บทที่ 47 สุดยอดโลหะผสมถือกำเนิด!

บทที่ 47 สุดยอดโลหะผสมถือกำเนิด!

ซูเฉินขยับโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย

เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเสียงของท่านรองผู้อำนวยการตู้จะดังได้ขนาดนี้

ทั้งที่ดูเป็นคนสุภาพเรียบร้อยแท้ๆ

ก็แค่ขอวัสดุไปนิดหน่อยเองไม่ใช่เหรอ?

จำเป็นต้องโวยวายขนาดนี้เลยหรือ?

ซูเฉินสบตากับวิศวกรซุนที่ยืนอยู่ข้างๆ

วิศวกรซุนมีสีหน้ากระวนกระวายใจ หากวัสดุไม่ได้รับการอนุมัติขึ้นมา เรื่องก็คงจะแย่แน่

ถ้าหลอมชุดเกราะไม่ได้ แล้วเขาจะไปเรียนรู้เทคนิคจากใครได้ล่ะ?

ต้องพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้ไปงั้นเหรอ?!

ไม่ได้!

ไม่ได้เด็ดขาด!

วิศวกรซุนรีบพูดขึ้น “จะให้ผมลองคุยกับผู้อำนวยการโรงงานของเราดูไหมครับ?”

“ไม่แน่ว่าอาจจะโยกย้ายจากส่วนอื่นมาได้”

“ผมจำได้ว่าปีนี้โรงงานของเรายังมีโควต้าทรัพยากรโลหะหายากเหลืออยู่ไม่น้อยเลยนะ”

เพื่อนร่วมงานในโรงงานสรรพาวุธที่อยู่ข้างๆ ได้ยินถึงกับเบิกตากว้าง!

ให้ตายเถอะ!

นี่มันเข้าข้างคนนอกกันเห็นๆ เลยนี่หว่า?

ตาซุนเอ๊ย ตกลงท่านเป็นคนของโรงงานสรรพาวุธเราหรือเป็นคนของสถาบันวิจัยกันแน่?

ทำไมถึงได้พูดเข้าข้างคนนอกแบบนี้?

คราวก่อนที่นักวิจัยสาวสวยคนนั้นมา ก็ไม่เห็นท่านจะกระตือรือร้นขนาดนี้นี่นา?

ทำไมแค่เจ้าหนุ่มคนเดียวถึงทำให้ท่านซุนเป็นไปได้ถึงขนาดนี้?

หรือว่า...

เฮือก!

ซูเฉินเอามือปิดปากโทรศัพท์แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ เขาเป็นคนแบบนี้แหละ ตกใจง่าย”

“เดี๋ยวผมจะลองใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง เกลี้ยกล่อมเขาดูครับ”

เป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ?

ถ้าอย่างนั้นก็ดี

อารมณ์ของวิศวกรซุนสงบลงมาก

ซูเฉินยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูแล้วพูดทันที “ชุดเกราะที่ผมกำลังจะสร้างนี้จะเป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ ดังนั้นการใช้วัสดุจำนวนมากจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง”

ตู้จือฟางสวนกลับมาทันควัน “แกอย่ามาพูดจาไร้สาระกับฉันนะ! วัสดุที่แกต้องการน่ะ สร้างรถถังได้ทั้งคันแล้ว!”

ซูเฉินตอบกลับไป “ที่ไหนจะเว่อร์ขนาดนั้นครับ ก็แค่มีชนิดของวัสดุเยอะหน่อยเท่านั้นเอง”

“นายก็รู้ตัวนี่ว่ามันเยอะ?” เสียงของตู้จือฟางสูงขึ้นหลายระดับ “นายรู้ไหมว่ารายการของนายน่ะ มันผลาญโควต้าโลหะหายากของสถาบันวิจัย 425 ไปเกือบสองเดือนเลยนะ?”

ซูเฉินถอนหายใจ ในใจคิดว่าคงต้องใช้วิธียั่วโมโหเสียแล้ว

เขาพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “ท่านรองผู้อำนวยการตู้?”

“จริงอยู่ที่ผมได้ลงนามในคำสั่งทหารไว้ แต่ถ้าตอนนี้สร้างมันออกมาไม่ได้ นั่นก็เป็นความรับผิดชอบของคุณแล้ว ไม่ใช่ว่าผมทำไม่ได้ แต่เป็นเพราะคุณต่างหากที่ไม่สามารถจัดหาทรัพยากรพื้นฐานที่สุดให้ผมได้”

??!

ดวงตาของตู้จือฟางหรี่ลงทันที

เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ หรือว่าเจ้าหนุ่มนี่จะสร้างอะไรไม่ได้จริงๆ เลยจงใจเรียกร้องอะไรที่มันไร้เหตุผล เพื่อหาทางปัดความรับผิดชอบ?

ครั้งนี้ตู้จือฟางโกรธจนเลือดขึ้นหน้า “ซูเฉิน!”

“นายคิดจะเล่นตุกติกกับฉันใช่ไหม?”

