ตอนที่ 9-31 ความคาดหวังของผู้ชม

“เหยี่ยวพายุสายฟ้าจะโจมตีอะไรก็ตามที่จะแตะต้องหม่อมฉันในลักษณะคุกคาม”  คำพูดเหล่านี้ดูง่ายมาก แต่พวกขุนนางและผู้สูงศักดิ์ที่ปรากฏอยู่นั้นมีสติปัญญาอยู่แล้ว  พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อพวกเขาได้ยินเดเลียพูดเช่นนี้

ขุนนางและผู้สูงศักดิ์ทุกคนหันไปมองดูมาร์ควิสเจฟฟ์ผู้ยังกุมมือที่บาดเจ็บหน้าของเขาซีดและบิดเบี้ยวน่าเกลียด

“มาร์ควิสเจฟฟ์พยายามจะแตะต้องทางกายกับนางพิโธ่เอ๊ย...” ขุนนางและผู้สูงศักดิ์หลายคนลอบสบถด่าอยู่ในใจ  แม้ว่าพวกเขาจะไม่พูดเสียงดัง  แต่เป็นเรื่องธรรมดาที่สายตาของพวกเขาจะถ่ายทอดความคิดออกมาได้  มาร์ควิสเจฟฟ์รู้สึกอึดอัดมาก

จักรพรรดิโจฮันน์มองดูนัดดาของพระองค์อย่างไม่พอใจเช่นกัน

เขารู้ว่าเหยี่ยวพายุสายฟ้าอยู่ด้านหลังเดเลียเป็นอสูรเวทระดับเก้ามันเป็นของอาจารย์ลองฮอสเซียนจอมเวทธาตุลมอาจารย์ของนางเป็นไปได้มากว่าเดเลียไม่สามารถห้ามได้ทันเมื่อเหยี่ยวพายุสายฟ้าโจมตีมาร์ควิสเจฟฟ์และเหยี่ยวพายุสายฟ้าก็ไม่สามารถพูดกับเดเลียได้

สถานการณ์อย่างนี้ดูเหมือนว่าผลเช่นนี้เดเลียไม่มีความตั้งใจจะลงมือกับมาร์ควิสเจฟฟ์

แน่นอน...

เดเลียไม่ได้ตั้งใจลงมือกับมาร์ควิสเจฟฟ์อยู่แล้ว  แต่ก่อนจะมาถึงงานเลี้ยงเดเลียได้บอกกับเหยี่ยวพายุสายฟ้าไว้แล้วว่า ถ้ามีคนพยายามจะแตะต้องนางเหยี่ยวพายุสายฟ้าจะต้องจิกเป็นการลงโทษ

ไม่มีหนุ่มผู้สูงศักดิ์คนใดกล้าเคลื่อนไหวแตะต้องนาง  แต่มาร์ควิสเจฟฟ์กลับทำ  เป็นธรรมดาอยู่นั่นเองที่เขารนหาเรื่องเจ็บตัวเอง

“มหาดเล็ก! พาเจฟฟ์ไปหาหมอ”  จักรพรรดิโจฮันน์สั่งบ่าวรับใช้ของพระองค์

มาร์ควิสเจฟฟ์ไม่พยายามอธิบายได้แต่ก้มหน้าขณะกุมมือของเขาซึ่งเป็นรูขนาดใหญ่ เขารีบออกไปจากหอโถงใหญ่ทันทีจากนั้นจักรพรรดิโจฮันน์ตรัสปลอบเดเลียทันที “แม่นางเดเลีย, ต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เจ้าต้องพบกับเรื่องอะไรแบบนี้  นี่เป็นความผิดของเรา เราหวังว่าเจ้าคงจะไม่ถือสาหงุดหงิดเกินไปนะ”

