ตอนที่ 9-30 ผู้ปกป้องเดเลีย

อาจารย์ลองฮอสสามารถบอกได้ว่าศิษย์ของเขาใส่ใจลินลี่ย์มากจนนางสูญเสียความคิดของตนเอง

“เดเลีย,ไม่เป็นไรหรอก, ไม่ต้องห่วง!” ลินลี่ย์หัวเราะ ลินลี่ย์รู้สึกปลื้มที่เดเลียกังวลห่วงใยเขาอย่างเห็นได้ชัด

“ก็ได้”เดเลียพยักหน้า

อย่างไรก็ตาม เดเลียก็ยังกังวลอยู่ดี ที่สำคัญคนที่ประลองกับลินลี่ย์คือเซียนที่ยังมีชีวิตและทรงพลังมากที่สุดเซียนดาบจ้าวภูผาเฮนด์เซน

ลองฮอสมองดูลินลี่ย์ จากนั้นก็มองเดเลีย  เขาหัวเราะพลางกล่าว  “พวกเจ้าเพื่อนร่วมชั้นเรียนไม่ได้พบกันมานานข้าจะไม่รบกวนพวกเจ้าล่ะ ข้าขอไปเดินเล่นสักพัก พวกเจ้าทั้งสองคุยกันตามสบายข้าคิดว่าหลังจากผ่านมาสิบปี พวกเจ้าคงมีหลายเรื่องที่อยากจะสนทนากัน...”

เดเลียแสดงท่าทางขอบคุณอาจารย์ของนาง

เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ลองฮอสให้โอกาสนางได้มีเวลาอยู่ตามลำพังกับลินลี่ย์

ขณะที่เขากล่าวอาจารย์ลองฮอสพาหมีปฐพีของเขาออกไปจากลานบ้าน เหลือไว้แต่เพียงลินลี่ย์ เดเลียบีบีและแฮรุ

เดเลียก้มหน้าและยังคงลูบขนบีบีต่อไป  นางกำลังรอให้ลินลี่ย์พูด

หญิงงามนางหนึ่งกำลังเล่นกับสัตว์เลี้ยงที่น่ารัก  นี่เป็นภาพที่น่าชื่นใจ...แต่ลินลี่ย์รู้สึกแค่อึดอัด ถ้าเขาเผชิญหน้ากับเซียน ลินลี่ย์จะไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย  แต่เมื่อเผชิญกับเดเลีย  ลินลี่ย์รู้สึกว่าตนมีอารมณ์ที่ซับซ้อนมาก

สตรีในกลุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขาที่คุ้นเคยกับเขามากที่สุดก็คือเดเลียแน่นอน

ที่สำคัญ พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน

ลินลี่ย์ไม่ใช่คนโง่  เขารู้ว่าเดเลียรู้สึกอย่างไร...แต่นี่คือเหตุผลที่ลินลี่ย์รู้สึกอึดอัดมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ตามลำพังกับนางในตอนนี้

“สองสามปีที่ผ่านมานี้เจ้าสบายดีไหม?”  หลังจากเงียบอยู่นาน  ในที่สุดลินลี่ย์ฝืนตัวโพล่งคำทื่อๆไม่มีปีมีขลุ่ยออกมา

เดเลียเงยหน้ามองลินลี่ย์  นางอดหัวเราะคิกคักไม่ได้  “ลินลี่ย์เจ้าเป็นยอดฝีมือระดับเซียนคนหนึ่งแล้ว  เจ้ากลายเป็นคนขี้อายตั้งแต่เมื่อใดกัน?  ข้าสบายดีในช่วงหลายปีนี้  ด้วยตระกูลข้าและอาจารย์ข้าหนุนหลังใครจะกล้าล่วงเกินข้า?”

