ตอนที่ 7-13 สมบัติสำคัญ

“องค์ชายชาร์คขอบคุณอีกครั้งที่ท่านช่วยเหลือ เราแยกกันตรงนี้เถอะ” เจ้าชายหลุยส์พูดพลางยิ้มพลาง

องค์ชายชาร์คทำหน้าเคร่งขรึมทันทีเขากล่าวอย่างไม่สบายใจ “องค์ชายหลุยส์ ทำไมรีบร้อนนักเล่า? ตอนนี้บริเวณนี้เต็มไปด้วยอสูรเวทและเจ้าก็เหลือกันเพียงเจ็ดคน ถ้าพวกเจ้าพบอสูรเวทในระหว่างทางอีกจะอันตรายมาก  มาพร้อมกับเราเถอะรวมพลังกันเราจะปลอดภัยมากขึ้นเช่นกัน”

องค์ชายหลุยส์รีบกล่าว“องค์ชายชาร์ค, ไม่...”

“อย่าได้ปฏิเสธ มิฉะนั้นข้าจะโกรธ” ชาร์คพูดขึงขังเหมือนจะโกรธ

องค์ชายหลุยส์มีท่าทีอึดอัด  แต่ในใจของเขา เขาโกรธเช่นกัน  เขา, องค์ชายหลุยส์ไม่ใช่คนโง่  เขารู้ว่าการกระทำของบริวารของเขาที่รวบรวมถุงจากศพยิ่งน่าสงสัย

เป็นความจริง

ถุงของบริวารของเขาบรรจุสมบัติสำคัญของราชวงศ์ฮั่นไว้ราชวงศ์ฮั่นก่อตั้งมานานเกินกว่าพันปีแม้ว่าประวัติศาสตร์ของราชวงศ์จะไม่ยาวนานเท่ากับราชวงศ์เฟนไลก็ตามแต่ก็ยังมีความมั่งคั่งอย่างน่าทึ่งและมีสมบัติที่สำคัญ  อย่างไรก็ตามราชวงศ์ของพวกเขาไม่มีแหวนมิติเก็บสมบัติดังนั้นพวกเขาจึงต้องขนสมบัติกันเอง

ความจริงในยุคที่สับสนวุ่นวายเช่นนั้นตระกูลชนชั้นสูงของเฟนไลและฮั่นมากมายหลายตระกูลได้แต่โกยสมบัติมีค่าและการ์ดเครดิตเวทใส่ถุงแล้วเผ่นหนี  จำนวนคนทั่วทั้งทวีปที่มีแหวนมิติเก็บสมบัติมีน้อยมาก แม้แต่หน่วยงานที่ทรงอำนาจอย่างหอศิลป์พรูกซ์ก็ยังมีอยู่แค่วงเดียวซึ่งเป็นของผู้อำนวยการไมอา

“ชาร์คผู้นี้ไม่มีเจตนาที่ดีอย่างแน่นอน”  หลุยส์กังวลใจอย่างมาก

เขาต้องการปฏิเสธ  แต่เขาเกรงว่าชาร์คจะมีเรื่องทะเลาะกับเขา

อัศวินคนหนึ่งที่อยู่ข้างตัวองค์ชายหลุยส์สะกิดเขาจากนั้นก้าวไปข้างหน้า อัศวินผู้นี้คืออาจารย์ขององค์ชายหลุยส์ “เนื่องจากองค์ชายชาร์คมีความจริงใจอย่างนั้นเราจะเดินทางร่วมกับกองกำลังของท่าน เพียงแต่เรารู้สึกเสียใจที่ต้องรบกวนท่าน องค์ชายชาร์ค!”

