ตอนที่ 9-28 เดเลีย

เดเลียสนทนาและสัพยอกกับจักรพรรดิโจฮันน์และการสนทนาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยการให้เกียรติและมีอารมณ์ขัน  เสียงของจักรพรรดิโจฮันน์ดังและพระองค์ทรงพระสรวลไม่หยุด

จักรพรรดิโจฮันน์ เดเลีย อาจารย์ลองฮอส เคนยอน แลงค์และคนอื่นๆ เดินอยู่หน้าพร้อมกับข้าราชบริพาร ขณะที่อัศวินองครักษ์ที่แข็งแกร่งเดินตามหลัง

ขุนนางทั้งหลายเดินทอดระยะอยู่ด้านหลังเหล่าอัศวิน

“ช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามจริงๆ”  กลุ่มหนุ่มผู้สูงศักดิ์ของเมืองหลวงเข้ามารวมตัวกันผู้สูงศักดิ์หนุ่มทุกคนมีศักดิ์ฐานะสูงในจักรวรรดิ  บางคนเป็นเจ้าชาย ขณะที่คนอื่นๆก็เป็นลูกหลานของตระกูลใหญ่ พวกเขาไม่เคยขาดแคลนอะไรและมักจะสมาคมกันเองบ่อยๆ  ไม่มีใครในเมืองหลวงกล้ารุกรานพวกเขา

คำพูดที่เพิ่งพูดนั้นมาจากโอรสของเจ้าชายจูเลียน มาร์ควิสเจฟฟ์

“ข้าคิดว่านางชื่อเดเลีย”  ผู้สูงศักดิ์หนุ่มอีกคนที่อยู่ใกล้เขาพูดขึ้น  ผู้สูงศักดิ์หนุ่มนี้มีนามว่าสก็อต  เขาคือองค์ชายแปดแห่งจักรวรรดิ  “นางช่างงดงามมากและสง่างามขนาดนั้น  มีคนลักษณะอย่างนางน้อยมากแม้แต่ในเมืองหลวงนี้ก็ตาม”

มาร์ควิสเจฟฟ์  เจ้าชายสก็อตและคนอื่นๆจ้องมองจากระยะไกลขณะที่ประเมินนาง

ความจริงเดเลียเป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์และพรสวรรค์มากอยู่แล้ว

ทุกอิริยาบถของนางแฝงไปด้วยความสง่างามและราศีของคนตระกูลผู้ดีเก่าแก่  และในฐานะจอมเวทระดับเจ็ด ความเคลื่อนไหวของนางเต็มไปด้วยความสง่างาม  ยิ่งกว่านั้นเดเลียมีความงามมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วผมสีทองของนางสะท้อนแสงเหมือนกับดวงอาทิตย์

สก็อตถอนหายใจชื่นชม “เดเลียคือสมาชิกของตระกูลเลโอน และก่อนนี้เป็นนักเรียนคนหนึ่งของสถาบันเอินส์  จนบัดนี้นางยังเป็นศิษย์เซียนจอมเวทสายธาตุลมลองฮอสอีกด้วย  ในเมืองหลวงของจักรวรรดิยูลาน นางอาจนับได้ว่าเป็นหนึ่งในชนระดับสูงที่ทรงอิทธิพลที่สุด  ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะมีผู้สูงศักดิ์หนุ่มนับไม่ถ้วนตามติดพันนาง”

ตาของมาร์ควิสเจฟฟ์เป็นประกายขณะจ้องมองดูเดเลีย  “ถ้าข้าตามขอความรักนางได้สำเร็จ  ข้าจะไม่ยอมแตะต้องหญิงอื่นอีกเลย”

“เจฟฟ์ เจ้าคิดแบบนั้นจริงๆ หรือ?” สก็อตหัวเราะขณะที่เขามองดูเจฟฟ์

“แน่นอน!”  มาร์ควิสเจฟฟ์พูดด้วยความมั่นใจ

จักรพรรดิโจฮันน์เป็นคนลำเอียง และโดยเฉพาะน้องชายคนเดียวของเขาก็คือเจ้าชายจูเลียน  จักรพรรดิโจฮันน์ห่วงกังวลเขามากถึงขนาดยอมให้เจ้าชายจูเลียนได้ปกครองมณฑลอาคเนย์ หนึ่งในเจ็ดมณฑลใหญ่

