บทที่ 23 เรื่องดีๆ ทำไม่เป็น เรื่องเลวๆ ล่ะถนัดนัก!

บทที่ 23 เรื่องดีๆ ทำไม่เป็น เรื่องเลวๆ ล่ะถนัดนัก!

ว่าที่ราชาโอสถในตอนนี้ยังไม่รู้สึกถึงสายตาอาฆาตจากผู้อาวุโสเฉิน

สายตาของเขาเพิ่งจะสบกับจู้ชิงเยว่ ก็รีบก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอีกเลย

เห็นท่าทางแบบนี้ของเขา จู้ชิงเยว่รู้สึกซับซ้อนในใจอย่างบอกไม่ถูก

เริ่มแรกรู้ว่าตัวเองจะถูกฆ่าตายในอนาคต ต่อมารู้ว่ามีคนแก้แค้นให้ ก็ทำให้มึนงงมากพอแล้ว

นี่ยังไม่รวมที่ชุยซูพูดถึงหลุมศพของนาง... รักแรกอะไรนั่น...

ข้อมูลมันเยอะเกินไป สมองนางจะระเบิดแล้ว

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างถูกข้อมูลมหาศาลกระแทกหน้าจนตกอยู่ในความเงียบอันน่าตะลึง ไม่มีใครสนใจฉีชิงอวิ๋นที่กำลังตะโกนอย่างลำพองใจเลยสักคน

ฉีชิงอวิ๋นตอนนี้ไม่พอใจอย่างแรง

เขาโตมานอกสำนักเจิ้งอี นิสัยเดิมทีก็เข้ากับใครไม่ได้ ปกติชอบให้คนเยินยอ อยากให้คนเห็นหัว แต่น่าเสียดายที่ในสายตาพ่อมีแค่พี่ชายฉีเหยี่ยน คนอื่นก็มักจะชื่นชมฉีเหยี่ยน ข้ามหัวเขาไป

ดังนั้นฉีชิงอวิ๋นคนนี้ภายนอกดูเหมือนไม่แคร์ แต่จริงๆ แล้วแคร์สายตาคนอื่นจะตาย

เขาเพิ่งจะพูดจาโอหังไปหยกๆ ว่าสำนักเจิ้งอีวันหน้าต้องฟังเขา

แต่คนไม่กี่คนตรงหน้า กลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมสยบ หรือแสดงความเกรงกลัวออกมาเลย ฟังคำพูดโอหังของเขาจบ ก็ทำหน้าตาแปลกๆ เดี๋ยวมองฟ้า เดี๋ยวมองดิน

ไม่เห็นหัวเขาเลยสักนิด!

ความโกรธในใจฉีชิงอวิ๋นพุ่งพล่าน เขารู้ว่าจู้ชิงเยว่มีผู้อาวุโสหนุนหลัง จึงไม่กล้าอาละวาดใส่ตรงๆ ศิษย์หญิงขอบเขตฝึกปราณที่นางปกป้องอยู่ แม้พลังจะต่ำต้อย แต่ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาจะหาเรื่องก็ลำบาก

ตอนนี้ความโกรธทั้งหมดของเขา จึงเทไปที่เฉินซ่าน

"ทำไม? ปากบอกว่ายอมให้ข้าเรียกใช้ แค่นี้ก็ทำไม่ได้——ยังมีหน้าไปหลบหลังผู้หญิงออดอ้อนขอความเมตตา"

ยิ่งพูดยิ่งโมโห ฉีชิงอวิ๋นเป็นคนที่ถูกอารมณ์ครอบงำได้ง่าย ถึงกับไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม สะบัดแส้ยาวในมือ อัดพลังวิญญาณเข้าไป ฟาดเข้าใส่หน้าเฉินซ่านเต็มแรง

"ข้าอยากจะรู้นัก ถ้าหน้าเจ้าพังยับเยิน เจ้าจะเอาอะไรไปเป็นแมงดา!"

ไม่มีใครคาดคิดว่า ฉีชิงอวิ๋นจะลงมือโหดเหี้ยมกับศิษย์รับใช้ขอบเขตฝึกปราณที่เพิ่งเข้ามาใหม่ขนาดนี้ แส้นี้ถ้าโดนเข้าเต็มๆ อย่างเบาก็เสียโฉม อย่างหนักก็กระดูกหักเส้นเอ็นขาด

นี่ไม่ใช่การ "สั่งสอน" แล้ว

ชัดเจนว่าเต็มไปด้วยความประสงค์ร้าย ต้องการทำลายคนคนหนึ่ง

[พระเจ้า นี่กะจะให้เฉินซ่านเสียโฉมชัดๆ มิน่าล่ะราชาโอสถในอนาคตถึงใส่หน้ากากตลอดเวลา หรือเพราะสาเหตุนี้?]

