ตอนที่ 9-45 โหดอำมหิต

ย้อนกลับไปวันที่21 กันยายน ปียูลานที่ 10009 หลังจากวันที่วอร์ตันและนีน่าแต่งงานกันได้ไม่นาน  เวลานี้ลินลี่ย์เชื่อว่าเรย์โนลด์ตายแล้ว

อย่างไรก็ตาม....

“นี่คือวันที่สามที่อยู่บนเรือ  เจ้าบัดซบนั่นเพิ่งทรมานทาสอื่นจนตาย จากนั้นโยนเขาลงแม่น้ำ”  เมื่อมองผ่านหน้าต่างกรงเหล็กออกไปเรย์โนลด์สามารถเห็นโลกภายนอกได้ เขาดูเหมือนจะแข็งแรงดีแล้ว แต่รอยเลือดจากร่างของมนุษย์ที่ถูกโยนลงแม่น้ำยังปรากฏ  มนุษย์ผู้นั้นจมลงในแม่น้ำดังผลุบ

ในกองทัพเรย์โนลด์ได้เห็นแล้วว่าชีวิตมนุษย์ไร้ค่าเพียงไหน

อย่างไรก็ตามในการขนส่งทาสนี้เรย์โนลด์ตกใจอย่างแท้จริงกับความน่ากลัวของคนค้าทาสเหล่านี้  โชคดีที่เขา เรย์โนลด์เป็นสินค้าที่มีค่ามากและคนค้าทาสพวกนั้นไม่กล้าฆ่าเขา

“ควั่บ!”  แส้หวดใส่ร่างของเรย์โนลด์อย่างหนักและจากนั้นก็เป็นหน้าของเรย์โนลด์ รอยริ้วเลือดเกิดขึ้นที่ใบหน้าของเขาและเสื้อผ้าที่รุ่งริ่งของเขาเต็มไปด้วยรอยขาดวิ่นเช่นกัน

“แม่ง..เอ๊ย.. เจ้ามองอะไร?”ผู้คุมตัวใหญ่กวัดแกว่งแส้ตะคอกใส่เรย์โนลด์ด้วยความโกรธ

เรย์โนลด์ทำได้แต่เพียงอยู่ที่มุมของเรือไม่กล้าส่งเสียงอะไร  เขาเรียนรู้ที่จะเชื่อฟัง ถ้าเขาต้องการพยายามทำตัวเป็นผู้กล้าจ้องมองกลับ...บางทีเขาอาจโดนทรมานทั้งคืน

เรือบรรทุกทาสนี้มีขนาดใหญ่มากดาดฟ้าด้านล่างสุดบรรทุกทาสราคาถูกที่สุด  พวกคนค้าทาสเหล่านั้นบางครั้งจะลงไปที่ห้องนั้นและถ้าพวกเขาเห็นบางคนที่พวกเขาไม่ชอบ พวกเขาจะเล่นงานพวกทาสที่ไม่ชอบอย่างหนัก

เรย์โนลด์ในฐานทาสที่มีค่ามากถูกจองจำไว้ในห้องพิเศษชั้นสอง  หน้าต่างสำหรับห้องนี้ทำด้วยเหล็กกล้าและมีนักเลงสองคนคอยดูตลอดเวลา

พวกผู้คุมน้อยคนนักจะประจำอยู่ในห้องอื่นบนชั้นที่สอง

ชั้นที่สามและเป็นชั้นบนสุดจะใช้เป็นที่พักของผู้นำการขนส่งเรือทาสหนึ่งในนั้นเป็นยอดฝีมือระดับแปด ขณะที่อีกสองคนเป็นยอดฝีมือระดับเจ็ด ถ้าไม่ใช่เพราะเรย์โนลด์ เรือขนส่งทาสลำนี้คงจะไม่มียอดฝีมือระดับแปดร่วมทางมาด้วย