เข้าทำนองที่ว่า ‘รักเราก็ต้องรักสุนัขของเราด้วย’ปกติมาร์ควิสเจฟฟ์ก็ได้รับความรักจากจักรพรรดิโจฮันน์เช่นกัน ในเมืองหลวงสถานะของเขานับว่าสูงมาก และกลุ่มผู้สูงศักดิ์หนุ่มรุ่นเขาล้วนยอมรับให้เขาเป็นผู้นำ

“อย่างนั้นเจ้าก็คงต้องทำใจบ้างนะเพราะข้าจะไม่ยอมล้าหลังเจ้าเช่นกัน” สก็อตหัวเราะด้วยความมั่นใจ “เจฟฟ์, มาดูกันว่าเราสองพี่น้อง ใครจะคว้าใจแม่หญิงเดเลียได้สำเร็จกันแน่”

“ก็ได้”  เจฟฟ์พยักหน้า  เขาหัวเราะชั่วร้ายและกล่าว  “ถ้าเราทำได้สำเร็จ  อาจกล่าวได้ว่าเราจะได้รับความสนใจครั้งใหญ่ในนามของหนุ่มๆชาวจักรวรรดิโอเบรียนทั้งหมด  ที่สำคัญผู้สูงศักดิ์หนุ่มของจักรวรรดิยูลานยังไม่ประสบความสำเร็จในการตามเกี้ยวพัวพันแม่หญิงเดเลียได้เลยสักคน”

……..

“ข้าคิดว่าแม่นางเดเลียต้องเหน็ดเหนื่อยหลังจากเดินทางมานานพร้อมกับอาจารย์ลองฮอส  เอาอย่างนี้เป็นไง เราสั่งคนให้จัดเตรียมที่ให้แม่นางเดเลียและอาจารย์ลองฮอสได้พัก  คืนต่อไปหลังจากที่พวกท่านได้พักกันแล้วพวกท่านค่อยร่วมงานจัดเลี้ยงอาหารค่ำต้อนรับที่ฝ่ายเราจัดไว้  พวกท่านเห็นว่ายังไงบ้าง?”  จักรพรรดิโจฮันน์ชะงักทันทีเมื่อพวกเขามาถึงถนนโบลเดอร์และกล่าว

ที่พักบนถนนโบลเดอร์ทั้งหมดถูกสร้างโดยราชตระกูล

เมื่อราชสำนักยกที่ดินให้ขุนนางหรืออาคันตุกะโดยปกติก็มักจะทำกันในพื้นที่ของถนนโบลเดอร์ที่ดินแถบนี้ไม่สามารถซื้อหากันได้ด้วยเงิน

“อย่างนั้นเราจะทำตามข้อเสนอแนะของพระองค์, ฝ่าบาท”  เดเลียพูดพลางยิ้ม

ช่วงเวลานี้เอง สก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์เร่งฝีเท้าเดินขึ้นไปข้างหน้า พวกเขารู้เช่นกันว่าจักรพรรดิโจฮันน์กำลังจะแยกพระองค์จากคณะของเดเลีย  พวกเขาต้องฉวยโอกาส

เนื่องจากสถานะของพวกเขา พวกทหารจึงไม่กล้าหยุดพวกเขาไว้เป็นธรรมดา

“แม่นางเดเลียและอาจารย์ลองฮอส ข้าคาดว่าพวกท่านทั้งสองคนยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองหลวงของเรา  เราจะจัดคนนำทางให้กับพวกท่าน”  จักรพรรดิโจฮันน์พูดพลางหัวเราะพลาง

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”  เดเลียพูดอย่างชื่นชม

“พระบิดา”  “ฝ่าบาท”ถึงตอนนี้สก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์ตาเป็นประกายและพวกเขาทูลเรียกโดยไม่ลังเลใจ