ซูเฉินกล่าว “ผมจะไปกล้าได้อย่างไรครับ ก็แค่บ่นไปตามประสาเท่านั้น”

ในที่สุด

ตู้จือฟางก็จำใจต้องกัดฟันยอมรับ เพียงแต่ทิ้งท้ายคำขู่ไว้ว่า ถ้าสร้างของออกมาไม่ได้ ก็เตรียมตัวใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในสถาบันวิจัย 425 ด้วยการล้างส้วมไปตลอดชีวิตได้เลย!

วิศวกรซุนที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

พระเจ้าช่วย!

ต้องเป็นนายจริงๆ สินะ!

กล้าพูดกับหัวหน้าแบบนี้เนี่ยนะ?

แต่ประเด็นสำคัญคือ... มันได้ผลจริงๆ!

เพียงแต่ว่า เรื่องนี้คงจะไม่เกี่ยวกับ ‘การใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง’ ที่ว่านั่นเลยแม้แต่น้อยสินะ?

........

สองวันต่อมา

ทรัพยากรโลหะหายากที่ซูเฉินต้องการทั้งหมด ก็ถูกขนส่งมาถึงโรงงานสรรพาวุธ 335

เหลียงกั๋วต้ง ผู้อำนวยการโรงงานสรรพาวุธ 335 ได้ยินเรื่องนี้ ก็ได้จัดส่งหน่วยทหารช่างทีมหนึ่งมาจัดการโดยเฉพาะ

ทั้งลากรถ ทั้งขนของลงจากรถ บริเวณนั้นจึงวุ่นวายและคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

ดึงดูดผู้คนให้มามุงดูเป็นจำนวนมาก

วิศวกรซุนถึงกับลงมานับจำนวนด้วยตัวเอง พร้อมกับคอยสั่งการว่าวัสดุชิ้นไหนควรวางไว้ที่ไหน

วิศวกรเซี่ย ซึ่งเป็นวิศวกรอาวุโสเช่นกัน เมื่อเห็นวิศวกรซุนลดตัวลงมาทำงานแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาเพื่อพูดจาเหน็บแนม “ตาซุน? เก่งนี่? ไม่เจอกันไม่กี่วัน เปลี่ยนไปเป็นหัวหน้าคนงานแล้วเหรอ? ตกอับจากวิศวกรอาวุโสมาเป็นหัวหน้าคนงานแล้วรึไง?”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำเยาะเย้ยของคู่ปรับที่แข่งขันกันมานานกว่าสิบปี ครั้งนี้วิศวกรซุนกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด เขาเพียงแค่ยิ้มรับ “ใช่ๆ เป็นหัวหน้าคนงานแล้วล่ะ~”

วิศวกรเซี่ยถึงกับนิ่งอึ้งไป

ไม่ใช่แล้วมั้ง?

เจ้านี่มันไม่ด่าฉันกลับสักสองสามคำหน่อยเหรอ?

คนที่สงบเสงี่ยมเจียมตัวแบบนี้จะเป็นตาซุนไปได้อย่างไร?

แปลกจริงๆ!

เมื่อมองดูวิศวกรเซี่ยที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี วิศวกรซุนก็เพียงแค่ยิ้ม

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็ยุ่งกันตั้งแต่เช้าจรดเที่ยง

หลังจากตรวจสอบจำนวนจนถูกต้องแล้ว บ่ายวันนั้นซูเฉินจึงตัดสินใจเริ่มหลอมโลหะผสมทันที

วิศวกรซุนรอไม่ไหวแล้ว เขาเปิดเตาหลอมทันที แล้วเริ่มเพิ่มอุณหภูมิให้กับเตา

ก่อนหน้านี้ที่เคยหลอมโลหะผสมให้กับสถาบันวิจัยหลายครั้ง วิศวกรซุนต้องการแค่รายการวัสดุเพียงแผ่นเดียว

แค่บอกว่าต้องใส่โลหะชนิดไหนบ้าง สัดส่วนเท่าไหร่ ก็เพียงพอแล้ว

เรื่องที่เหลือ เขาสามารถจัดการได้ทั้งหมด

แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป เขาทำตามที่ซูเฉินบอกแทบจะทุกขั้นตอน

ทุกครั้งที่จัดการกับวัสดุ หรือวางวัสดุลงไป วิศวกรซุนมักจะถามขึ้นว่าทำไม?

ทำไมต้องทำแบบนี้?

ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ ซูเฉินก็จะอธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียด

บางครั้ง วิศวกรซุนก็สามารถเข้าใจได้ในทันทีว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น

แต่ส่วนใหญ่แล้ว แม้ว่าซูเฉินจะอธิบายแล้ว วิศวกรซุนก็ยังคงฟังอย่างมึนงง

การหลอมในวันแรกไม่ค่อยราบรื่นนัก โลหะผสมหลายชิ้นที่หลอมออกมาไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่คาดหวังไว้

ไม่ว่าจะเป็นการควบคุมอุณหภูมิที่ยังไม่ดีพอ หรือมีขั้นตอนใดขั้นตอนหนึ่งผิดพลาดไป

อยู่ในวงการนี้มาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่วิศวกรซุนรู้สึกพ่ายแพ้ยับเยินถึงเพียงนี้

ซูเฉินตบไหล่วิศวกรซุนเบาๆ เพื่อปลอบใจ “ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องไหนเลยจะราบรื่นไปเสียทุกอย่าง ลองอีกสักสองสามครั้งเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”

หลังจากนั้นคือการปรับจูน

วิธีการจัดการวัสดุแบบใหม่และวิธีการหลอมแบบใหม่ ทำให้วิศวกรซุนปรับตัวได้ยากอย่างยิ่ง

เรื่องที่ทำมานานกว่าสิบปี จู่ๆ จะให้เปลี่ยนแปลง ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

บวกกับมาตรฐานที่เข้มงวดอย่างยิ่งของซูเฉิน อัตราความสำเร็จจึงต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างน่าใจหาย

......

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

เที่ยงวันนี้ ขณะไปทานอาหารที่โรงอาหาร

วิศวกรซุนยังคงตัวติดกับซูเฉินไม่ห่าง

วิศวกรเซี่ยก็ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาเห็นทั้งสองคนเดินอยู่ด้วยกัน

ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คงจะเป็นการหารือเรื่องการหลอมโลหะผสม

แต่พอเห็นบ่อยครั้งเข้า เขาก็เริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาในใจ

เขารู้สึกว่าท่าทีของตาซุนที่มีต่อเจ้าหนุ่มจากสถาบันวิจัย 425 นั้นมันดูไม่ค่อยปกติ ตอนที่นักวิจัยหญิงจากสถาบันวิจัย 425 คนก่อนมา ก็ไม่เห็นจะเป็นแบบนี้

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง วิศวกรเซี่ยจึงตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อแอบฟังว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน

พอได้ฟังเท่านั้น วิศวกรเซี่ยก็ถึงกับมึนงงไปเลย

เขาแทบจะคิดว่าหูของตัวเองมีปัญหา

ตาซุนไม่ได้กำลังถกเถียงกับหนุ่มคนนี้

เขา... เขากำลังขอคำแนะนำจากเจ้าหนุ่มคนนี้อยู่อย่างนั้นหรือ?

ฝ่ายหนึ่งถามอย่างตั้งใจ อีกฝ่ายก็ตอบอย่างตั้งใจ

หลังจากแอบฟังอยู่นาน วิศวกรเซี่ยก็ส่ายหัวอย่างจนใจ

สิ่งที่เจ้าหนุ่มคนนั้นตอบกลับมา ล้วนเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน มันช่างนอกรีตนอกรอย และในสายตาของเขา มันก็เป็นแค่เรื่องไร้สาระสิ้นดี

“ตาซุนเอ๊ย!”

“ตาซุน!”

“นายมันช่างยิ่งอยู่ยิ่งถอยหลังลงคลองเสียจริง!”

“เป็นถึงวิศวกรอาวุโสมาตั้งยี่สิบปี กลับต้องมาขอคำแนะนำจากคนนอกเนี่ยนะ?”

วิศวกรเซี่ยตัดสินใจว่าจำเป็นต้องไปเล่าเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการโรงงานฟังอย่างจริงจังเสียแล้ว

อย่าให้นักวิจัยคนหนึ่งมาชักจูงวิศวกรอาวุโสของโรงงานให้ไขว้เขวไปได้!

........

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

อีกสามวันผ่านไป

วันนี้

วิศวกรซุนยังคงหลอมโลหะผสมอยู่ที่หน้างาน

เครื่องจักรส่งเสียงดังกระหึ่ม ในไม่ช้าก็มาถึงขั้นตอนสุดท้าย

พร้อมกับเสียงสัญญาณที่ดังขึ้น โลหะผสมชิ้นใหม่ที่หลอมเสร็จสดๆ ร้อนๆ ก็ปรากฏออกมา

วิศวกรซุนแจ้งให้ซูเฉินทราบเป็นคนแรก

หลังจากผ่านกระบวนการตรวจสอบอันซับซ้อน ในที่สุดโลหะผสมชิ้นนี้ก็ได้มาตรฐานตามที่กำหนด

“ใช้ได้แล้ว” ซูเฉินเผยรอยยิ้มบนใบหน้า พร้อมกับประกาศผล

“เยี่ยมไปเลย!”

วิศวกรซุนตื่นเต้นจนมือสั่น “ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

กี่วันมาแล้วที่ต้องล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า จนเกือบจะทำให้วิศวกรซุนสิ้นหวังในชีวิตไปแล้ว

ในที่สุดวันนี้ก็สำเร็จแล้ว

ซูเฉินพูด “อย่าเพิ่งดีใจไปครับ”

“เรายังมีด่านสุดท้ายที่ต้องผ่าน”

“แจ้งลงไปเลยครับ ว่าให้เริ่มการทดสอบได้เลย”

[จบตอน]