บทที่ 27 หรือนี่จะเป็นรสนิยมทางเพศแบบหนึ่ง?

บทที่ 27 หรือนี่จะเป็นรสนิยมทางเพศแบบหนึ่ง?

มารทารก?

จะเป็นมารทารกไปได้อย่างไร?

จู้ชิงเยว่และเฉินซ่านไม่รู้ว่ามารทารกคืออะไร แต่ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวและผู้อาวุโสเฉินหมิงซ่านคุ้นเคยกับชื่อนี้ดี

มารทารกเป็นวิชาพิเศษของหุบเหวหมื่นมาร

บ้างก็ว่าเป็นวิธีเพิ่มระดับพลังบำเพ็ญของศิษย์หุบเหวหมื่นมาร บ้างก็ว่ามารทารกสามารถส่งผลกระทบหรือแม้แต่ควบคุมอารมณ์ของร่างต้น ขยายกิเลสตัณหาทั้งเจ็ด...

คำกล่าวอ้างแตกต่างกันไป แต่สิ่งที่พวกเขามั่นใจก็คือ มารทารกจะถูกฟูมฟักอยู่ในจุดตันเถียนของร่างต้น ในตอนแรกจะเหมือนเมล็ดพันธุ์ ลึกลับซ่อนเร้น แม้แต่ร่างต้นก็ยังไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของมัน เมื่อถึงเวลาสุกงอม "ทารกมาร" ที่เกิดจากมารทารกจะยึดครองจุดตันเถียน มีพลังเทียบเท่าระดับวิญญาณแรกกำเนิด

การกระทำของฉีชิงอวิ๋น หรือจะเป็นเพราะเขาถูกฝังมารทารก?

ถ้าเป็นอย่างนั้น สิ่งที่เขาทำลงไป ก็ไม่ใช่เจตนาที่แท้จริงของเขาหรือเปล่า?

นึกถึงคำเล่าลือที่ว่ามารทารกสามารถขยายกิเลสตัณหาเพื่อควบคุมร่างต้น จิตใจของเจ้าสำนักก็ปั่นป่วน จนทำถ้วยชาตกแตก

"เดี๋ยวก่อน! พวกเจ้ากลับมาก่อน"

เขาไม่สนใจถ้วยชาที่แตก จ้องมองแผ่นหลังของฉีชิงอวิ๋นที่ถูกหิ้วปีก รอไม่ไหวให้คนจากหอวินัยพาตัวกลับมา เขาเดินลงมาจากที่นั่งอย่างรีบร้อน

"ชิงอวิ๋น พ่อลองคิดดูแล้ว การกระทำของเจ้าดูมีเงื่อนงำ พวกเราจะปรักปรำเจ้าไม่ได้——พวกเราใช้กระจกชิวหาวตรวจดูหน่อยดีกว่า"

[เอ๊ะ! เจ้าสำนักนึกอะไรขึ้นได้เหรอ? หรือว่าคิดว่าเกี่ยวข้องกับมารนอกรีตเลยมีเงื่อนงำ หรือตัดสินใจจะรอบคอบไว้ก่อน? ความรอบคอบเป็นคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ของโลกบำเพ็ญเซียนจริงๆ!]

คราวนี้ ฉีชิงอวิ๋นที่เมื่อครู่ยอมรับผิดและยอมถูกพาตัวไปอย่างว่าง่ายเริ่มร้อนรน

"ท่านพ่อ! ข้ายอมรับผิดแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้กระจกชิวหาวมาเหยียดหยามข้าอีก... ลูกพรสวรรค์ไม่สู้พี่ใหญ่ ฝึกฝนยากลำบาก พลังบำเพ็ญแค่นี้ ท่านพ่อก็จะริบไปหรือ?"

ประโยคนี้พูดได้ฉลาดมา เริ่มจากบอกว่ารับผิดแล้ว แล้วยกพี่ชายมาอ้างความน่าสงสาร ประโยคสุดท้ายก็เหมือนการขอร้อง

ถ้าไม่ได้ยินความคิดของชุยซู เจ้าสำนักคงพยักหน้าตกลงไปแล้ว แต่ถึงแม้เขาจะตัดสินใจแล้ว ในใจก็ยังรู้สึกปวดร้าว เกือบจะน้ำตาไหล

