศาสนจักรเจิดจรัส  ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่แทรกแซง  และดูเหมือนว่าเจ้าก็เป็นผู้ฝึกกฎธรรมชาติธาตุแสงเช่นกัน..วันนี้ถ้าเจ้าหลีกทางให้ ถือเสียว่าเห็นแก่หน้าของศาสนจักรเจิดจรัส ในอนาคตเราจะต้องตอบแทนแน่นอน”

เลห์แมนผู้หยิ่งผยองไม่พูดอะไรสักคำ

วิชาที่เดลี่เพิ่งใช้ออกทำให้เลห์แมนรู้ดีว่าคนผู้นี้คุกคามมากแค่ไหน

“ข้าคือ...เดลี่” เดลี่พูดในที่สุด

“เดลี่, เป็นเจ้าเองหรือ?”โอเซนโนและเลห์แมนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

เดลี่คือบุคคลในตำนานในศาสนจักรเจิดจรัสนานมาแล้ว เอินส์จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ในตำนานได้ก่อตั้งสหภาพศักดิ์สิทธิ์ ในยุคนั้นเดลี่เป็นผู้นำหัวหน้าโยคีแห่งศาสนจักรเจิดจรัส

ตำแหน่งของเขาเสมอเทียบเท่ากับโยคีใบไม้ร่วงในปัจจุบัน

โอเซนโนและเลห์แมนมองหน้ากันเอง พวกเขาทั้งสองต่างคนต่างรู้สึกถึงความหวั่นเกรงกัน  พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับเซียนจากยุคจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เอินส์ในตำนาน  จากตอนนั้นถึงตอนนี้คงจะนึกภาพได้ว่าคนผู้นี้มีพลังเพิ่มขึ้นมากมายเพียงไหน

“ใต้เท้าเดลี่,ข้าหวังว่าท่านจะคิดถึงความสัมพันธ์แต่เก่าก่อนระหว่างเราทั้งสองฝ่ายไม่เข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้”  โอเซนโนพูดอย่างจริงใจ

“ฮืม.. พวกเจ้าฝันอยู่แน่” เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเพนน์สลีนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นั่นเอง

เพนน์สลีนส่งสัญญาณให้ลินลี่ย์ ‘ไม่ต้องเป็นห่วง’ เมื่อได้ยินคำพูดของเพนน์สลีนความกังวลของลินลี่ย์ก่อนนั้นผ่อนคลายลงไป แต่ลินลี่ย์ยังคงหันไปมองเดลี่.. ที่สำคัญ ผู้ตัดสินใจที่นี่ก็คือเดลี่

“เจ้ากำลังคิดอะไร?”  เพนน์สลีโกรธเนื่องจากเห็นว่าเดลี่กำลังลังเล เท่าที่เพนน์สลีนกังวล ไม่จำเป็นต้องลังเลอะไร

เดเลียเริ่มกังวลมากขึ้นเช่นกัน  นางมองดูเดลี่ด้วยความกังวล

“ใต้เท้าเดลี่หรือว่าท่านลืมความเมตตาที่ท่านเอินส์มีต่อท่านในอดีต?”  โอเซนโนรีบกล่าว  เดลี่ลังเลอยู่ชั่วขณะ  แต่จากนั้นก็ถอนหายใจกล่าว  “ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าฆ่าลินลี่ย์  ตอนนี้พวกเจ้าไปได้แล้ว”

เดลี่รู้สึกเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่มีต่อศาสนจักรเจิดจรัสในกาลก่อน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านเอินส์ ในอดีตทั้งสองสนิทสนมกันเหมือนกับเป็นพี่น้องที่แท้จริง

“ใต้เท้าเดลี่” โอเซนโนพูดอย่างไม่ยินยอม “ลินลี่ย์ผู้นี้ฆ่าหกเทวทูตและไม่แสดงความปราณีต่อศาสนจักรเจิดจรัสเลยแม้แต่น้อย  ถ้าเขายังถูกปล่อยให้พัฒนาเติบโตขึ้นไปอีกโดยเฉพาะอย่างยิ่งนักรบอมตะอีกห้าคนข้างกายเขาจะต้องเป็นภัยคุกคามต่อศาสนจักรอย่างใหญ่หลวง ท่านเดลี่!  หรือว่าท่านจะยอมมองดูศาสนจักรถูกเขาทำลายไป?”

