ตอนที่ 5-13 อาจารย์อาวุโส

"ฆ่าลินลี่ย์เสียยังงั้นรึ?"  เบอร์นาร์ดมองดูลูกชายของเขาอย่างงุนงง  "คาลัน เพราะเหตุใดเจ้าจึงคิดว่าเราควรฆ่าลินลี่ย์?  เขาก็เป็นเพียงแค่นักแกะสลักระดับอาจารย์ เขาจะทำอะไรซึ่งอาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อตระกูลเด็บส์ของเราได้อย่างนั้นหรือ?"

ข่าวเรื่องที่ลินลี่ย์ได้กลายเป็นจอมเวทระดับ 7 แล้วนั้นยังไม่ได้แพร่ไปทั่วเมืองเฟนไลอีกอย่างหนึ่งก่อนหน้านี้เบอร์นาร์ดมัวแต่ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการจัดการกับกิจการของตระกูลนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลินลี่ย์เลย

คาลันพยักหน้า "ท่านพ่อ แม้ลินลี่ย์จะมีอายุเพียง 17 ปีแต่เขาก็ได้สร้างรูปแกะสลัก ระดับอาจารย์ขึ้นมา และที่สำคัญกว่านั้น ...ในตอนนี้เขายังเป็นจอมเวทอัจฉริยะอันดับ 1 ของทวีปยูลานด้วย หากนับรวมประวัติศาสตร์ทั้งหมดของทวีปยูลาน  เขาก็ยังเป็นถึงจอมเวทอัจฉริยะอันดับ 2ไม่เพียงเพราะเขา ... ยังมีอายุแค่ 17 ปี แต่ยังเป็นจอมเวทสองสายธาตุระดับ 7อีกด้วย"

"อายุเพียง 17 ปี แต่กลับได้เป็นจอมเวทสองสายธาตุระดับ 7 แล้วอย่างงั้นรึ?"

เบอร์นาร์ดสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ สัญชาตญาณเตือนเขาว่า ลินลี่ย์จะกลายมาเป็นภัยคุกคามต่อตระกูลของเขา

"ดูท่าเราคงจะปล่อยให้เจ้าเด็กลินลี่ย์นี่มีชีวิตอยู่นานกว่านี้ไม่ได้เสียแล้ว"เบอร์นาร์ดกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม

ได้ยินบิดาของเขาพูดออกมาเช่นนี้ คาลันก็อดที่จะแสยะยิ้มออกมาไม่ได้  แต่แล้วหัวใจของเขาก็กระตุกขึ้นมา  เมื่อเห็นเบอร์นาร์ดขมวดคิ้วและกล่าวว่า"เดี๋ยวก่อน จอมเวทอัจฉริยะอันดับ 2 ในประวัติศาสตร์ของทวีปยูลานเช่นนั้นเขาจะต้องเป็นคนที่น่าทึ่งและมีอนาคตไร้ขีดจำกัดเป็นแน่ หากเป็นอย่างนั้นวิหารเจิดจรัส,  พวกลัทธิมืด, จักรวรรดิใหญ่ทั้งสี่ย่อมไม่มีทางปล่อยให้เขาวิ่งเล่นไปมาโดยไม่พยายามดึงเขาไปเข้าร่วมได้อย่างไร? เป็นไปได้สูงว่าลินลี่ย์ได้ตกลงเข้าร่วมกับวิหารเจิดจรัสแล้ว"

"คาลัน, เจ้าเด็กลินลี่ย์คนนี้ไม่อาจถูกเราฆ่า"เบอร์นาร์ดพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง พร้อมกับมองตรงไปที่คาลัน

"ท่านพ่อ เขาเป็นเพียงจอมเวทสองสายธาตุระดับ 7"  คาลันซ่อนสีหน้าอันเร่งร้อนของเขาไว้ไม่ได้ทันใดนั้นเขาพูดด้วยเสียงที่เบาลง “ท่านพ่อ การฆ่าลินลี่ย์นั้นเราไม่จำเป็นต้องให้มือของเราแปดเปื้อนเราเพียงเจียดเงินนิดหน่อยจ้างคนอื่นให้ฆ่ามันแทนเราเหมือนกับตอนนั้นที่เราฆ่าผู้พิพากษาศาลสูง”

เบอร์นาร์ดเงียบไปครู่หนึ่ง "คาลัน , เจ้าไม่ต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ อีกจากนี้ไปข้าจะจัดการทุกอย่างเอง"