บนดาดฟ้าของเรือลำนี้บุรุษร่างสูงศีรษะโล้นเดินลงมาจากชั้นที่สาม

“ใต้เท้าพีล” คนคุมที่รายล้อมพูดด้วยความเคารพ

เมื่อเห็นรอยเลือดบนดาดฟ้าของเรือบุรุษศีรษะโล้นขมวดคิ้ว  “ล้างคราบเลือดนั้นออกไป  อีกอย่างพวกทาสมีราคาเป็นเงินเป็นทอง  พวกเจ้าทุกคนต้องระมัดระวังเวลาตีพวกมันด้วยอย่าฆ่าพวกมัน ถ้าพวกเจ้าฆ่าทาสคนหนึ่งก็หมายความว่าองค์การจะต้องสูญเสียเงินไปบางส่วน”

ผู้คุมเหล่านั้นไม่กล้าส่งเสียง

บุรุษศีรษะโล้นแค่นเสียงจากนั้นเดินเลาะไปตามขอบรั้วเรือ ลมยามราตรีพัดเย็นทำให้เขารู้สึกสดชื่นและชมภาพงดงามยามราตรีของแม่น้ำโบนี่

“จริงสิ, จอมเวทผู้นั้นเป็นยังไงบ้าง?”  บุรุษศีรษะโล้นแค่นเสียง

คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆกล่าวอย่างประจบ  “ท่านพีลจอมเวทเด็กหนุ่มรูปงามนั้นมีพื้นฐานมาจากระดับสูงและทรงพลัง  แต่หลังจากเด็กๆ ของเราใช้เวลาฝึกฝนเขาสักนิดช่วงเวลาสองสามวันมานี้ เขาได้เรียนรู้บทเรียนไปบ้างแล้ว”

“เยี่ยมมาก” บุรุษศีรษะโล้นพูดอย่างใจเย็น “พวกเจ้าทุกคนต้องระวังและจับตาดูจอมเวทนั้นอย่างใกล้ชิด สินค้าที่มีค่าเพียงอย่างเดียวที่เราขนส่งครั้งนี้ก็คือจอมเวทระดับเจ็ด  และจากที่เห็น จอมเวทนี้คือคนชั้นสูงเมื่อเราขายเขา ราคาย่อมสูงกว่าธรรมดา”

พวกคนคุมทาสพยักหน้ากันทุกคน

จอมเวทหนุ่มระดับเจ็ดเป็นหนึ่งในสินค้าประมูลที่ดีที่สุดซึ่งจะปรากฏอยู่ในตลาดค้าทาสแน่นอน คนจะต้องคลั่งไคล้เขายิ่งกว่าสาวบริสุทธิ์ที่งดงามเสียอีก

“นั่นเสียงอะไร?”  บุรุษหัวโล้นขมวดคิ้วทันทีจากนั้นหันหน้าไปมองดูห้องเรือ  “เจ้าคนป่วยนั่นยังไออยู่เลย  ลากมันออกมา โธ่เว้ย..เขาทำให้ข้าหงุดหงิดเสียจริง’  แววกระหายเลือดแฝงอยู่ในดวงตาของคนศีรษะโล้น

ในไม่ช้าชายหนุ่มร่างผอมถูกลากออกมา  เท่าที่เห็นเขามีอายุราวสิบแปดหรือสิบเก้าปี ร่างของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นและคราบเลือดสายตาของเด็กหนุ่มนี้ค่อนข้างว่างเปล่า การถูกคุมขังเป็นเวลานานทำให้เขาบ้า เขาไม่มีอะไรมากไปกว่าชายหนุ่มที่ออกจากบ้านเกิดเพื่อค้นหาความฝันแต่ใครจะคิดกันเล่าว่าเขาถูกจับและถูกขายให้องค์การค้าทาส?  เพียงแค่นั้นเขาก็เข้าสู่ฝันร้าย

“หืม?” บุรุษหัวโล้นยื่นมือออกและคนคุมทาสที่อยู่ใกล้เอาแส้ให้เขา

บุรุษหัวโล้นถือแส้หวดแหวกอากาศเสียงดังทันใดนั้นความกลัวปรากฏอยู่ในดวงตาที่ว่างเปล่าของเด็กหนุ่ม

