ตอนที่ 7-22 พลัดพราก

“ฮ่าห์!”มือปราบพิเศษทั้งหกย่ำลงบนพื้นพร้อมกันอย่างอำมหิต และทันใดนั้นแสงรอบตัวพวกเขาทะลุลงไปในพื้นโลก  บีบีเพิ่งขุดลงไปในพื้นปะทะกับแสงสีขาวและถูกกระแทกกระเด็นกลับมา

“ควั่บ”

ขณะเดียวกัน มือปราบพิเศษทั้งหกถอยกลับมาด้วยความเร็วสูงและขยายพื้นที่พยุหะดาวหกแฉกให้สว่างขึ้นทันที  ปกติในการกระโจนแต่ละครั้งลินลี่ย์สามารถไปได้ไกลถึงหลายสิบเมตรจนถึงร้อยเมตรก็มี  ในที่สุดเขาก็ยังร่วงตกลงมาบนพื้นเช่นกัน

เนื่องจากวิชาทะยานฟ้า....

ภายใต้เงื่อนไขปัจจุบัน เขาไม่มีเวลาพอจะร่ายคาถาวิชาทะยานฟ้าเท่าที่จำเป็นได้

“ฮ่าห์”  บีบีไม่กล้าแตะต้องดาวหกแฉกแสงที่มือปราบพิเศษสร้างขึ้นมาอีกบีบีกระโดดขึ้นไปในอากาศเช่นกัน  ช่วงเวลานี้มือปราบพิเศษห้าคนกระโดดขึ้นไปในอากาศเช่นกัน  ในห้าคนนั้น สี่คนลอยตัวอยู่ในอากาศระดับเดียวกับลินลี่ย์  ขณะที่คนสุดท้ายลอยตัวในระดับสูงกว่า

“ฮ่าห์!”  คนหนึ่งลอยตัวสูงกว่าเขาสี่คนรายล้อมเขา  และอีกคนหนึ่งอยู่ใต้เขา

มือปราบพิเศษทั้งหกเปล่งแสงสร้างทรงแปดเหลี่ยมในอากาศกักลินลีย์และบีบีไว้ภายใน

“นี่มันอะไรกันนี่?”  ลินลี่ย์ตกตะลึง

เสียงของเดลิน โคเวิร์ทดังขึ้นในใจลินลี่ย์ “นี่คือการผสานพลังโจมตีพิเศษของมือปราบพิเศษของศาลศาสนจักรเหล่านี้ต้องใช้ปราณยุทธแสงในปริมาณมหาศาล แต่บางทีพวกเขาอาจมีสมบัติลับของวิหารเจิดจรัสอยู่กับตัวก็ได้ เมื่อห้าพันปีที่แล้ววิหารเจิดจรัสยังไม่มีพลังโจมตีที่ลึกลับคล่องแคล่วขนาดนั้น”

แม้ว่าพวกเขาฝึกปราณยุทธมาในประเภทเดียวกัน แต่ปราณยุทธของทุกคนสมบูรณ์ดีมาก ต่างแตกกันน้อยมาก  จะประสานปราณยุทธได้เหมือนกับที่มือปราบพิเศษทำอย่างนี้จะต้องทำได้ถึงขนาดแปลงปราณยุทธให้เพิ่มพลังอย่างฉับพลันซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย  แต่วิหารเจิดจรัสกลับทำได้สำเร็จ

“ควั่บ”

มือปราบพิเศษหกคนทั้งบน ล่าง หน้าและหลัง ซ้ายและขวาพุ่งเข้าหาลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูง  ทั้งหกคนกวัดแกว่งกระบี่ยาวเรียวบาง

ไม่มีที่ให้หลบ!