เบอร์นาร์ดก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้อีก ไม่ได้บอกว่าจะฆ่าลินลี่ย์หรือไม่ซึ่งทำให้คาลันได้แต่กระวนกระวายใจและไม่อาจทำใจให้สงบได้

……

ยามเมื่อรัตติกาลมาเยือนเบอร์นาร์ดมาถึงห้องที่จองล่วงหน้าภายในโรงแรมแห่งหนึ่งเพียงลำพังและมีชายชราผมขาวคนหนึ่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

"ท่านเบอร์นาร์ด" เมื่อเบอร์นาร์ดได้เห็นชายชราผมขาว เขาอดส่งยิ้มให้ไม่ได้

เบอร์นาร์ดพยักหน้า "ท่านบาโยเนท วันนี้ข้ามาเพื่อว่าจ้างงาน"

"พูดมาได้เลย ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็เป็นลูกค้าเก่าแก่"ชายชราผมขาวยังคงยิ้มแย้ม

เบอร์นาร์ดพูดออกมาทันที "งานที่ข้าต้องการว่าจ้างท่านมีสองงานงานแรกข้าต้องให้ท่านทำลายรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' ที่ถูกจัดแสดงอยู่ที่หอศิลป์พรูกซ์ตอนนี้"เบอร์นาร์ดนั้นทราบดีว่าการจะนำเอารูปแกะสลักที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณนี้ออกมาจากหอศิลป์พรูกซ์นั้นเป็นไปไม่ได้เลย

แต่การทำลายนั้นต่างกัน มันเป็นงานที่ไม่ซับซ้อน

"จะให้ทำลายรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' อย่างนั้นรึ? " ชายชราผมขาวกล่าวด้วยความตกใจ

"ท่านคงไม่บอกว่าองค์กร 'ดาบโค้งสังหาร' ของท่านไม่อาจหาญรับงานนี้นะ? " เบอร์นาร์ดหัวเราะออกมาเบาๆ

สี่สมาคมมือสังหารหลักของทวีปยูลานแต่ละองค์กรล้วนแต่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง เช่นองค์กรดาบโค้งสังหารครอบครองขุมกำลังที่แข็งแกร่งตราบเท่าที่เสนอราคาให้มากพอ พวกเขารับแม้แต่งานลอบสังหารคาร์ดินัล

แต่แน่นอนว่าในบางครั้งหากมีการว่าจ้างให้ลอบสังหารนักสู้ระดับเซียนความยากของงานย่อมสูงขึ้นมาอีก

"หรือว่าแม้แต่ท่านเองก็ไม่กล้าตอแยหอศิลป์พรูกซ์?" เบอร์นาร์ดถามออกมาอย่างสงสัย

"ไม่ใช่แน่นอน เราย่อมไม่สนใจอะไรกับแค่ระดับสาขาของหอศิลป์พรูกซ์อยู่แล้วเชิญท่านบอกความต้องการต่อไปของท่านมาได้เลย"ชายชราผมขาวพูดต่อทันที

สำหรับสมาคมมือสังหารนั้นการเป็นศัตรูกับผู้คนย่อมเป็นเรื่องธรรมดาพวกเขากล้าแม้กระทั่งเป็นศัตรูกับวิหารเจิดจรัสจะมีใครที่พวกเขาไม่กล้าเป็นศัตรูด้วย?

เบอร์นาร์ดได้แต่เก็บความอยากรู้ ไว้ในใจของเขา"การว่าจ้างงานที่สองของข้าก็คือ ข้าต้องการให้ท่านช่วยฆ่าลินลี่ย์"

สุดท้ายชายชราผมขาวก็อดหัวเราะออกไม่ได้พร้อมกับส่ายหน้าแล้วบอกกับเบอร์นาร์ดว่า"ท่านเบอร์นาร์ดโปรดอภัยให้แก่เราด้วยแต่เราไม่อาจรับว่าจ้างงานจากท่านได้เลยแม้แต่งานเดียวข้าต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง"

"ไม่อาจรับงานว่าจ้าง?" เบอร์นาร์ดลุกขึ้นยืนอย่างเดือดดาลแล้วจ้องเขม็งอย่างไม่อยากเชื่อไปยังชายชราผมขาว"ท่านบาโยเนทข้าทราบดีว่าองค์กรของท่านนั้นแข็งแกร่งมากเพียงใด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่องค์กรท่านไม่กล้าพอที่รับงานเล็กๆเหล่านี้?" เบอร์นาร์ดไม่อาจยอมรับได้ว่าผลลัพธ์ของการเดินทางครั้งนี้มันจะจบลงแบบนี้

แม้กระทั่งองค์กรที่กล้าลอบสังหารรัฐมนตรีอาวุโสของจักรวรรดิใหญ่ทั้งสี่และคาร์ดินัลของวิหารเจิดจรัส แต่พวกเขากลับไม่กล้าลอบสังหารลินลี่ย์ ?

