ตอนที่ 8-57 มีระดับเซียนอีกแล้ว

แก่นอสูรเวทระดับเซียนบรรจุแกนพลังเวทของอสูรเวทระดับเซียนไว้  แก่นเวทอสูรระดับเซียนคือสิ่งที่ยากจะบริโภคได้และต้องใช้เวลามากในการทำเช่นนั้น ในอดีตเป็นเพราะลินลี่ย์มีสายเลือดนักรบเลือดมังกรในตำนานอยู่แล้วสายเลือดพิเศษของเขาจึงสลายและดูดซึมแก่นอสูรเวทของมังกรเกราะหนามระดับเก้าได้

แต่แม้ว่าหลังจากเขาจะละลายและดูดซึมแก่นอสูรเวทระดับเก้าไปแล้วก็ตามพลังงานที่ยังเหลืออยู่ของแก่นเวทยังคงเหลือค้างในตัวลินลี่ย์คู่กับเลือดมังกรเดิมของเขามันยังไม่ถูกลินลี่ย์ควบคุมใช้งานได้อย่างสิ้นเชิง

“ขณะที่เรายังล่องลงใต้ต่อไปนี้ จากตรงนี้ไปจนถึงมณฑลหรดีจะต้องเดินทางมากกว่าสามพันกิโลเมตร ระยะทางไกลขนาดนั้นจะต้องใช้เวลาอีกหลายวัน  แม้ว่าเราจะล่องไปตามกระแสน้ำก็ตาม”

ขณะมองดูเกลียวคลื่น  ลินลี่ย์พูดกับตัวเอง

ใครจะรู้ว่าสองสามวันนี้จะเพียงพอให้แฮรุย่อยสลายและซึมซับแก่นอสูรเวทระดับเซียนเสร็จหรือไม่  ลินลี่ย์ไม่เคยมีประสบการณ์ด้วยตนเองแน่นอนว่าในเมื่อเป็นเรื่องการดูดซึมแก่นอสูรเวทของอสูรเวทระดับเก้าชั้นสูง

“เกทส์, ทำไมเจ้าถึงกลับเข้าไปข้างในเล่า?  วิวภาพรอบๆ แม่น้ำยูลานก็งดงามดี”  พี่สามเฮเซอร์พูดเสียงดัง

ในพี่น้องบาร์เกอร์  สี่คนกำลังยืนอยู่หน้าราวกั้นเพลิดเพลินกับภาพงดงามของแม่น้ำยูลาน  มีแต่เกทส์ที่กลับไปที่ห้องพัก

“พี่ใหญ่กับพี่รองบรรลุระดับของเขาไปได้แล้ว  พี่สาม, พวกท่านสามารถดูได้  แต่ข้าไม่มีอารมณ์  ข้าไม่อยากเสียเวลา  ข้าจะกลับไปฝึก”  เกทส์ตอบกลับเสียงดัง

เฮเซอร์รู้สึกตัวว่าเลินเล่อ

ลินลี่ย์หันไปมองเกทส์อย่างประหลาดใจ  ตอนนี้มีเพียงสองในห้าคนที่เชี่ยวชาญถึงระดับเคล็ด‘กวัดแกว่งของหนักเสมือนของเบา’คนหนึ่งคือบาร์เกอร์  ขณะที่อีกคนก็คือเกทส์  เกทส์คือคนที่มากไปด้วยความภูมิใจ  ลินลี่ย์รู้จักคนผู้นี้ดีเช่นกัน

“เกทส์พูดถูก” บูนพี่คนที่สี่พยักหน้าเหมือนกัน “ข้าจะกลับไปฝึกเหมือนกัน”

พี่สามเฮเซอร์เดินตามบูนเข้าไปในห้องเช่นกันเหลืออยู่แต่บาร์เกอร์และอังเก้ ทั้งสองคนมองดูกันเองแล้วเริ่มหัวเราะ

“น้องรอง, เจ้าก็ต้องพยายามให้หนักนะ  ถ้าเกทส์ยกระดับได้เขาจะแข็งแกร่งมากกว่าเจ้า” บาร์เกอร์หัวเราะพลางพูดกับอังเก้