“ถ้าเจ้าไม่ตาย ทำไมเจ้ายังไออยู่อีก?  เจ้าทำลายอารมณ์สุนทรีย์ของข้า ”บุรุษหัวโล้นหวดแส้ใส่เด็กหนุ่มร่างผอมอย่างรุนแรงทันที

แส้นี้รุนแรงมากกว่าที่พวกคนคุมทาสใช้หวดมากมายนัก

ร่างผอมของเด็กหนุ่มสะท้านขึ้นอย่างรุนแรงและมีรอยแส้บาดลึกน่ากลัวตั้งแต่หน้าจนถึงเอวของเด็กหนุ่ม  เลือดเริ่มไหลออกมาทันที  ขณะที่เสื้อผ้าของเขาถูกทำลายมานานแล้ว

“ควั่บ!”  “ควั่บ!”  “ควั่บ!”  “ควั่บ!”....

บุรุษโล้นหวดแส้ใส่เขาอย่างโหดเหี้ยมวิปริต  เขาระบายอารมณ์ใส่ร่างของเด็กหนุ่มผู้น่าสงสาร เด็กหนุ่มร่างผอมมีประสบการณ์ค่อนข้างมากแล้วในตอนนี้เขาพยายามปกป้องศีรษะของเขาและขดตัวกลมทันที สิ่งที่เขาคิดก็คือตราบใดที่เขาสามารถทนได้ เขาอาจจะรักษาชีวิตไว้ได้

น่าเศร้าแม้ว่าบุรุษหัวโล้นจะไม่กล้าฆ่าเรย์โนลด์ แต่คนหัวโล้นกล้าฆ่าเด็กคนนี้

“ท่านพีลขอรับ, มันตายแล้ว”  คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆกระซิบ

บุรุษหัวโล้นโยนแส้เปื้อนเลือดให้คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆจากนั้นหันไปจ้องมองสายน้ำเชี่ยว และบิดขี้เกียจ “เฮ่ย... ค่อยรู้สึกดีขึ้น พวกเจ้าโยนเจ้าเศษสวะนี่ออกไปนอกเรือซะ แล้วก็...ทำความสะอาดดาดฟ้าเรือด้วย”

“ขอรับ, ท่านพีล” พวกคนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆ รีบรับคำอย่างแข็งขัน

“ตูม!”  เสียงน้ำแตกกระจายดังขึ้น  มีอีกศพหนึ่งถูกโยนลงแม่น้ำ

เรือขนทาสแต่ละลำจะบรรทุกทาสไว้ในเรือหลายร้อยคน และในแต่ละครั้งที่เดินทางมีทาสเกินกว่าสิบคนที่ถูกทรมานจนตาย พวกที่ถูกคนคุมทาสทุบตีจนตายจะเป็นพวกที่มีร่างกายอ่อนแอ  คนที่มีร่างกายแข็งแรงจะสามารถอดทนได้นาน  ดังนั้นองค์การค้าทาสจึงไม่สูญเสียมากนัก

“อีกศพหนึ่ง” เรย์โนลด์ถอนหายใจในใจ  เขาไม่คาดเลยว่าหลังจากรอดชีวิตจากเมืองนีลเขาจะตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น

เรย์โนลด์ไม่รู้ว่าอนาคตของเขาจะกลายเป็นเช่นไร

“เป็นทาส?” เมื่อคิดถึงชีวิตที่มืดมนของทาส เรย์โนลด์ไม่สบายใจ

“ไอ้รูปหล่อ, บ่นอะไรของเจ้า? หรือว่าอยากจะร่ายเวท?” เสียงคำรามด้วยความโกรธและเสียงหวดแส้ดังขึ้นคราวหนึ่ง  แส้นั้นหวดตรงใส่หน้าของเขา

เจ็บและอาย!