หลังจากได้ยินคำพูดของเดเลียแล้วลินลี่ย์รู้สึกผ่อนคลายยิ่งขึ้น

“หลายปีมานี้เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?”  เดเลียถามเสียงอ่อนโยน

“ก็ไม่มาก”ลินลี่ย์ดูเหมือนจะนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีที่แล้ว สิบปีที่แล้วหลังจากเขารู้สาเหตุความตายของบิดาเขาเขายอมละทิ้งทุกอย่างและตั้งใจล้างแค้นให้บิดาของเขา

เขาถลำลึกสู่เส้นทางแก้แค้นและในที่สุดก็สามารถฆ่าเคลย์ได้ แต่เนื่องจากถูกล้อมและสู้กับหกมือปราบพิเศษศาลศาสนจักรของศาสนจักรเจิดจรัส ปู่เดลินซึ่งเป็นที่รักที่สุดของเขายอมสละวิญญาณตนเองเพื่อเขา...

สามปีของการคร่ำเคร่งฝึกฝนในเทือกเขาอสูรเวทหกปีกับการทำสมาธิอย่างสงบในจักรวรรดิโอเบรียน

การต่อสู้กับสเตลห์ การสู้รบกับหกเทวทูตการซ้อมฝีมือกับแม็คเคนซี... ฉากแล้วฉากเล่าปรากฏขึ้นมาในใจของเขา เรื่องราวทั้งหมดนั้นลินลี่ย์บอกเล่าเดเลียทั้งหมดโดยไม่มีเก็บงำซ่อนไว้

เดเลียหยุดลูบบีบีตั้งใจฟังทุกคำที่ลินลี่ย์พูด

ตอนนี้ ลินลี่ย์พูดอย่างใจเย็นเรียบง่ายขณะที่เขาผ่อนคลายอย่างมาก แต่เดเลียสามารถนึกภาพตามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับลินลี่ย์ในช่วงชีวิตสิบปีที่ผ่านมา  หลังจากเล่าจบแล้วลินลี่ย์อดถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้

“ลินลี่ย์” ทันใดนั้นเดเลียยื่นมือมากุมมือของลินลี่ย์และบีบไว้แน่น

ลินลี่ย์เงยหน้ามองเดเลียอย่างประหลาดใจ  เดเลียจ้องมองเขา  “ลินลี่ย์, อย่าปล่อยให้ชีวิตของเจ้าต้องเหนื่อยล้าเกินไป  เจ้าทำได้ดีแล้ว”

มือของเดเลียเย็นมากขึ้น

แต่ลินลี่ย์สามารถรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นของนางผ่านการกุมมือ   เป็นเสียงเต้นที่เบาลินลี่ย์รู้สึกอบอุ่นอยู่ในหัวใจเขาเอง หัวใจที่เยือกแข็งเริ่มละลายช้าๆ

“ขอบคุณ”  ลินลี่ย์พูดอ่อนโยน

“อย่าพูดขอบคุณข้า”  เดเลียส่ายศีรษะสายตาที่เร่าร้อนของนางจับจ้องอยู่ที่หน้าของลินลี่ย์

อากาศระหว่างทั้งสองคนอบอุ่นขึ้น  เพราะเหตุผลบางอย่างลินลี่ย์รู้สึกว่าตนเองใจอ่อนเล็กน้อย  ฉากภาพเขากับอลิซผุดขึ้นมาในใจแต่จากนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยจุมพิตที่เขาได้รับจากเดเลียคืนนั้นหัวใจของเขาเต้นแรงเช่นกัน ลินลี่ย์เริ่มจะเคลิบเคลิ้มตาม

“บีบี”  ลินลี่ย์มองดูบีบี จากนั้นมองดูเดเลีย  “เดเลีย,เจ้าคิดว่าบีบีแข็งแกร่งทรงพลังขึ้นไหม?” ภายใต้บรรยากาศแบบนั้น,สิ่งเดียวที่ลินลี่ย์สามารถทำได้ก็คือเปลี่ยนหัวข้อคุยทันที

