ตอนที่ 5-14 การประมูล

ในห้องหนังสือส่วนตัวของเบอร์นาร์ด ผู้นำของตระกูลเด็บส์

"ว่าอะไรนะ? ท่านทำพลาดงั้นรึ? "เบอร์นาร์ดจ้องมองผู้หญิงคนหนึ่งในชุดคลุมสีแดง"แม้ว่าท่านจะทำพลาดในครั้งนี้ แต่ทำไมท่านไม่ลองพยายามต่อ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่องค์กรกุหลาบโลหิตยอมแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้?"

เบอร์นาร์ดไม่พอใจอย่างมาก

ก่อนหน้านี้เขาได้ไปขอความช่วยเหลือจากองค์กรดาบโค้งสังหาร เขาโดนปฏิเสธเขาจึงเปลี่ยนไปใช้บริการขององค์กรกุหลาบโลหิต แต่องค์กรกุหลาบโลหิตเพียงรับงานทำลายรูปแกะสลัก'ตื่นจากฝัน' เท่านั้น ส่วนงานฆ่าลินลี่ย์นั้นจำนวนเงินที่พวกเขาเรียกร้องสูงเกินไปราคาของงานที่พวกเขาเรียกนั้นสูงพอๆกับการฆ่าคาร์ดินัลเลยทีเดียว!ราคาสูงลิบขนาดที่แม้แต่ตระกูลเด็บส์เองยังไม่อาจจ่ายได้

จากคำบอกเล่าขององค์กรกุหลาบโลหิต การฆ่าลินลี่ย์นั้นจะทำให้พวกเขาเป็นศัตรูกับทั้งวิหารเจิดจรัสและหอการค้าดอว์สัน

ยิ่งกว่านั้น…

ฐานะของลินลี่ย์ในปัจจุบันเป็นถึงนักแกะสลักระดับอาจารย์ฐานะทางสังคมของนักแกะสลักระดับอาจารย์นั้นสูงส่งและมีบุคคลระดับสูงและผู้มีอำนาจมากมายให้การนับถือนักแกะสลักระดับอาจารย์ การฆ่าลินลี่ย์นั้นก็เท่ากับการฆ่านักแกะสลักระดับอาจารย์คนหนึ่งย่อมทำให้องค์กรกุหลาบโลหิตมีศัตรูเพิ่มจากเหล่าผู้หลงใหลในงานแกะสลัก

นี่คือเหตุผลว่าทำไมจำนวนเงินที่พวกเขาเรียกร้องในการว่าจ้างเพื่อฆ่าลินลี่ย์จึงมากมายเทียบเท่ากับจำนวนเงินที่ใช้ในการว่าจ้างเพื่อฆ่าคาร์ดินัล

"เราไม่อาจรับงานนี้ต่อได้อีกแล้วเรายินดีที่จะจ่ายเงินชดเชยคืนให้ท่านเต็มจำนวน"หญิงชุดคลุมแดงกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา

"ท่านสามารถบอกเหตุผลให้ข้าทราบได้หรือไม่?" เบอร์นาร์ดคิดไม่ออกว่ามันเกิดอะไรขึ้น

การทำลายรูปแกะสลักไม่น่าจะยากนักพวกเขากลับยอมแพ้หลังจากล้มเหลวเพียงครั้งเดียวได้อย่างไร?

"หากเราบอกเหตุผลแก่ท่าน เราจะไม่คืนเงินว่าจ้างกลับให้ท่านท่านจะยอมรับหรือไม่?" หญิงชุดคลุมแดงกล่าวอย่างใจเย็น

องค์กรนักฆ่าเองก็รับงานสืบข่าว พวกเขายังเป็นนายหน้าขายข้อมูลด้วยเช่นกัน

"ตกลง" ในฐานะผู้นำของตระกูลเด็บส์ เบอร์นาร์ดต้องทำใจกว้างดุจแม่น้ำ

หญิงชุดคลุมแดงพูดอย่างนุ่มนวลว่า "ข้าขอบอกท่านเช่นนี้ในบรรดาผู้ชื่นชอบรูปแกะสลัก 'ตื่นจากความฝัน' เหล่านั้นมีคนที่องค์กรของเราไม่ต้องการล่วงเกินอยู่ด้วยและคนผู้นั้นไม่ใช่คนที่ตระกูลเด็บส์ของท่านจะล่วงเกินได้เช่นกัน"

