ตอนที่ 7-11 พญางูหลามดำ

เมื่อภัยพิบัติเกิดขึ้น สิ่งเดียวที่คนผู้หนึ่งสามารถทำได้ก็คือทำใจยอมรับ

หลังจากออกจากเมืองอู่ซานลินลี่ย์กับบีบีมุ่งหน้าขึ้นเหนือ  ทุกอย่างที่ลินลี่ย์พบเห็นมีแต่ทำให้เขายิ่งเงียบขรึม ทั่วทั้งอาณาจักรเฟนไลกลายเป็นพื้นที่เล่นสนุกของอสูรเวท และซากศพมนุษย์ไม่ต่างอะไรจากอาหารของมัน

ตามเส้นทางขึ้นเหนือมองเห็นอสูรเวทเป็นจุดๆ เป็นระยะๆไม่เห็นมนุษย์ที่ยังมีชีวิตแม้แต่คนเดียว

ทันใดนั้นร่างมนุษย์คนหนึ่งปรากฏอยู่ที่สุดถนน ร่างมนุษย์นั้นกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและกำลังถูกอสูรเวทหลายตัวเห่าหอนไล่ล่าแต่เมื่อประกายแสงสีม่วงวูบวาบไม่กี่ครา อสูรเวทเหล่านั้นก็ถูกตัดกลายเป็นชิ้นเนื้อลูกเต๋าและร่างมนุษย์นั้นยังคงมุ่งขึ้นเหนือต่อไป  บนไหล่ของคนผู้นี้มีหนูเงาสีดำตัวเล็กน่ารักอยู่ตัวหนึ่ง

“เจ้านาย!  เราน่าจะหาที่พักกันก่อนดีไหม?  ข้าชักหิวขึ้นมาแล้ว” บีบียืนอยู่บนไหล่ของลินลี่ย์สนทนาทางใจกับลินลี่ย์

ลินลี่ย์อดมองบีบีไม่ได้

ตลอดเส้นทาง เขาเป็นคนที่เคลื่อนไหวเดินทางอย่างแข็งขัน ขณะที่บีบีเอาแต่ยืนอยู่บนไหล่ของเขาเพลิดเพลินกับสายลมลูบไล้หรือไม่ก็หลับอยู่ในชุดของลินลี่ย์  แล้วมันจะเหนื่อยได้ยังไง?

“ก็ดีเหมือนกัน มีภูเขาลูกหนึ่งอยู่ข้างหน้า เราไปหาฆ่าอสูรเวทสองสามตัวและเอามาปรุงอาหารกันเถอะ”  ลินลี่ย์ยังคงดูแลเอาใจใส่และตามใจบีบีเหมือนเคย  สำหรับลินลี่ย์นอกจากพี่น้องของเขาสามคนและวอร์ตันน้องชายของเขาที่อยู่กับลุงฮิลแมนและพ่อบ้านแอชลี่ย์แล้วเขาไม่มีญาติสนิท แต่การจะได้พบกับวอร์ตันกับพี่น้องทั้งสามเป็นเรื่องที่ยากมาก

มีแต่บีบีเท่านั้นที่มักอยู่ข้างกายเขาเสมอ

ในใจของลินลี่ย์  เขาเห็นบีบีเหมือนกับเป็นน้องชายที่ต้องคอยดูแลเอาใจใส่

“เทพกระบี่เลือดม่วงนี้ยังคงเหมาะกับมือดีเมื่อต้องใช้จัดการอสูรเวทระดับเจ็ดหรือระดับแปด แต่ค่อนข้างจะยากสำหรับใช้แทงทะลุผ่านพลังป้องกันของอสูรเวทระดับเก้าทั้งยากจะทำให้เกิดบาดแผลที่ร้ายแรงได้”ลินลี่ย์ชำเลืองมองดูกระบี่ในมือและถอนหายใจ