ลินลี่ย์ไม่รู้ว่าเขาอาจจะลงเอยยังไง  ถ้าบรรยากาศยังคงเป็นไปแบบนี้

ดังนั้น ลินลี่ย์ตัดสินใจเปลี่ยนหัวข้อคุย

เดเลียลอบถอนหายใจนางมีทักษะทางด้านเจรจาด้วยเช่นกันดังนั้นเป็นธรรมดาที่นางเริ่มศึกษาในเรื่องของจิตวิทยาไว้ด้วย  ความจริงเหตุผลที่นางเริ่มศึกษาเรื่องจิตวิทยาก็เพื่อทำความเข้าใจลินลี่ย์ให้มากขึ้น

เดเลียเข้าใจลินลี่ย์เป็นอย่างดี

เดเลียรู้เรื่องนั้นหลังจากที่มีประสบการณ์เรื่องของอลิซ แม้ว่าลินลี่ย์ดูเหมือนจะลืมเรื่องนางไปแล้ว  แต่ในความเป็นจริง.. ผลของความสัมพันธ์นั้นไม่ใช่สิ่งที่ลินลี่ย์จะลืมไปได้โดยง่าย

รักครั้งแรกเป็นเรื่องที่เปราะบางนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนดื้อรั้นอย่างลินลี่ย์  เมื่อรักใครจริงจัง เขาจะทุ่มเทให้กับรักครั้งแรกมากกว่าคนธรรมดา  ความล้มเหลวของรักแรกทำให้ลินลี่ย์หวั่นเกรงต่อความรักไปโดยไม่รู้ตัว

ต่อให้สตรีอื่นพยายามเข้าใกล้ชิดเขาลินลี่ย์จะล่าถอยเป็นธรรมดา

เดเลียเข้าใจว่าชั้นน้ำแข็งได้ปกคลุมหัวใจของลินลี่ย์  ถ้าจะหลอมละลายชั้นน้ำแข็งนี้ให้ได้  ต้องไม่เร่งร้อนเกินไป  ต้องค่อยๆ หลอมละลายแบบค่อยเป็นค่อยไป

ลึกๆ แล้วเดเลียหลงรักลินลี่ย์ และในใจนางนางรู้สึกเจ็บปวดแทนลินลี่ย์

ลินลี่ย์ได้รับความทุกข์มาก คนที่เขารักไปจากเขาทีละคน ความจริงเขาประสบความสำเร็จอย่างมากกลายเป็นเซียนระดับสูงตอนอายุยี่สิบเจ็ด แต่ความขมขื่นและความทุกข์ทรมานใจที่เกิดขึ้นในเส้นทางที่ผ่านมาของเขาจะมากเพียงไหน?

เดเลียไม่ต้องการให้ลินลี่ย์ทรมานตัวเองอีกต่อไปจริงๆ   เพื่อประโยชน์ของลินลี่ย์ เดเลียตัดสินใจจะใช้เวลาให้มากที่สุดเท่าที่ต้องการ ตราบใดที่นางสามารถช่วยให้ลินลี่ย์ได้คลายใจลงเล็กน้อยและมีความสุขขึ้นบ้างนางจะมีความพอใจมาก

“เดเลีย เจ้ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่?”  ลินลี่ย์เห็นว่าเดเลียดูเหมือนกำลังฝันกลางวัน

เดเลียตื่นจากภวังค์ทันทีและหัวเราะ  “จะให้ข้าคิดเรื่องอะไร?  ข้ากำลังคิดถึงเรื่องของเจ้า”  ลินลี่ย์อดอึ้งไม่ได้  เมื่อเห็นหน้าของลินลี่ย์  เดเลียหัวเราะ “ข้าล้อเล่น”

ลินลี่ย์หัวเราะเช่นกัน

“เจ้าต้องการให้ข้าคุยเรื่องบีบีในตอนนี้หรือ?”  เดเลียหัวเราะ

“บีบี,อยากจะคุยอะไรเล็กๆ น้อยๆ กับเดเลียไหม?” ลินลี่ย์หัวเราะขณะที่มองดูบีบี

“พูดสองสามอย่าง?”  เดเลียมองดูบีบีอย่างประหลาดใจ  หนูเงาตัวน้อยธรรมดาที่นางเห็นที่สถาบันเอินส์สามารถพูดได้หรือ?  อสูรเวททั้งหมดสามารถพูดได้เมื่อถึงระดับเซียน