คนคุมทาสเหล่านี้รู้ว่าเรย์โนลด์เป็นจอมเวทระดับเจ็ด  พวกคนคุมทาสที่น่ารังเกียจเหล่านี้ต้องการหวดแส้ใส่เรย์โนลด์  เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาสามารถทำได้พวกเขาจะพอใจและภูมิใจมาก

“แม่มันเถอะ!”  ตอนนี้เรย์โนลด์โกรธจริงๆ

ยิ่งทนมากก็ยิ่งมีแต่จะทำให้พวกนี้ย่ามใจมากขึ้น

“โอวไม่!”  คนคุมทาสเงื้อแส้และยักคิ้วเขาแสยะยิ้มเยาะเย้ยขณะมองดูเรย์โนลด์ “เจ้ายังจะกล้าทำหยิ่งยโสอีกหรือ?” ขณะที่พูดเขาหวดใส่อีกหนึ่งแส้

แววดุร้ายปรากฏขึ้นในดวงตาของเรย์โนลด์และปากของเขาพึมพำร่ายเวท

“บึ้ม!” บอลเพลิงเป็นชุดขนาดเท่าศีรษะคนยิ่งออกมาจากร่างเรย์โนลด์ใส่คนคุมทาสสองคนอย่างรุนแรง ในพริบตาพวกเขาโดนล้อมรอบไปด้วยบอลเพลิงมากกว่าสิบลูก

“อ๊า!!!”  คนคุมทาสทั้งสองร้องโหยหวนอย่างทรมานตลอดทั้งร่างพวกเขามีไฟลุกท่วมนอกจากนี้พลังเพลิงยังมีความร้อนมากกว่าเพลิงปกติ คนคุมทาสทั้งสองคนผิวหนังไหม้ดำอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็ขาดใจตาย

ทันใดนั้นหลังจากร่ายเวทเรย์โนลด์ก็บุกออกไปข้างนอก

แต่เพียงแค่นั้น...

“ปัง!”  เพดานห้องขังพังถล่มเป็นรูและบุรุษตาเดียวสวมชุดยาวสีแดงลงมายืนในกลางห้อง เพียงพริบตาเขาเข้ามาใกล้ตัวเรย์โนลด์แล้วเตะใส่เรย์โนลด์

“ปัง” เรย์โนลด์ถูกกระแทกไปติดที่มุมห้องอย่างแรง  เขาถ่มเลือดออกมาจากปาก

บุรุษตาเดียวชุดแดงหันกลับไปมองศพที่ดำเป็นตอตะโกทั้งสอง  จากนั้นจ้องมองเรย์โนลด์อย่างเย็นชา  “เจ้ากำลังหาที่ตาย!” เรย์โนลด์จ้องกลับบุรุษตาเดียวชุดแดง

“มิน่าเล่าองค์การถึงต้องมีการฝึกฝนพิเศษสามเดือน  เพราะพวกเจ้าทุกคนมันร้ายกาจนี่เอง”  บุรุษตาเดียวสบถ  การจับยอดฝีมือที่เป็นจอมเวทระดับเจ็ดมาได้ง่ายๆนั้นยังไม่เพียงพอต้องทำให้พวกเขาจำฝังลึกในใจที่สุดว่าไม่อาจต่อต้านคำสั่งได้  มิฉะนั้นจะมีเรื่องที่ยุ่งยากลำบากมาก  ถ้าพวกเขาโกรธขึ้นมาพวกเขาอาจจะทุ่มเทพลังต่อต้านได้

ครู่ต่อมา...