[ช่วยด้วย! ถ้าเฉินซ่านเสียโฉมที่นี่จริงๆ เกิดเขาแค้นฝังหุ่นขึ้นมา...]

แส้นี้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เฉินซ่านหลบไม่ทัน เขาทำได้แค่มองจู้ชิงเยว่ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวชักกระบี่วิญญาณ ร่ายคาถา พุ่งเข้ามาหาเขา

แต่น้ำไกลย่อมดับไฟใกล้ไม่ได้ มองดูแส้ที่ใกล้เข้ามาทุกที เขาได้แต่ยกมือขึ้นบังหน้าโดยสัญชาตญาณ...

ฟึ่บ!

ความเจ็บปวดเจียนตายที่คาดไว้ไม่เกิดขึ้น

แสงสีขาวสองสายวาบผ่านหน้า เฉินซ่านถูกดึงตัวไปยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว มีผู้ฝึกตนหญิงหน้าตางดงามในชุดผู้อาวุโสยืนบังอยู่ข้างหน้า

เขารอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด เงยหน้ามอง กลับเห็นแส้ของฉีชิงอวิ๋นค้างอยู่กลางอากาศ ปลายแส้ถูกนักพรตหน้าตาเคร่งขรึมดูเข้าถึงยากใช้นิ้วคีบไว้ ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

คนที่ปกป้องเฉินซ่าน คือฉู่อวิ๋นเหมี่ยวที่เห็นสถานการณ์ควบคุมไม่อยู่ จึงรีบขี่กระบี่ลงมา

ส่วนคนที่คีบแส้นั้น แน่นอนว่าเป็นผู้อาวุโสเฉินที่หน้าดำคร่ำเครียด:

"บังอาจ บิดาเจ้าปกติมีเมตตาต่อผู้คน เจ้ากลับมาอ้างชื่อเขา รังแกเพื่อนร่วมสำนักที่นี่? ไร้เหตุผลสิ้นดี!"

"ผู้อาวุโสเฉิน... ผู้อาวุโสเฉิน?"

ฉีชิงอวิ๋นที่เมื่อครู่ยังวางก้าม ตอนนี้หน้าซีดเผือด

"ก็แค่ศิษย์รับใช้... ศิษย์รับใช้ตัวเล็กๆ คนหนึ่งทำผิด เมินเฉยต่อข้า เขาก็ยอมรับผิดเอง ข้าแค่สั่งสอนเล็กน้อยจะเป็นไรไป?"

[สั่งสอนเล็กน้อยบ้าอะไร ฉีชิงอวิ๋นกะจะเอาให้ตายให้พิการชัดๆ...]

จู้ชิงเยว่ทนไม่ไหว พูดโพล่งออกมาว่า:

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะเจ้าคะท่านอาจารย์ ชัดเจนว่าฉีชิงอวิ๋นใช้อำนาจบาตรใหญ่ บีบให้เฉินซ่านก้มหัว"

ฉีชิงอวิ๋นพอถูกผู้อาวุโสจับได้ ก็ไม่เหลือความโอหังเมื่อครู่ ได้แต่ก้มหน้าอธิบายเสียงอ่อย:

"ขะ ข้าอยู่ดีๆ ถ้าเขาไม่เมินเฉยข้าก่อน ข้าจะไปหาเรื่องเขาทำไม? ข้าคุยเรื่องสมุนไพรกับศิษย์พี่ เขาเป็นแค่ศิษย์รับใช้ตัวเล็กๆ จะมาสอดปากทำไม?"

[แต่จะว่าไปก็แปลก ถ้าไม่มีแส้เมื่อกี้ ฉีชิงอวิ๋นไม่พอใจที่ศิษย์พี่สนใจเฉินซ่าน เลยหาเรื่องเขาก็พอฟังขึ้น แต่... แค่เรื่องแค่นี้ ถึงกับต้องลงมือฆ่าแกงศิษย์รับใช้ขอบเขตฝึกปราณที่เพิ่งเข้ามาใหม่เลยเหรอ?]

ผู้อาวุโสเฉินเลิกคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากสั่งสอน ก็รู้สึกว่ามีอะไรทะแม่งๆ

ใช่สิ ฉีชิงอวิ๋นก่อนหน้านี้เคยถูกหอวินัยลงโทษ ถูกไล่ออกไปอยู่นอกสำนักเจิ้งอีพักหนึ่ง

ถ้าเขาทำเฉินซ่านเป็นอะไรไป ตัวเขาเองก็ต้องรับกรรมหนัก

เขารู้ทั้งรู้ ทำไมยังลงมือหนักขนาดนี้กับเฉินซ่าน?