"มันไม่ใช่ว่าเราไม่กล้าเพียงแต่ว่าเรานั้นไม่ต้องการที่จะรับการว่าจ้างนี้ ส่วนเหตุผลว่าทำไมนั้นองค์กรของเราคงไม่มีความจำเป็นอันใดต้องบอกให้ท่านทราบใช่หรือไม่?” สีหน้าของชายชราผมขาวเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันทีที่กล่าวจบ

เบอร์นาร์ด รีบยิ้ม " ได้โปรดอภัยให้กับข้าด้วย ท่านบาโยเนทหากท่านไม่เต็มใจที่จะรับการว่าจ้างนี้ เช่นนั้นข้าคงต้องขอลา"

ชายชราผมขาวพยักหน้า

หลังจากเบอร์นาร์ดกลับไปแล้วชายชราผมขาวก็ลุกขึ้นยืนช้าๆพร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเองว่า " เบอร์นาร์ดผู้นี้งานทั้งหมดที่เขาต้องการว่าจ้างเรา ทำไมเขาถึงพยายามที่จะทำลายรูปแกะสลักกันนะ? แถมเขายังต้องการที่จะฆ่าลินลี่ย์อีกด้วย? เห็นทีข้าต้องรายงานเรื่องนี้ให้กับท่านอาจารย์อาวุโสทราบข้าจินตนาการได้เลยว่าท่านต้องยินดีและเห็นด้วยกับการปฏิเสธการว่าจ้างนี้แน่นอน"

ชายชราผมขาวคือหนึ่งในผู้อาวุโสรุ่นแรกขององค์กรดาบโค้งสังหาร

อย่างไรก็ตามตัวเขาเองก็มีอายุที่มากแล้วเขาจึงไม่ได้ออกไปปฏิบัติงานลอบสังหารอีกต่อไปเขาจึงใช้ชีวิตอย่างเพลิดเพลินไปกับการหาความสุขจากเมืองเฟนไลคอยรับข้อเสนอซึ่งขุนนางหรือเศรษฐีผู้มั่งคั่งนำมาเสนอต่อเขา

ส่วน ‘ท่านอาจารย์อาวุโส’ ที่เขาอ้างถึงนั้น...

ในองค์กรดาบโค้งสังหารนั้น ท่านอาจารย์อาวุโสนั้นเป็นบุคคลระดับตำนานกระทั่งผู้นำของสมาคมดาบโค้งสังหาร เมื่อพบกับท่านอาจารย์อาวุโสเขาก็ต้องทักทายอย่างเคารพว่า'ท่านอาจารย์อาวุโส' สมาชิกทุกคนขององค์กรนี้บางทีอาจจะไม่มีใครมีตำแหน่งสูงกว่าท่านอาจารย์อาวุโสอีกแล้ว…..

…..

ในหอศิลป์พรูกซ์ วันที่สี่ของการจัดนิทรรศการของรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน'

บริเวณกึ่งกลางของห้องจัดแสดงรูปแกะสลักระดับอาจารย์  มีบางสิ่งที่ค่อนข้างแปลกประหลาดเกิดขึ้นกฎระเบียบพื้นฐานของหอศิลป์พรูกซ์จะอนุญาตให้ผู้เข้าชมแต่ละคนที่เข้าชมรูปแกะสลักในห้องจัดแสดงรูปแกะสลักระดับอาจารย์ได้เพียง3 นาทีเท่านั้น เพื่อเปลี่ยนให้ผู้อื่นได้เข้าไปชมบ้างหากใครอยากเข้าไปชมอีกครั้งเขาจะต้องกลับไปต่อท้ายแถวใหม่อีกครั้ง

แต่ตอนนี้ในห้องจัดแสดงรูปแกะสลักระดับอาจารย์นั้นกลับมีบุคคลผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว ซึ่งเป็นการกระทำที่ขัดแย้งกับกฎระเบียบอย่างสิ้นเชิง!