“เจ้านาย”  บีบีแตกตื่น ลินลี่ย์คำรามในใจ  “บีบี,ทุ่มพลังสู้กับคนที่ด้านล่างพวกเรา ถ้าเราฆ่าได้สักคน พยุหะนี้จะล่มสลาย”

“เข้าใจแล้ว”

ลินลี่ย์กับบีบี หนึ่งคนหนึ่งอสูรเริ่มพุ่งลงมาด้วยความเร็วสูงเป้าหมายเพื่อโจมตีนักสู้ระดับเก้าที่อยู่ใต้พวกเขา  แต่นักสู้ระดับเก้าดูเหมือนจะไม่กลัวพวกเขาแม้แต่น้อย  ตรงกันข้ามเขายิ้มเล็กน้อยแสดงอาการเยาะเย้ยดูถูกอยู่บนใบหน้า

“วีดดดดด”

แสงขาวพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง แสงจากมือปราบพิเศษทั้งห้าสลัวลงขณะที่แสงจากมือปราบที่ด้านล่างเริ่มสว่างเหมือนดวงอาทิตย์  มือปราบผู้นี้ลอยตัวขึ้นจากพื้นและใช้กระบี่ของเขาฟันใส่ลินลี่ย์และบีบี

“อ๊า...” ลินลี่ย์ไม่สนใจอย่างอื่นตวัดหางมังกรของเขา  ยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อบีบรัดมือปราบคนนี้

“ฟัน!”  กระบี่ฟันใส่อกของลินลี่ย์  ลินลี่ย์รู้สึกเจ็บปวดเหลือประมาณและเกล็ดที่คอยปกป้องเขาเริ่มแตกทันทีรู้สึกเหมือนกับว่าท่อนเหล็กร้อนนาบอยู่ที่ผิวของเขาทำให้ลินลี่ย์เจ็บปวดจนต้องบิดตัว แต่เขายังคงใช้หางมังกรบีบรัดมือปราบนี้ต่อไปเลือดเริ่มไหลออกมาจากบาดแผลลินลี่ย์

เกล็ดของมังกรเกราะหนามไม่สามารถป้องกันกระบี่นี้ได้

“พลังฟันของกระบี่นั่นแค่อ่อนกว่าพลังยอดฝีมือระดับเซียนเพียงเล็กน้อย”  เดลิน โคเวิร์ทประหลาดใจเช่นกัน  หลังจากเข้าพยุหะของพวกเขาพลังโจมตีของมือปราบพิเศษมีระดับสูงส่งอย่างเหลือเชื่อ

วิหารเจิดจรัสมั่นใจว่าเว้นแต่คู่ต่อสู้เป็นนักสู้ระดับเซียน  พลังโจมตีของพยุหะนี้จะได้รับชัยชนะแน่นอน!

“อ๊า...” หางมังกรที่จับมือปราบพิเศษไว้ตกอยู่ภายใต้พลังปราณยุทธแสงที่ทรงพลังนั้นทันที ลินลี่ย์รู้สึกว่าความเจ็บปวดลามมาจากหางของเขา  แต่ลินลี่ย์ยังคงเสี่ยงทุกอย่างบีบรัดศัตรูคนนี้ต่อไป  ดวงตาสีทองเข้มจ้องมองมือปราบพิเศษ

“หึหึหึ” มือปราบพิเศษหัวเราะเยือกเย็น

“บึ้ม!”

แสงสีขาวระเบิดออกมาจากตัวมือปราบพิเศษหางมังกรของลินลี่ย์คลายตัวอย่างควบคุมไม่ได้ พลังบีบรัดของลินลี่ย์ไม่สามารถเอาชนะพลังตอบโต้ของคู่ต่อสู้ได้

ถึงตอนนี้ มือปราบพิเศษอีกห้าคนก็พุ่งเข้าจู่โจมใส่ลินลี่ย์พร้อมกัน

“เจ้านาย!”  บีบีพุ่งออกจากไหล่ของลินลี่ย์ตรงเข้าหามือปราบพิเศษทั้งห้า แต่การโจมตีแรกของมันถูกกระบี่ทั้งห้าเล่มสกัดพร้อมกันและร่างของมันถูกกระแทกกลับลงมา

“บีบี!”ลินลี่ย์พูดด้วยความห่วงใย

“เจ้านาย, ข้าไม่เป็นไร”  บีบีพลิกตัวลงยืนด้วยเท้าได้  แต่สามารถเห็นร่องรอยเลือดบนผิวและขนแข็งของมันได้  อย่างไรก็ตามพลังป้องกันของบีบีมีประสิทธิภาพน่าทึ่งจริงๆ มันแทบไม่ได้รับความเสียหายใดๆ ที่หนังและขนของมันเลย