พวกคนคุมทาสยึดจับเรย์โนลด์ที่แขนและขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่สามารถขยับได้  บุรุษผมแดงตาเดียวและคนศีรษะโล้นทั้งสองคนจ้องมองดูเรย์โนลด์

“เจ้ารูปหล่อ!  ข้าเตือนเจ้าไปแล้วว่าเจ้าต้องทำตัวดีๆบนเรือของข้า  แต่เจ้าเจ้าทำให้ข้าโกรธมาก” บุรุษผมแดงตาเดียวพูดเสียงเย็นชา “พีล, ช่วยข้าเตือนความทรงจำเขาหน่อย”

เรย์โนลด์หน้าซีดทันที

เขาจำได้ถึงการคุกคามที่บุรุษตาเดียวได้ทำกับเขามาก่อนเรย์โนลด์ผู้มีความรู้สึกหวาดหวั่นจ้องมองจนตาแทบถลน แต่บุรุษหัวโล้นนามว่าพีลเพียงแต่หัวเราะขณะเดินเข้ามา  “จับมือข้างหนึ่งไว้ให้ข้า” พวกคนคุมทาสจับมือของเรย์โนลด์ทันทีและกดลงกับดาดฟ้า

จากดาดฟ้าพีลดึงคีมเหล็กออกมาและใช้ตัดโซ่เหล็ก  เขากดคีมเหล็กกับนิ้วทั้งสองของเรย์โนลด์ความรู้สึกเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากนิ้วของเรย์โนลด์  หัวใจเรย์โนลด์สะท้าน

“ฮึ่ม...” บุรุษตาเดียวแค่นเสียงเย็นชา

คีมเหล็กถูกกดลงและตัดนิ้วทั้งสองของเรย์โนลด์ง่ายดายราวกับตัดผ้า โลหิตฉีดพุ่งออกมาขณะที่ความเจ็บแล่นไปทั้งตัวเรย์โนลด์

ความเจ็บปวดจากการถูกตัดนิ้วแย่ยิ่งกว่ากว่าถูกดาบฟันร่างของเขาเสียอีก

เมื่อได้ยินเสียงครวญครางคนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆ เริ่มตื่นเต้น บุรุษตาเดียวแค่เสียงเย็นชา “เจ้ารูปหล่อ, จำเอาไว้ให้ดี วันนี้ ข้าแค่สั่งสอนเจ้าเพียงเล็กน้อย ถ้าเจ้าไม่ยังไม่เข็ดหลาบอีก.. ข้ารับรองได้..เจ้าจะไม่ลืมบทเรียนครั้งต่อไปแน่” หลังจากพูดแล้ว บุรุษตาเดียวหมุนตัวเดินจากไป

ราตรีมืดมิด

เรย์โนลด์ขดตัวหนาวเหน็บอยู่ที่มุมห้อง  ร่างของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย  นิ้วของเขาถูกตัดจนถึงโคนนิ้ว  คนคุมทาสที่อยู่ใกล้ๆสองคนคอยจับตาเขาอย่างต่อเนื่อง แววตาของเขาพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

เรย์โนลด์ฆ่าสหายของเขาไปสองคน จึงเป็นธรรมดาที่คนคุมทาสเหล่านี้เต็มไปด้วยความเกลียดเขา

“ไอ้รูปหล่อระยำ”

ทันใดนั้นเงาแส้หวดใส่บาดแผลที่มือของเรย์โนลด์เรย์โนลด์พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อบังซ่อนอาการบาดเจ็บไว้ด้านหลังของเขาแต่แส้บางส่วนก็ยังกระทบที่บาดแผลที่มือของเขา คลื่นความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานที่รุนแรงแผ่ออกมาจากแผล...บาดแผลเปิดออกอีกครั้งโดยเฉพาะอย่างยิ่งความเจ็บปวดที่แส้หวดใส่กระดูกนิ้วช่างเจ็บปวดแสนสาหัส  เหมือนกับว่านิ้วของเขาเพิ่งถูกตัดอีกครั้ง

“พอได้แล้ว เลิกตีเขาได้แล้ว”  คนคุมทาสอีกคนกล่าว

ความจริงคนคุมทาสทั้งสองคนยังกลัวว่าเรย์โนลด์จะโกรธจนร่ายเวททำร้ายพวกเขาอีกครั้ง  อย่างไรก็ตามคนคุมทาสที่เพิ่งหวดใส่เรย์โนลด์มีความรู้สึกที่ดีต่อคนคุมทาสสองคนที่ถูกฆ่าตายเขาจึงต้องการแก้แค้นเป็นธรรมดา