“ไม่ ไม่เลย องค์จักรพรรดิโจฮันน์  นี่เป็นความผิดพลาดของเจ้าลมน้อยนี้  เมื่อหม่อมฉันกลับไปหม่อมฉันจะบอกให้อาจารย์ตำหนิโทษเขา” ขณะที่นางพูดนางจงใจชำเลืองไปทางเหยี่ยวพายุสายฟ้า

และจากนั้นเดเลียพูดขออภัย “องค์จักรพรรดิโจฮันน์ วันนี้หม่อมฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ตอนนี้อยากจะขอตัวกลับที่พักก่อน  หวังว่าพระองค์จะอภัยให้หม่อมฉัน”

“ก็ดีเหมือนกัน แม่นางเดเลีย  เมื่อเจ้ากลับไป ก็จงพักผ่อนให้ดี”  จักรพรรดิโจฮันน์ตรัสอย่างสุภาพ

เมื่ออาคันตุกะผู้มีเกียรติอย่างเดเลียกลับไปขุนนางและผู้สูงศักดิ์อื่นก็เริ่มซุบซิบพูดคุยกัน มาร์ควิสเจฟฟ์ผู้น่าสมเพชตกเป็นศูนย์กลางของการนินทาไปโดยปริยาย

หลังจากเหตุการณ์นี้ หลังจากได้รับการรักษาโดยจอมเวทธาตุแสงแล้ว มาร์ควิสเจฟฟ์ก็ยังไปทำหน้าที่คนนำเที่ยวให้เดเลียอย่างไม่กลัวหรือละอาย  และองค์ชายแปดสก็อตก็ยังร่วมกับเขาด้วยเช่นกัน

แต่น่าเสียดาย

แม้ว่าแม่หญิงเดเลียจะมีความเป็นมิตรมาก  แต่อสูรเวททั้งสองนั้นน่ากลัวเช่นกัน

ทันทีเมื่อแม่หญิงเดเลียสะดุดขณะเดินและนางกำลังจะล้ม เจ้าชายสก็อตจะยื่นมือเข้าไปพยุงด้วยความปรารถนาดีโดยกอดนางไว้อย่างไรก็ตามเขาได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากเหยี่ยวพายุสายฟ้า ครั้งนี้อาการบาดเจ็บดูจะรุนแรงมากกว่ามาร์ควิสเจฟฟ์เสียอีกเนื่องจากมือขวาของเจ้าชายสก็อตถูกจิกทะลุ

หลังจากประสบการณ์ครั้งนี้แล้วทั้งสก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์ต่างก็ได้รับบทเรียนและไม่กล้าเอื้อมมืออีกเลย  แต่ขณะที่พวกเขากำลังเป็นไปได้ดี  โชคร้ายก็มาเยือนอีกครั้ง

หมีปฐพีตัวนั้นยืดตัวกางอุ้งเล็บตบจนทั้งสก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์จนลอยกระเด็นในอากาศ

แรงตบของหมีปฐพีนั้นรุนแรงขนาดไหน? แค่แรงตบธรรมดาจากหมีปฐพีก็เพียงพอทำให้สก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์กระอักโลหิตได้  พวกเขาถูกเล่นงานจนปางตาย  แต่โชคดีที่มีจอมเวทธาตุแสงคอยดูแลรักษา

นี่คือสิ่งที่หมีปฐพีฮัตตันพูดบอกพวกเขา “พวกเจ้าทั้งสองคนเอาแต่วนเวียนอยู่ต่อหน้าข้า ท่านฮัตตันทุกวัน  พวกเจ้ามันน่ารำคาญยิ่งนักต่อไปทุกครั้งที่ข้าเห็นพวกเจ้า ข้าจะทุบตีพวกเจ้า!”

โอวสวรรค์!

ใครจะกล้ายั่วโมโหหมีปฐพีระดับเซียนเล่า?  ต่อให้เป็นเซียนดาบจ้าวภูผาเฮนด์เซนคิดจะเอาชนะหมีปฐพีนั้นย่อมไม่ใช่งานง่าย  ที่สำคัญหมีปฐพีเป็นอสูรเวทระดับชั้นสูงแม้แต่ในบรรดาอสูรเวทระดับเซียนก็ตาม ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะอาจารย์ลองฮอสใช้คาถาคมมีดมิติซึ่งมีพลังรุนแรงน่ากลัว  เขาจะกำราบอสูรตนนี้ได้ยังไง?