จักรพรรดิโจฮันน์หันกับมามองและเห็นเป็นโอรสกับนัดดาของพระองค์

“สก็อต, เจฟฟ์  ว่ายังไง?”  จักรพรรดิโจฮันน์มีอารมณ์ดีวันนี้

มาร์ควิสเจฟฟ์ทูลด้วยความเคารพ “ฝ่าบาท, พระองค์ตั้งใจจะจัดผู้นำทางใช่ไหมพะย่ะค่ะ? สก็อตกับข้าพระองค์ก็คุ้นเคยกับนครหลวงดีเนื่องจากเป็นบ้านเกิดของพวกเรา ข้าพระองค์คิดว่าเราทั้งสองคนสามารถเป็นผู้นำทางนำเที่ยวได้   เราจะช่วยให้แม่หญิงเดเลียมีความเพลิดเพลินกับบริการของเราแน่นอน”

จักรพรรดิโจฮันน์มองดูเจฟฟ์และสก็อตเมื่อได้ยินคำพูดนี้  มีหรือที่พระองค์จะคาดเดาความตั้งใจที่แท้จริงของทั้งสองคนไม่ออก

อย่างไรก็ตามจักรพรรดิโจฮันน์ยังคงคิดว่าเดเลียเป็นสตรีที่ดี ถ้านัดดาหรือโอรสของพระองค์คว้าหัวใจนางได้สำเร็จนั่นนับเป็นเรื่องที่ดีเช่นกัน

“เราต้องถามแม่นางเดเลียก่อน” จักรพรรดิโจฮันน์มองดูเดเลีย  “แม่นางเดเลีย  เจ้าคิดว่ายังไง?”

เดเลียมองดูสก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์ ทั้งสองคนนั้นยืดตัวตรงทันทีแสดงมาดสุภาพบุรุษเต็มที่แววขำขันปรากฏอยู่ในดวงตาเดเลีย

“ขอบคุณ อย่างนั้นข้าคงต้องรบกวนให้ท่านทั้งสองช่วยเหลือ”  เดเลียถอนสายบัวเล็กน้อย

“ไม่รบกวน ไม่เป็นการรบกวนสักนิด” สก็อตและมาร์ควิสเจฟฟ์รีบกล่าว

ลองฮอสที่อยู่ด้านข้างเดเลียยิ้มเล็กน้อย เนื่องจากนางเป็นศิษย์ของเขา เขาจะไม่เข้าใจเดเลียได้ยังไง?  เมื่อพวกเขาอยู่ในเมืองหลวงของยูลานบุรุษหนุ่มนับไม่ถ้วนตามติดพันเดเลียเนื่องจากทักษะของเดเลียแล้วนางยังเอาชนะพวกเขาในเกมที่เป็นของเขาเหมือนกับเล่นไวโอลิน

“ท่านหญิงเป็นทูตพิเศษนี่จะเป็นที่พักของท่านขณะที่ยังอยู่ในเมืองหลวงนี้”  มหาดเล็กคนหนึ่งชี้อาคารที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา

มาร์ควิสเจฟฟ์ที่อยู่ใกล้ๆ พูดขึ้นทันที “แม่หญิงเดเลีย โบลเดอร์เป็นถนนที่มีชื่อเสียงที่สุดในจักรวรรดิโอเบรียน  ถนนสายนี้มีเซียนนักสู้อยู่หลายคนพำนักอยู่ที่นี่อย่างเช่นเซียนกระบี่อัจฉริยะโอลิเวอร์ และน้องชายของเขา  ทั้งสองคนพำนักอยู่ที่ถนนโบลเดอร์ อัจฉริยะอย่างอาจารย์ลินลี่ย์และน้องชายของเขาก็พำนักอยู่ที่ถนนโบลเดอร์ทั้งคู่เช่นกัน”

ขณะที่พวกเขาผ่านไประหว่างสิ่งก่อสร้างต่างๆ มาร์ควิสเจฟฟ์ยังคงแนะนำนางอย่างต่อเนื่อง