เมื่อพิจารณาคนผู้นี้ให้ดีแล้วจะเห็นได้ว่าเขาน่าจะมีอายุประมาณสามสิบไม่ก็สี่สิบปีเขาใส่เสื้อคลุมที่หลวมกว้างและซ่อนแขนของเขาไว้ในแขนของเสื้อคลุมชายเสื้อคลุมสีดำผู้นี้ดูเหมือนว่าเขานั้นกำลังหมกหมุ่นอยู่กับการสังเกตรูปแกะสลัก'ตื่นจากฝัน’เป็นอย่างยิ่ง

และในตอนนี้เองเหล่ายามอันเข้มแข็งที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าของรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' กำลังคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบาเรื่องชายผมดำคนนี้อยู่

"ชายคนนี้เกี่ยวข้องยังไงกับท่านออสโทนี่กันนะ ? พวกเราได้รับคำสั่งไม่ให้ไล่เขาออกไปไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ห้องจัดแสดงรูปแกะสลักระดับอาจารย์นานเท่าไหร่ก็ได้แม้ว่ามันจะขัดต่อกฏของที่นี่ก็ตาม"

"อย่าไปสนใจเรื่องนั้น คอยปกป้องรูปปั้นอย่างเงียบๆไปซะ"

"เจ้ากลัวอะไรกัน? ทางหอศิลป์ได้มีการวางค่ายกลเวทป้องกันเอาไว้รอบๆรูปแกะสลักนี้แล้วไม่มีทางที่จะมีใครมาขโมยมันไปได้หรอก อีกอย่างรูปแกะสลักใหญ่ขนาดนี้ไม่มีทางใดที่จะมีคนสามารถขโมยมันไปโดยที่พวกเรามองไม่เห็นได้หรอก"

ผู้คุ้มกันทุกคนต่างก็อยู่ในอารมณ์ผ่อนคลาย

ไม่ว่าอย่างไร การขโมยรูปแกะสลักขนาดใหญ่นี่ย่อมเป็นงานที่ยากอย่างมากส่วนการทำลายมันก็หามีประโยชน์กับผู้ใดไม่ ใครเล่าจะทำเรื่องแบบนั้น?

"ว้าว, ช่างเป็นรูปแกะสลักที่ยอดเยี่ยมและเต็มไปด้วยรสนิยมจริงๆ"ชายอายุประมาณ 30-40 ปี ขมวดคิ้วของเขาในขณะที่เขาตรวจสอบรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' อย่างระมัดระวัง และจากนั้นเขากวาดตามองไปที่ป้ายแนะนำอีกครั้ง "เด็กอายุ17 ปี ข้าอดคาดหวังความรุดหน้าในอนาคตของเขาไม่ได้จริงๆ"

เวลาผ่านไปผู้คนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าได้เข้าไปในห้องจัดแสดงรูปแกะสลักระดับอาจารย์

แต่ชายคนนี้ยังคงยืนอยู่ที่จุดเดินนั้นชมดูอย่างละเอียดและเพลิดเพลินกับสิ่งที่ได้เห็นจากรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' นี้

"ช่างเป็นรอยแกะสลักที่ราบเรียบและลื่นไหลไม่มีความลังเลในแกะแม้แต่น้อย"ใบหน้าของเขาแสดงถึงความหลงใหลนิดๆ "ช่างงามจับใจจริงๆ ส่วนเด็กสาวคนนี้!เอกลักษณ์ของเธอถูกดึงออกมาได้อย่างสมบูรณ์โดยนักแกะสลักรวมถึงมีจุดที่น่าดึงดูดมากยิ่งกว่าตัวจริงเสียอีก"

ภายในห้องจัดแสดงกลุ่มของผู้เข้าชมเข้ามาและออกไปอย่างต่อเนื่อง

ผู้เข้าชมมากมายกลับไปต่อแถวอีกหลายครั้งและกลับมาดูรูปแกะสลักอีกหลายครั้งรูปแกะสลักระดับปรมาจารย์เช่นนี้ สำหรับเหล่าผู้ชื่นชอบงานแกะสลักอย่างแท้จริงแล้วเป็นอะไรที่ทำให้พวกเขาเข้ามาชมได้ตลอดทั้งวันอย่างไม่รู้เบื่อเลยทีเดียว

"หมดเวลา! เชิญกลุ่มต่อไป!" พนักงานของหอศิลป์พรูกซ์ตะโกนเรียกออกมาด้วยเสียงอันดังกลุ่มคนกลุ่มใหญ่เริ่มมุ่งหน้าไปยังทางออกอย่างเชื่อฟังในขณะที่กลุ่มคนกลุ่มต่อไปเริ่มเดินเข้ามาข้างในแต่ในช่วงเวลาอันเป็นระเบียบเรียบร้อยนี้...