เมื่อได้รับบทเรียนแล้วสก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์ก็ไม่กล้ามารบกวนแม่หญิงเดเลียอีกเลย

หนุ่มๆผู้สูงศักดิ์ของเมืองหลวงผู้มีใจทะเยอทะยานหมายปองแม่หญิงเดเลีย เมื่อเห็นหายนะซึ่งเกิดขึ้นกับมาร์ควิสเจฟฟ์และเจ้าชายสก็อต  ก็ไม่กล้าลองดีอีก   ไม่มีประโยชน์ที่จะทำอย่างนั้น  ถ้าพวกเขาถูกหมีปฐพีระดับเซียนตบจนตาย  พวกเขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องสักแอะ

จักรพรรดิโจฮันน์เมื่อได้สนทนากับเดเลียในที่สุดก็รู้ว่าเดเลียเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนปีเดียวกันกับอาจารย์ลินลี่ย์ที่สถาบันเอินส์  นอกจากนี้ เดเลียไม่รีบร้อนกลับจักรวรรดิยูลานและตั้งใจจะอยู่ชมการประลองในจักรวรรดิโอเบรียนระหว่างลินลี่ย์และเซียนดาบจ้าวภูผา

จักรพรรดิโจฮันน์ย่อมยินดีต้อนรับและแสดงน้ำใจผู้เหย้าเป็นธรรมดา

แม้ว่าจะต้องพักอยู่หลายเดือนจากฐานะทูตพิเศษชาวต่างชาติก็ถือว่านานมาก  จักรพรรดิโจฮันน์ยินดีต้อนรับนาง และตรัสว่ายิ่งนางอยู่นานก็ยิ่งดี

เวลาผ่านไปและในพริบตา ผ่านไปเกือบสามเดือน พรุ่งนี้จะเป็นวันที่ 4 สิงหาคมประชาชนนับไม่ถ้วนในเมืองหลวงสนทนากันเรื่องการประลองระดับเซียนที่จะมีมาถึง  แม้แต่ที่นอกเมืองหลวงก็เริ่มเต็มไปด้วยผู้คนที่มาจากแดนไกล

นี่เป็นเพราะมีผู้คนตั้งใจจะมาชมดูการประลองครั้งนี้  ในพระนครหลวงมีผู้คนเต็มไปหมด

ถนนโบลเดอร์บ้านพักเคานท์วอร์ตัน ฮิลแมนและพ่อบ้านแอชลี่ย์กำลังดื่มไวน์และพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย

“ลุงแอชลี่ย์ ท่านสังเกตบ้างไหมว่าเมื่อเร็วๆนี้ในเวลาอาหาร ลินลี่ย์จะยิ้มมากกว่าปกติ และมีอารมณ์ขันบ่อยขึ้น”  หน้าของฮิลแมนมีรอยยิ้ม

จมูกแดงของพ่อบ้านแอชลี่ย์ที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงมากกว่าเดิม  เขาหัวเราะเช่นกัน  “ฮิลแมน ข้าคิดว่าเจ้ารู้เหตุผลดีอยู่แล้ว  แม่หญิงเดเลียมาเยี่ยมคุณชายลินลี่ย์ทุกวัน  คุณชายจะไม่มีความสุขได้ยังไง?  เท่าที่ข้าเห็นแม่หญิงเดเลียนี้เป็นกุลสตรีที่ดี และข้ารู้สึกว่าแม่หญิงเดเลียก็ได้รับความสนใจจากคุณชายลินลี่ย์ด้วย”

“ถูกแล้วเมื่อแม่หญิงเดเลียร่วมทานอาหารกับเรา  ข้าจำได้ถึงท่าทีที่นางมองดูคุณชายลินลี่ย์”  ฮิลแมนพูดในบรรยากาศของผู้มีประสบการณ์

ฮิลแมนและพ่อบ้านแอชลี่ย์ต่างก็พอใจเดเลียมาก

อย่างไรก็ตาม...