มือปราบพิเศษทั้งหกนี้จ้องมองบีบีอย่างประหลาดใจ

ร้ายกาจมาก แม้แต่พลังโจมตีนั่นก็ไม่สามารถทะลวงผิวหนูเงาตัวนี้ได้หรือ?  ตราบเท่าที่มือปราบพิเศษยังมีความกังวล  แม้แต่อสูรเวทระดับเก้าอาจจะมีเกราะและหนังสำหรับป้องกันพลังทะลุทะลวงนั้นได้

แม้แต่คนที่มีพลังป้องกันที่ทรงพลังอย่างลินลี่ย์ก็ยังเห็นเกล็ดที่อกของเขาแตกและหลุดออกในการโจมตีแต่ละครั้ง

“เป้าหมายคือลินลี่ย์!”  ทั้งหกคนรู้ว่าจะฆ่าอสูรเวทหนูเงาตัวนี้ได้บางทีอาจทำให้พวกเขาต้องใช้ความสามารถค่อนข้างมากขึ้น  แต่ฆ่าลินลี่ย์ยังง่ายมากกว่า

กระบี่เดียวก็สามารถแทงทะลุพลังป้องกันของเขาได้  ดังนั้นโจมตีอีกสองสามกระบี่ก็คงพอจะสังหารเขาได้

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?! ปราณยุทธแห่งแสงของพวกเขาดูเหมือนไม่มีขีดจำกัด!”  ลินลี่ย์คำรามในใจด้วยความโกรธ ขณะที่เขากวาดกรงเล็บโจมตีใส่มือปราบพิเศษที่กำลังพุ่งเข้าโจมตีใส่เขา

“ชรีคคคค!”เสียงกรีดร้องแหลมของบีบีดังขึ้นเช่นกัน

มีแสงครอบคลุมร่างของพวกเขา มือปราบพิเศษทั้งหกรุกขนาบโจมตีใส่ลินลี่ย์และบีบี ขณะที่ลินลี่ย์กับบีบีพยายามตอบโต้อย่างสุดกำลัง

“บึ้ม”

เป็นการโจมตีเป็นชุดต่อเนื่องอย่างป่าเถื่อนทั้งสองฝ่ายไม่สนใจการป้องกันตัวเอง เน้นแต่การโจมตีเป็นหลักเท่านั้น

มือปราบพิเศษทั้งหกถอยกลับด้วยความเร็วสูง

ตอนนี้เกล็ดดำของลินลี่ย์มากกว่าครึ่งแตกออกเผยให้เห็นบาดแผลหลายแห่งที่อยู่ใต้เกล็ด เลือดไหลออกมาจากผ่านเกล็ดและแม้แต่เกล็ดที่หางของลินลี่ย์ก็แตกเช่นกัน

ลินลี่ย์ไม่สามารถกลั้นเลือดที่ขึ้นมาถึงที่คอเขาได้  เขากระอักโลหิตออกมา

“พลังป้องกันของพวกเขา...” ลินลี่ย์โกรธและคลั่งแล้วในตอนนี้

ในที่สุดเขาก็พบกับคนที่มีพลังป้องกันแข็งแกร่งมากกว่าตัวเขาเอง มือปราบพิเศษทั้งหกนี้ใช้ปราณยุทธอย่างไม่ยั้ง  รูปแบบการผสานกันรุกของพวกเขาก็น่ากลัวและการตั้งรับของพวกเขาก็น่าทึ่ง การโจมตีของลินลี่ย์ไม่อาจสร้างบาดแผลให้พวกเขาได้แม้แต่น้อย

“เจ้านาย, ยังไหวหรือเปล่า?” บีบีพูดด้วยความตกใจและแตกตื่น นัยน์ตาที่เหมือนลูกปัดของมันจ้องมองลินลี่ย์ด้วยความห่วงใย

บีบียังมีสภาพที่ดีกว่าลินลี่ย์มาก เป้าหมายแรกที่มือปราบทั้งหกต้องการคือลินลี่ย์  นอกจากนี้พลังป้องกันของบีบียังน่าทึ่งมากกว่าลินลี่ย์มีแต่รอยเปื้อนเลือดที่มองเห็นได้บนขนของบีบีเท่านั้น