เดลี่ขมวดคิ้ว

“ข้าบอกให้พวกเจ้าออกไป” น้ำเสียงของเดลี่หนักแน่นขึ้น

โอเซนโนและเลห์แมนมองหน้ากันเอง  พวกเขาตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว

เลห์แมนจ้องมองเดลี่และพูดเสียงดัง  “เดลี่ ในเมื่อเจ้าเป็นแบบนี้  เราไม่มีทางเลือกอื่น”  ตอนนี้พวกเขาเรียกระบุชื่อของเดลี่โดยตรง  ร่างของเลห์แมนมีเพลิงขาวสว่างทันที  และพลังที่น่ากลัวเริ่มปะทุออกมาจากร่างของเขาหญ้าที่อยู่โดยรอบหายไปหมด

ไม้เท้ายาวสีเงินในมือของเขากระพริบเปล่งประกายเหมือนสายฟ้า

“ซีลล็อท?” เดลี่หัวเราะอย่างใจเย็น

ร่างของโอเซนโนเริ่มเปล่งเพลิงดำพอมีเพลิงดำร่างของเขาก็กลายสภาพเป็นโอเซนโนสี่ร่าง  “เลห์แมน ข้าจะรับมือเดลี่นี้เอง ข้าจะปล่อยลินลี่ย์ให้เจ้าจัดการ” โอเซนโนรู้สึกว่าแม้ว่าเขาจะอ่อนแอกว่าเดลี่  แต่พอใช้เงามายา  เขาน่าจะตรึงเดลี่ไว้โดยไม่ลำบากอะไรมาก

“ท่านหญิงเพนน์สลีน, ข้าขอฝากเดเลียด้วย” ลินลี่ย์กระซิบ

“ไม่ต้องห่วง” เพนน์สลีนดึงเดเลียออกมาทันที เดเลียไม่พูดอะไร ได้แต่มองลินลี่ย์อย่างมีความหมาย  ลินลี่ย์รู้สึกหัวใจพองโตต้องการจะเข้าสู้รบ  “ไม่ว่ายังไง เพื่อเดเลียแล้ว  ข้าจะตายไม่ได้”

ลินลี่ย์จ้องมองเลห์แมนอย่างเย็นชาทันที

“แล้วยังไงเล่าถ้าพลังโจมตีของเจ้ามีพลังมาก?  สามารถฆ่าข้าด้วยการฟาดจากไม้เท้าเจ้าครั้งเดียวน่ะหรือ?” ร่างของลินลี่ย์เริ่มล้อมไปด้วยพลังปราณสีฟ้า-ดำ  “พลังชีพจรคุ้มกันของข้าถึงระดับ 152 ชั้นแล้วบวกกับเกล็ดมังกรข้าคอยป้องกันตัวด้วย.. จะฆ่าข้าในท่าเดียวน่ะหรือ?  ฝันไปเถอะ!”  ลินลี่ย์รู้สึกมั่นใจในใจ

สัจจธรรมแห่งธาตุดินของเขาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น  “ขณะนี้ ข้าจะใช้วิชาสำรองล่าสุดของข้า” มือซ้ายของลินลี่ย์ถือกระบี่เลือดม่วงไว้แน่น  ในช่วงเวลาวิกฤติเขาใช้พลังรังสีที่น่ากลัวที่อยู่ภายในกระบี่เลือดม่วง

“บึ้ม!” เสียงระเบิดกำแพงเสียงดังได้ยินขณะที่เลห์แมนพุ่งไปข้างหน้า

ขณะเดียวกันโอเซนโนสี่ร่างก็ปล่อยพลังระเบิดกำแพงเสียงขณะที่เขาพุ่งไปข้างหน้าขณะพัวพันเดลี่เอาไว้  เนื่องจากเขาเร่งความเร็วอย่างกะทันหัน  ลมที่อยู่ใกล้ๆ เริ่มหวีดหวิว และหินถูกพัดกระเด็นหลุดจากบ้านศิลาของลินลี่ย์และหล่นกระแทกในที่ห่างออกไป  ขณะที่น้ำในทะเลสาบยกตัวเป็นคลื่น

“น่าขัน!”

เสียงชัดเจนดังจากปากของเดลี่  เดลี่ยืนอยู่กับที่ในกลางอากาศ  ขณะที่รอบตัวเขาเริ่มเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า  ทันใดนั้น...เดลี่กลายเป็นดวงอาทิตย์และฉายแสงสีขาวตรงไปที่ร่างทั้งสี่ของโอเซนโนและเลห์แมนด้วยเช่นกัน

ไม่ว่าใครจะไวเพียงไหน พวกเขาก็ไม่ไวไปกว่าแสง

ร่างทั้งสี่ของโอเซนโนและเลห์แมนสะดุ้งเฮือกเมื่อโดนแสงสีขาวทันที  ร่างทั้งสี่ของโอเซนโนสั่นสะท้านและสามร่างล่มสลายไปทันที  ขณะที่ร่างสุดท้ายอยู่ในท่ามกลางเปลวเพลิงดำและเขาใช้มันต่อต้านแสงขาว

“ฮ่าหหห์” เลห์แมนคำรามด้วยความโกรธ  และผนึกเพลิงขาวที่หน้าผากเปล่งแสงทันที

“ปัง!”  เลห์แมนใช้ไม้เท้ายาวกระแทกกับม่านพลังป้องกันของเดลี่โดยตรง  เดลี่ตกใจมาก ก่อนที่เขาจะมีโอกาสโจมตีครั้งที่สองลินลี่ย์กับเลห์แมนต่างก็ปะทะกันแล้ว