“แต่คุณชายลินลี่ย์เองมักจะหลีกเลี่ยงหัวข้อสนทนานี้อยู่เสมอ  ข้าเอ่ยถึงเรื่องนี้กับเขาหลายครั้งแล้ว”  ฮิลแมนส่ายศีรษะอย่างจนใจ

“ไม่ต้องรีบเร่งตราบใดที่ทั้งสองคนมีใจต่อกัน เมื่อถึงเวลาสมควร พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันแน่”  พ่อบ้านแอชลี่ย์ค่อนข้างจะมั่นใจ

ในเวลานี้ วอร์ตันบาร์เกอร์และน้องๆ ของเขาทุกคนมาจากลานฝึกด้านหลัง  ร่างใหญ่โตมหึมาของทั้งหกคนมองดูเป็นภาพน่าอัศจรรย์

“ปู่แอชลี่ย์, ลุงฮิลแมน”  วอร์ตันร้องเรียทั้งสองแต่ไกล

ในไม่ช้าวอร์ตันก็เข้ามาในห้องนั่งเล่น  “เอ๋?พี่ใหญ่กับแม่หญิงเดเลียยังมาไม่ถึงอีกหรือ?” ช่วงนี้ทุกๆ วัน เดเลียจะมาร่วมทานอาหารกลางวันกับลินลี่ย์

“อีกไม่นานก็มาถึงแล้ว อย่าใจร้อน”  ฮิลแมนกล่าว

“พวกเขาอยู่ที่นี่แล้ว” เกทส์ที่อยู่ด้านหลังสุดหันหน้าไปดูและเห็นลินลี่ย์เดินเคียงคู่มาพร้อมกับเดเลีย  ทั้งสองคนอยู่ในชุดสีฟ้าสดใส  เสือดำแฮรุตามอยู่ด้านหลังพวกเขา  ขณะที่บีบียืนอยู่บนหลังของแฮรุ

ทั้งสองคนอยู่ในชุดยาวสีฟ้าสดใสลินลี่ย์อยู่ในท่วงท่าสบายและเดเลียก็เคลื่อนไหวงดงามปรากฏเหมือนคู่ที่สวรรค์สร้างสรรค์อย่างแท้จริง

“พี่ใหญ่, ได้เวลาอาหารแล้วท่านยังคุยไม่เสร็จอีกหรือ?”

ลินลี่ย์กับเดเลียมองวอร์ตัน  และวอร์ตันหัวเราะลั่นขณะที่เขาส่ายศีรษะ

เวลาบ่ายวันที่ 4สิงหาคม ปียูลานที่ 10009 วันนี้นับเป็นวันที่ยอดเยี่ยม ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าบริสุทธิ์มีเพียงก้อนเมฆอยู่เพียงไม่กี่หย่อม สายลมพัดเฉื่อยสบายๆ ลูบไล้ผ่านหน้าของทุกคนราวกับมือของคนรักที่นุ่มนวล

ภูเขาทุสคอนทิศตะวันตกของเมือง!

นี่คือภูเขาขนาดย่อมที่มีความสูงราวๆพันเมตร  และมีพื้นที่สี่เหลี่ยมไม่กี่พันตารางเมตรซึ่งไม่ใหญ่กว่าภูเขา เทียบกับภูเขาเทพสงคราม ยังเล็กมากกว่า อย่างไรก็ตามวันนี้พื้นที่โดยรอบภูเขาถูกแบ่งเป็นแปลงนับไม่ถ้วนทหารประจำเมืองเกินกว่าแสนยืนรอรับคำสั่งเช่นกัน