[เดี๋ยวนะ... เชรด ข้ารู้สาเหตุที่แท้จริงแล้ว! มิน่าล่ะฉีชิงอวิ๋นถึงจะเอาให้ตาย ที่แท้เป็นเพราะแบบนี้ ก็สมควรแล้ว!]

ได้ยินคำอุทานของชุยซู ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวที่ยังขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ข้างๆ พลันนึกถึงความน่ากลัวที่ถูกชุยซูครอบงำในวันนั้น

ไม่จริงน่า อย่าบอกนะว่ายังมีเผือกอะไรอีก!

ในใจนางตะโกนว่าไม่เอาแล้ว แต่หูกลับตั้งขึ้นอย่างซื่อสัตย์

[ปัญหาอยู่ที่... เฉินซ่านอ่านตำรามาเยอะเกินไป รู้เรื่องสมุนไพรดีเกินไป และใจดีเกินไป]

[วันนั้นฉีชิงอวิ๋นตื้อศิษย์พี่แซ่เหอมาที่หอโอสถ อ้างว่าได้หญ้าจุ้ยอวี้มา สมุนไพรหายาก พลังธาตุน้ำเข้มข้น เอามาปรุงเป็นยาอิ่นลู่จะดีต่อรากวิญญาณธาตุน้ำของศิษย์พี่เหอมาก ศิษย์พี่เหอก็หลงเชื่อ แต่หารู้ไม่ว่า... สิ่งที่ฉีชิงอวิ๋นเอามาไม่ใช่หญ้าจุ้ยอวี้ แต่เป็นหญ้าหร่วนอวี้ที่มีลักษณะคล้ายกัน... คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเป็นแบบนี้]

เฉินซ่านเดิมทีดูออกว่าฉีชิงอวิ๋นมีใจให้ผู้ฝึกตนหญิงแซ่เหอ บวกกับเขาเคยเจอฉีชิงอวิ๋นหลายครั้ง ทุกครั้งฉีชิงอวิ๋นก็หาเรื่องจับผิดเขา เขาเลยนึกว่าฉีชิงอวิ๋นอิจฉาจริงๆ

แต่พอชุยซูพูดแบบนี้ เขาก็ถึงบางอ้อทันที

ที่แท้เป็นแบบนี้ มิน่าล่ะเขาถึงต้องมารับเคราะห์กรรมแบบนี้

เห็นเฉินซ่านทำหน้าเข้าใจ อย่าว่าแต่ผู้อาวุโสเฉินและผู้อาวุโสฉู่เลย แม้แต่จู้ชิงเยว่ก็ยังสงสัยและร้อนใจ

ยาอิ่นลู่พวกเขารู้จักดี หากผู้ฝึกตนรากวิญญาณธาตุน้ำกินเข้าไป จะช่วยเพิ่มความเร็วในการบำเพ็ญเพียร เป็นของดี หรือว่าจะมีกลโกงอะไรซ่อนอยู่?

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวมีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่ม นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง มองเฉินซ่านอย่างลึกซึ้ง:

"เจ้าชื่อเฉินซ่านใช่ไหม ฉีชิงอวิ๋นบอกว่าเจ้าเมินเฉย บอกว่าเจ้าสอดปากตอนเขาคุยเรื่องสมุนไพร เจ้าจะอธิบายว่าอย่างไร?"

[เอ๊ะ! สมกับเป็นผู้อาวุโสฉู่ เวลานี้ต้องฟังความทั้งสองข้าง จะฟังความข้างเดียวไม่ได้]

[หวังว่าราชาโอสถในอนาคตของพวกเราจะเจ๋งพอนะ! ถ้าเขานึกเรื่องนี้ออก สำนักเจิ้งอีจัดการฉีชิงอวิ๋นได้เลย——เพราะหญ้าหร่วนอวี้ไม่ใช่ของดีอะไร]

[เอามาปรุงเป็นยาอิ่นลู่ พวกมารนอกรีตเรียกว่า 'หร่วนอวี้เวินเซียง' เป็นยาปลุกกำหนัดที่เอาไว้ใช้กับเตาหลอมมนุษย์โดยเฉพาะ ไอ้หนุ่มฉีชิงอวิ๋นเรื่องดีๆ ทำไม่เป็น เรื่องเลวๆ ล่ะถนัดนัก!]

อะไรนะ?!

คนที่ไม่เชี่ยวชาญเรื่องยาถึงกับตาถลน!