อังเก้พยักหน้าแบกขวานยักษ์กลับไปห้องพัก  “ข้าจะไปฝึกอาวุธที่ดาดฟ้าท้ายเรือ”

“ข้าจะไปกับเจ้า” บาร์เกอร์แบกขวานยักษ์ด้ามยาวของตนเองไปด้วยเช่นกัน

ขวานยักษ์ด้ามยาวของบาร์เกอร์และน้องๆของเขาเป็นอาวุธที่ประหลาด และขวานเหล่านี้อาจเป็นอาวุธที่หนักที่สุดในโลกก็ได้แต่ละเล่มหนัก 5300 ปอนด์เหมาะเป็นอาวุธคู่มือของนักรบอมตะผู้มีชื่อเสียงในเรื่องพลังความแข็งแรงในบรรดาสี่สุดยอดนักรบ

ซาสเลอร์หัวเราะขณะที่เขาลูบเคราเขา  “ห้าพี่น้องนี่พยายามกันอย่างหนักจริงๆพวกเขาทำให้ตาแก่อย่างข้าละอายใจบ้างแล้ว”

แต่แม้จะพูดเช่นนั้นแต่ซาสเลอร์ก็ยังชื่นชมทัศนียภาพท้องถิ่น

ระดับของซาสเลอร์ในปัจจุบัน สิ่งที่เขาต้องการก็คือการรู้แจ้งชั่วประกายหนึ่ง  แค่ฝึกเพียงอย่างเดียวยังไม่อาจรับรองได้

ลินลี่ย์ยิ้มยืนอยู่กราบหน้าของเรือ  เขาค่อยๆ หลับตาลงสายลมที่พัดเหนือแม่น้ำยูลานค่อนข้างแรง และกระโชกใส่ชุดยาวของลินลี่ย์  ทำให้ลินลี่ย์โอนเอนไปมาเล็กน้อย

ลินลี่ย์กลายเป็นหนึ่งเดียวกับสายลมโดยสิ้นเชิงและสามารถรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของแก่นแท้ของลม

…..

เวลาเหมือนกับกระแสน้ำที่ไหลผ่าน ในพริบตาเดียวผ่านไปสี่วันและเรือเข้าสู่ดินแดนมณฑลหรดี อีกราวๆสองวันพวกเขาจะไปถึงท่าเรือที่หมาย

“พี่ลินลี่ย์กำลังฝึกอยู่หรือ?”  เจนน์เอ่ยขึ้นเบาๆ

รีเบ็คกาและลีนาส่ายศีรษะทั้งคู่แสดงว่าพวกนางก็ไม่รู้เหมือนกัน

ตอนนี้เป็นเวลาดึกแล้วแต่ลินลี่ย์ยังคงยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ เขาหลับตา  ถ้าบางคนคิดว่าลินลี่ย์หลับพวกเขาคิดผิด  เพราะลินลี่ย์มีบ่อยครั้งที่มีประกายแสงม่วงผ่านไปมารอบตัวลินลี่ย์

ข้อแตกต่างก็คือครั้งนี้ลินลี่ย์ไม่ได้เน้นที่ความเร็ว

เมื่อเขากำลังฝึกวิชาระลอกสายลม ร่างของลินลี่ย์จะถูกล้อมไปด้วยประกายกระบี่หนาแน่น  แต่ตอนนี้มีแค่ประกายกระบี่ม่วงปรากฏครั้งละเล่ม

ไม่มีใครรู้ว่าลินลี่ย์กำลังฝึกอะไร

“กวัดแกว่งของหนักเสมือนของเบา  กวัดแกว่งของเบาราวกับว่าเป็นของหนัก  อาจเป็นลมพายุที่รุนแรงหรืออาจเป็นสายลมเอื่อยในฤดูใบไม้ผลิ”  หลังจากฝึกเป็นเวลานาน ในที่สุดลินลี่ย์ก็จับเคล็ดความรู้บางอย่างเกี่ยวกับระดับที่สองของสัจธรรมแห่งธาตุลม