"เอาล่ะข้ารายงานทุกอย่างครบแล้ว"หญิงชุดคลุมแดงพูดด้วยรอยยิ้มและกลับออกไป

เบอร์นาร์ดโมโหเป็นอย่างมาก

หญิงชุดคลุมแดงคนนี้ไม่ได้เปิดเผยตัวตนของบุคคลซึ่งองค์กรกุหลาบโลหิตไม่กล้าล่วงเกินนี้แม้แต่น้อยแต่เรื่องหนึ่งที่เบอร์นาร์ดเข้าใจคนที่มีความสามารถพอจะทำให้องค์กรกุหลาบโลหิตหวาดกลัวได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอนข่าวสารเกี่ยวกับคนผู้นี้ย่อมมีราคาสูงเป็นอย่างยิ่ง

……

วันที่ 21 เมษายน ปี 9999 ของปฏิทินยูลาน ภายในห้องประมูลหลักของหอศิลป์พรูกซ์

ห้องประมูลนี้ถูกแบ่งออกเป็นสามชั้น ชั้นแรกเป็นที่นั่งธรรมดาในขณะที่ชั้นสองนั้นมีโต๊ะเดี่ยวซึ่งคงจะมีแค่ขุนนางใหญ่และมหาเศรษฐีเท่านั้นถึงจะสามารถเข้าไปใช้ได้เพราะราคาโต๊ะเดี่ยวนั้นแพงมาก ส่วนชั้นสามนั้นเป็นห้องเดี่ยวที่มีขนาดใหญ่ราวกับห้องโถงและถูกตกแต่งประดับประดาอย่างหรูหรา

ตอนนี้ที่นั่งหลายร้อยที่ในชั้นแรกเริ่มจะเต็มไปด้วยผู้คนแม้จะเป็นความจริงที่ว่าราคาของแต่ที่นั่งแต่ละที่นั้นมีราคาสูงถึงหนึ่งร้อยเหรียญทองสำหรับโต๊ะส่วนตัวซึ่งนั่งได้โต๊ะละสิบคนนั้น แต่ละที่นั่งมีมีหลายราคาตั้งแต่ 1,000 ไปจนถึง 10,000 เหรียญทอง

แต่ชั้นสามนั้นไม่ได้เปิดให้กับคนทั่วไป

ตอนนี้ชื่อเสียงของรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' นี้เป็นที่เลื่องลือไปทั่วหลายๆคนที่อยู่ในห้องประมูลวันนี้บางคนก็เป็นเศรษฐีไม่ก็มาจากตระกูลขุนนางที่มีอำนาจในทวีปยูลานแต่หากจะพูดให้ถูกมีอยู่แค่ไม่กี่ที่นั่งซึ่งล้วนเป็นขุนนางในปัจจุบันที่นั่งอยู่ในที่นั่งชั้นแรกซึ่งมีราคา 100 เหรียญทองต่อที่นั่ง ด้านนอกมีเหล่าพ่อค้าเก็งกำไรขายบัตรที่นั่งชั้นแรกด้วยราคาแพง

ตระกูลเด็บส์เป็นตระกูลเจ้าถิ่น พวกเขามีความสัมพันธ์สนิทสนมกับหอศิลป์พรูกซ์และได้รับเชิญให้เข้าร่วมการประมูลที่โต๊ะส่วนตัวที่ราคาถูกที่สุด