เทพกระบี่เลือดม่วงมีความคมมาก ไวมากและสามารถโค้งงอได้ดังใจนึกดังนั้นจึงมีประโยชน์มากเมื่อใช้จัดการศัตรูที่อ่อนแอจำนวนมากได้  แต่เมื่อต้องใช้รับมืออสูรเวทที่ทรงพลังตัวเดียวเทพกระบี่เลือดม่วงของลินลี่ย์นี้ก็ยังดีไม่เท่ากับกรงเล็บและหางมังกรของลินลี่ย์เอง

ที่เชิงภูเขาที่มีแต่ตอไม้ ลินลี่ย์และบีบีกำลังย่างขาหมาป่าคู่หนึ่ง บีบีและลินลี่ย์ยังไม่ออกไปไม่พ้นจากอาณาเขตของอาณาจักรเฟนไล ดังนั้นในพื้นที่จึงมีอสูรเวทเพ่นพ่านอยู่ให้เห็น  แต่ด้วยพลังของลินลี่ย์และบีบีในปัจจุบันตราบใดที่พวกเขาไม่เผชิญหน้ากับอสูรเวทระดับเซียน พวกเขาจะยังปลอดภัยอยู่

“สุกแล้ว” บีบีคว้าขาหมาป่าและเริ่มแทะกินทันที

ด้วยพลังคลื่นในมือของเขา ลินลี่ย์ก็สามารถดับไฟได้จากนั้นเขาคว้าขาหมาป่าย่างและเริ่มกินด้วยเช่นกัน  ขาหมาป่าย่างนี้เมื่อปรุงกับสมุนไพรและหญ้าบางชนิดจะได้รสชาติที่อร่อย  ในพื้นที่ป่าเขามักพบส่วนผสมที่สามารถใช้ปรุงอาหารได้นี่คือทักษะเอาตัวรอดที่เขาได้เรียนรู้ในเทือกเขาอสูรเวทและลินลี่ย์ก็รู้เรื่องนี้เช่นนี้

ขาหมาป่าข้างนั้นใหญ่กว่าตัวบีบีมาก แต่บีบีกินเสร็จก่อนลินลี่ย์เสียอีก  เมื่อเวลาผ่านไปลินลี่ย์กินได้ครึ่งหนึ่งขณะที่บีบีจัดการส่วนแบ่งของมันเสร็จแล้ว

“ครืดดดด  ครืดดดด”

ทันใดนั้น เสียงเคลื่อนไหวเบาได้ยินมาแต่ไกล ลินลี่ย์หยุดกินอาหารที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งขณะที่หูของบีบีเชิดขึ้นเช่นกัน ในเวลาเดียวกัน ทั้งมนุษย์และอสูรเวทหันไปมองที่ด้านหลังของพวกเขา

เป็นงูหลามตัวหนึ่ง

งูหลามขนาดมหึมา พอๆ กับบ้านดวงตาประหลาดของเจ้าสัตว์เลื้อยคลานนี้เหมือนกับโคมยักษ์  ขนาดตัวมันยาวราวๆ สิบเมตรที่เห็นเฉพาะจากนอกป่า แต่เพียงตัดสินจากความจริงที่ว่าร่างของมันหนาสามเมตร ลินลี่ย์ก็สามารถนึกภาพได้ง่ายว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตนี้ความจริงมีขนาดใหญ่โตน่ากลัวเพียงไหน

ส่วนที่มองเห็นสิบเมตรหรือราวๆ นั้น อาจจะแค่ส่วนน้อยของมัน

เมื่อเห็นผิวดำมะเมื่อมลวดลายมีเส้นสีเหลือง สีหน้าลินลี่ย์เปลี่ยนไปทันที

“มันคือพญางูหลามดำ” ลินลี่ย์ระบุสายพันธุ์ของอสูรเวทนี้อย่างมั่นใจทันที

พญางูหลามดำเป็นหนึ่งในอสูรประเภทงูที่ทรงพลังมากกล่าวโดยทั่วไปพญางูหลามดำตัวเต็มวัยจะเป็นอสูรเวทระดับเก้า แข็งแกร่งพอๆกับอสรพิษเก้าหัว ในบรรดาอสูรเวทประเภทงูใหญ่ พญางูหลามดำขึ้นชื่อในฐานะเป็นเครื่องจักรสงคราม