“ไม่เป็นการรบกวนแต่อย่างใดเลย  ฮ่าฮ่า ไปด้วยกันเถอะ” ชาร์คหัวเราะลั่น

แค่ตัดสินจากลักษณะเพียงอย่างเดียวบุรุษร่างบึกบึนสูงสองเมตรนี้ดูเหมือนคนหยาบกร้านโง่เขลาแต่เมื่อเติบโตอยู่ในราชตระกูล ชาร์คจะโง่เขลาจริงๆ ได้อย่างไร? เขาเองก็เช่นกัน สามารถคาดเดาสิ่งที่อีกฝ่ายหนึ่งกำลังคิด  อย่างไรก็ตามเขาพาทุกคนเดินทางมุ่งหน้าขึ้นทิศเหนือ

“เจ้านาย, บรรยากาศดูเหมือนจะแปลกจริงๆ”  บีบีคุยทางใจกับลินลี่ย์

ลินลี่ย์หัวเราะในใจ  องค์ชายหลุยส์นั้นไม่กล้าต่อต้านองค์ชายชาร์คมากนัก แต่เขาต้องระมัดระวังเพื่อไม่ให้องค์ชายชาร์ครู้สึกเป็นปฏิปักษ์กับเขา  การเดินทางครั้งจึงพิเศษมากกว่าธรรมดาเมื่อมองดูทั้งสองฝ่าย ลินลี่ย์รู้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

หลังจากสนทนากับองค์ชายหลุยส์ชั่วครู่  องค์ชายชาร์คก็แยกออกไปจากนั้นก็ขับขี่ม้าตรงมาหาลินลี่ย์ และพูดเบาๆ “ใต้เท้าลินลี่ย์, เจ้าเห็นไหม?”

“เห็น? เห็นอะไร?” ลินลี่ย์มองดูชาร์ค

หลังจากแน่ใจว่าไม่มีคนขององค์ชายหลุยส์อยู่ใกล้ๆ  องค์ชายชาร์คจึงพูดเบาๆ  “ราชตระกูลฮั่นอยู่ในระหว่างหนีภัย  พวกเขาจะต้องขนสมบัติสำคัญไปกับตัวด้วย  สมบัติที่สั่งสมมาเป็นเวลาเกินกว่าพันปี  ในความคิดคำนวณของข้าถุงของพวกอัศวินคงเต็มไปด้วยสมบัติสำคัญแน่” ลินลี่ย์รู้ว่าการมีอยู่ของธนาคารโกลเดนแบงค์ของสี่อาณาจักรทำให้บัตรเครดิตเวทเป็นที่นิยมมาก

แม้แต่ตระกูลและราชวงศ์ใหญ่ก็ยังใช้บัตรเครดิตเวท ตระกูลทั้งหลายเหล่านี้ครอบครองทองหลายร้อยล้านเหรียญ สมบัติเกือบทั้งหมดไม่ใช่เรื่องใหญ่ตัวอย่างเช่นเมื่อพวกเขากำลังหนีตระกูลชนชั้นสูงเหล่านี้ไม่สามารถจะรวบรวมของบางอย่างเช่นหญ้าใจฟ้าซึ่งมีราคาถึงแสนเหรียญทองได้

สิ่งที่พวกเขาจะขนไปส่วนใหญ่จะต้องเป็นสมบัติสำคัญทั้งหมดราคาเกินล้านเหรียญทอง อย่างเช่นแก่นเวทของอสูรระดับเก้าหรือระดับเซียน หรืออาจเป็นสมบัติจากดินแดนอื่นหรือสมบัติระดับเทพ...

“ใต้เท้าลินลี่ย์ ตราบใดที่เจ้ายินดีช่วยเหลือเมื่อเราแบ่งสมบัติเจ้าจะมีส่วนแบ่งด้วยเช่นกัน ไม่สิ สองส่วนเจ้าจะว่ายังไง? ในสายตาของข้าสมบัติต้องมีมูลค่าอย่างน้อยหลายล้านเหรียญทอง”  ชาร์คพูดเบาๆ

ชาร์ครู้ดีว่าราชตระกูลมีสมบัติรวมมากมายขนาดไหน  เพราะในมือของเขาเองก็มีการ์ดเครดิตเวทถึงห้าร้อยล้านเหรียญทอง

อาณาจักรฮั่นไม่ด้อยไปกว่าอาณาจักรเฟนไล  พวกเขาครอบสมบัติความมั่งคั่งในระดับเดียวกัน แล้วสมบัติสำคัญที่พวกเขาขนไปด้วยจะเป็นของคุณภาพทรามได้อย่างไร?

