บทที่ 18 เผือกนี้กินทีไรเงียบกริบทุกที
บทที่ 18 เผือกนี้กินทีไรเงียบกริบทุกที
บทที่ 18 เผือกนี้กินทีไรเงียบกริบทุกที
ดีมาก ผู้อาวุโสเฉินคนก่อนเคร่งครัดเรื่องวินัย
ผู้อาวุโสเฉินตอนนี้... เงียบกริบพูดไม่ออกสักคำ
เหล่าศิษย์ที่นั่งอยู่ข้างล่าง ไม่ว่าจะเป็นศิษย์สายนอก หรือศิษย์สายในรวมถึงศิษย์เอกที่แฝงตัวเข้ามา ต่างก็กลั้นขำกันจนตัวสั่น
ทำไมผู้อาวุโสเฉินที่ปกติเคร่งขรึมปานนั้น ถึงได้ชอบอ่านนิยายรักหวานแหววแบบนี้!
แถมจากท่านเซียน ท่านเทพ ยังพอทน... นี่มีจอมมารด้วย!
สวรรค์ ท่านเป็นผู้อาวุโสสำนักเซียนนะ!!!
อนิจจา นี่มันในเวลาเรียน ไม่มีใครกล้าหัวเราะออกมาจริงๆ
[หืม? ทุกคนเป็นอะไรกัน? แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่มีใครตั้งใจเรียน ข้าอู้งานก็คงไม่เป็นไร... ข้านี่ฉลาดจริงๆ!]
[แต่จะว่าไป รสนิยมของผู้อาวุโสเฉินก็เสมอต้นเสมอปลายดีนะ ชอบอ่านแนวเดียวกันตลอด... เดี๋ยวนะ นิยายพวกนี้ดูเหมือนคนเขียนจะเป็นคนเดียวกัน? ดูทรงแล้วสเปกนี้น่าจะถูกจริตผู้อาวุโสเฉินมาก]
"ศิษย์น้อง ดื่มอีกหน่อยไหม..."
ชุยซูกำลังคิดเพลินๆ มือข้างหนึ่งก็ยื่นมา เทน้ำให้นางอีกแก้ว
ชุยซู: ?
"ไม่ต้องแล้วศิษย์พี่!"
การส่งกระแสเสียงของนางยังไม่คล่อง ก็เลยได้แต่กดเสียงต่ำ ตอบอย่างร่าเริง
"เมื่อกี้ดื่มไปแล้ว ตอนนี้ไม่ค่อยร้อนแล้วเจ้าค่ะ"
[ศิษย์พี่เป็นห่วงข้าจัง แต่ข้าดื่มไม่ไหวแล้ว]
[เอ๊ะ? หรือศิษย์พี่จู้เป็นธาตุไฟ? นางดูมีปราณไฟเปี่ยมล้นจริงๆ นะ]
จู้ชิงเยว่: ...
ทุกคนหันขวับมาพร้อมกัน แอบมองไปทางจู้ชิงเยว่ แม้แต่ผู้อาวุโสเฉินบนแท่นก็รวบรวมสติ มองมาด้วยอารมณ์ยอมสละศิษย์เพื่อรักษาอาจารย์
ดีมาก ยังไงซะความสนใจก็ไม่ควรอยู่ที่เขาคนเดียวตลอดไป!
ทุกคนเห็นใบหน้าของจู้ชิงเยว่แดงก่ำจนแทบจะลุกเป็นไฟ
ตั้งแต่ได้ยินชื่อหนังสือนั้น จู้ชิงเยว่ก็นั่งไม่ติดที่ ยิ่งเห็นชุยซูพูดถึงคนเขียนนิยาย ตอนนี้ยิ่งอยากจะเทน้ำให้อีกสักแก้ว ขอร้องให้นางหยุดคิดต่อเถอะ
น่าเสียดาย...
[โฮ่ๆๆ! นิยายพวกนี้ที่แท้... พระเจ้า! หรือผู้อาวุโสเฉินจะไม่รู้?]
ผู้อาวุโสเฉินขมวดคิ้ว
ซี้ด ทำไมไม่พูดให้จบในรวดเดียว!
แถมเนื้อหาในนิยายพวกนั้นทุกตัวอักษรก็โดนใจเขา... ทำให้เขามีอารมณ์ร่วมสุดๆ เขาอ่านซ้ำไปไม่รู้กี่รอบแล้ว
ด้วยความจำระดับผู้ฝึกตนอย่างเขา มีอะไรที่เขาไม่รู้บ้าง?