ถ้าท่านปล่อยพญางูหลามดำในท่ามกลางกองทัพมันสามารถสังหารทหารได้เป็นแสน

มันคืออสูรเวทสายธาตุมืดมีพลังป้องกันที่เหลือเชื่อ เขี้ยวของมันมีพิษ  นี่เป็นลักษณะพิเศษของพญางูหลามดำ

“ฟู่..  ฟู่...”ลิ้นงอสองแฉกของพญางูหลามดำตวัดเข้าและออกและดวงตาเย็นชาของมันจ้องลินลี่ย์กับบีบี เห็นได้ชัดว่าพญางูหลามดำนี้ตั้งใจแล้วว่าลินลี่ย์กับบีบีจะเป็นอาหารมื้อต่อไปของมัน

“บีบี ระวัง!”

สายตาของลินลี่ย์จับจ้องอยู่ที่พญางูหลามดำไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย ขณะเดียวกันเกล็ดหนาดำเริ่มแผ่คลุมผิวของลินลี่ย์และแถบหนามงอกออกมาจากหลังของเขาหน้าผาก, ข้อศอกและเข่ามีหนามแหลมงอกออกมาด้วยเช่นกัน

“ควั่บ ควั่บ” หางมังกรของลินลี่ย์หวดใส่พื้นสองสามครั้ง   บีบีที่อยู่ข้างตัวลินลี่ย์มีขนลุกตั้งชัน

เมื่อเห็นแบบนี้พญางูหลามดำตั้งลำยกตัวสูงขึ้นในอากาศทันที  เห็นได้ชัดว่า ตอนนี้มันป้องกันตัวและตื่นตัวด้วยเช่นกัน

“ควั่บ!”

พญางูหลามดำฉกมาข้างหน้าทั้งตัวเหมือนกับพายุหมุนในเสี้ยววินาทีลำตัวที่ยาวถึงร้อยเมตรของมันก็พุ่งใส่ลินลี่ย์และบีบีซึ่งทั้งสองก็เปิดฉากโจมตีพญางูหลามแทบจะพร้อมกัน

“ควั่บ!” ประกายม่วงปรากฏวูบขึ้น

“แคล้ง!”  ลินลี่ย์ได้ยินเสียงคล้ายค้อนเหล็กหวดใส่ทั่งเหล็กเทพกระบี่เลือดม่วงของเขาแค่สร้างรอยขีดข่วนสีขาวไว้บนผิวของพญางูหลามดำไม่มีแผลเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

“มันทนมากจริงๆ”

ร่างใหญ่มหึมาของพญางูหลามดำเริ่มรัดรอบตัวลินลี่ย์  ลินลี่ย์รู้ว่าถ้าเขาปล่อยให้มันรวบรัดตัวเขาได้  ไม่เพียงแต่เขาจะหายใจไม่ได้เท่านั้นแต่พลังบีบรัดที่น่ากลัวก็สามารถบดขยี้เขาจนตายได้

“ฮ่าาาาา!”

กรงเล็บที่แหลมคมของลินลี่ย์แทงเข้าในร่างของพญางูหลามดำ  เสียงดังฉัวะ.. กรงเล็บของเขาทะลุเกล็ดชั้นนอกของพญางูหลามดำ อย่างไรก็ตามลินลี่ย์รู้สึกว่ากรงเล็บของเขาไม่สามารถแทงลึกลงไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว  ภายใต้เกล็ดของมันลินลี่ย์รู้สึกได้ถึงพลังทนทานที่น่าอัศจรรย์

“ควั่บ!” พญางูเตรียมจะรัดตัวลินลี่ย์!