"บึ้ม!" "บึ้ม!" "บึ้ม!"

เสียงระเบิดมากมายดังขึ้นมาทันใดนั้นห้องจัดแสดงรูปแกะสลักระดับอาจารย์ปกคลุมไปด้วยฝุ่นควันหนาทึบแขกก่อนหน้านี้เริ่มวิ่งอย่างบ้าคลั่งเสียงกรีดร้องด้วยความกลัวปะปนกับเสียงสาปแช่งด้วยความโกรธเกรี้ยวบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก

ในตอนนี้เหล่าผู้คุ้มกันที่รับผิดชอบปกป้องคุ้มครองรูปแกะสลักเริ่มเครียดแล้ว

"ดูท่าไม่ดีแล้ว"เห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหล่าผู้คุ้มกันรู้ได้ทันทีว่ากำลังเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น

“โธ่เว้ย”

ชายสวมใส่เสื้อคลุมหลวมขมวดคิ้ว สาปแช่งด้วยความรำคาญดวงตาซึมเซาของเขาก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นสดใสและตรวจสอบรอบตัวในทันทีในตอนนี้เงาร่างเลือนลางสี่ร่างพลันปรากฏขึ้นและพุ่งเข้าไปยังรูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน'

เมื่อเงาร่างเลือนลางทั้งสี่พุ่งเข้าไป ผู้คุ้มกันกระชับอาวุธของพวกเขาขึ้นมาในเวลาเดียวกันเหล่าผู้แข็งแกร่งของหอศิลป์พรูกซ์ที่ซ่อนอยู่โดยรอบก็พุ่งเข้ามาด้วยเช่นเดียวกันหากรูปแกะสลักที่จัดแสดงอยู่ในหอศิลป์พรูกซ์ถูกทำลายแล้วย่อมต้องเกิดหายนะตามมาแน่ๆ

“ฟุ่บ!”

หนึ่งในสี่เงาร่างเลือนลาง, เงาร่างเลือนลางสีขาว, เคลื่อนที่ด้วยท่าร่างแปลกประหลาดมาก ราวกับเศษกระดาษขาวเขาบินหลบรอดผ่านการป้องกันของเหล่าผู้คุ้มกันได้อย่างง่ายดายขณะเดียวกันเขาก็นำเอามีดสั้นสีดำออกมา แทงโดยเล็งไปยังรูปแกะสลัก

ด้วยพลังโจมตีของเขาในการแทงนี้รูปแกะสลักทั้งรูปจะต้องแตกเป็นเสี่ยงๆแน่นอน

"ตุ้บ!" รูปแกะสลัก 'ตื่นจากฝัน' เรืองแสงขึ้นทันทีมีดสั้นกระทบกับแสงที่ล้อมรอบรูปแกะสลัก แต่ไม่อาจสร้างความเสียหายใดๆให้กับมันได้

"รังสีคุ้มครอง?" เงาร่างเลือนลางสีขาวพึมพำทันใดนั้นมีดสั้นในมือของเขาก็เพิ่มชั้นสีแดงดั่งโลหิตขึ้นมาและแทงไปยังรูปแกะสลักอีกครั้งเสียงกังวาลสดใสดังขึ้นในทันทีคาถา รังสีคุ้มครอง แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

"แย่แล้ว" ผู้คุ้มกันสี่คนต่างสิ้นหวัง แม้แต่เวทมนต์ป้องกันร่ายไว้โดยจจอมเวทธาตุแสงระดับ7 ยังถูกทำลายลงอย่างง่ายดายและด้วยสถานการณ์ที่เกิดขึ้นวุ่นวายเกินไปผู้แข็งแกร่งหลายคนของหอศิลป์ไม่สามารถเข้าไปป้องกันหรือขัดขวางได้ทันเวลา

แต่ผู้คุ้มกันที่อยู่ติดกับรูปแกะสลักถูกขัดขวางไว้ด้วยเงาร่างเลือนลางที่เหลืออีกสามคน

ชายเสื้อคลุมหลวม ผู้ซึ่งไม่ได้ขยับตัวเลยตลอดเวลาที่ผ่านมาทันใดนั้นเขาที่ทำหน้าซึมเซาก่อนหน้านี้กลับแผ่รังสีอำมหิตออกมา

"เพี๊ยะ!"