“ถูกแล้ว อัจฉริยะทั้งสองคนนี้นับว่าเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในทวีปยูลาน”  สก็อตไม่ต้องการจะตกเป็นฝ่ายล้าหลัง

เดเลียได้ยินคำของพวกเขา ในดวงตาของนางอดมีความรู้สึกที่ซับซ้อนไม่ได้  แต่นางรีบปรับอารมณ์คืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็วและยิ้มอย่างเป็นมิตร

“ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นหรอก” เสียงทุ้มลึกสามารถได้ยินได้ ดังมาจากหมีที่อยู่ใกล้ๆ

สก็อตและเจฟฟ์มองดูหมีตัวใหญ่และฉีกยิ้มทันที เมื่อพวกเขาอยู่ในกลุ่มต้อนรับ พวกเขาเคยได้ยินว่าหมีตัวโตนี้คือหมีปฐพีระดับเซียน อสูรเวทระดับเซียนสามารถเปลี่ยนขนาดได้ตามชอบใจ  หมีปฐพีปกติจะมีความสูงเกิน 10 เมตรเมื่ออยู่ในร่างปกติ

มันสามารถใช้กรงเล็บตะปบพวกเขาตายได้ในคราวเดียว

“พี่ชายของเดเลียก็น่ากลัวมากเช่นกัน เขาอายุเพียงยี่สิบเจ็ดปีแต่เขากลายเป็นจอมเวทระดับแปดแล้วนอกจากนี้เขายังกลายเป็นศิษย์ส่วนตัวของเทพนักพรตอีกด้วย”  หมีใหญ่มองดูเดเลีย  “เดเลีย, ข้าพูดถูกไหม?”

เดเลียยิ้มเล็กน้อยและพยักหน้า

กลายเป็นจอมเวทระดับแปดตอนอายุยี่สิบเจ็ดปีนับเป็นความสำเร็จที่น่ากลัวอย่างมาก  ความเร็วระดับนี้ อาจเป็นไปได้ที่เขาจะกลายเป็นจอมเวทระดับเก้าก่อนอายุสี่สิบปี

ต้องเข้าใจก่อนว่าคนที่บรรลุเป็นระดับเก้าก่อนอายุสี่สิบย่อมเป็นอัจฉริยะที่สั่นสะท้านโลกอย่างมิต้องสงสัย

“ดิ๊กซี่เป็นจอมเวทอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา”  อาจารย์ลองฮอสหัวเราะเช่นกัน  ขณะที่เขาพูด พวกเขาก็เข้าไปในหอโถงใหญ่ในอาคารที่พักของพวกเขา

“จอมเวทผู้มีพรสวรรค์?”

สก็อตเชิดหน้ากล่าวอย่างภูมิใจ  “อาจารย์ลองฮอสถ้าว่ากันในเรื่องของจอมเวทผู้มีพรสวรรค์ ข้าเข้าใจว่าอาจารย์ลินลี่ย์แห่งจักรวรรดิของเรา ทั้งที่อายุยี่สิบเจ็ดปีก็เป็นจอมเวทระดับเก้าแล้ว นอกจากนี้เขายังเป็นนักรบระดับเซียนชั้นสูงอีกด้วย”

“จอมเวทระดับเก้า อายุยี่สิบเจ็ดปีน่ะหรือ? เป็นไปไม่ได้!!” อาจารย์ลองฮอสไม่อาจทำใจเชื่อได้แม้แต่น้อย  “ในประวัติศาสตร์ทวีปยูลานไม่เคยมีใครสามารถบรรลุระดับเก้าก่อนอายุสามสิบ”