ลินลี่ย์หัวเราะเย็นชา ทันใดนั้นเขาใช้กรงเล็บของเขาตวัดฟันและกระโจนหลุดออกมานอกวงขนดของพญางูหลามดำ  ขณะเดียวกันเขากระแทกศอกใส่พญางูหลามดำศอกของลินลี่ย์มีหนามแหลมคมซึ่งเป็นลักษณะพิเศษของมังกรเกราะหนามและมีพลังอย่างน่าทึ่ง

“ฉึก!” หนามแหลมแทงทะลุเกล็ดดำและค่อยๆ ทะลวงลงมาเรื่อยๆ

“อะไรอยู่ใต้เกล็ดของพญางูหลามดำกันแน่?พลังป้องกันของมันถึงได้น่ากลัวนัก” ศอกหนามแหลมของลินลี่ย์สามารถทะลวงไปได้ครึ่งหนึ่งก่อนที่จะหยุด

“อ๊าคคค”

พญางูหลามดำแสดงความโกรธและคำรามอย่างเจ็บปวดในชั่วแวบเดียวศีรษะมหึมาของมันฉกเข้าหาลินลี่ย์ มันอ้าปากสีแดงเลือดทันใดนั้นมันฉีดของเหลวสีดำออกมาจากปากใส่ลินลี่ย์

“พิษ” ลินลี่ย์กระโจนออกห่างจากร่างของพญางูหลามดำและถอยหลบอย่างเร่งร้อน

แต่พิษดำปริมาณมากนั้นรุนแรงและครอบคลุมพื้นที่กว้างมากพิษบางส่วนยังกระเซ็นถูกขาลินลี่ย์

“ซี่... ซี่....” เสียงประหลาดได้ยินมาจากขาของลินลี่ย์

ลินลี่ย์รู้สึกได้ว่าพิษดำที่กระเซ็นถูกขาของเขาถูกเกล็ดมังกรป้องกันไว้  พลังป้องกันของมังกรเกราะหนามน่ากลัวมากและพิษไม่มีผลทำอันตรายต่อเกล็ดได้เท่าใดนัก

“เจ้านาย, หนีกันเถอะ, พญางูหลามดำนั่นทนเป็นบ้า เกล็ดและเนื้อของมันหนาเกินไป”

“วิ่ง”

ลินลี่ย์และบีบีไม่ลังเลแม้แต่น้อย เผ่นหนีไปทางทิศเหนือพญางูหลามดำเลื้อยไล่ตามไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มันติดตามอยู่ชั่วขณะ แต่ในที่สุดลินลี่ย์และบีบีทิ้งแต่ฝุ่นไว้ให้มัน

หลังจากหลบหนีการไล่กวดของพญางูหลามดำแล้วลินลี่ย์กับบีบีก็ออกจากอาณาเขตอาณาจักรเฟนไลเดิม  อย่างไรก็ตามแม้ว่าจะออกจากเขตแดนเฟนไลมาแล้วก็ตาม  แต่พวกเขาก็ยังมองเห็นแต่ภาพรกร้าง  ดูเหมือนว่าราชันย์แห่งเทือกเขาอสูรวิเศษจะพูดความจริง

พวกเขาตั้งใจจะชิงพื้นที่ของสหภาพศักดิ์สิทธิ์ครึ่งหนึ่ง

“ฉัวะ!”