ในความเป็นจริงนอกเหนือจากตระกูลเด็บส์บุคคลอื่นๆทั้งหมดที่ปรากฏตัวที่โต๊ะส่วนตัวชั้นสองล้วนเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงและร่ำรวยมากในทวีปยูลานอำนาจของพวกเขามากกว่าตระกูลเด็บส์มากมายนัก อย่างเช่น...ตระกูลดอว์สันจากหอการค้าดอว์สันแม้ว่าพวกเขาจะนั่งอยู่ที่โต๊ะส่วนตัวชั้นสองแต่แน่นอนว่าตัวแทนของตระกูลดอว์สันที่มานี่ก็ไม่ได้เป็นทายาทสายตรงและเป็นผู้สืบทอดมรดก

"อลิซ เข้าไปข้างในกันเถอะ"

ตอนนี้ ตัวแทนจากตระกูลเด็บส์ 6 คนอลิซกำลังเดินอยู่ตรงกลางระหว่างคาลันกับมารดาของคาลันและแม้ว่าจะสวมหมวกบนศีรษะเพื่อปิดบังใบหน้าของเธอ ไม่นานนักพวกเขาทั้ง 6คนก็เดินมาถึงชั้นสอง

ที่ชั้นสองนี้เต็มไปด้วยผู้คนจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่มากมายของทวีปยูลาน

เมื่อเห็นผู้ที่กำลังเดินอยู่บนทางเดินชั้นสอง เขาคือเบอร์นาร์ดผู้นำของตระกูลเด็บส์ทุกคนเริ่มทักทายเขาด้วยความสุภาพทันทีที่เห็น เป็นเรื่องปกติสำหรับตระกูลเด็บส์ที่นี่มันเป็นเหมือนการประเมินคุณค่า ครั้งหนึ่งเยลเคยให้ความเห็นส่วนตัวไว้ว่าพวกเขาเป็นเพียง 'ตระกูลเล็กๆ'

ใช่ ในสายตาของตระกูลที่มีอิทธิพลไปทั่วทวีปยูลานเหล่านี้ตระกูลที่มีอิทธิพลอยู่แค่ในอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งนั้นย่อมไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าตระกูลเล็กๆตระกูลหนึ่งอยู่แล้ว

คนทั้ง 6 จากตระกูลเด็บส์เข้าไปนั่งประจำโต๊ะของพวกเขา

"ต้องมีสักวันหนึ่งที่ตระกูลเด็บส์ของข้าจะมีอำนาจเหมือนตระกูลเหล่านั้นไม่สิเราจะต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าพวกนั้น" คาลันพูดกับตัวเอง

สำหรับตระกูลเด็บส์การเดินทางมาครั้งนี้ไม่อาจคว้าน้ำเหลวได้

ไม่ว่าอย่างไร มันจะดีกว่าหากให้รูปแกะสลักนี้ตั้งอยู่ภายในคฤหาสน์ของพวกเขาแทนที่จะเป็นคฤหาสน์ของคนนอกจริงๆแล้วในเดือนมิถุนายนคาลันกับอลิซจะเข้าสู่พิธีหมั้นหมาย และด้วยเหตุนั้นคนมากมายจะรู้กันทั่วว่าอลิซได้กลายเป็นสะใภ้คนหนึ่งของตระกูลเด็บส์ แต่ถึงแม้ว่า 'ไม่อาจคว้าน้ำเหลว' ในความเป็นจริง ด้วยสถานะทางการเงินของพวกเขาการจะทำให้สำเร็จนั้นยังนับเป็นปัญหาใหญ่เช่นกัน

"พี่คาลัน" อลิซนั่งติดกับคาลัน

ในสถานที่แห่งนี้ เต็มไปด้วยตระกูลที่มีอำนาจมหาศาล อลิซรู้สึกค่อนข้างอึดอัดและกดดันมาก จริงๆแล้วในสถานที่แห่งนี้แม้แต่ตระกูลเด็บส์ก็ยังนับว่าเป็นตระกูลเล็กนับประสาอะไรกับขุนนางเล็กๆอย่างอลิซและตระกูลของเธอ