“วะ..ไหว” ลินลี่ย์ปาดเลือดจากปากของเขา

“นั่นเป็นการโจมตีระลอกแรก”

หนึ่งในมือปราบพิเศษชุดม่วงยืนอยู่บนยอดหลังคากล่าวอย่างใจเย็น  “พลังป้องกันของเจ้าไม่เลว  มาดูซิว่าพลังโจมตีของค่ายกลของเราเจ้าจะทนรับได้กี่ครั้ง”

“วิลเลทส์,อย่าเสียเวลาอีกเลย” หนึ่งในมือปราบพิเศษที่ยืนอยู่บนยอดหลังคากล่าวเย็นชา

“โจมตี” มือปราบพิเศษตะโกนลั่น

อาคารหลายหลังที่อยู่บริเวณใกล้เคียงถล่ม และการต่อสู้ดึงดูดความสนใจจากนักสู้ผู้แข็งแกร่งที่มองดูอยู่ไกลๆ  แต่เมื่อเห็นระดับการต่อสู้ขนาดใหญ่และรุนแรงแล้วพวกเขาไม่กล้าเข้ามาใกล้

แค่รังสีปราณยุทธธาตุแสงที่ทรงพลังก็ทำให้พวกเขากลัวแล้ว

“ควั่บ!” มือปราบพิเศษทั้งหกเคลื่อนไหวพร้อมกัน กลายเป็นแสงสีขาวหกสายบินเข้าหาลินลี่ย์ รอบด้านทั้งหมดรายล้อมด้วยกำแพงแสงลินลี่ย์ไม่มีทางหลบหนีได้

ลินลี่ย์ได้แต่กัดฟัน

“ฮ่าาาาห์!”  ลินลี่ย์คำรามโกรธเกรี้ยว จากนั้นชักดาบหนักอดาแมนเทียมออกมาจากหลังและฟันใส่มือปราบพิเศษทั้งหกอย่างดุดัน

“บึ้ม”ดาบหนักอดาแมนเทียมของลินลี่ย์ปะทะเข้ากับมือปราบคนหนึ่งที่หลบไม่ทันอย่างรุนแรง  มือปราบคนนั้นรู้สึกว่ามีพลังที่น่ากลัวผ่านตัวเขาไป

“หืม?” มือปราบพิเศษชุดม่วงกระเด็นกลับหลังจากแรงฟาดฟัน  แต่ภายใต้พลังปกป้องของปราณยุทธแห่งแสงเขาไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง

ดาบหนักอย่างนั้นเพียงเล่มเดียวก็สามารถทำให้นักรบเลือดมังกรแสดงพลังที่น่าทึ่งออกมาได้อย่างเต็มที่

“ฉัวะ”

กระบี่อื่นอีกห้าเล่มยังคงฟันนใส่ลินลี่ย์อย่างต่อเนื่อง  ลินลี่ย์ใช้กรงเล็บ,หางของเขาและแม้กระทั่งหนามหลาวบนตัวรับการโจมตีที่รุนแรงและห้ามือปราบพิเศษก็บินถอยออกมาอีกครั้ง

ลินลี่ย์คุกเข่าข้างหนึ่ง

ตอนนี้เกล็ดส่วนใหญ่บนตัวลินลี่ย์ถูกทำลายและบาดแผลที่หน้าอกของเขายังมีรอยฟันเพิ่มขึ้น บาดแผลลึกถึงกระดูกจนมองเห็นได้ทำให้เลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตามสายเลือดที่ทรงพลังของนักรบเลือดมังกรทำให้ลินลี่ย์ฟื้นตัวได้รวดเร็ว

กล้ามเนื้อของลินลี่ย์กระเพื่อมและยืดตัวออกพยายามจะซ่อมแซมตัวเองเข้าด้วยกัน  อย่างไรก็ตามบาดแผลครั้งนี้รุนแรงเกินไปแม้สายเลือดของลินลี่ย์จะทำให้บาดแผลทุเลาแข็งแรงขึ้นมาก แต่เขาเสียเลือดมากเกินไปลินลี่ย์จึงเกิดอาการมึนงง

“การโจมตีครั้งต่อไปจะเป็นการสังหารเจ้า”