“ก็ได้” ลินลี่ย์พยักหน้า “ท่านตั้งใจเคลื่อนไหวเมื่อใด ก็ส่งสัญญาณให้ข้าทราบด้วยว่าท่านต้องการให้ทำอะไร”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ชาร์คตื่นเต้นมาก

บางทีเมื่อพวกเขากำลังหนีนักเวทอาจเป็นอุปสรรค แต่เมื่อพวกเขาสามารถทำสงครามได้ พลังของพวกเขาก็ยังน่าทึ่ง ลินลี่ย์เป็นจอมเวทระดับเจ็บสองสายธาตุ ด้วยการตั้งรับของฝ่ายตรงข้าม แค่เขาเพียงลำพังก็สามารถฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้ถึงครึ่ง

ลินลี่ย์สังเกตดูคนของฝ่ายองค์ชายหลุยส์ทั้งเจ็ดคนอย่างระมัดระวัง  ตอนนี้พวกเขาแต่ละคนแบกถุงคนละสี่ถึงห้าถุงโดยเฉพาะ...

“หืม..?”

ทันใดนั้นลินลี่ย์สังเกตได้ว่าเสียงกีบเท้าม้าตัวหนึ่งของบุรุษวัยกลางคนดังมาก  นอกจากนี้ ม้าตัวนั้นดูเหมือนจะเหน็ดเหนื่อยมากกว่าม้าตัวอื่นๆ เช่นกัน  ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือบุรุษวัยกลางคนนั้นมีม้าอีกตัวคอยวิ่งอยู่ข้างเขา  เขาคนเดียวต้องใช้ม้าถึงสองตัว

เห็นได้ชัดว่าบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นจำเป็นต้องเปลี่ยนม้าบ่อยๆ

“ม้าทั้งสองตัวนี้เป็นม้าดี  แม้ว่าพวกมันจะบรรทุกคนสามหรือสี่คนก็ตาม  พวกมันก็ยังวิ่งห้อได้ดุจสายลม  ทำไมบุรุษวัยกลางคนผู้นี้ถึงได้ทำให้ม้าเหล่านี้เหน็ดเหนื่อยได้มากมายเพียงนี้  เพราะสาเหตุอะไรเขาถึงได้เปลี่ยนม้าบ่อยมาก?”ลินลี่ย์เข้าใจเหตุผลได้ในทันที

บุรุษวัยกลางคนผู้นี้ตัวหนักมาก

หรือเป็นไปได้อีกประการหนึ่งก็คือสิ่งของที่บุรุษผู้นี้บรรทุกไว้หนักมาก  “แต่บุรุษวัยกลางคนผู้นี้พกแต่กระบี่สั้น  หรือว่ามันจะอยู่ภายในถุง...” คำอธิบายของลินลี่ย์ก็คือถุงสี่ใบที่บุรุษวัยกลางคนบรรทุกไปมีน้ำหนักรวมกันที่หนักมาก

ลมพัดหวีดหวิว

คนขององค์ชายหลุยส์และองค์ชายชาร์คแยกย้ายกันพักตอนกลางคืน คนเราไม่ว่าจะแข็งแกร่งขนาดไหนก็ยังต้องการเวลาพัก นักรบทั้งหกคนขององค์ชายหลุยส์พักรวมกันทั้งหมด  ขณะที่คนขององค์ชายชาร์คแยกย้ายกันนอนสี่คนบ้างห้าคนบ้าง กำลังคนของทั้งสองฝ่ายนอนคนละตำแหน่ง

“อาจารย์, เราควรจะแยกจากไปเมื่อไหร่?”  องค์ชายหลุยกระซิบเบาๆ  คนอีกห้าคนแกล้งทำเป็นนอนเช่นกัน