“สก็อต เรื่องนี้จริงหรือ?”  มาร์ควิสเจฟฟ์ถามอย่างสงสัย

สก็อตกล่าวอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม  “จริงสิ,พระบิดาข้าบอกเรื่องนี้กับข้าเอง เมื่ออาจารย์ลินลี่ย์ประลองกับโอลิเวอร์ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นนักรบที่ทรงพลังเพียงใด แต่พวกเขาไม่สนใจรู้เรื่องความสามารถทางเวทของเขา  เขาเป็นจอมเวทระดับเก้าแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำพูดของสก็อตแม้แต่ในอารมณ์ของคนระดับลองฮอสก็ยังไม่อยากเชื่อ แต่ด้วยความรู้ของเขาบอกเขาว่านี่อาจเป็นจริงก็ได้

“อาจารย์ลินลี่ย์ เป็นจอมเวทระดับเก้า” เดเลียไม่แปลกใจมาก

ในหัวใจของเดเลีย ลินลี่ย์คือบุคคลที่เต็มไปด้วยความลับและความมหัศจรรย์  อายุสิบหกปีก็เป็นประติมากรระดับปรมาจารย์และเป็นจอมเวทหมายเลขสองในประวัติศาสตร์ แต่ตอนนี้เขากลายเป็นจอมเวทอัจฉริยะหมายเลขหนึ่งในประวัติศาสตร์ทั้งมวล  ทำไมจะเป็นไปไม่ได้เล่า?

“พวกเจ้าสนทนากันต่อเถอะ  เดเลียข้าจะขอไปพักก่อน ถ้าเจ้าต้องการคุยกับข้าแค่บอกแพร์รีย์” ลองฮอสสั่ง

“ค่ะ, อาจารย์” เดเลียกล่าวอย่างสุภาพ สก็อตและเจฟฟ์ที่อยู่ใกล้นางแสดงความเคารพเช่นกัน

“สุภาพบุรุษ, ข้าก็เหนื่อยเช่นกัน, ข้าขอไปพักผ่อนที่ห้องก่อน  ขอโทษด้วย” เดเลียลุกขึ้นเช่นกัน

สก็อตและเจฟฟ์รู้ว่าพวกเขาไม่อาจบ่ายเบี่ยงได้ พวกเขาพยักหน้าทันที เดเลียเดินออกไปโดยมีเหยี่ยวพายุสายฟ้าอยู่ข้างตัวนาง

เนื่องจากลองฮอสฝึกหมีปฐพีไว้อยู่แล้วหน้าที่หลักของเหยี่ยวพายุสายฟ้าจึงต้องคุ้มกันเดเลีย  จากตรงนี้ ใครๆก็สามารถบอกได้ว่าลองฮอสใส่ใจนาง

“เขาก็อยู่ที่ถนนโบลเดอร์ บางทีเขาอาจจะอยู่ใกล้กับเรามากก็ได้”

เดเลียยืนอยู่ที่หน้าต่างอย่างเงียบงัน

คืนนั้นที่เมืองชนบทอู่ซัน เมื่อนางกล่าวคำอำลาลินลี่ย์หลังจากที่ออกมาจากสหภาพศักดิ์สิทธิ์และกลับไปประเทศของบรรพบุรุษนาง  นางเตรียมจะกลับไปสหภาพศักดิ์สิทธิ์หลังจากงานฉลองเทศกาลยูลาน  แต่จากนั้นนางได้ทราบว่าเกิดวันมหาวิบัติ

อาณาจักรเฟนไลทั้งหมดล่มสลายเหลือแต่ซากหักพังและกลายเป็นพื้นที่ของอสูรเวท

และตามข่าวลับที่มาถึงตระกูลของนาง สองสามวันก่อนวันมหาวิบัติ  ในที่พักของจอมเวทอัจฉริยะลินลี่ย์มีปีศาจตนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพยายามปลงพระชนม์พระราชาแห่งเฟนไลมีแนวโน้มว่าลินลี่ย์คงตายไปแล้ว