สัจธรรมแห่งธาตุลมขั้นที่หนึ่ง– ระลอกสายลม นี่ต้องอาศัยแรงกดดันของความเร็วระดับสูงสุด

ความจริงเมื่อความเร็วของวิชาต่อสู้ถึงระดับหนึ่งพลังโจมตีก็จะรุนแรงทรงพลังมาก นี่คือเหตุผลที่ลินลี่ย์สามารถทำลายพลังป้องกันของแม็คเคนซีได้ในทันที

แต่ขั้นที่สองของสัจธรรมแห่งธาตุลมซึ่งลินลี่ย์กำลังพัฒนาเป็นพลังโจมตีรูปแบบพิเศษ

เมื่อเขาตวัดกระบี่  บางครั้งกระบี่จะเป็นประกายเหมือนสายฟ้า  ขณะที่บางครั้งก็หนักหน่วงเหมือนภูผา  ความจริงพลังโจมตีของกระบี่นี้รวดเร็วมาก  แต่ก็ยังให้ระลอกและความผันผวนที่เร็วและช้าได้อย่างน่าประทับใจ

นั่นคือเจตนารมณ์ของวิชานี้

“สัจธรรมแห่งธาตุลมขั้นที่สอง –จังหวะแห่งสายลม”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของลินลี่ย์  เขาใช้กระบี่เลือดม่วงฟันอากาศและเมื่อลงมือแล้วเขาแสดงผลออกมาได้สองแบบแตกต่างกันหนึ่งนั้นคือพลังโจมตีที่ดุร้ายระเบิดรุนแรงเหมือนกับพายุสลาตัน  ขณะที่อีกผลหนึ่งคือนุ่มนวลสงบเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิยามพัดผ่านต้นหลิว

วิชาเดียวแต่มีจังหวะที่ตรงข้ามกันสองอย่าง

“จังหวะที่ตรงกันข้ามทั้งสองนี้เมื่อผสานเข้าด้วยกัน สามารถให้กำเนิดดาบสายลมได้”  ลินลี่ย์ยังคงไล่ตามเป้าหมายการใช้กระบี่สร้างการโจมตีรูปแบบเดียวกับคมมีดมิติ

จังหวะแห่งสายลมนี้คือการโจมตีเป้าหมายเดียว

แม้ว่าพลังของมันยังด้อยมากกว่าเวทคมมีดมิติซึ่งทรงพลังน่ากลัวสามารถตัดผ่านกำแพงด้วยพลังมันเอง พลังของจังหวะแห่งสายลมเหนือล้ำกว่าวิชาระลอกลมไปมาก

นี่คือพลังรูปแบบสู้กันตัวต่อตัว

“นี่คือขั้นที่สองของสัจธรรมแห่งธาตุลมวิชาจังหวะแห่งสายลมน่าจะสามารถใช้คุกคามยอดฝีมือชั้นเซียนระดับสูงได้”  เมื่อลินลี่ย์ซ้อมฝีมือกับแม็คเคนซี  เขาได้รับทราบว่าความเข้าใจของนักสู้ระดับเซียนชั้นสูงนั้นเป็นยังไง  “อย่างไรก็ตาม วิชาจังหวะแห่งสายลมนี้มีแนวโน้มว่าเป็นหนึ่งในความลึกลับพื้นฐานของกฎแห่งธาตุลมซึ่งข้าเพิ่งได้รู้แจ้งไปบางส่วน

ลินลี่ย์ต้องยอมรับว่าจังหวะแห่งสายลมนั้นเป็นวิชาที่ทรงพลังมาก

แต่จังหวะแห่งสายลมอาจถือได้ว่าเป็นระดับเรียบง่ายพื้นฐานสุดของเวทคมมีดมิติ มันยังมีพลังโจมตีทางกายภาพวัตถุซึ่งฝ่ายตรงข้ามสามารถใช้เกราะป้องกันได้