ประกายสีม่วงฟันใส่เหยี่ยวมังกรขาดเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย

“บีบี, บอกข้าที ทำไมเราถึงได้จัดการกับอสูรเวทระดับเก้าได้ยากเย็นนัก?”  ตอนนี้ลินลี่ย์เผชิญหน้ากับอสูรเวทระดับเก้ามาหลายตัวแล้วเช่นมังกรดำและหมีลายม่วงในเมืองเฟนไล เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดเหล่านี้ ลินลี่ย์ได้แต่ฝืนใจหลบหนี ไม่มีทางที่เขาจะเผชิญหน้ากับพวกมันโดยตรงได้

แม้เมื่อดวลกับหมีลายม่วงที่เชื่องช้าและพญางูหลามดำลินลี่ย์ก็ไม่สามารถทำร้ายพวกมันได้จริงๆ

บีบีก็พูดไม่ออกเช่นกัน

บีบีและลินลี่ย์พบปัญหาเดียวกันทั้งคู่ ปัญหาของบีบีก็คือร่างที่เล็กของมันและบางทีมันไม่สามารถกัดทะลุผิวหนังที่หนาของคู่ต่อสู้ได้ด้วยฟันของมัน  แล้วมันจะทำร้ายศัตรูได้อย่างไร?

“ลินลี่ย์” เสียงของเดลิน โคเวิร์ทดังออกมา

ลินลี่ย์ค่อยรู้สึกตัวทันที

จริงสิ ทำไม่ถึงไม่ถามปู่เดลิน? ปู่เดลินมีประสบการณ์มากมาย และพบเห็นนักสู้ระดับเซียนมามากมาย  ท่านต้องเข้าใจเรื่องอย่างนี้เป็นแน่

“ลินลี่ย์ เจ้าคงหงุดหงิดจากข้อสงสัยในการรับมืออสูรเวทระดับเก้าใช่ไหม?”

ลินลี่ย์พยักหน้า “ถูกแล้วปู่เดลิน ปู่รู้ไหมว่าข้าควรจะทำเช่นไร?”

เดลิน โคเวิร์ทกล่าวต่อ  “ลินลี่ย์!ความจริงเทพกระบี่เลือดม่วงของเจ้าทรงพลังมากอยู่แล้ว  แต่ปัญหาก็คือร่างก่อนแปลงเป็นมังกรของเจ้าเท่ากับนักรบระดับเจ็ดร่างมังกรของเจ้ายังเท่ากับนักรบระดับเก้าขั้นต้น ในฐานะนักรบระดับเก้าขั้นต้นเจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถฆ่าอสูรเวทระดับเก้าได้อย่างนั้นหรือ?”

ลินลี่ย์สะดุ้ง

จริงด้วย ปัญหาก็คือเขาแข็งแกร่งไม่พอ

“เมื่อเจ้าเข้าสู่ขอบเขตระดับแปด เจ้าถึงจะเป็นสุดยอดนักรบระดับเก้าในร่างมังกรแปลง  จากนั้นเจ้าจึงจะสามารถทำอันตรายอสูรเวทระดับเก้าได้โดยใช้กรงเล็บหรือใช้กระบี่เลือดม่วง”  เดลิน โคเวิร์ทหัวเราะหึหึ  “อย่างไรก็ตามก็ยังพอเป็นไปได้ที่ระดับพลังของเจ้าในปัจจุบันจะสามารถรับมืออสูรเวทระดับเก้าได้เช่นกัน”

“ทำได้ยังไง?”  ลินลี่ย์ดีใจ  ปู่เดลิน โคเวิร์ทรู้วิธีจริงๆ ด้วย

เดลิน โคเวิร์ทกล่าว “ลินลี่ย์! เจ้าสังเกตไหมว่าทั้งไกเซอร์และเคลย์ใช้ดาบยักษ์?”