“รอคอยอีกนิด เมื่อพวกเขาหลับกันหมด เราจะขึ้นพาหนะแล้วจากไป” บุรุษวัยกลางคนพูดเบาๆ

การหลบหนีในคืนเดือนมืดเป็นยุทธวิธีที่ใช้กันทั่วไป  เป็นยุทธวิธีร่วมสมัยเพราะหลายๆคนก็ใช้วิธีนี้..และหลายๆ คนใช้เพราะว่าได้ผลดี

คนฝ่ายขององค์ชายชาร์คก็ทำเป็นเหมือนหลับเช่นกันไม่มีเลยแม้แต่คนเดียวที่หลับจริงๆ ทุกคนรู้ว่าจะมีการต่อสู้  และพวกเขาต้องต่อสู้ในคืนนี้

“ใต้เท้าลินลี่ย์”  องค์ชายชาร์คปรากฏตัวข้างๆ ลินลี่ย์  เขาร้องเรียกลินลี่ย์เบาๆ

“หืม?” ลินลี่ย์หันมามองชาร์ค

องค์ชายชาร์คพูดต่อ  “ใต้เท้าลินลี่ย์,เตรียมตัวลอบร่ายเวทด้วย  การใช้เวทนี้จะช่วยเล่นงานพวกที่ตั้งท่าป้องกันทำให้พวกเขาสูญเสียอย่างหนัก นักรบของข้าจึงค่อยโจมตีจัดการพวกเขาทั้งหมด  ใต้เท้าลินลี่ย์ ตอนนี้ขึ้นอยู่กับท่านแล้ว”

“ได้เลย” ลินลี่ย์พยักหน้า

การลอบโจมตีโดยใช้เวทยามราตรีเป็นเรื่องที่ฝ่ายตรงข้ามมิอาจคาดการณ์ได้อย่างแน่นอน

ริมฝีปากของลินลี่ย์เริ่มขยับเบาๆขณะที่เขาร่ายบทเวทอยู่เงียบๆ องค์ชายชาร์ครออยู่ข้างๆ เขาอย่างอดทนองค์ชายหลุยส์ที่น่าสงสารและคนของเขาความจริงต้องการรอนานอีกหน่อยแล้วจึงค่อยหนีไปหลังจากองค์ชายชาร์คและคนของเขาหลับแล้ว

ซวบ ซวบ ซวบ!

พื้นปริมณฑลในรัศมีสิบเมตรมีหลาวธาตุดินที่แหลมคมนับสิบผุดออกมาจากพื้น “อ๊า”  เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นต่อเนื่องขณะที่หลาวดินแทงร่างนับรบและเสียบทะลุร่างองค์ชายหลุยส์ผู้น่าสงสารก็ถูกหลาวแทงสังหารตายด้วยเช่นกัน ที่สำคัญคือเขาอ่อนแอที่สุดในคนกลุ่มนั้น

หลาวดินที่แน่นหนาผุดขึ้นเป็นแถวเพียงพอทำให้หัวใจผู้คนแข็งค้างได้

เวทสายธาตุดินระดับเจ็ด– พยุหะหลาวดิน

นักรบระดับเจ็ดสี่คนในฝ่ายขององค์ชายหลุยส์เสียชีวิตคาที่ ขณะที่นักรบระดับแปดที่เหลือบาดเจ็บสาหัสเนื่องตั้งท่าป้องกันไว้

“ฆ่า”

สมาชิกสามสิบคนในหน่วยพายุสายฟ้าที่แกล้งหลับก่อนหน้านั้น  แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนทุกคนต่างพุ่งออกมาจากค่ายเพื่อรอรับคำสั่ง พวกเขาโจมตีนักรบระดับแปดอีกสามคนที่ยังบาดเจ็บทันที สามสิบต่อสามคน

นี่ถือว่าเป็นเรื่องไม่ยุติธรรมยิ่งไปกว่านั้น หน่วยพายุสายฟ้ามีสิบคนเป็นนักรบระดับแปด

ฉัวะ  ฉัวะ!