เขาท่องได้ขึ้นใจเลยเถอะ!
[หรือเขาจะไม่รู้ว่า คนเขียนนิยายพวกนี้ คือลูกศิษย์ของเขา จู้ชิงเยว่? นี่มันเหมือนฝันที่เป็นจริงของข้าเลย——นักเขียนใหญ่อยู่ข้างกาย แบบนี้ ขู่บังคับ ให้นักเขียนปั่นงานวันละแสนตัวอักษรได้เลย!]
เหล่าศิษย์: อะไรนะ?
ผู้อาวุโสเฉิน: เป็นจู้ชิงเยว่จริงๆ เรอะ?!
สายตาของเขาหันขวับไปที่จู้ชิงเยว่ที่อยากจะมุดดินหนีทันที
อะไรนะ?
เดี๋ยวนะ คนเขียนนิยายพวกนั้นคือ... คือจู้ชิงเยว่จริงๆ เหรอ?
ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ คราวหน้านางเก็บตัวฝึกวิชา ให้นางพกพู่กันกับกระดาษเข้าไปด้วยไม่ดีกว่าเหรอ?
ชั่วขณะหนึ่ง ผู้อาวุโสเฉินผู้เข้มงวดอดไม่ได้ที่จะคิดไปในทางอื่น...
ส่วนจู้ชิงเยว่แม้จะไม่รู้ความคิดในใจของผู้อาวุโสเฉิน แต่ก็สัมผัสได้ถึงชะตากรรมอันเลวร้ายในอนาคต จึงมองซ้ายมองขวา พยายามหลบสายตาของอาจารย์
[เฮ้อ นิยายเขียนดีจริงๆ แหละ ตรงสเปกการอ่านของข้าเป๊ะ แต่ทำไมผู้อาวุโสเฉินถึงชอบอ่านนักนะ หรือว่า... ช่างเถอะ เขาอย่ารู้จะดีกว่า นิยายพวกนี้ดันเขียนโดยมีประสบการณ์ของเขาเป็นต้นแบบซะด้วย!]
อะไรนะ? หรือว่าพระเอกในนิยายที่เด็ดขาด เย็นชา และหล่อเหลาพวกนั้น จะมีต้นแบบมาจากเขา?
นึกถึงท่านเซียน ท่านเทพ หรือแม้แต่จอมกระบี่ในเรื่อง (เขาจงใจมองข้ามตัวเลือกจอมมารไปอย่างรู้กัน) ผู้อาวุโสเฉินตกตะลึงก่อน จากนั้นในใจก็ลิงโลด
หรือว่าตัวเขาจะมีแววเป็นท่านเซียน?
ดูท่าลูกศิษย์เขาจะตาถึง เข้าใจเขาเป็นอย่างดี
ผู้อาวุโสเฉินมองลูกศิษย์ที่ถูกแฉจนอยากจะวิ่งหนี แววตาฉายความเมตตาที่หาได้ยาก
มีอะไรต้องหลบ?
มิน่าล่ะเขาอ่านเรื่องราวในนิยายพวกนั้นแล้วรู้สึกคุ้นเคยและสนิทใจแปลกๆ
คิดถึงตอนนั้นเขาก็เคยหนุ่มแน่น เคยท่องยุทธภพในโลกบำเพ็ญเซียน——
[แค่ข้าไม่เข้าใจ ทำไมต้นแบบของผู้อาวุโสเฉินถึงเป็นนางเอก... ส่วนพระเอกของหนังสือพวกนั้น ดันมีต้นแบบมาจากอาจารย์ของเขา ศิษย์พี่หญิงของเขา และคู่ปรับมารที่ตีกันมาหลายร้อยปี แถมเมื่อคืนเขายังร้องไห้น้ำตาไหลพรากเพราะเรื่องราวความรักของจอมมารกับนางเอก...]
[ดูออกเลยว่า เขาอินจัดจริงๆ]
"..."
รอยยิ้มของผู้อาวุโสเฉินแข็งค้างบนใบหน้า
ส่วนเหล่าศิษย์ที่แกล้งทำเป็นตั้งใจเรียนตกใจจนเกือบทำหนังสือหลุดมือ
บรรดาแฟนคลับนิยายที่แฝงตัวอยู่ แทบเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ
อะไรนะ?!
...นะ นางเอก?
นึกถึงนางเอกที่อ่อนแอแต่เข้มแข็งและเฉลียวฉลาดในนิยาย แล้วมองดูผู้อาวุโสเฉินผมขาวเคราขาว
ตายล่ะวา!
บ้านแฟนคลับพังทลาย!