บีบีกระโดดขึ้นไปยืนบนโต๊ะหิน  บีบียืดตัวตรงเชิดหัวน้อยๆด้วยความหยิ่งภูมิใจและพูดเสียงดัง  “แม่หญิงเดเลีย  ให้ข้าบอกความลับสักเรื่องหนึ่ง  เมื่อพี่ใหญ่กับข้าอยู่ในเทือกเขาอสูรวิเศษ  พี่ใหญ่มักคุยเรื่องของท่านกับข้าอยู่เสมอ  เขาบอกว่าท่านบังคับจูบเขาไปครั้งหนึ่ง!”

“แปะ!” ลินลี่ย์ตบใส่บีบีทันที  แต่ฝ่ามือของลินลี่ย์แค่ผ่านร่างบีบีไปเท่านั้น  นั่นเป็นแค่เงาลวงตาของบีบี

บีบียืนอยู่ในอากาศหัวเราะชอบใจใส่ลินลี่ย์

“บีบี,เจ้าตัวเล็กตัวร้าย”  ลินลี่ย์ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้

เขาไม่เคยพูดแบบนั้นมาก่อน ความจริงบีบีปั้นเรื่องขึ้นเอง

“บีบี เป็นเด็กดีนะมาหาข้าเถอะ”  เดเลียเหยียดมือบีบีกระโดดเข้าอ้อมอกเดเลียอีกครั้ง อ้อมกอดของเดเลียอบอุ่นนัก ดูเหมือนทำให้เขารู้สึกสบายตัว มันยักคิ้วหลิ่วตาให้ลินลี่ย์สองสามครั้ง

ต้องขอบคุณที่บีบีตั้งใจล้อเลียนลินลี่ย์และเดเลียทำให้ทั้งสองคนได้หัวเราะต่อเนื่องเวลาผ่านไปเร็วราวติดปีก ในไม่ช้าท้องฟ้าก็เริ่มมืด

เมื่อเห็นท้องฟ้าเริ่มมืด เดเลียนึกขึ้นได้ทันทีว่าคืนนี้ จักรพรรดิโจฮันน์จัดงานเลี้ยงต้อนรับนาง

“ลินลี่ย์, จวนค่ำแล้วข้าคงต้องไปเดี๋ยวนี้ คืนนี้จักรพรรดิโจฮันน์ทรงจัดงานเลี้ยงรับรองข้า  ข้าต้องไปร่วม”  เดเลียพูดขอโทษ

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย “อย่างนั้นข้าไม่รั้งเจ้าไว้อีกแล้ว”

“คืนนี้เจ้าจะไปได้ไหม?”  เดเลียถามทันที

“ข้าน่ะหรือ?”  ลินลี่ย์หัวเราะ  “จักรพรรดิโจฮันน์ไม่ได้เชิญข้า  และข้าก็ไม่ชอบงานเลี้ยงเสียด้วย  ช่างเถอะ”

เดเลียพยักหน้าเล็กน้อย

ความจริงจักรพรรดิโจฮันน์จะไม่เชิญลินลี่ย์ได้ยังไง?  เพียงแต่ วอร์ตันปฏิเสธแทนพี่ชายไปแล้ว  เขารู้ว่าลินลี่ย์ไม่ชอบงานเลี้ยงและไม่ชอบยุ่งกับพวกขุนนางเหล่านั้น

“ไปก่อนนะ”  เดเลียพูดเบาๆ

“ลาก่อน”  ลินลี่ย์มองดูเดเลีย

เดเลียยืนอยู่กับที่เล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆออกมาจากลานฝึก หลังจากนางเดินออกมาข้างนอก นางหันกลับไปมองลินลี่ย์เบื้องหลัง มืดค่ำมากแล้ว และมีแสงไม่มาก ขณะที่เดเลียหันไปมองลินลี่ย์ผมของนางสยายเพราะลมราตรี

นางยิ้มสดใสจากนั้นเดินออกมา

เมื่อเห็นหญิงงามเดินแยกจากไปในยามราตรี  ลินลี่ย์ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับคิดอยู่ว่าใครจะรู้อะไรบ้าง?