นักรบระดับแปดที่ได้รับบาดเจ็บทั้งสามคนถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย  พวกเขาไม่สามารถต้านทานได้เลย

“องค์ชายรอง พวกเขาตายหมดแล้ว” หัวหน้าหน่วยพายุสายฟ้าที่เป็นบุรุษวัยกลางคนผมทอง กระตือรือร้นรายงาน

ชาร์คดีใจมาก  “ฮ่าฮ่า ยอดเยี่ยมจริงๆ!เร็วเข้าเอาถุงเหล่านั้นมาให้ข้า สำหรับการลงมือในครั้งเดียวนี้ข้าจะให้รางวัลพวกเจ้าหนึ่งแสนเหรียญทอง เมื่อเราไปสมทบกับพระบิดาของข้า ข้าจะจ่ายเป็นทองให้” ชาร์คตื่นเต้นมาก

มีคนสามสิบคนในหน่วยพายุสายฟ้า ทองคนละแสนเหรียญทองรวมแล้วก็เพียงสามล้านเหรียญทอง  แต่สมบัติที่อยู่ในถุงสิบใบนี้มีค่ามากกว่าร้อยล้านเหรียญทองแน่นอน

“มานี่เถอะ ใต้เท้าลินลี่ย์เจ้าเลือกไปเลยสองใบ” ชาร์คพูดกับลินลี่ย์อย่างใจกว้าง

ประโยชน์เต็มที่ของจอมเวทในกลุ่มการต่อสู้ได้แสดงออกอย่างเต็มที่แล้ว ครั้งนี้ลินลี่ย์ลอบใช้เวทโจมตีทำให้สังหารคนได้สี่คนและเหลือคนบาดเจ็บสาหัสอีกสามคน  ถ้าชาร์คสั่งคนของเขาให้โจมตีโดยตรงบางทีอาจมีสองสามคนต้องตายก็เป็นได้

ลินลี่ย์เดินตรงไปที่ศพบุรุษวัยกลางคนอาจารย์ขององค์ชายหลุยส์  เขายกถุงทั้งสี่แต่ละใบไว้  ขณะที่ทำเช่นนี้ลินลี่ย์สังเกตได้ว่ามีบางอย่างประหลาด ถุงบรรจุสามใบนั้นเบามากเป็นธรรมดา

แต่ใบสุดท้ายดูเหมือนจะเล็กมาก และของที่อยู่ข้างในมีขนาดเพียงฝ่ามือบุรุษแต่น้ำหนักของมัน.... เกินกว่าพันปอนด์

“ของบางอย่างที่มีขนาดเท่าฝ่ามือแต่มีน้ำหนักถึงพันปอนด์หรือนี่?”

ลินลี่ย์ตะลึง

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีวัตถุอะไรที่แน่นและหนักขนาดนี้  ต่อให้เป็นทองและเพชรก็ยังเบากว่าวัสดุนี้  ขนาดเท่าฝ่ามือแต่หนักเกินพันปอนด์

“ใต้เท้าลินลี่ย์?” ชาร์คเดินเข้ามา  “เลือกเสร็จหรือยัง?”

“ไม่จำเป็นต้องเลือก ข้าขอแค่สองใบนี้ก็พอ”  ลินลี่ย์สุ่มหยิบอีกใบจากที่เหลือสามใบจากนั้นแบกถุงทั้งสองใบขึ้นหลัง

เมื่อเห็นเช่นนี้ชาร์ครู้สึกพอใจเช่นกันสิ่งที่เขากังวลที่สุดก็คือลินลี่ย์จะเปิดถุงตรวจดูทุกใบแล้วค่อยตัดสินใจนี่ค่อนข้างจะไม่ยุติธรรมสำหรับเขา แต่ลินลี่ย์แค่ยกถุงจากคนๆ เดียวจากนั้นเลือกเก็บไว้เพียงสองใบ