แต่คลื่นสั่นสะเทือนที่สร้างขึ้นโดยสัจธรรมแห่งธาตุดินมีระดับพลังโจมตีที่สูงมากกว่าอย่างชัดเจน คลื่นสั่นสะเทือนเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องทำลายเกราะของคู่ต่อสู้มันสามารถผ่านเข้าไปทำร้ายอวัยวะภายในโดยตรงได้

“สำหรับยอดฝีมือระดับเซียนธรรมดา  แค่ใช้กระบี่เลือดม่วงก็เพียงพอ”  ลินลี่ย์หัวเราะ “แน่นอน เว้นแต่ข้าเผชิญกับยอดฝีมือระดับเซียนชั้นสูง”

ยอดฝีมือระดับเซียนชั้นสูงก็ยังมีระดับพลังที่แตกต่างเช่นกัน

ตัวอย่างเช่นสเตลห์กับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เป็นยอดฝีมือระดับเซียนชั้นสูงทั้งคู่ แต่สเตลห์อ่อนแอกว่าจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์อยู่มาก  ที่สำคัญ จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ฝึกเวทศักดิ์สิทธิ์

หรืออีกตัวอย่างกระบี่จ้าวภูผาเฮนด์เซนมีชื่อเสียงในหมู่เซียนที่ทรงพลังจนถึงทุกวันนี้ไม่มียอดฝีมือแม้แต่คนเดียวที่สามารถเอาชนะเฮนด์เซนได้

(ขอแก้ฉายากระบี่เลิศปฐพีเป็นกระบี่จ้าวภูผานะครับ)

แน่นอนว่ายังไม่เคยมีใครต่อสู้กับเฮนด์เซนไม่ว่าจะเป็นจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หรือประมุขลัทธิมืด  พวกเขาไม่กล้าต้านทานเขาเพราะสถานะที่สูงส่งของพวกเขามีความหมาย พวกเขาไม่อาจพ่ายแพ้ได้ เว้นแต่พวกเขามั่นใจว่าจะชนะแน่ พวกเขาก็จะไม่ต่อสู้

………..

วันที่ห้าของการอยู่บนเรือ  เวลาราวๆ ตอนบ่ายขณะที่ลินลี่ย์และคนอื่นกินอาหารกลางวันและสนทนากันตามปกติ  ทันใดนั้น...

“พี่ใหญ่, รีบมาเร็ว!”  เสียงตื่นเต้นของบีบีดังขึ้นมาในใจของลินลี่ย์

ลินลี่ย์ไม่ลังเลแม้แต่น้อยเริ่มวิ่งตรงไปที่ห้องส่วนตัวของแฮรุ  “พวกเจ้ากินกันไปก่อน”  เขาสั่งขณะที่รีบเข้าไปที่ห้องของแฮรุ

พอปิดประตูได้ลินลี่ย์จ้องมองอย่างประหลาดใจ

“ครืนนน” ดูเหมือนกับว่าภายใต้ผิวของเสือดำเมฆา เหมือนมีหนูตัวเล็กๆวิ่งไปมาขณะที่กล้ามเนื้อและเลือดของเขาบิดกระตุกอย่างต่อเนื่องมีรัศมีสีดำล้อมรอบตัวแฮรุ  ตาของเขาปิดเสือดำเมฆาส่งเสียงครางอย่างเจ็บปวดต่อเนื่อง

ขณะเดียวกันลายบนตัวของเสือดำเมฆาเริ่มเปลี่ยนไปเช่นกัน บางครั้งขาทั้งสี่ของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวราวหิมะ  ขณะที่ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นสีดำ  บางครั้งตลอดทั้งตัวของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวหิมะ...