นั่นสิ พลังบำเพ็ญและพรสวรรค์ของชิงอวิ๋นสู้พี่ชายฉีเหยี่ยนไม่ได้เลย หลายปีมานี้เขายุ่งแต่เก็บตัว ละเลยลูกคนนี้ ทำให้เขาฝึกฝนอย่างยากลำบาก

ถึงกับไม่รู้ตัวว่าถูกฝังมารทารกไว้อย่างเงียบเชียบ

[ฮาย ฉีชิงอวิ๋นทำไมถึงไม่ยอมส่องกระจกชิวหาวนักนะ? ก็แค่พลังบำเพ็ญที่ได้จากการกินยารวมปราณ——แต่จะว่าไป เขาก็มีความพยายามนะ กินยารวมปราณเหมือนกินขนมเป็นกอบเป็นกำ ที่บอกว่าฝึกฝนยากลำบาก คงเพราะยารวมปราณมันกลืนยากมั้ง!]

เจ้าสำนัก: ...

ผู้อาวุโสเฉินและฉู่: ...

เจ้าสำนักเช็ดหน้านิ่งๆ เรียกคืนน้ำตาที่เกือบจะไหลเมื่อครู่กลับมา

เห็นบิดาไม่สะทกสะท้าน ฉีชิงอวิ๋นยิ่งร้อนรน

เขาชักกระบี่วิญญาณจากเอว พาดที่คอตัวเอง ปราณกระบี่พุ่งพล่าน กรีดเป็นรอยเลือดทันที

"ลูกทำผิดมหันต์ หากท่านพ่อยังไม่เชื่อลูก ลูกก็ทำได้แค่จบชีวิตตัวเองที่นี่ ไปอยู่กับท่านแม่!"

คำพูดนี้หลุดออกมา เจ้าสำนักก็ร้อนใจทันที กระจกชิวหาวในมือจะถือก็ไม่ได้จะวางก็ไม่ดี ตกที่นั่งลำบาก

"แต่ว่า หากมีเงื่อนงำอื่น พ่อก็ปรักปรำเจ้าสิ?"

ส่วนเฉินและฉู่สองคนข้างๆ แม้จะรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่าแปลกตรงไหน

[ดีมาก! ร้องไห้ โวยวาย ผูกคอตาย เล่นครบสูตรเลย มุกนี้ยังใช้กับเจ้าสำนักได้ผล——แต่แปลกจัง ไม่ใช่ว่าร่างต้นจะไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของมารทารกเหรอ?]

[จริงด้วย ตั้งแต่ยอมรับผิดเมื่อกี้ ฉีชิงอวิ๋นทำเหมือนกับว่ายอมรับโทษได้ แต่ห้ามส่องกระจกชิวหาวเด็ดขาด ราวกับเขารู้ว่าถ้าส่องกระจกแล้วจะความแตก... การกระทำแบบนี้ ไม่ใช่เพื่อปกป้องมารทารกในตัวไม่ให้ถูกพบหรอกเหรอ?]

เจ้าสำนักใจหายวาบ

นั่นสิ ถ้าเขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่ โดนส่องก็แล้วไป

แต่ตอนนี้เขาปฏิเสธซ้ำซาก ถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก หรือว่าเขารู้เรื่อง?

คิดได้ดังนั้น เจ้าสำนักก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ยกมือขึ้น กระตุ้นกระจกวิเศษทันที

ฉีชิงอวิ๋นที่กำลังทำท่าทางโศกเศร้าเคล้าน้ำตา รีบหลบแสงจากกระจกด้วยความตื่นตระหนก

แต่จะหลบพ้นได้อย่างไร?

แสงจากกระจกวิเศษพอส่องโดนตัวฉีชิงอวิ๋น ก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที หน้ากระจกขยายขนาดเท่าคนจริง ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของฉีชิงอวิ๋น ส่องทะลุอวัยวะภายในของเขาจนหมดเปลือก

"อ๊าก!! นั่นมันอะไร?!"

"พระเจ้า! นั่นมัน——"

ในจุดตันเถียนของฉีชิงอวิ๋น มีวัตถุลักษณะคล้ายดักแด้ลอยอยู่ จะเรียกว่าดักแด้ก็ไม่เชิง เหมือนไข่ที่มีเปลือกกึ่งโปร่งใสมากกว่า ทุกคนเห็นกับตาว่า ภายในไข่นั้นมีทารกมารสีดำที่มีหน้าตาเหมือนฉีชิงอวิ๋นเวอร์ชั่นทารก หลับตาแน่น สีหน้าเคียดแค้น ดูเหมือนกำลังจะก่อตัวสมบูรณ์

เห็นภาพตรงหน้า ความตกตะลึงในใจเจ้าสำนักยากจะบรรยาย

ผู้อาวุโสเฉินมองดูด้วยความหวาดผวา พึมพำว่า:

"นี่คือมารทารก——ไม่สิ นี่แทบจะเรียกว่าทารกมารได้แล้ว"

[โอ้โฮ!! เขาถูกจับได้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!]