หนึ่งในหกมือปราบพิเศษพูดอย่างถือดี บีบีเต็มไปด้วยความกลัวกระโจนอยู่ข้างตัวลินลี่ย์  ทั้งลินลี่ย์และบีบีรู้สึกสิ้นหวัง

“ฮึ่ม” ลินลี่ย์สั่นศีรษะด้วยความโกรธ เขาฝืนตนเองและพยายามเพ่งดูทีละนิด

แต่เขาเสียเลือดมากเกินไป และแม้แต่ภาพที่ปรากฏในสายตาลินลี่ย์ก็พร่าเลือนขึ้นทุกที  ในขณะนั้นเอง แสงรังสีมหัศจรรย์ฉายออกมาจากแหวนมังกรขนดเปลี่ยนรูปเป็นชายชราชุดขาวยาวผมและหนวดเคราขาวโพลน

“ปู่เดลิน!”  ลินลี่ย์ตกใจ  เขาไม่เข้าใจทำไมเดลินโคเวิร์ทถึงได้ปรากฏตัวกระทันหัน

เดลิน โคเวิร์ทมองดูลินลี่ย์เหมือนเมื่อคราวที่เขาพบกับลินลี่ย์ครั้งแรกหน้าของเดลิน โคเวิร์ทประดับรอยยิ้มเล็กน้อยขณะที่เขาลูบศีรษะลินลี่ย์อย่างอ่อนโยน

“ลินลี่ย์,  ต่อไปในวันข้างหน้าเจ้าจะต้องพึ่งพาตนเองแล้วนะ”  เดลินโคเวิร์ทกล่าวพลางยิ้มพลาง

“ปู่เดลิน  ปู่จะทำอะไร...”   ลินลี่ย์ตะลึง

พลังวิญญาณของเดลิน โคเวิร์ทเพิ่มขยายขึ้นไปในอากาศ  เขาโฉบขึ้นไปเหนือพื้น กางแขนกว้าง พลังระเบิดจิตวิญญาณที่น่ากลัว  พลังวิญญาณถูกปลดปล่อยออกมาจากตัวเดลินโคเวิร์ททันที

ตอนนี้เดลิน โคเวิร์ทรู้สึกสงบ เยือกเย็นอย่างมาก

“ในสมัยอดีต เมื่อข้ายังมีชีวิตอยู่ในจักรวรรดิพูเอนท์  ชีวิตของข้ามีแต่การฝึกฝนและเข่นฆ่า  ในจักรวรรดิพูเอนท์  ข้าเป็นคนหยิ่งยโสมากยากที่จะมีผู้ใดเข้าใกล้ได้  ข้าไม่มีลูก ไม่มีหลาน  แต่หลังจากใช้เวลาห้าพันปีติดอยู่ในแหวนมังกรขนดอารมณ์ความคิดของข้าได้เปลี่ยนไป จากนั้นข้าจึงได้พบกับเจ้า ลินลี่ย์”

เมื่อลอยตัวขึ้นไปในอากาศแล้ว เดลิน โคเวิร์ทยังคงจ้องมองลินลี่ย์

“ปู่เดลิน,  ปู่จะทำอะไร?”ลินลี่ย์รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่น่ากลัว...

“ข้ามองดูเจ้าเติบโตขึ้นและกลายเป็นผู้ใหญ่ในแต่ละย่างก้าวแต่ละครั้งข้ารู้สึกภาคภูมิใจกับความสำเร็จของเจ้า ข้าคิดกับเจ้าเหมือนเป็นหลานชายของข้าเอง” มวลพลังจิตวิญญาณของเดลิน โคเวิร์ทกำลังถูกปล่อยออกเพิ่มมากทุกที

ปริมาณพลังจิตสูงมากนอกจากนักรบผู้ทรงพลังอย่างลินลี่ย์และมือปราบพิเศษทั้งหกแล้ว  แม้แต่นักรบที่กำลังดูการต่อสู้อยู่ไกลๆก็ยังรู้สึกได้  มือปราบพิเศษทั้งหกตกตะลึงและตื่นตัว