แปลกประหลาด

สิ่งที่ประหลาดที่สุดก็คือหัวของเสือดำเมฆามีพลังลมหมุนอยู่สองลูกสีฟ้าหนึ่งกับสีดำ

“พี่ใหญ่, แฮรุเป็นอย่างนั้นมาพักหนึ่งแล้วข้าไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี” บีบีกล่าวอย่างกังวล

ลินลี่ย์มองดูแฮรุ

“แฮรุ” ลินลี่ย์พูดกับเขาทางใจ

“นะ...นายท่าน ข้าไม่เป็นไร!” แฮรุส่งเสียงครางจนลินลี่ย์ได้ยินในใจ  ลินลี่ย์บังคับตนเองให้หักห้ามความกังวลขณะมองดูและรอ

ลินลี่ย์ให้ความสนใจอยู่ที่ศีรษะของแฮรุ ส่วนที่สำคัญที่สุดของอสูรเวทก็คือศีรษะของมัน  แก่นเวทของพวกมันอยู่ที่นั่น

ในอากาศเหนือบริเวณศีรษะของเสือดำเมฆากระแสพลังงานสีฟ้าและสีดำยังคงปั่นหมุนต่อเนื่องด้วยความเร็วสูง  บางครั้งพลังงานสีดำจะขยาย  แต่จากนั้นต่อมา ปริมาณพลังงานสีดำก็ลดลงและพลังงานสีฟ้าก็เพิ่มปริมาณ

เป็นเช่นนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า

จากนั้นกระแสพลังหมุนวนทั้งสองปลดปล่อยพลังงานในปริมาณที่น่ากลัว  แม้แต่ลินลี่ย์ก็ยังตกใจ  ถ้ากระแสพลังทั้งสองสายระเบิดขึ้นมามีทางเป็นไปได้ว่าเรือคงจะเหลือแต่ซาก

“ครืนนน” ร่างของลินลี่ย์มีเกล็ดดำครอบคลุมทันที  ลินลี่ย์แปลงเป็นร่างมังกรทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ถ้าเขาไม่อยู่ในร่างของนักรบเลือดมังกร  ถ้าพลังงานทั้งสองสายระเบิดขึ้นมาลินลี่ย์คงไม่สามารถทนรับได้ นัยน์ตาสีทองเข้มของลินลี่ย์จ้องมองเสือดำเมฆา  สายตาของเขาแหลมคมประดุจมีด

ทันใดนั้น พลังงานหมุนวนสีฟ้าและสีดำกลับคืนสู่สภาพสงบเหมือนก่อนหน้านั้นมันกลับเข้าไปในกะโหลกศีรษะของเสือดำเมฆา แล้วจากนั้นร่างของเสือดำเมฆาค่อยสงบขึ้นเช่นกันและลวดลายบนร่างของเขาก็หยุดการเปลี่ยนแปลง

ลินลี่ย์ระบายลมหายใจ

ตอนนี้ร่างของเสือดำเมฆาเต็มไปด้วยหยดเลือดการเปลี่ยนแปลงที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นได้เปลี่ยนแปลงทั้งกายและวิญญาณทั้งสอง

เสือดำเมฆาลืมตาดีใจแสดงความสำนึกคุณของลินลี่ย์

“สำเร็จไหม?” ริมฝีปากของลินลี่ย์มีรอยยิ้มขณะที่เขาคืนสภาพเป็นร่างมนุษย์  เพียงแต่ชุดท่อนบนขาดเสียหายอีกครั้ง

“ขอรับ นายท่าน” เสียงที่ออกมานี้เป็นคำพูดภาษามนุษย์ที่เย็นชาดังออกมาจากปากของเสือดำเมฆา

รัศมีสีฟ้าจางปรากฏอยู่บนร่างของเสือดำเมฆามันเลียหยดเลือดทั่วตัวรักษาตัวจนอยู่ในสภาพปกติอีกครั้ง กลายเป็นสีดำที่เงางาม

“ไม่เลว”บีบีลอยอยู่เหนือเสือดำเมฆาหัวเราะเบาๆ  “ดีแล้วที่เจ้าไม่ทำให้เสียแก่นเวทอสูรชั้นเซียนไปเปล่าๆ  ไม่อย่างนั้น...”