[นั่นน่ะสิ! ถ้าทำตามที่ฉีชิงอวิ๋นบอก ขังเขาไว้ที่หอสำนึกตนอันเงียบสงบร้อยปี ไม่ต้องถึงร้อยปีหรอก ทารกมารในตัวเขาก็จะสุกงอม พอถึงเวลาสุกงอม พลังของเขาก็จะเทียบเท่าผู้ฝึกตนระดับวิญญาณแรกกำเนิด...]

หน้าของผู้อาวุโสฉู่ขรึมลง

คนเฝ้าหอสำนึกตนมีแค่พลังระดับสร้างแก่นทองคำ

ฉีชิงอวิ๋นตอนนี้พลังสู้เขาไม่ได้ ยิ่งเป็นลูกชายเจ้าสำนัก แถมยังยอมรับผิดเอง ทุกคนย่อมไม่ระวังตัวมากนัก

หากวันนี้เป็นไปตามที่เขาพูดจริงๆ คนในหอสำนึกตน ยังจะมีชีวิตรอดไหม?

คนที่คิดได้ถึงจุดนี้ไม่ได้มีแค่ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวคนเดียว

เจ้าสำนักชี้หน้าฉีชิงอวิ๋น มือสั่นระริก:

"ชิงอวิ๋น เจ้า เจ้าทำตั้งแต่เมื่อไหร่! ที่เจ้าเมื่อครู่ไม่อยากให้กระจกชิวหาวส่อง เป็นเพราะเจ้ารู้ว่า ในตัวเจ้ามีมารทารกใช่ไหม?"

[ดีมาก! เจ้าสำนักฉลาดจริงๆ! เวลานี้ต้องถามให้ชัดเจน]

เจ้าสำนัก: ...

เขารู้สึกเหมือนโดนด่า

เฉินและฉู่สองคนมองเขาด้วยสายตาเวทนา

[แต่จะว่าไป ฉีชิงอวิ๋นคงไม่ยอมรับหรอก ดูพวกเขาเถียงกันน่าเบื่อ หลักๆ คือการแสดงของฉีชิงอวิ๋นมีแค่สามมุก ร้องไห้ โวยวาย ผูกคอตาย]

ชุยซูกำลังคิดเพลินๆ ก็เห็นฉีชิงอวิ๋นพยายามซ่อนสีหน้าเคียดแค้นที่แวบผ่านไป กุมท้องตัวเอง

"ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ลูกไม่รู้นะขอรับ!"

"ลูกแค่ฝึกฝนยากลำบาก ไม่อยากให้พลังบำเพ็ญเสียหาย——อ๊าก!"

เขาคงลืมไปว่าตัวเองยังอยู่ภายใต้รัศมีกระจกชิวหาว ชั่วขณะหนึ่งตัวเขานอกกระจกน้ำตาไหลพราก ดูเหมือนถูกใส่ร้าย แต่ตัวเขาในกระจกกลับหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น สีหน้าแทบจะเหมือนทารกมารในตัวไม่มีผิด

เห็นชัดว่า ที่บอกว่าไม่รู้เรื่อง เป็นคำโกหกที่ชัดเจนที่สุด

[อุ๊ยตาย! กระจกนี้น่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นกระจกส่องตอแหล! ดูแล้วมันส์จริงๆ!]

[แต่ฉีชิงอวิ๋นทำไปเพื่ออะไร? เขาเป็นถึงลูกชายเจ้าสำนัก ว่างมากหรือไงถึงเอามารทารกมาใส่ในจุดตันเถียนตัวเอง หรือนี่จะเป็นรสนิยมทางเพศแบบหนึ่ง? รสนิยมทางเพศอาจจะติดดินได้ แต่อย่าติดนรกสิ!]

ทุกคน: ...

พวกเขาไม่อยากเข้าใจเลยสักนิดว่ารสนิยมทางเพศนี้หมายความว่าอะไร!