"ไม่ต้องห่วง ที่โต๊ะส่วนตัวนี่ผู้คนด้านล่างย่อมไม่มีทางเห็นเจ้าแน่นอนเจ้าลินลี่ย์มันจะมากเกินไปแล้ว อันที่จริงแล้วเขา..."เมื่อใดก็ตามที่คาลันคิดถึงรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' นั่น เขาไม่อาจอดกลั้นความโกรธเอาไว้ได้ไม่ว่าใครก็ตามที่มีความรู้พอจะเข้าใจในงานแกะสลลักอยู่บ้างย่อมสามารถคาดเดาได้ว่าลินลี่ย์และอลิซเคยผ่านเรื่องราวอันแสนโรแมนติกด้วยกันมาก่อน

สรุปแล้ว หากว่าพวกเขาไม่เคยมีช่วงเวลาแห่งรักแท้ร่วมกัน ลินลี่ย์จะสามารถสร้างผลงานศิลปะระดับเทพออกมาได้อย่างไร?

หากคาลันต้องการแต่งงานกับอลิซจริงๆ นั่นมีแนวโน้มสูงมากที่จะมีผู้คนจำนวนมากจะแอบซุบซิบนินทาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างอลิซและลินลี่ย์สำหรับคนที่มีสถานะทางสังคมเช่นคาลันแล้ว เขาจะทนความอับอายเช่นนี้ได้อย่างไร?

……

ห้องประมูลชั้นสาม

ด้านใน มีผู้คนสี่คนอยู่ ผู้อำนวยการหอศิลป์พรูกซ์ไมอา, ออสโทนี่, ลินลี่ย์ และเยล

"ฮ่าฮ่า ผอ.ไมอา ลินลี่ย์ของท่านคือคนไหนละ?" เสียงหัวเราะอย่างฮึกเหิมดังกระหึ่ม

ผอ.ไมอาพิงไม้เท้าและออกไปต้อนรับชายคนนั้น ส่วนลินลี่ย์กับเยลออกไปต้อนรับทันทีเช่นกัน"ถวายบังคมฝ่าบาท!"

คนที่มาคือราชาอาณาจักรเฟนไล เขาเป็นความภาคภูมิใจของอาณาจักร ราชสีห์ทองราชาเคลย์ผู้เป็นทั้งราชาของเฟนไล เช่นเดียวกับที่เป็นสุดยอดนักรบระดับ 9เป็นคนที่สมควรได้รับการยกย่องสรรเสริญ

ลินลี่ย์พินิจเคลย์อย่างพิถีพิถัน

ราชาองค์นี้อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ผมสีทองเป็นลอนยาวบนหัวของเขาพองฟูปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลังของสิงโตออกมาบุคคลิกตามธรรมชาติของเขาแผ่รัศมีกดดันที่ทำให้หัวใจสั่นด้วยความกลัวออกมา

เคลย์มองดูลินลี่ย์ "หากให้ข้าเดาละก็ อาจารย์ลินลี่ย์คงจะเป็นท่านผู้นี้สินะ"

"ฝ่าบาท กรุณาเรียกข้าว่าลินลี่ย์เถิด" ลินลี่ย์กล่าวตอบทันที

ในความเป็นจริงแล้ว ลินลี่ย์อดรู้สึกไม่ได้ว่า นับตั้งแต่รูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' ถูกนำมาจัดแสดง ผู้คนมากมายเมื่อพบเจอลินลี่ย์จะยกย่องให้เขาเป็น 'อาจารย์ลินลี่ย์' นี่ไม่ใช่การแกล้งทำเป็นมีมารยาทแม้แต่มาร์ควิสเจบส์ของตระกูลลูคัสที่ไม่เต็มใจจะปล่อย 'ดาบศึกล่าสังหาร' ไป ยังเต็มไปด้วยความยกย่องอย่างสูงต่อลินลี่ย์

"เช่นนั้นก็ได้" เคลย์ตอบรับตรงๆ "และนี่คงจะเป็นเยลใช่หรือไม่? เยล พ่อของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