แฮรุเบือนหน้า

เขาเดาว่าถ้าเขาล้มเหลวบีบีคงได้ทุบตีเขาแน่

“พอเถอะ ออกไปข้างนอกกันเถอะ”  ลินลี่ย์พูดหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ

เพราะการแปลงเป็นร่างมังกรทำให้เสื้อผ้าของเขาเสียหายลินลี่ย์จึงต้องสำรองเสื้อผ้าเป็นร้อยชุดเก็บไว้ในแหวนมิติเก็บสมบัติ  แต่แน่นอน ฐานะลินลี่ย์ในปัจจุบันนี้เรื่องจับจ่ายซื้อเสื้อผ้าเป็นเรื่องเล็ก

….

เช้าวันที่หกพวกเขาใช้เวลาอยู่บนเรือ ในที่สุดเรือก็มาถึงท่าที่หมายของพวกเขา

“ในที่สุดก็ถึงเสียที”  รีเบ็คกา ลีนาและเจนน์ ทั้งสามสาวตื่นเต้นตาเป็นประกายแต่ในเวลานี้ มีเสียงหัวเราะดังลั่นจากดาดฟ้าเรือด้านหลังเสียงหัวเราะที่ตื่นเต้นได้ยินชัดเจน

“หืม?”

ลินลี่ย์ซาสเลอร์และคนอื่นๆ หันไปมองดูที่ดาดฟ้าด้านหลังซึ่งบาร์เกอร์และน้องๆใช้เป็นที่ฝึกมาตลอด

“บาร์เกอร์ พวกท่านทั้งห้าคนรีบๆ ด้วย  เราเตรียมจะเทียบฝั่งแล้ว”  รีเบ็คกาส่งเสียงเรียกดังๆ

“มาเถอะ มาเถอะ”  บาร์เกอร์และน้องๆ เดินมาหา พลางหัวเราะลั่นทุกคนมองดูลินลี่ย์ และมีรอยปีติยินดีอยู่บนใบหน้า

เมื่อเห็นท่าทางนั้นบนใบหน้าของบาร์เกอร์และน้องๆของเขา ลินลี่ย์เริ่มไตร่ตรอง  “พี่น้องทั้งห้าคนนี้...เป็นไปได้ไหมว่า.. เป็นไปได้ไหมว่ามีคนบรรลุระดับใหม่?”

ตอนนี้ในบรรดาห้าพี่น้องมีพี่ใหญ่บาร์เกอร์และพี่รองอังเก้ที่เข้าถึงพลังระดับเซียน  คนอื่นๆเมื่อยังอยู่ในร่างมนุษย์ยังเป็นนักสู้ระดับแปดชั้นสูง

“ใต้เท้า”หน้าของบาร์เกอร์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น  “เกทส์บรรลุระดับพลังใหม่ได้แล้ว!”

“เกทส์บรรลุพลังระดับใหม่หรือ?”

แม้ว่าเขาจะคาดการณ์ไว้แล้วแต่ลินลี่ย์ก็ยังตื่นเต้นและยินดี เขาอดหันไปมองเกทส์ไม่ได้ เกทส์ที่มักจะเอะอะเสียงดังตามปกติตอนนี้ได้แต่เกาหัวยิ้มอย่างมีความสุข

เมื่อพวกเขาออกจากเมืองเบซิลและขึ้นเรือกองกำลังของลินลี่ย์มีนักสู้ระดับเซียนสี่คนคือ ลินลี่ย์ บีบีบาร์เกอร์และอังเก้  แต่เมื่อขึ้นฝั่งกำลังพลของลินลี่ย์ตอนนี้มีระดับเซียนถึงหก

ไม่มีแม้แต่จักรวรรดิเดียวที่กล้าเสียมารยาทต่อกองกำลังที่น่ากลัวนั้น

เมื่อหันไปดูข้างหลังมีเสือดำเมฆาแฮรุ  จากนั้นเกทส์ที่กำลังยิ้ม  ลินลี่ย์ตะโกนอย่างห้าวหาญ  “ฮ่าฮ่า ทุกคนลงเรือได้  ไปกันเถอะเราจะมุ่งหน้าสู่นครหลวง!”

“ไปกันเถอะ!”  ห้าพี่น้องโห่ร้องอย่างมีความสุข