ตอนนี้บริวารของชาร์คแบกถุงกันทุกคน

“ไปกันเถอะ” เวลานี้ชาร์คอารมณ์ดีมาก

ลินลี่ย์ก็ขี่ม้าเช่นกัน  แต่ขณะที่ขี่ม้าลินลี่ย์ร่ายเวทให้เขาลอยตัวด้วย ด้วยพลังของจอมเวทระดับเจ็ดใช้เวทระดับห้าเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ลินลี่ย์ใช้พลังลอยตัวจากเวทลอยตัวก็เพื่อต้านน้ำหนักที่มากเป็นพิเศษของวัตถุลึกลับ

นี่ทำให้ม้าที่เขากำลังขี่ควบต่อไปได้โดยไม่รู้สึกเครียด

“ปู่เดลิน” ลินลี่ย์สื่อสารถึงเขาทันที  “ช่วยตรวจดูทีว่าในถุงใหม่สองใบที่ข้าเพิ่งได้มามีอะไรอยู่ข้างใน?”

“โอว, เจ้าได้สมบัติมาหรือนี่?”  เดลินโคเวิร์ทที่กำลังงีบหลับอยู่ในแหวนมังกรขนดตื่นตัวเต็มที่ เขาใช้พลังวิญญาณส่งความรู้สึกเข้าไปภายในถุงสองใบของลินลี่ย์ทันที

“ภายในถุงใบแรกเป็นกล่องที่ห่อด้วยผ้าหลายชั้น  ภายในกล่องมีหยกใสงดงามคู่หนึ่งหยกทั้งคู่นั้นมีประวัติศาสตร์ยาวนานทีเดียว แต่ข้าไม่รู้ว่ามันมาจากไหน”  เดลินโคเวิร์ทกล่าว

“ถุงใบที่สอง..อ่า?”

เดลินโคเวิร์ทร้องออกมาอย่างประหลาดใจ “อะไรกันนี่?” หัวใจลินลี่ย์ตื่นเต้นตึงเครียด เขารู้ว่าถุงใบที่สองต้องมีของแปลกประหลาดถึงได้มีน้ำหนักพันปอนด์ เพราะของที่อยู่ภายในถุงใบที่สองไม่ใช่กล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่สมบูรณ์แบบนัก

“อดาแมนเทียม แร่อดาแมนเทียม มีแร่อดาแมนเทียมขนาดเท่ากำปั้น อดาแมนเทียมในทวีปยูลานนี่... นี่มันน่าประหลาดจริงๆ”  เดลินโคเวิร์ทพูดอย่างอัศจรรย์ใจ

พอได้ยินคำว่า ‘อดาแมนเทียม’ หัวใจลินลี่ย์ตึงเครียดอีกครั้ง อดาแมนเทียมไม่ใช่วัสดุที่มีอยู่ในดาวดวงนี้ มันต้องมาจากดาวอื่นและมันมีความแข็งทนทานมากแม้แต่นักรบชั้นเทพแทบทั้งหมดยังไม่อาจทำลายได้ง่ายๆ  เมื่อตอนที่เขาถูกจองจำอยู่ในโบสถ์เจิดจรัสส่วนที่เป็นกรงสร้างจากอดาแมนเทียมอัลลอยด์ แม้แต่นักรบระดับเซียนยังยากจะทำลายได้จากตรงนี้เองก็คงจะบอกได้ว่าอดาแมนเทียมนั้นแข็งทนทานขนาดไหน

“แร่อดาแมนเทียมขนาดเท่ากำปั้น  นี่... นี่มีค่ามากกว่าแก่นเวทระดับเซียนเสียอีก  มีแร่ก้อนมหึมาขนาดนี้อยู่ในโลกได้ยังไง?” เดลิน โคเวิร์ทยังไม่อยากจะเชื่อ

“ขนาดกำปั้นนี่นะ มหึมา?”  ลินลี่ย์สับสนมากกว่า