หลังจากทำลายผ่านม่านพลังแรกของเดลี่แล้ว เลห์แมนเห็นดวงตาสีทองเข้มและดาบหนักสีน้ำเงินเข้ม  เลห์แมนตกใจทันที  “เป็นลินลี่ย์!”   เขาไม่ลังเลและตวัดไม้เท้าฟาดใส่ลินลี่ย์อย่างหนักหน่วง

ลินลี่ย์ไม่ยั้งมือแม้แต่น้อยใช้ดาบหนักอดาแมนเทียมและกระบี่ยาวเลือดม่วงโจมตีใส่อย่างต่อเนื่อง

“ตาย!”  เลห์แมนคำรามด้วยความโกรธ  หน้าตาของเขามีแววดุดัน ผนึกเพลิงขาวบนหน้าผากของเขาเริ่มสว่างเจิดจ้า  และไม้เท้าเงินในมือของเขาดูเหมือนระลอกพลังกดดันใส่ลินลี่ย์อย่างน่ากลัว

ลินลี่ย์กระตุ้นพลังที่ร้ายกาจซึ่งแฝงอยู่ในกระบี่เลือดม่วงออกมาทันที

ตาสีทองของลินลี่ย์พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีและจิตสำนึกของเขาเต็มไปด้วยฉากภาพที่คุ้นเคยนั้นทันที...ทะเลเลือดไม่มีที่สิ้นสุด เต็มไปด้วยโครงกระดูกและซากศพเผ่าพันธุ์ต่างๆกองเต็มไปหมด ศพของยักษ์ที่สูงเกินสิบเมตรเต็มไปด้วยเกล็ดและเขาทั้งสอง  โครงกระดูกสีขาวที่มีรอยสีทองประหลาด...

ซากศพและโครงกระดูกทั้งหมดมีรังสีของเซียนเป็นอย่างน้อย  และบางส่วนก็น่ากลัวยิ่งกว่า

“อ๊า...” เลห์แมนคำรามอย่างเกรี้ยวกราดทันที

พลังที่ร้ายกาจนั้นทะลวงเข้าไปในจิตสำนึกของเขา รังสีที่น่าสยดสยองนั้นเป็นของยอดฝีมือที่ทรงพลังยากจะเข้าใจได้ ทำให้แม้แต่คนอย่างเลห์แมนนั้นก็ยังสั่นด้วยความกลัว  แม้แต่เพลิงผนึกสีขาวที่หน้าผากของเขาก็ยังสั่น  และไม้เท้าในมือของเขามีพลังอ่อนแอลง

“ปัง!”

ไม้เท้าเงินและดาบหนักอดาแมนเทียมปะทะกัน

สัจจธรรมแห่งธาตุดิน – พลังคลื่น 152 ชั้น!

ดาบหนักอดาแมนเทียมของลินลี่ย์ปะทะอย่างหนักมันสะท้อนกลับมาที่ร่างของเขาเมื่อพลังที่น่ากลัวสะท้อนปะทะกับพลังชีพจรป้องกัน  พลังป้องกันก็พุ่งออกมาทันที  พลังงานที่น่ากลัวซึ่งไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อนทะลวงผ่านแนวป้องกันได้

ลินลี่ย์ถูกกระแทกปลิวถอยหลัง...

“ลินลี่ย์” เสียงเดเลียดังอยู่ในระยะไกล

ลินลี่ย์ตีลังกาลงยืนที่ขอบทะเลสาบ  เขายิ้มให้เดเลีย  “ไม่ต้องห่วง, ข้าไม่เป็นไร” ขณะพูดลินลี่ย์ฝืนกล้ำกลืนเลือดที่พุ่งมาถึงลำคอ  เมื่อเห็นเกล็ดมังกรที่หน้าอกแตก  ลินลี่ย์อดรู้สึกสะดุ้งกลัวไม่ได้

ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาไม่ได้ใช้กระบี่เลือดม่วงบางทีเขาอาจจะบาดเจ็บหนักและล้มไปแล้วก็ได้

เลห์แมนยังคงยืนอยู่ในกลางอากาศ  มีรอยเลือดไหลออกมาจากปากของเขา  สายตาของเขาเห็นได้ชัดแล้ว

“บัดซบ” เลห์แมนคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว และหวดไม้เท้าเงินใส่ลินลี่ย์อีกครั้ง

“ฮึ่ม..”

เสียงแค่นเยือกเย็นสามารถได้ยินชัดและระลอกคลื่นที่มองเห็นด้วยตาเปล่าแผ่ออกมาจากร่างของเดลี่  ในพริบตาก็ปะทะใส่ร่างเลห์แมน  ร่างขนาดมหึมาของเลห์แมนสั่นสะท้านและจากนั้นก็ร่วงลงจากท้องฟ้า  “ตูม!”  เขาจมลงในทะเลสาบ

“พวกเจ้าทั้งสองอย่าบีบบังคับให้ข้าลงมือจะดีกว่า” เดลี่มีสีหน้าที่น่ากลัว