“พี่ใหญ่,กำลังมองอะไรอยู่หรือ?” วอร์ตันเดินเข้ามาหาพลางหัวเราะ  “ได้เวลาอาหารค่ำแล้ว”

“พี่ใหญ่ของเจ้ากำลังรู้สึกชุ่มชื่นมีชีวิตชีวาขึ้น!” หัวน้อยๆ ของบีบีโผล่อยู่ด้านหลังลินลี่ย์

ในยามราตรีนี้ ทั่วทั้งพระนครเต็มไปด้วยแสงสีสัน  ยามนี้ในพระราชวัง เตรียมจัดงานเลี้ยงใหญ่นักดนตรีประจำราชสำนักเริ่มบรรเลงเพลงไพเราะ สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีเริ่มลีลาศอยู่ในกลางหอโถงใหญ่

เดเลียนั่งอยู่ในที่นั่งติดผนังหอโถง  ที่อยู่ข้างๆ นางเป็นเหยี่ยวพายุสายฟ้า  นางเป็นอาคันตุกะที่ทรงเกียรติในวันนี้  ที่สำคัญงานเลี้ยงฉลองนี้จัดเพื่อต้อนรับนาง

แต่นอกจากสนทนาตามมารยาทกับจักรพรรดิโจฮันน์และร้องคลอตามเพลงอยู่สองสามคำแล้วเดเลียอ้างว่านางรู้สึกไม่สบายและขอตัวมาพักด้านข้าง

บุรุษหนุ่มสูงศักดิ์รูปงามคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเดเลียรอยยิ้มที่เป็นมิตรปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา เขาโค้งเล็กน้อยและกล่าว  “แม่หญิงเดเลียผู้งดงาม  พอจะให้เกียรติเต้นรำกับข้าได้ไหม?”

“ข้าขอโทษจริงๆ  ข้ารู้สึกไม่สบาย”  เดเลียส่ายศีรษะ

ผู้สูงศักดิ์หนุ่มเดินออกไปด้วยความเสียดาย  รู้สึกไม่สบายหรือ?  นางพยายามจะหลอกใคร? ผู้หญิงหลายคนพอไม่ต้องการยอมรับคำขอเต้นรำก็จะพูดแบบนี้กันทั้งนั้น  นอกจากนี้เดเลียเป็นจอมเวทระดับเจ็ดนางจะป่วยง่ายๆ ได้ยังไง?

จากระยะห่างมีบุรุษหนุ่มสูงศักดิ์กำลังมองเดเลีย

“เขาคนที่เท่าไหร่?”  สก็อตหัวเราะให้กับบุรุษหนุ่มที่อยู่ใกล้ๆ

“คนที่แปด”  บุรุษหนุ่มอีกคนหัวเราะ

“คนที่แปดหรือ?” มาร์ควิสเจฟฟ์ที่เพิ่งเต้นรำเสร็จหัวเราะขณะเดินเข้ามา  ตอนนี้มาร์ควิสเจฟฟ์กำลังอารมณ์ดี

ความจริงในฐานะที่มาร์ควิสเจฟฟ์เป็นโอรสของเจ้าชายจูเลียน  ว่าตามศักดิ์ฐานะของเขา  เจฟฟ์จะได้ปกครองมณฑลทักษิณสักวัน!  สถานะของเขาสูงส่งมากยังสูงส่งกว่าเจ้าชายที่ไม่ได้สืบสายราชบัลลังก์ เป็นธรรมดาที่กุลสตรีสูงศักดิ์หลายนางปรารถนาจะได้เป็นภรรยาของเขา

โชคไม่ดีแม้ว่ากุลธิดาสูงศักดิ์หลายคนแม้จะเคยขึ้นเตียงกับมาร์ควิสเจฟฟ์  แต่ไม่มีใครได้รับอะไรเลย

“ข้ากำลังคุยกับฝ่าบาทเรื่องแม่หญิงเดเลีย นี่เป็นคนที่แปดแล้วที่ไปขอเต้นรำกับแม่หญิงเดเลีย มีแต่ถูกปฏิเสธ  ดูเหมือนว่าหนุ่มคนอื่นๆจะสูญเสียความมั่นใจไปแล้ว ไม่มีใครกล้าเข้าไปเชิญนางอีก” บุรุษหนุ่มสูงศักดิ์อีกคนหัวเราะ

สก็อตมองดูมาร์ควิสเจฟฟ์อย่างอารมณ์ดี  “ว่าไงเจฟฟ์ เจ้าอยากจะลองบ้างไหม?”