"พ่อของข้าสบายดี แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่แถวนี้ หากเขาอยู่เขาจะต้องมาที่นี่ด้วยตัวเองแน่นอน" เยลตอบอย่างสุภาพ

เคลย์พยักหน้าเล็กน้อย

"ผู้อำนวยการไมอา วันนี้จะมีผู้อื่นมาอีกหรือไม่?" เคลย์ถามออกมา

ผอ.ไมอายิ้ม "รออีกสักครู่ข้าคาดว่าคาร์ดินัลแลมป์สันและคาร์ดินัลกิลเยโมก็กำลังเดินทางมาเช่นกัน"

พูดโดยรวมแล้วห้องในชั้น 3 สงวนเอาไว้ใช้สำหรับต้อนรับแขกสำคัญของหอศิลป์พรูกซ์

หน้าต่างของชั้น 3 ทำด้วยกระจกชนิดพิเศษผู้ที่อยู่ด้านนอกจะไม่สามารถมองเห็นข้างในได้แต่ผู้ที่อยู่ด้านในสามารถมองเห็นทุกอย่างด้านนอกได้อย่าชัดเจนกระจกชนิดนี้ได้รับการออกแบบและผลิตมาเป็นพิเศษโดยนักเล่นแร่แปรธาตุและมีราคาแพงมาก สถานที่ส่วนใหญ่ไม่อาจซื้อหามาได้โดยง่าย

"ใต้เท้าแลมป์สันและใต้เท้ากิลเยโมมาถึงแล้ว"จุดที่ผู้อำนวยการไมอาอยู่นั้นเป็นจุดที่ทำให้เขามองเห็นทางเดินด้านนอกได้

ทั้งลินลี่ย์ เยลและแม้กระทั่งราชาเคลย์ ต่างออกไปต้อนรับทั้งสองคนนี้อย่างอบอุ่นและกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่งกลุ่มคาร์ดินัลของวิหารเจิดจรัสทั้งสองที่พวกเขาเดินออกไปทักทายนั้นคาร์ดินัลกิลเยโมเคยเจอกับลินลี่ย์มาแล้วครั้งหนึ่งส่วนคาร์ดินัลแลมป์สันนั้นค่อนข้างอ้วน ยามที่เขาหัวเราะดวงตาของเขาจะกลายเป็นเส้นทำให้เขาดูน่ารักมาก

"ลินลี่ย์ใช่มั้ย? "แลมป์สันกอดลินลี่ย์อย่างอบอุ่น

"ใต้เท้าแลมป์สัน" ลินลี่ย์ตอบอย่างเคารพ

แล้วตอนนี้ ในห้องชั้น 3 ก็มีผู้คนอยู่ 7 คน ประกอบไปด้วยคาร์ดินัลแลมป์สันคาร์ดินัลกิลเยโม่, ผอ.ไมอา, เยล, ออสโทนี่, ราชาเคลย์ และลินลี่ย์ทั้งหมดนั่งอยู่ด้วยกันหันหน้าออกมาทางหน้าต่างที่ใช้สังเกตุการณ์เหตุการณ์ด้านล่าง

จากจุดสังเกตุการณ์ที่พวกเขาอยู่ พวกเขาเห็นทุกอย่างแม้แต่สิ่งที่เกิดขึ้นที่โต๊ะส่วนตัวบนชั้น2

"น้องสามดูนั่น" เยลสะกิดลินลี่ย์แขนเบาๆและพยักหน้าให้มองลงไปด้านล่าง

ลินลี่ย์มองตามสายตาของเยลลงไป ทันใดนั้น เขาก็พบว่าคาลันกับอลิซนั่งอยู่ด้วยกันที่โต๊ะส่วนตัวบนชั้น2 โต๊ะหนึ่ง ตอนนี้อลิซกับคาลันนั่งจับมือกันอยู่บนโซฟาและพูดคุยกันอย่างออกรส