“ลินลี่ย์เอย,  อย่าโศกเศร้าไปเลยความจริงเมื่อข้าติดอยู่ในแหวนมังกรขนดนี้ ข้าก็ไม่มีอนาคตเท่าใดอยู่แล้ว  และจงดูนี่ นี่จะเป็นการแสดงพลังครั้งสุดท้ายของข้า” รอยยิ้มของเดลิน โคเวิร์ทสดใสยิ่งขึ้น

แต่สำหรับลินลี่ย์ในตอนนี้กำลังสั่นด้วยความหวาดหวั่น

“เกิดอะไรขึ้น?” หกมือปราบพิเศษเริ่มตกใจจริงๆ วังวนมวลพลังนั่นทรงพลังมากอย่างแท้จริง ทรงพลังมากจนพวกเขาเริ่มสั่นด้วยความกลัว

พลังงานที่ปลดปล่อยออกมาเมื่อนักสู้ระดับเซียนขั้นสูงกำลังจุดประกายพลังจิตวิญญาณในวิญญาณของเขาซึ่งจะมีพลังสูงมากกว่าพลังที่นักสู้ชั้นเซียนระดับสูงมีกันเป็นปกติ

“วืดดดด” แก่นธาตุดินทั่วทั้งเมือเฮสลอยตรงมาที่เดลิน โคเวิร์ทด้วยความเร็วสูง มันถูกควบคุมด้วยพลังจิตที่น่ากลัวของเดลิน  โคเวิร์ท แก่นธาตุดินทั้งหมดเริ่มมารวมตัวกัน

ไม่ต้องมีพลังเวทบังคับ นี่คือเวทที่อาศัยพลังทางจิตวิญญาณควบคุมแก่นธาตุดินล้วนๆ

ภายใต้สภาวะปกติ นี่จะทำให้พลังโจมตีของเวทสายธาตุดินอ่อนแอมาก   แต่เวทที่เดลินโคเวิร์ทกำลังใช้อยู่ตอนนี้ทรงพลังมากจนใครๆก็ตามที่เห็นได้แต่สั่นด้วยความหวาดกลัว

“ดาวตกถล่มฟ้า!”

วิญญาณของเดลิน โคเวิร์ทเริ่มจางลง แต่เสียงของเขายังคงสงบเยือกเย็นเหมือนวิญญาณบริสุทธิ์ ดาวตกสีเหมือนผิวดินขนาดมหึมาหกก้อนร่วงลงมาจากท้องฟ้ากระแทกใส่มือปราบพิเศษทั้งหก

“วืดดดดด!” อุกกาบาตขนาดมหึมาหกก้อนเหล่านั้นสร้างขึ้นมาจากแก่นธาตุดิน  แต่ละก้อนมีขนาดเท่าบ้านกระแทกใส่บุรุษทั้งหกด้วยความเร็วสูง จนดูเหมือนว่าพวกมันกำลังฉีกมิติบรรยากาศออก

มือปราบพิเศษทั้งหกคนหนีไปด้วยความหวาดกลัว แต่ดาวตกทั้งหกก็ไล่ตามแต่พวกเขา

“ลินลี่ย์”  เดลินโคเวิร์ทมองดูลินลี่ย์  “ลาก่อน”

ลินลี่ย์เงยหน้ามองปู่เดลินผู้มีเคราขาว ผมขาวและชุดยาวขาวโพลน

“จำคำพูดนี้ไว้ให้ดี  จงใช้ชีวิตให้ดี”  เดลิน โคเวิร์ทยิ้มหน้าบานซึ่งเป็นเหมือนเครื่องหมายการค้าของเขาไปแล้ว...จากนั้นวิญญาณที่โปร่งแสงของเขาเริ่มจางหายไป  เหมือนควันที่โดนลมพัดเป่าหายไป

ลินลี่ย์ลืมตา และอ้าปากค้าง, แต่รู้สึกเหมือนกับว่าไม่มีคำพูดที่เปล่งออกจากลำคอได้  น้ำตาของเขาเริ่มไหลนองหน้าอย่างมิอาจควบคุมได้

“อ๊าาา,  อ๊าคคคค!”  แม้จะไม่มีคำเปล่งออกมา  ลินลี่ย์ได้แต่เพียงแหงนหน้าขึ้นฟ้ากู่ร้องโหยหวนพร้อมกับน้ำตาไหลพราก