ข่าวนี้ทำให้เดเลียเสียใจจนล้มป่วยหนัก

ใช้เวลาหนึ่งปีเต็มก่อนที่นางจะฟื้นฟูหายดีดังเดิม

ในช่วงหลายปีหลังจากนี้ นางไม่ได้รับข่าวของลินลี่ย์แม้แต่น้อย และนางตัดใจจากความรักตั้งใจดูแลกิจการของตระกูลและฝึกฝนวิชาเวท  แต่นางคาดไม่ถึง..เมื่อไม่นานมานี้มีข่าวมาถึงจักรวรรดิยูลาน ข่าวการประลองระหว่างลินลี่ย์และโอลิเวอร์

ข่าวคราวนี้ทำให้หัวใจที่ตายด้านของเดเลียตื่นเต้นมีชีวิตชีวาอีกครั้ง  นางรู้สึกเหมือนกับว่านางเต็มไปด้วยพลังเปี่ยมไปด้วยความหวัง

หลังจากผ่านการประลองไปไม่กี่วัน นางจึงได้จัดการให้มีการมาเยือนในวันนี้

เดเลียตั้งใจรอว่าวันรุ่งขึ้นก่อนจะไปเยี่ยมลินลี่ย์ แต่หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องครึ่งชั่วโมงนางกลับคิดว่ารอถึงครึ่งปี

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่รู้ว่าลินลี่ย์พำนักอยู่ที่ถนนโบลเดอร์..นางไม่อาจทนได้อีกต่อไป

“ลมน้อย, ไปบอกอาจารย์ที ข้าตั้งใจจะไปเยี่ยมลินลี่ย์”  เดเลียคุยกับเหยี่ยวพายุสายฟ้าครู่ต่อมาอาจารย์ลองฮอสก็มาปรากฏที่นอกประตู

รอยยิ้มหยอกเย้าปรากฏอยู่ที่ใบหน้าของอาจารย์ลองฮอส  “เดเลียข้ารู้ว่าเจ้าไม่สามารถทนนั่งรอได้นานก่อนจะตัดสินใจไปพบเขา”  ลองฮอสรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับศิษย์ของเขา

เดเลียใบหน้าแดงซ่าน

“อาจารย์!”  เดเลียย่นจมูก  “อย่าล้อข้าเลย  ไปกันเถอะ”

“ก็ได้  ก็ได้” ลองฮอสหัวเราะ

เดเลียและอาจารย์ลองฮอส มีหมีปฐพีและเหยี่ยววายุสายฟ้าติดตามอยู่ข้างๆออกจากที่พัก เมื่อพวกเขาออกมาก็พบเห็นเจฟฟ์และสก็อตนั่งรออยู่ด้านนอก

“แม่หญิงเดเลีย?” เจฟฟ์และสก็อตตาเป็นประกาย พวกเขาลุกขึ้นยืนทันที  “พวกท่านจะไปไหนกัน?”

เดเลียขมวดคิ้ว แต่ก็ยังพูดยิ้มๆ “เราตั้งใจจะไปเยี่ยมอัจฉริยะอาจารย์ลินลี่ย์”

“โอว, พวกท่านจะไปเยี่ยมอาจารย์ลินลี่ย์งั้นหรือ?”  มาร์ควิสเจฟฟ์รีบกล่าว  “นั่นเป็นความคิดที่ดี  แต่ข้าเกรงว่าพวกท่านคงจะพบเขาได้ยากหน่อย  ทั้งนี้เป็นเพราะอีกสองเดือนกว่าจากนี้ไปอาจารย์ลินลี่ย์จะร่วมประลองกับท่านเฮนด์เซนที่ภูเขาทุสคอน”

“ว่าไงนะ?”  เดเลียตะลึง  นางสูญเสียความเยือกเย็นทันที

“โอว, ท่านเพิ่งมาถึง ก็เลยยังไม่รู้ สองวันที่แล้ว โอลิเวอร์และท่านเฮนด์เซนประลองกันผลก็คือท่านโอลิเวอร์บาดเจ็บหนักเจียนตาย  จากนั้นท่านเฮนด์เซนเชิญอาจารย์ลินลี่ย์ให้ร่วมประลองเช่นกันและอาจารย์ลินลี่ย์ก็ตอบรับแล้ว” สก็อตที่อยู่ใกล้ๆ ช่วยอธิบาย