"ข้าคาดไม่ถึงเลยว่านางจะมาด้วย" เยลกระซิบบอกลินลี่ย์

ลินลี่ย์เพียงแค่เผยรอยยิ้มออกมา

"ลินลี่ย์ พวกเจ้าคุยเรื่องอะไรกันอยู่รึ?" คาร์ดินัลแลมป์สันเอ่ยถามติดตลกกับลินลี่ย์

"ไม่มีอะไรหรอกขอรับ" ลินลี่ย์ส่ายหน้า

กิลเยโมตบไหล่เคลย์แล้วพูดว่า "เคลย์ ข้าต้องขอบอกว่า ท่านจัดการอาณาจักรเฟนไลได้ยอดเยี่ยมมากท่านได้สร้างอัจฉริยะที่น่าทึ่งอย่างลินลี่ย์ขึ้นมา ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้จริงๆว่าจอมเวทอัจฉริยะลินลี่ย์นั้นมีความสามารถอันน่าทึ่งในด้านงานแกะสลักหินระดับสูงด้วย"

เยล, ลินลี่ย์, เคลย์, กิลเยโม, แลมป์สัน และ ผอ.ไมอาสนทนากันอย่างต่อเนื่องระหว่างที่ว่างอยู่ในขณะที่มองดูกิจกรรมด้านล่างไปด้วย

ตอนนี้ทุกที่นั่งในชั้นแรกของห้องประมูลเต็มแล้ว

รูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' ถูกวางไว้บนเวทีหลัก ถูกคลุมไว้ด้วยผ้าหนึ่งผืน บริกรสาวงามสองนางยืนอยู่ทั้งสองข้างของรูปแกะสลักบนเวทีขณะที่สุภาพบุรุษผมทองกำลังเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยรอยยิ้ม มองไปรอบ ๆตัวเขาพูดด้วยเสียงสดใสว่า "ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีข้าขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่งานประมูลรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' ของท่านอาจารย์ลินลี่ย์"

ชายวัยกลางคนผู้นี้ดูเอ้อระเหยมาก เขากล่าวช้าๆว่า "แขกผู้มีเกียรติทุกๆท่านที่มาวันนี้ล้วนแล้วแต่มีชื่อเสียงมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งหอศิลป์ของเราโชคดีมากสามารถเชิญคาร์ดินัลกิลเยโมมาเข้าร่วมได้"ชายวัยกลางคนคารวะไปทางชั้น 3

ทุกคนที่ด้านล่างลุกขึ้นยืน ห้องประมูลเต็มไปด้วยเสียงปรบมือของพวกเขา

"และวันนี้เราได้รับเกียรติจากท่านคาร์ดินัลแลมป์สันอีกด้วย"เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครับ

"พระราชาของเรา ผู้ปกครองของอาณาจักรเฟนไลของเราก็มาด้วยเช่นกัน"

"รวมไปถึง จอมเวทอัจฉริยะและยังเป็นนักแกะสลักอัจฉริยะ ท่านอาจารย์ลินลี่ย์ก็อยู่ที่นี่ในวันนี้ด้วย"

หลังจากผู้ดำเนินงานประมูลประกาศชื่อหนึ่งออกมา ทุกครั้งที่เขาประกาศจะมีเสียงปรบมือดังราวกับพายุตามมาทุกครั้งสำหรับขุนนางเหล่านี้ คาร์ดินัลของวิหารเจิดจรัส ผู้ปกครองอาณาจักรและอัจฉริยะระดับที่หาได้ยากยิ่งในประวัติศาสตร์ทวีปยูลานทุกคนล้วนแล้วแต่สมควรได้รับความชื่นชมจากพวกเขา

"ท่านอาจารย์ลินลี่ย์?"

จากที่นั่งของเธอ อลิซจ้องมองไปยังหน้าต่างที่ชั้น 3 แต่โชคร้ายสิ่งเธอได้เห็นทั้งหมดมีเพียงกระจกสีดำ

แต่บนชั้น 3 นั้น

ลินลี่ย์กลับมองเห็นหน้าของอลิซอย่างชัดเจน ...และแววตาผิดหวังที่อยู่ในดวงตาของเธอ