มาร์ควิสเจฟฟ์พยักหน้าอย่างมั่นใจ  “เอาแค่เต้นรำใช่ไหม?  คอยดูข้า” มาร์ควิสเจฟฟ์ยิ้มขณะเดินเข้าไปหาเดเลีย และยิ้มสดใส

“แม่หญิงเดเลีย”  มาร์ควิสเจฟฟ์เดินมาหยุดอยู่หน้านาง  “พอจะให้เกียรติเต้นรำกับข้าสักหน่อยได้ไหม?”

“ข้าขอโทษ  ข้ารู้สึกไม่สบาย”  เดเลียให้คำตอบแบบเดียวกัน

มาร์ควิสเจฟฟ์ถือวิสาสะนั่งข้างนางแต่ยังรักษาระยะห่างระหว่างพวกเขาไว้ แม้ว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองคนจะไม่มากก็ตาม แต่ก็ไม่ใกล้จนดูคุกคาม

“ถ้าท่านรู้สึกไม่สบาย  ก็ควรจะพัก” มาร์ควิสเจฟฟ์มีประสบการณ์ดีรู้ว่าควรจะเข้าใกล้ในสถานการณ์เช่นนี้ได้ยังไง ถ้าใครสามารถสัมผัสร่างกายสตรีได้ ก็จะทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันได้ง่าย

ขณะที่วิธีจะสัมผัสร่างกายได้...

“โอว.. แม่หญิงเดเลียไหล่ของเจ้ามี...”  ขณะที่พูดมาร์ควิสเจฟฟ์เอื้อมมือมาที่ไหล่ของเดเลีย

แต่ก่อนที่คำว่า “ฝุ่น” จะหลุดออกมาจากปากของเขา...

“อ๊าคคค!!!” มาร์ควิสเจฟฟ์แหกปากร้องอย่างเจ็บปวด เสียงกรีดร้องทำให้ทั้งหอโถงตกตะลึง  ทุกคนหันมามองดูเขา แม้แต่จักรพรรดิโจฮันน์ที่กำลังสนทนากับมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็พลอยให้ความสนใจไปด้วย

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”  จักรพรรดิโจฮันน์เดินเข้ามาทันที

“มือข้า! มือข้า!” มาร์ควิสเจฟฟ์เกือบจะร้องไห้ บาดแผลขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บนมือของเขา และชิ้นเนื้อแหว่งไปเลือดไหลไม่หยุดจนพื้นเปรอะไปด้วย

เดเลียรีบยืนขึ้น  “จักรพรรดิโจฮันน์ข้าต้องขออภัยจริงๆ อาจารย์ได้สั่งเหยี่ยวพายุสายฟ้าให้คอยปกป้องข้า เหยี่ยวสายฟ้าจะโจมตีทุกอย่างซึ่งจะเข้ามาสัมผัสข้าในลักษณะที่มีอาการคุกคาม  ก่อนที่ข้าจะมีโอกาสรู้ตัว  เหยี่ยวพายุสายฟ้าจิกเขาแล้ว”

ทุกคนมองดูเหยี่ยวพายุสายฟ้า

เหยี่ยวพายุสายฟ้ากำลังคาบชิ้นเนื้อ  จะงอยปากของมันเปรอะไปด้วยเลือด  เหยี่ยวพายุสายฟ้ากลืนเนื้อลงไปในคำเดียว จากนั้นใช้ตาเหยี่ยวสีทองจ้องมาร์ควิสเจฟฟ์เขม็ง