ลินลี่ย์นึกย้อนถึงการต่อสู้ของเขา จริงด้วย ไกเซอร์กับเคลย์ทั้งสองคนใช้ดาบยักษ์ด้วยเช่นกัน

“เจ้ารู้ไหมทำไมพวกเขาใช้ดาบยักษ์?” เดลิน โคเวิร์ทถาม

ลินลี่ย์ยิ่งเพิ่มความสงสัย  ใช่แล้วในฐานะนักรบระดับเก้าเคลย์และไกเซอร์ตามธรรมดาก็รู้ว่าการใช้อาวุธเบาจะคล่องตัวรวดเร็ว  ทำไมพวกเขาเลือกใช้ดาบยักษ์แทนล่า? ลินลี่ย์อดนึกถึงการต่อสู้ระหว่างเขากับไกเซอร์ไม่ได้

“ลินลี่ย์ เมื่อตอนข้ายังอายุน้อย ข้าจำได้ว่าเมื่อใดก็ตามบิดาข้าตัดโค่นต้นไม้  เขามักจะใช้ขวานหนักแทนที่จะใช้ลูกขวาน  ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?”  เดลิน โคเวิร์ทแนะนำอย่างอดทน

ลินลี่ย์เริ่มเข้าใจเลือนลาง

“อาวุธเบาจะคมกล้า เมื่อใช้จัดการศัตรูกลุ่มใหญ่ก็จะใช้ได้ผลมาก  แต่เมื่อต้องสู้เดี่ยวกับศัตรูที่ทรงพลัง  อาวุธเหล่านั้นจะด้อยกว่าอาวุธหนัก  เมื่อใช้อาวุธหนัก ผู้ใช้จะต้องใช้พลังเพิ่มขึ้นช่วยเพิ่มความรุนแรงในการโจมตี  และสำหรับนักรบระดับเก้าต่อให้เป็นอาวุธหนักเป็นร้อยกิโลกรัมก็ไม่ทำให้เขาชะลอชักช้าเท่าใด

ตอนนี้ลินลี่ย์เริ่มเข้าใจอย่างแท้จริง

ขอเพียงใช้อาวุธหนัก ก็สามารถปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่พวกเขามีได้

ตัวอย่างเช่นบุรุษผู้แข็งแกร่งมีพลังโจมตีมากขึ้นโดยใช้กระบองใหญ่หรือดาบเบาเล่า?  นักรบเลือดมังกรสามารถยกก้อนหินหนักเป็นสิบๆตันได้  พลังของพวกเขามากมายน่าทึ่ง

“มิน่าเล่า ทำไมเมื่อข้าเผชิญหน้ากับพญางูหลามดำข้ารู้สึกว่าการใช้เทพกระบี่เลือดม่วงยังไม่มีผลดีเท่าหมัดและกรงเล็บของข้า”  ลินลี่ย์กล่าว “บางทีข้าควรหาอาวุธหนักมาใช้ด้วยเช่นกัน”

ขณะที่คุยกัน ลินลี่ย์ยังคงไปตามทางมุ่งสู่เหนือเข้าสู่พื้นที่ป่ารกร้าง

“เจ้านาย  มีกองอัศวินอยู่ข้างหน้า”  จู่ๆ บีบีพูดทางใจกับเขา

ลินลี่ย์มองดูอย่างระมัดระวัง ข้างหน้ามีกองอัศวินอยู่แน่นอน  ลินลี่ย์เผชิญกับทหารสองสามคนมาบ้างแล้ว  กล่าวโดยทั่วไปหน่วยทหารที่รอดอยู่ได้ในดินแดนที่อสูรเวทครอบครอง นับว่าเป็นทหารฝีมือดีของตระกูลสำคัญ

“ไม่จำเป็นต้องไปสนใจพวกเขา” ลินลี่ย์ไม่สนใจคนพวกนี้ ยังคงเดินหน้าต่อไป

แต่เมื่อเขาเข้าไปใกล้ ทันใดนั้นลินลี่ย์สังเกตได้ว่ามีใบหน้าที่เขาคุ้นเคย

“ชาร์ค?  องค์ชายรองชาร์ค?”  ลินลี่ย์ตะลึง

ในฐานะผู้พิพากษาศาลนักเวทของอาณาจักรเฟนไล ลินลี่ย์รู้จักทั้งรัชทายาทองค์ชายคาร์ลและองค์ชายรองชาร์ค