จำนวนผู้ชมที่นี่ในวันนี้สูงเป็นประวัติการณ์ยังมากกว่าการประลองครั้งสุดท้ายระหว่างโอลิเวอร์กับเฮนด์เซน  แม้ว่าหลายคนที่มาถึง จะมีจำนวนเป็นล้านแต่ทั้งหมดถูกแบ่งเป็นเขตๆ ค่อนข้างเคร่งครัด แต่ละเขตจะมีทหารรักษาการณ์ยืนเฝ้า

ภูเขาทุสคอนไม่มีผู้คนอยู่บนภูเขาแต่อย่างใด  แต่อากาศเหนือเขาทุสคอนมีลินลี่ย์ลอยตัวอยู่ในอากาศ

แม้แต่ขุนนางชนชั้นสูงก็ยังยืนอยู่ห่างเชิงเขาทุสคอนออกไปหลายร้อยเมตรมีทหารเมืองเฝ้ารักษาการณ์โดยรอบด้าน

วอร์ตันบาร์เกอร์และน้องๆ อยู่ข้างหน้าเป็นธรรมดา ค่อนข้างติดกับจักรพรรดิโจฮันน์ ขณะที่เดเลียและอาจารย์ลองฮอสอยู่ใกล้กับกลุ่มของวอร์ตัน

วอร์ตันและเดเลียเงยหน้าจ้องดูร่างของลินลี่ย์ด้วยความกังวล

“พี่ข้าจะต้องชนะอย่างแน่นอน”  วอร์ตันพึมพำในใจเงียบๆ

อาจารย์ลองฮอสแตะไหล่ของเดเลียอย่างนุ่มนวล  เดเลียมองอาจารย์ของนาง  ตาของนางแดงระเรื่อ  เดเลียรู้สึกกดดันอยู่ในใจ

“ไม่เป็นไร ลินลี่ย์จะไม่เป็นไร” อาจารย์ลองฮอสพูดปลอบโยน

“เขาจะไม่เป็นไรแน่นอน”  เดเลียรำพึงกับตัวเองเบาๆ  ขณะที่นางมองดูบนเขาทุสคอนอีกครั้ง

“บ้าเอ๊ย.. ทำไมเฮนด์เซนถึงยังไม่มา?”  เกทส์สบถอย่างเหลืออด  เขาไม่สนใจเซียนดาบจ้าวภูผาแม้แต่น้อยและสบถใส่ตามอำเภอใจ

ตอนนี้วอร์ตันพ่อบ้านแอชลี่ย์ ฮิลแมน เดเลีย บาร์เกอร์และน้องๆ เจน รีเบ็คกาและลีนา  ทุกคนหวังอยู่เงียบๆ และสวดอวยพรให้ลินลี่ย์ชนะ

“สำหรับลินลี่ย์จะเอาชนะได้ คงจะยากมากๆ”  ร่างในชุดยาวสีเทาปรากฏอยู่ข้างพวกเขา

“โอลิเวอร์?” วอร์ตันและเกทส์จ้องมองบุรุษผู้นี้อย่างประหลาดใจ

โอลิเวอร์กลับมามีชีวิตได้!

หน้าของโอลิเวอร์ยังซีด  แต่ราศีของเขาสำรวมกว่าเมื่อก่อน  บลูเมอร์ยืนอยู่ข้างเขา โอลิเวอร์มองวอร์ตันจากนั้นพูดอย่างสงบ  “พลังป้องกันของเฮนด์เซนนั้นทรงพลังมากและพลังโจมตีของเขาก็ประหลาดมากเช่นกัน เจ้าคงจะจำได้เมื่อครั้งที่ข้าสู้กับเขา แขนของข้าหักจากการแทงกระบี่โจมตีเขา พลังของเขาเหนือกว่าข้ามาก  นอกจากนี้พลังจิตของเขาก็มีพลังมากเช่นกัน และเขายังรวดเร็วมาก... เขาแทบไม่มีที่ติ จะเอาชนะเขาให้ได้เป็นเรื่องที่ยาก”