เสียงดังนุ่มนวลสามารถได้ยิน ในขณะที่เงาร่างเลือนลางสีขาวร่างกระตุกขึ้นมากระทันหันจากนั้นตามด้วยเสียง 'ฉับ' ร่างกายของเขาก็แยกออกเป็นสองซีกและเลือดสดฉีดพุ่งออกมาจากร่างกายสองซีกของเขาแม้แต่เงาร่างเลือนลางอีกสามร่างที่พัวพันผู้คุ้มกันเอาไว้ก็แยกออกเป็นสองซีกด้วยพวกเขาทุกคนตายโดยไม่ทันได้รู้ตัว

…..

หลังจากนั้นไม่นาน ทุกสิ่งที่หอศิลป์พรูกซ์ก็กลับสู่ปกติในขณะที่ชายในเสื้อคลุมหลวมเดินช้าๆออกมาจากหอศิลป์พรูกซ์ ด้านนอกหอศิลป์พรูกซ์มีรถม้ารอเขาและบุคคลอื่นๆด้วย

เขาเป็นคนที่บิดาของคาลัน ผู้ซึ่งเบอร์นาร์ดระบุว่าเป็น 'ท่านบาโยเนท'

เมื่อเห็นชายผู้มีอายุราวสามสิบหรือสี่สิบปีเดินมาหาเขาชายแก่เรียกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพว่า "ท่านอาจารย์อาวุโส"

"อืม ครั้งนี้เจ้าทำงานได้ดีมาก" ชายที่ดูราวอายุ 30-40 ปีหัวเราะในขณะที่เขาชื่นชม แต่แล้วเขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความสุข"ข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่าองค์กรกุหลาบโลหิตจะจมปลักลงลึกขนาดนี้พวกเขาไม่รู้เลยหรือว่ามันเป็นบาปหนักหนาขนาดไหนที่พยายามจะทำลายงานศิลปะอันล้ำค่าชิ้นนี้? "

องค์กรกุหลาบโลหิต ก็เป็นเช่นเดียวกันกับองค์กรดาบโค้งสังหารเป็นหนึ่งในสมาคมมือสังหารหลักทั้งสี่

"ท่านอาจารย์อาวุโส วันนี้จะไปที่ไหนดีขอรับ?" บาโยเนทเอ่ยถาม

ชายคนนั้นครุ่นคิดชั่วครู่แล้วกล่าวว่า"มันก็เป็นเวลาปีกว่าสองปีแล้วสินะ นับตั้งแต่ข้าได้ไปเยือนแดนสวรรค์น้ำหยกเมื่อก่อนข้ามักจะมีสาวๆเหล่านั้นมาเยี่ยมข้าที่บ้านอยู่เสมอคราวนี้...ข้าจะแวะไปเยี่ยมพวกนางที่แดนสวรรค์น้ำหยกเป็นการส่วนตัวเวลาเดียวเท่านั้นที่ข้าจะรู้สึกว่าข้าได้กลายเป็นหนุ่มอีกครั้งก็มีแต่ตอนที่ใช้เวลาอยู่กับเหล่าสาวๆเท่านั้นฮ่าฮ่า ..." เขาหัวเราะเสียงดังออกมา

"ได้ขอรับ ท่านอาจารย์อาวุโส" ชายแก่ผมขาวกล่าวอย่างสุภาพในหัวใจของบาโยเนทนั้น มีเรื่องหนึ่งที่เขาอยากรู้มาเสมอมานั่นก็คือชายวัยกลางคนตรงหน้านี้มีอายุจริงๆเท่าไหร่กันแน่นี่เป็นเพราะว่าในบรรดามือสังหารที่ถูกฝึกโดยองค์กรดาบโค้งสังหารตัวเขาเองนั้นเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ได้รับการฝึกโดยท่านอาจารย์อาวุโสเอง

กลุ่มมือสังหารกลุ่มแรกที่ถูกฝึกโดยท่านอาจารย์อาวุโสแม้ว่าพวกเขาทุกคนจะถูกฆ่าไปหมดแล้วก็ตาม หรือพวกเขาอาจจะแก่ตายก็เป็นได้!

"เจ้ามัวแต่คิดอะไรอยู่? ไปได้แล้ว!" จากภายในรถม้าเสียงของชายคนนั้นดังขึ้นบาโยเนทบังคับรถม้าให้เริ่มเคลื่อนที่ไปข้างหน้าทันทีมุ่งหน้าไปยังแดนสวรรค์น้ำหยก