อย่าว่าแต่แฟนคลับบ้านพังเลย ผู้อาวุโสเฉินตอนนี้จิตใจแทบสลาย
เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นศิษย์ที่นั่งอยู่ด้านล่างต่างเงยหน้าขึ้น แววตาเป็นประกาย ดูสดชื่นกว่าตอนฟังเขาบรรยายธรรมไม่รู้กี่เท่า
ดวงตาที่เปล่งประกายเหล่านั้น เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหมือนที่เขาเคยคาดหวังในคาบเรียนเป็นหมื่นๆ ครั้ง
ไม่ใช่สิ? ใครก็ได้บอกเขาทีว่าทำไมความอยากรู้อยากเห็นของศิษย์พวกนี้ถึงมาลงที่เรื่องนี้?!
แล้วก็คือ... ทำไมเขาถึงกลายเป็นนางเอกในปลายปากกาของจู้ชิงเยว่ได้?!
นาง! เอก!
เขาเหมือนนางเอกอ่อนแอในนิยายตรงไหน?!
แถมเมื่อคืนเขาไม่ได้ร้องไห้น้ำตาไหลพรากนะ! ไม่ได้! ร้อง!
แค่นิยายมันเศร้านิดหน่อย เขาแค่อารมณ์อ่อนไหวไปนิดเดียวเท่านั้นเอง
นึกถึงชื่อเสียงอันเกรียงไกรในการบรรยายธรรมที่ศิษย์สายนอก แล้วมองดูแววตาของศิษย์ด้านล่างที่ยาวออกมาหลายวา ผู้อาวุโสเฉินรู้สึกหน้ามืด อนาคตมืดมน
...
ชุยซูยังกินเผือกไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงผู้อาวุโสเฉินประกาศเลิกคลาสในวันนี้
[ทำไมเลิกเร็วจัง? นึกว่าผู้อาวุโสเฉินจะสอนเกินเวลาซะอีก]
ทุกคน: ...
มีเจ้าอยู่ เขาจะกล้าเหรอ?
ขืนไม่เลิกคลาส เกรงว่าความลับของเขาจะถูกเจ้าแฉจนหมดเปลือก
[ช่างเถอะ งั้นชวนศิษย์พี่คนสวยที่เพิ่งรู้จักไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันดีกว่า จะว่าไปนางก็แซ่จู้ แซ่เดียวกับจู้ชิงเยว่เลย... จะเป็นคนเดียวกันไหมนะ? ข้าชอบพล็อตน้ำเน่าของนิยายพวกนั้นมากเลย!]
ชุยซูหันไปมอง กลับเห็นศิษย์พี่จู้ผู้สง่างามเมื่อครู่ ตอนนี้กำลังย่องเบาๆ ทำตัวลับๆ ล่อๆ ขยับไปทางมุมลับตาคน
"...?"
[เอ๊ะ? ศิษย์พี่จู้เป็นอะไรไป? ดูรีบร้อนเชียว]
สบตาสงสัยของชุยซู จู้ชิงเยว่หัวเราะแห้งๆ สองที รีบพูดว่า:
"ขะ ข้าเหมือนจะลืมดับไฟเตาหลอมยา ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าขอตัวก่อนนะ ศิษย์น้อง มีวาสนาเจอกันชาติหน้านะ... อะฮ่าฮ่าฮ่า ท่านอาจารย์ ท่านมาแล้วเหรอ ศิษย์ขอคารวะท่านอาจารย์!"
ว้าย! ผู้อาวุโสเฉินมาได้ไง
ชุยซูขยับหนีไปสองก้าว มองดูสองศิษย์อาจารย์ด้วยความสนใจ
เห็นเพียงผู้อาวุโสเฉินยิ้มแข็งๆ แต่พยายามทำตัวเมตตาและเป็นกันเอง:
"ดี! ดีมาก! รักการฟังบรรยายเช่นนี้ อาจารย์ปลื้มใจยิ่งนัก——ชิงเยว่ เจ้าสมกับเป็นศิษย์·รัก·ของอาจารย์จริงๆ!"
จบกัน
ตอนที่จู้ชิงเยว่ถูกอาจารย์หิ้วตัวไปอย่างสิ้นหวัง ยังได้ยินเสียงชุยซูอุทานในใจ
[ศิษย์อาจารย์ผูกพันกันลึกซึ้งจริงๆ!]
[วางใจเถอะ ข้าจะเก็บความลับนี้ไว้ให้! ข้าน่ะถนัดเรื่องเก็บความลับที่สุดแล้ว!]