“โอลิเวอร์, ใต้เท้าของเราไม่ใช่เจ้า” เกทส์พูดอย่างไม่พอใจ

โอลิเวอร์หัวเราะอย่างใจเย็นและเงียบ  เขาเดินไปพร้อมกับน้องชายของเขาอีกที่หนึ่งรอการต่อสู้ที่จะมาถึงอย่างเงียบสงบ

“ท่านเฮนด์เซนมาถึงแล้ว!” เสียงตะโกนอย่างประหลาดใจดังมาจากที่ใดที่หนึ่งในคลื่นมหาชนที่นับไม่ถ้วน

ทุกคนหันไปจ้องดูร่างที่กำลังบินมาด้วยความเร็วสูงจากทิศตะวันออก ในพริบตาเฮนด์เซนก็ปรากฏตัวอยู่เหนืออากาศภูเขาทุสคอนยืนอยู่ด้านตรงข้ามลินลี่ย์

ตอนนี้ลินลี่ย์และเฮนด์เซนอยู่ห่างจากพื้นพันเมตร

ชาวทวีปยูลานทุกคนมีสายตาดีในช่วงที่มีแสงตะวัน พวกเขาจะเห็นร่างทั้งสองอยู่ห่างจากพื้นไปพันเมตรได้ชัดเจน

มือของเดเลียกุมประสานกันแน่นและฝ่ามือนางเปียกชื้น

ขณะนี้เองไม่มีใครสักคนในผู้ชมเป็นล้านรอบภูเขาทุสคอนส่งเสียง  ดูเหมือนพวกเขาทุกคนกำลังกลั้นหายใจเนื่องจากทุกคนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น

สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่สองร่างที่ลอยสูงอยู่ในอากาศ

“ลินลี่ย์, เจ้ามาถึงเร็วนัก” เฮนด์เซนทักทายตามปกติขณะที่ยังลอยตัวอยู่ในอากาศ

ลินลี่ย์เพียงแต่มองเขาอย่างใจเย็น  สายลมเฉื่อยอยู่รอบตัวของเขา  ลินลี่ย์ในตอนนี้ยังอยู่ในร่างมนุษย์  เหตุผลที่เขาสามารถบินได้เป็นเพราะเขาใช้เวทลมระดับเก้าเงาลมอยู่ก่อนแล้ว

เวททะยานฟ้าเป็นวิชาระดับเจ็ด  ขณะที่เวทปีกอากาศเป็นเวทระดับแปด เวทเงาลมเป็นเวทระดับเก้าผสานกับวิชาปีกอากาศและเวทความเร็วเสียง  เมื่อใช้เวทเหล่านี้ไม่เพียงสามารถบินได้เท่านั้น  แต่นักสู้ยังมีความเร็วอย่างน่าประหลาด

ลินลี่ย์ถอดชุดชั้นนอกออกเก็บไว้ในแหวนมิติเก็บสมบัติ  จากนั้นจ้องมองเฮนด์เซนอย่างเย็นชา “ท่านเฮนด์เซน,เลิกพูดไร้สาระเถอะ เตรียมตัวสู้กันได้แล้ว” ขณะที่พูด ร่างของลินลี่ย์เริ่มมีเกล็ดดำปกคลุม และหนามแหลมปรากฏจากศอก เข่าหน้าผากและแนวสันหลัง หางมังกรงอกจากด้านหลังเขาและดวงตาสีทองเข้มจ้องมองเฮนด์เซน

“โอว, ชื่นใจจริงๆ  มาเถอะ, อย่างนั้น...มาดูกันว่าเจ้ามีคุณสมบัติทำให้ข้าชักดาบได้หรือไม่!” เซียนจ้าวภูผาเฮนด์เซนมองดูลินลี่ย์ด้วยสายตามั่นใจ  เขาหัวเราะอย่างใจเย็นและพูดด้วยน้ำเสียงกังวาน