“ข้าไม่อาจปล่อยไว้แบบนี้ได้  ข้าต้องหลบหนี” เรย์โนลด์ขดตัวกลมอยู่ที่มุมห้องรำพึงกับตัวเอง  “ถ้าขืนปล่อยให้ชีวิตเป็นแบบนี้ต่อไป  ข้าคงจะกลายเป็นบ้าจริงๆ”

เรย์โนลด์รู้ว่าต่อให้เขาอดทนได้และไม่เสียสติไปเสียก่อนสิ่งเดียวที่รอเขาอยู่ก็คือชีวิตของความเป็นทาส

“พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ เมื่อเรือเทียบท่า ข้าจะเคลื่อนไหวเอง” เรย์โนลด์ไม่มีเวลาจะสงสัย ความจริงทุกวันที่เรือลำนี้หยุดเทียบท่า เหตุผลเดียวก็คือเติมเสบียงอาหาร อีกอย่างหนึ่งเป็นเพราะบุรุษตาเดียวไม่ชอบกินอาหารแห้ง  เขาชอบอาหารสดอร่อย  ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเทียบท่าเพื่อทำเช่นนั้น

อย่างไรก็ตามบุรุษตาเดียวมีความระมัดระวังมาก เมื่อใดก็ตามที่เขาขึ้นฝั่งไปกินอาหาร เขาจะสั่งยอดฝีมือระดับเจ็ดสองคนให้คอยจับตาดูเรย์โนลด์

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าเรย์โนลด์นอนอยู่บนพื้นในเวลาดึกและเขารู้สึกหนาวขึ้น นอกจากนี้ความเจ็บปวดจากนิ้วที่ได้รับบาดเจ็บ  เขาจึงได้แต่กัดฟันทน

ท้องฟ้าเริ่มสว่างช้าๆ

คนคุมทาสหวดแส้ใส่เรย์โนลด์สองสามครั้ง แต่เรย์โนลด์เพียงแต่ขดตัวอยู่ที่มุมห้องยอมรับการทำร้ายอย่างเงียบงัน  เขารู้ว่าเขาไม่สามารถต่อต้านได้  ครั้งแรกที่เขาต่อต้านเขาเสียนิ้วไปสองนิ้ว ถ้าต่อต้านครั้งต่อไป บางที..อย่างที่บุรุษตาเดียวคุกคาม  บทเรียนครั้งต่อไปเขาจะต้องไม่มีวันลืม!

เรย์โนลด์รอให้เรือเข้าใกล้ท่าอย่างเงียบงัน

หลังจากนั้นเป็นเวลานาน...

“เราเทียบท่าแล้ว”  เสียงดังปลุกขึ้นสามารถได้ยินจากดาดฟ้าบนจากนั้นไม่นาน เสียงฝีเท้าที่สามารถได้ยินได้ดังชัดเจน  ยอดฝีมือสองคนเดินลงมา

“พีล, พวกเจ้ายืนเฝ้าด้วย  ข้าจะไปพักสักเดี๋ยวและจากนั้นข้าจะมาเปลี่ยนกับพวกเจ้าทั้งสองคน” เสียงของบุรุษตาเดียวดังได้ยินชัด

“ใต้เท้าไม่ต้องห่วง”  เสียงของพีลดังรับคำเช่นกัน

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปจากเรือ  เรย์โนลด์ถอนหายใจเบาๆและจากนั้นเขาหลับตาคิดถึงแผนการหลบหนีในใจอีกครั้ง

แผนที่อันตรายมาก  แต่เขาก็ต้องลอง

เมื่อชำเลืองมองดูคนคุมทาสสองคนที่อยู่ใกล้ๆ  เรย์โนลด์ขดตัวที่มุมห้องก้มหน้าและปากของเขาเริ่มพึมพำ